Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ

Άρθρο του Renzo Giorgetti 

 Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Μέσα στο πλαίσιο του Λειτουργικού Ημερολογίου, μία ιδιόμορφη εορτή, το Καρναβάλι, καταλαμβάνει μία εντελώς ιδιαίτερη θέση. Αποκλεισμένο από την κατηγορία των ιερών εορτών, ωστόσο ακόμη παρών, ανέκαθεν έπαιζε ένα ρόλο στενά συνδεδεμένο με τη ζωή και το πεπρωμένο της κοινότητας. Κάθε χρόνο, πριν από τη Σαρακοστή και τις θυσίες της και πριν από την ανανέωση του Πάσχα, όλος ο πληθυσμός συγκεντρώνεται και γιορτάζει, σε αυτό ένα συλλογικό τελετουργικό θέαμα, την αναστολή από τους συνηθισμένους περιορισμούς του και την απελευθέρωση των ενεργειών τους.

Την περίοδο του vacuum (κενού) μεταξύ μιας εποχής του χρόνου που τελειώνει (Σ.τ.Μ. στα αρχαία χρόνια ως αρχή του χρόνου υπολογιζόταν η Εαρινή Ισημερία) και μιας άλλης που έρχεται για να πάρει την θέση της, οι συνηθισμένοι κανόνες της κοινωνικής ζωής δεν έχουν πια αξία και αφήνουν τη θέση τους σε νόμους εντελώς ιδιαίτερους, έτσι, ενώ η κοινότητα ‘τρελαίνεται’, ο χρόνος της αναστολής ξοδεύεται και η τάξη στο τέλος επανέρχεται.

Το καρναβάλι, κληρονομιά παλαιότερων λατρειών, δεν έχει απαγορευθεί, αλλά αντίθετα προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες, διατηρώντας όμως την αυθεντική του έννοια. Κάθε κοινωνία που βασίζεται πάνω στην τάξη συναντά, στη διαδρομή της, αναπόφευκτες στιγμές φθοράς. Συνεπώς, έχει ανάγκη να συνεχίσει να διατηρεί την αρμονία της με εξαίρεση ιδιαίτερες στιγμές αναπροσαρμογής, στις οποίες οι κανόνες προσωρινά ανατρέπονται. Είναι ακριβώς ορισμένες περίοδοι του χρόνου, που χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι είναι σημείο περάσματος εποχών και κύκλων, οι οποίες είναι οι πιο κατάλληλες να φιλοξενήσουν αυτές τις εκδηλώσεις. Έτσι, για παράδειγμα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα και το τέλος του ηλιακού έτους ήταν σύνηθες να εορτάζονται οι λεγόμενες ‘Ελευθερίες του Δεκεμβρίου’ έτσι όπως τον Ιανουάριο οι Έορτές των Γαϊδάρων’ και οι ‘Εορτές των Τρελών’, οι οποίες το Μεσαίωνα αποτελέσαν μία εκτονωτική βαλβίδα για όλη την κοινωνία.
Σήμερα, η εξαφάνιση ή μείωση όλων αυτών των καρναβαλικών εορτών μας δείχνει καθαρά ότι κάτι συνέβη στο σώμα και στην ψυχή της κοινωνίας που αφορά την ίδια την ουσία της. Η ερμηνεία που μπορεί να δοθεί είναι ότι έναν καιρό παρόμοιες εορτές αποτελούσαν μία νησίδα αταξίας μέσα σε ένα σύμπαν τάξης, ενώ τώρα, αντίθετα, έχοντας εισβάλει η αταξία μέσα στον κόσμο, έγιναν άχρηστες και χωρίς έννοια. Οι εορτές της προσωρινής αντιστροφής της κοσμικής τάξης, που χαρακτηριζόταν από κραιπάλες και υπερβολές κάθε τύπου, όχι μόνον μειώθηκαν αλλά έγιναν οι ίδιες θύματα αυτής της αντιστροφής, αφού κατέληξαν να μετασχηματιστούν, ως επί το πλείστον, σε μία εορτή για τα παιδιά, χωρίς πλέον να έχουν καμία σημασία για την κοινωνική ισορροπία. Τώρα πλέον φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με ένα είδος συνεχούς καρναβαλιού, και η ίδια η κοινή γνώμη επιβεβαιώνει συχνά την παρατήρηση ότι ζει σε έναν ανάποδο κόσμο.

Η σημερινή εποχή κυριαρχείται από την ανατροπή κάθε κανόνα, κάθε σύμβασης, κάθε παράδοσης. Η δραματική πραγματικότητα, με πολλά παραδείγματα, μας μιλά συνεχώς γι’ αυτό. Μέχρι αυτό το σημείο μπορεί πράγματι να μας φέρει η παρατήρηση αυτού που μας περιβάλει. Όμως, εάν θέλουμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση και την αναλογία μας πέρα από την κοινή αντίληψη, μπορούμε να κάνουμε άλλες θεωρήσεις χρήσιμες για μία καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας. Τα πιο σημαντικά δεδομένα μας δίδονται από τις συνήθειες των διαφόρων κοινοτήτων που, διατηρημένες μέσω του Φολκλόρ, περιέχουν κρυμμένα στοιχεία μιας ιδιαίτερης συμβολικής αξίας. Στον καρναβαλικό κόσμο κυριαρχούν οι μάσκες που καθ’ όλη τη διάρκεια της εορτής είναι οι πραγματικές πρωταγωνίστριες. Με τις πράξεις τους, το τρέξιμο, τα άλματα, τα πειράγματα, με τη γελοία συμπεριφορά τους, δίνουν τον τόνο στο χρόνο που είναι αφιερωμένος σε αυτές. Είναι ήδη αποδεδειγμένο ότι οι μάσκες παρουσιάζουν με εμβληματικό τρόπο τις φιγούρες που ανήκουν στον κόσμο της κόλασης, δαίμονες ή φαντάσματα, που εκμεταλλευόμενα την περίοδο της χρονικής αναστολής, λόγω του τέλους μιας περιόδου και της έναρξης της επόμενης, μπορούν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στον κόσμο των ανθρώπων. Στην ιδιαίτερη καρναβαλική περίοδο πολλά πράγματα που διαφορετικά δεν θα ήταν δυνατά, μπορούν να εκδηλωθούν ελεύθερα.

Μήπως, σε μία καθημερινή πραγματικότητα, που γίνεται όλο και περισσότερο χαοτική, δεν βρίσκονται καρναβαλικά στοιχεία; Πολλές όψεις του κόσμου μας εάν παρατηρηθούν με αντικειμενικό τρόπο, πέρα από τη σοβαρότητα και τη δραματικότητά τους, δεν φαίνονται γελοία; Βέβαια με τρόπο απαίσιο και επικίνδυνο, αλλά αναμφίβολα είναι γελοία. Ο καθένας θα μπορέσει να εφαρμόσει αυτές τις σκέψεις στο πεδίο που θεωρεί πιο κατάλληλο, και θα διαπιστώσει πως και πόσο είναι αληθινές. Εξετάζοντας το φολκλόρ μας μπορούμε να εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο: είναι πράγματι γνωστό πως κάθε καρναβαλική εορτή δεν είναι πλήρης χωρίς το βασιλιά της, απατηλός μονάρχης ενός χαοτικού βασιλείου, ο ‘βασιλιάς των τρελών’, που αντικαθιστά την κανονική εξουσία και διοικεί με τα εμβλήματά του, δίνοντας κωμικές διαταγές σε όλο τον εορτάζοντα λαό. Αυτός που στη φιγούρα του παρουσιάζει όλο το παλιό και όλο το κακό που πρέπει να εξαλειφθεί, κυβερνά αδιαμφισβήτητος για όλη την καρναβαλική περίοδο και μετά καίγεται τη στιγμή που η εορτή τελειώνει. Στην προ-χριστιανική εποχή, κατά τη διάρκεια των Saturnalia, λαϊκές εορτές καρναβαλικού τύπου, διάλεγαν έναν ανάλογο μονάρχη που, αφού είχε βασιλέψει για ένα ορισμένο χρόνο, τον θανάτωναν συμβολικά ή και πραγματικά. Συνήθως ήταν ένας σκλάβος ή ένας εγκληματίας, δηλαδή ένα άτομο πολύ μακριά από το βασιλικό προνόμιο και πάντως ακατάλληλο για να κυβερνά.

Την παρούσα στιγμή, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι όλα τα χαρακτηριστικά της καρναβαλικής περιόδου είναι, σε λιγότερο ή περισσότερο βαθμό, φιλτραρισμένα στην κανονική καθημερινότητα. Θεωρώντας λοιπόν τα πράγματα με αυτή την οπτική, θα μπορούσαμε σήμερα να υποστηρίξουμε ότι ο κόσμος περιμένει το ‘βασιλιά καρνάβαλο’ του; Εάν είναι αλήθεια ότι κάθε καρναβαλική εορτή για να φθάσει στην αποκορύφωσή της έχει ανάγκη από έναν υπέρτατο διευθυντή που κυβερνά πάνω σε όλους τους υπηκόους, είναι επίσης αλήθεια ότι την παρούσα στιγμή αυτή η φιγούρα αναμένει ακόμη να κάνει την εμφάνιση της. Θα πρέπει όχι μόνον να είναι ο πιο κατάλληλος για να αναλάβει το ρόλο που θα του δοθεί αλλά και να εκπροσωπήσει την εποχή του και να ενσωματώνει το ίδιο το ‘πνεύμα του αιώνα’. Όσον αφορά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του μπορούμε να πούμε μόνον ότι θα είναι ο βασιλιάς ενός αντεστραμμένου κόσμου, δηλαδή θα είναι ο ίδιος ο αντιπρόσωπος της ανατροπής στον έσχατο βαθμό. Για να τελειώσουμε την αναλογία μας δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στις Ιερές Γραφές που, όχι μόνον αναπτύσσουν αυτό το θέμα, αλλά φαίνεται ότι το επιβεβαιώνουν πλήρως.

Γνωρίζουμε ότι ένα ανάξιο πρόσωπο, με την συνέργεια του ψευδοπροφήτη θα κυριαρχήσει πάνω σε όλους τους λαούς της γης και θα επιβάλει σε αυτούς την θέληση του. Αυτοί οι τελευταίοι, γοητευμένοι και θολωμένοι από τα τεχνάσματά του θα γίνουν οι υπήκοοι ενός χαοτικού βασιλείου βασισμένου πάνω στην εξαπάτηση και στο ψέμα. Ομοίως, στην Προφητεία του Δανιήλ, η Τέταρτη Αυτοκρατορία (το Τέταρτο Τέρας του Οράματος) θα είναι διαφορετική από όλες τις άλλες. Ο λόγος είναι ότι αυτή θα αφορά το πεπρωμένο όλης της ανθρωπότητας, ενώ ο τελευταίος μονάρχης αυτής της περιόδου θα έχει την πρόθεση να αλλάξει τους καιρούς, τα ήθη και την τάξη. Δηλαδή θα κυβερνήσει επιβάλλοντας έναν κόσμο εντελώς αντεστραμμένο σε σχέση με την κανονική πορεία του. Και το πρώτο βήμα της ανατροπής είναι πάντα η επίθεση σε ό,τι είναι ιερό. Σε έναν αναποδογυρισμένο κόσμο, η παρακμή περνιέται για πρόοδος, η ισχύς για δικαιοσύνη, η διαφθορά για ελευθερία. Σε έναν τέτοιο κόσμο η εξαπάτηση αφορά ιδιαίτερα τις ηθικές και πνευματικές αξίες οι οποίες, όταν αλλοιωθούν πλήρως οδηγούν την πραγματικότητα στα όρια της κατάρρευσης.

Όμως κάθε καρναβάλι αργά ή γρήγορα φθάνει το τέλος του. Για όποιον βασίζει την ύπαρξη του πάνω στην εξαπάτηση είναι αναπόφευκτο να συγκρουστεί με την Αλήθεια και αυτή, εξαιτίας της ίδιας της ουσίας της είναι αιώνια και ανίκητη. Είναι αδύνατον να ξεφύγει από την μοίρα του όποιος βασίλευε μέσα στο ψέμα, όπως ο ‘Βασιλιάς του Καρναβαλιού’, θα τελειώσει μαζί με το εφήμερο βασίλειο του μέσα στις φλόγες μιας εξαγνιστικής φωτιάς. “Dies irae dies illa, solvet saeclum in favilla.” (Ημέρα οργής, η ημέρα εκείνη , θα διαλύσει τον κόσμο με στάχτη.)

Dies irae (Mozart)

Θεόδοτος: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ

ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ''ΔΑΙΜΟΝΕΣ''

 Το  1873  ο  Φιόντορ  Ντοστογιέφσκι  ανακάλυπτε τους  ''Δαίμονες''  μέσα στους κύκλους των επαναστατών, των αναρχικών και των μηδενιστών. Εάν ζούσε σήμερα ο μεγάλος  ρώσος συγγραφέας, θα ανακάλυπτε ένα άλλο είδος ''Δαιμόνων'' μέσα στους κύκλους  των  ''ανθρωπιστών'' και  των  ''εκσυγχρονιστών''.

Άρθρο του Maurizio Blondet  

Μετάφραση-επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

Glucksmann υιός και πατέρας

Στις 5 Σεπτεμβρίου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Παρίσι, Place de la République, μία “μεγάλη εκδήλωση”, φυσικά ''αυθόρμητη'', ''χωρίς αρχηγούς'', οργανωμένη από ''απλούς πολίτες'', υπέρ της απεριόριστης υποδοχής μεταναστών από την Συρία και το Ιράκ και «ενάντια στις περιοριστικές πολιτικές των χωρών που εναντιώνονται στους πρόσφυγες». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε, αλλά δεν ήταν καθόλου μεγάλη. Ήταν μια αποτυχία. Αποδεικνύοντας ότι το κύμα συγκίνησης που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μία ανεξέλεγκτη πολιτική μετανάστευσης είναι τεχνητό, όπως εξάλλου όλο το μαζικό μεταναστευτικό φαινόμενο  εναντίον της Ευρώπης. 

Ακόμη πιο ενδιαφέρον: γνωρίζετε ποιος ήταν ο προαγωγός αυτής της εκδήλωσης; Ποιος θα το έλεγε; Ένας σαραντάχρονος ντοκιμαντερίστας (λέει ο ίδιος), ειδικός στο marketing, που ζει κανονικά στην Ουκρανία. Εβραίος. Ονομάζεται  Raphael  Glucksmann. 

Το  επίθετο του  θα ξυπνήσει μνήμες στους γηραιότερους. Πράγματι ο φιλελεύθερος-ελευθεριακός  χωρίς σύνορα Raphael είναι γιός του André  Glucksmann. Πρόσωπο καίριας σημασίας. Ο πατέρας –δεξιά στην φωτογραφία, δίπλα στον απόγονο του– υπήρξε ο αρχηγός (μαζί με τον Bernard Henry Lévy) του πολύ διαφημισμένου κινήματος των ''Nouveaux Philosophes'': νέοι εβραϊκής καταγωγής που αναδειχτήκαν ως κόκκινοι ταραξίες  το ’68 (να μην ξεχνάμε τον Cohn-Bendit) και προκάλεσαν την απόσυρση του στρατηγού De Gaulle. Τότε ήταν στην άκρα αριστερά και υπερασπιστές  της ''πολιτισμικής  επανάστασης '' του Μάο.

Μετά, πιο αργά, στα τέλη του’70, ιδού η μεταμόρφωση: γίνονται κριτικοί του σοβιετικού κομουνισμού, τώρα πλέον σε παρακμή, και προστάτες των κυνηγημένων αντιφρονούντων στην σοβιετική ένωση. 

Glucksmann & Cohn-Bendit

Επιτυχημένος συγγραφέας, ο μπαμπάς Glucksmann, γερνώντας, γίνεται μαζί με τον Bernard Kouchner -ποιος θα το έλεγε;- φιλοατλαντιστής, υπερασπιστής των ''ανθρωπιστικών πολέμων'' όπως ο Bernard-Henri Lévy. Συμμερίζεται το PNAC (Project for a New American Century), την αμερικανό-ισραηλινή ''δεξαμενή σκέψης'' που τάσσεται υπέρ ενός επανοπλισμού της Αμερικής  ώστε να ξεκινήσει νέους πολέμους στην μέση ανατολή, και προέβλεψε την αναγκαιότητα  ενός νέου  ''Pearl Harbor” ώστε η Αμερική να το χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για να αρχίσει  αυτούς τους πολέμους. (πρόβλεψη που πραγματοποιήθηκε  την  11η Σεπτεμβρίου). Το 2007 ο Glucksmann  υποστήριξε τον Sarkozy. Το 2009, ο πρώην Μαοϊστής έγραψε ένα άρθρο στην Le Monde προς υπεράσπιση της γενοκτονικής επιχείρησης  του Ισραήλ εναντίον της Γάζας, επιχείρηση που ονομάστηκε ''Συμπαγές  Μολύβι''.

Σήμερα ο  André -78 ετών- συμμετέχει σε μία ''δεξαμενή σκέψης'' των Παρισίων, φανερά neocon, τον  Cercle de l’Oratoire, μαζί με τον Kouchner. Ένας  πραγματικός  τεχνίτης της μεταμόρφωσης που θα τον ζήλευε ακόμη  και  ο  Zelig  του Woody Allen.

Πόση έκπληξη αλήθεια θα νοιώσουμε μαθαίνοντας ότι ο γιός αυτού του ταλαντούχου πατέρα, ο Raphael, υποδεικνύεται στους Παρισινούς κύκλους που ''μετράνε'', ως πράκτορας της CIA; Ορισμός περισσότερο συνοπτικός παρά βιαστικός. Πράγματι, ο Raphael Glucksmann  υπήρξε ένας από τους πιο στενούς συμβούλους του Γεωργιανού προέδρου Mikhail Saakasvili.  Όταν αυτός το καλοκαίρι του 2008, με σιωνιστική παρακίνηση, και  με όπλα, στρατιωτικούς συμβούλους, εκπαιδευτές ακόμη και υπουργούς εβραίους (Γεωργιανής υπηκοότητας) στην κυβέρνηση του, αποπειράθηκε να καταλάβει τις δύο Ρωσόφωνες επαρχίες  Αμπζαχία και Οσσετία του βορρά. Απόπειρα  που ο Πούτιν  απέτρεψε μέσα σε λίγες ώρες συγκρούσεων. 

Όλα αυτά είναι χρήσιμα για να καταλάβουμε ότι:

1. Ο παθογόνος εβραϊκός διεθνισμός είναι η ψυχή της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, μεταλλασσόμενες  σε αυτοκρατορία του χάους.

2. Ο  ίδιος διεθνισμός υπό το ανθρωπιστικό ένδυμα, βρίσκεται πίσω από το μεγάλο κίνημα για την αποδοχή των μεταναστών στην Ευρώπη. Φυσικά το Ισραήλ εξαιρείται από αυτόν τον ''ανθρωπιστικό διεθνισμό'': τους μετανάστες τους διώχνει. Την πολιτιστική ταυτότητα πρέπει να την χάσουν οι άλλοι: οι Ευρωπαίοι.

Ο Raphael Glucksmann μετακινείται μεταξύ των σικ, ελευθεριακών–διεθνιστικών κύκλων του Παρισιού και της Ουκρανίας, της οποίας πήρε την υπηκοότητα και όπου κατοικεί: για να είναι κοντά στον μεγάλο φίλο του Saakasvili που, εξαιτίας καταγγελιών για διαφθορά, τοποθετήθηκε να κάνει τον κυβερνήτη της Οδησσού. 

 Και  ιδού στην παρέα ο Marquardt, ο μουσουλμάνος του Νταβός:

Ο Saakachvili και ο  Glucksmann είναι και οι δύο φίλοι με ένα άλλο πρόσωπο,  και αυτός σαραντάρης, ο οποίος θεωρείται πράκτορας της CIA στη Γαλλία (πάντως οικείος της Πρεσβείας) και εβραϊκής καταγωγής: Félix Marquardt. Γόνος που γεννήθηκε πλούσιος (ο πατέρας του είναι τραπεζίτης επενδύσεων και η μητέρα του έχει μία τεράστια γκαλερί  τέχνης  στο  Place  des  Vosges), σταθερός φιλοξενούμενος του Φόρουμ του Νταβός εδώ και μια δεκαετία, δημιουργός των Diners de l’Atlantique, ένα ''γεύμα'' για  ''ατλαντικές προσωπικότητες'' .

Αυτό δεν τον εμπόδισε να δηλώσει ότι ''ασπάστηκε'' το Ισλάμ, φυσικά ένα Ισλάμ ''ατλαντικό'', κάτι που του επιτρέπει  να παρουσιάζεται στην τηλεόραση καταγγέλλοντας τους Γάλλους πολίτες, ειδικά εκείνους που συμπαθούν το  Front National, ως ισλαμοφοβικούς. 

Ο Marquardt έχει τρία διαβατήρια: Γερμανικό, Αυστριακό, Αμερικανικό. Το 2013,  εν όψει των ευρωπαϊκών εκλογών, συνεργάστηκε με τον  Cohn -Bendit  “για να κινητοποιήσει τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν την παντοδυναμία του έθνους-κράτους και να αποδεχθούν μία πραγματική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”. 

Τι  να εννοεί άραγε με την φράση «πραγματική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση»; Το είπε, κραυγάζοντας,  ο  φίλος  του  Raphael Glucksmann  σε μία πρόσφατη συζήτηση στην Γαλλική τηλεόραση: μιλούσαν για τα σχολεία και για την  Le Pen  που  επέκρινε την διαγραφή της Γαλλικής ταυτότητας από τα σχολικά κείμενα. Ο Glucksmann  λέει:   

«... το σχέδιο του ρεπουμπλικανικού σχολείου [αναφέρεται  στην Γαλλική  Επανάσταση]  ήταν  ένα  σχέδιο  ξεριζωμού. Ήταν ένα πολιτικό σχέδιο που είχε ως στόχο να απομακρύνει τα παιδιά από το καμπαναριό (την εκκλησία), από την ύπαιθρο, από την τοπική ταυτότητα! Ήταν το σχέδιο της δημιουργίας ''πολιτών'', ήταν το αντίθετο του αντιδραστικού εγχειρήματος που μας προτείνεται στις κάλπες ,αν κερδίσει το Εθνικό Μέτωπο.»

 Και αυτό που συμβαίνει τώρα, είναι ένα σχέδιο ξεριζωμού των ευρωπαϊκών ταυτοτήτων, των καμπαναριών τους, στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, στο όνομα του ανθρωπισμού, δεν έχει σημασία: οι προπαγανδιστικές αιτιολογήσεις αλλάζουν, το σχέδιο ανατροπής της ανθρώπινης φύσης δεν αλλάζει. 

Στους Χριστιανούς που με διαβάζουν, προειδοποιώ: όπως βλέπετε το σχέδιο δεν είναι χριστιανικό. Όταν ο Πάπας προσκαλεί να φιλοξενηθούν οι ξένοι μουσουλμάνοι σε κάθε ενορία, εντάσσεται στον ''κόσμο''. Ακόμη χειρότερα, εντάσσεται  στην παγκοσμιοποίηση που μας επιβάλλει το χάσιμο των ταυτοτήτων μας. Εξάλλου ο Πάπας εργάζεται  σε όλα τα πεδία για να στερήσει την Εκκλησία από την ιστορική, δογματική, θρησκευτική  ταυτότητά της, για να την διαλύσει σε έναν ''φιλάνθρωπο''  προτεσταντισμό χωρίς περιεχόμενο, εκτός από την ελεημοσύνη  και τον οικολογισμό. Και είναι γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο που η εκκλησία θα τελειώσει - και θα τελειώσει σε τραγωδία, με τις ιεραρχίες της διωγμένες και σκοτωμένες - διότι εντάχθηκε στον κόσμο, εκείνο τον κόσμο για τον οποίο ο Ιησούς «δεν  παρακάλεσε» (Κατά  Ιωάννην, 17: 9).

Θεόδοτος: ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ''ΔΑΙΜΟΝΕΣ'' (theodotus.blogspot.com)

Ανώνυμος είπε...
Στη Γαλλία καλούν τις οικογένειες των Γάλλων να φιλοξενήσουν τα ''ασυνόδευτα'' στα σπίτια τους, η ειδυλλιακή φωτογραφία είναι 'όλα τα λεφτά'
https://twitter.com/Departement63/status/1333372468619333632/

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΟ 'ΚΑΤΕΧΟΝ'

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Μέχρι σήμερα στον Θεόδοτο, έχουμε αναφερθεί διεξοδικά στην αντι-παραδοσιακή δράση και στις ενέργειες για την ανατροπή των θεμελίων του δυτικού πολιτισμού, από μέρους των υφιστάμενων πολιτικών εξουσιών, πολιτικών οργανώσεων και συνασπισμών, καθώς και των διαφόρων φανερών ή κρυφών ομάδων και κέντρων. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στον ρόλο της σημερινής δικαστικής εξουσίας, αφού, πρακτικά, αυτή ορίζει και καθορίζει τις ζωές όσων δεν θέλουν να υποκύψουν, όχι στην 'νέα τάξη πραγμάτων', αλλά στην ''πρωτοφανή αταξία των πραγμάτων''.

Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος του δικαίου Καρλ Σμιτ είχε δώσει τεράστια σημασία στην πολιτική και νομική ερμηνεία του «Κατέχον» (για την οποία έχουμε γράψει εδώ), δηλαδή εκείνης της μεταφυσικής υπόστασης που εμποδίζει την έλευση της οντολογικής ανομίας: το Κατέχον αντιπροσωπεύει, για τον Σμιτ, την διανοητικοποίηση της αρχαίας Χριστιανικής Αυτοκρατορίας, που με όλες τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις της επιδιώκει να επιβάλλει την ορθόδοξη ηθική. Έγραφε ο Καρλ Σμιτ: «Πιστεύω στο 'Κατέχον': είναι για μένα ο μόνος δυνατός τρόπος για να κατανοήσουμε την χριστιανική ιστορία και να την βρούμε γεμάτη νόημα». Και στην συνέχεια προσθέτει : «Κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να αναφέρει το 'Κατέχον' για κάθε εποχή των τελευταίων 1948 χρόνων. Ο χώρος ουδέποτε υπήρξε κενός, αλλιώς δεν θα υπήρχαμε πλέον.»

'Αγιος Δημήτριος, Metropolitan Museum,NY

Μπορείτε να κατανοήσετε την βαρύτητα αυτής της δήλωσης; Και όμως, η καθημερινότητα εμποδίζει πολλούς να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή την πορεία έχει πάρει ο δυτικός κόσμος, αφού απελευθερώνει και νομιμοποιεί συνεχώς και με πείσμα, όλες τις δυνάμεις της ανομίας: νομιμοποίηση των παραβατικών σεξουαλικών ηθών, ανατροπή της ιεραρχικής σχέσεως μεταξύ ανθρώπου και ζωικού βασιλείου, επιδίωξη ανάμειξης των ανθρωπίνων φυλών και εισβολή μη χριστιανικών πληθυσμών εντός των χριστιανικών επικρατειών, κατάργηση της θρησκευτικής αγωγής, ελεύθερη διάδοση ασέμνων εικόνων και παραστάσεων, μείωση των ποινών για τις εγκληματικές ενέργειες κλπ.

Ποια είναι λοιπόν η ουσία και ο βαθύτερος λόγος ύπαρξης του ΝΟΜΟΥ, σύμφωνα με τον μεγάλο δάσκαλο του δικαίου Καρλ Σμιτ; Να εμποδίζει την κατάλυση του 'Κατέχον', μη επιτρέποντας την νομιμοποίηση όλων εκείνων των πράξεων και δυνατοτήτων που έχουν ακριβώς αυτό τον σκοπό.

Φανταστείτε τις παρακάτω σκηνές, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να συμβούν μέσα σε μία δικαστική αίθουσα:

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ

Ληξίαρχος βρίσκεται στο ειδώλιο του κατηγορουμένου διότι, αρνήθηκε να παραλάβει το σύμφωνο συμβίωσης δύο ομοφυλοφίλων.

Πρόεδρος του δικαστηρίου: Γιατί αρνηθήκατε να παραλάβετε αυτό το έγγραφο;

Ληξίαρχος: διότι δεν θέλω να νομιμοποιήσω μία αφύσικη συμβίωση.

Εισαγγελέας: Ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ΕΝΟΧΟΣ .

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Πολίτης βρίσκεται στο ειδώλιο του κατηγορουμένου διότι, καταφέρθηκε εναντίον ξένων πληθυσμών που βρίσκονται στην Ελλάδα.

Πρόεδρος του δικαστηρίου: γιατί χρησιμοποιήσατε 'ρατσιστικούς' χαρακτηρισμούς έναντι αυτών των ομάδων;

Πολίτης: διότι δεν επιθυμώ την αλλοίωση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ταυτότητας της Ελλάδας από αλλόθρησκους και αλλόφυλους πληθυσμούς.

Εισαγγελέας: Ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ΕΝΟΧΟΣ.

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ

Χωρικός βρίσκεται στο ειδώλιο του κατηγορουμένου διότι σκότωσε ένα σκύλο.

Πρόεδρος του δικαστηρίου: Γιατί θανατώσατε αυτό το ζώο;

Χωρικός: Γιατί ο πάππους μου μου έμαθε ότι οι ιερές Γραφές λένε: «άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επὶ της γης».

Εισαγγελέας : Ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ΕΝΟΧΟΣ.

'Ο Πιλάτος νίπτει τας χείρας' Matthia Stomer,1600

Αυτά θα βλέπουμε από εδώ και στο εξής στα δικαστήρια εφόσον συνεχιστεί η αριστερόστροφη πορεία της κοινωνίας μας. (δείτε εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο επί του θέματος)

Εάν, όπως προαναφέραμε, η ουσία του Νόμου έγκειται στην προάσπιση του 'Κατέχον', τότε η μετανεωτερική δικαστική εξουσία δεν εφαρμόζει τον Νόμο αλλά τον αντι-Νόμο (για την εσχατολογική ερμηνεία … ο νοών νοείτω).

Σήμερα υπάρχουν δύο στρατόπεδα που συγκρούονται: αυτοί που ακολουθούν τον Νόμο και αυτοί που ακολουθούν τον αντι-Νόμο.

Οι δικαστικοί λειτουργοί πρέπει να επανεξετάσουν τον ρόλο τους, και να αντιληφθούν την ευθύνη που έχουν ως προς το άνοιγμα του δρόμου που θα οδηγήσει στην διαμόρφωση αντινομιστικών κοινωνιών, δηλαδή, στην θεσμοθέτηση της γνωστικής ανατροπής.

Για εκείνους τους δικαστικούς που αποδέχονται αυτή την ευθύνη, δύο επιλογές υπάρχουν: να βγάλουν τις δικαστικές τηβέννους και να γίνουν δικηγόροι οι οποίοι θα υπερασπίζονται τον πολίτη που θα διώκεται από τον αντι-Νόμο ή να αναζητήσουν ένα άλλο επάγγελμα με το οποίο δεν θα είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόζουν τους κανονισμούς που παράγει η μαζική δημοκρατία και η συνακόλουθη πνευματική παρακμή (επί αυτού δείτε ένα σχετικό άρθρο του Θεόδοτου)

Εκτός και εάν προτιμούν να αναλάβουν τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

Θεόδοτος: Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΟ 'ΚΑΤΕΧΟΝ'

ΠΩΣ Η ΚΑΜΠΑΛΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ Ή ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

C.D.Friedrich, Τοπίο με  Κουκουβάγια, Τάφος και Φέρετρο.

Ρομαντισμός ονομάστηκε εκείνο το καλλιτεχνικό και φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκίνησε από τη Γερμανία του 18ου αιώνα και μετά διαδόθηκε στην Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του Ρομαντισμού υπήρξαν ο Νοβάλις, ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν, ο Φρήντριχ Σίλερ, ο Γκαίτε, ο Λόρδος Βύρων κλπ. Ο Isaiah Berlin γράφει το εξής για το ρεύμα αυτό: «Η σπουδαιότητα του ρομαντισμού έγκειται στο γεγονός ότι είναι το μεγαλύτερο πρόσφατο κίνημα που μετέβαλε άρδην τη ζωή και τη σκέψη του Δυτικού Κόσμου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη στροφή που σημειώθηκε ποτέ στη συνείδηση της Δύσης». Πως μπορούν να περιγραφούν οι φαινομενικές εκδηλώσεις του ρομαντισμού; «…είναι το πρωτόγονο και το ανεπιτήδευτο, είναι η νιότη και ο συναρπαστικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωή ο φυσικός άνθρωπος• είναι όμως και ωχρότητα, πυρετός, αρρώστια, παρακμή (…) Είναι το παράξενο, το εξωτικό, το γκροτέσκο, το μυστηριώδες, το υπερφυσικό, τα ερείπια, τα μαγεμένα κάστρα, είναι η διάχυση μέσα στο αιώνιο συμπαντικό πνεύμα.»

Ο Ρομαντισμός χτύπησε το Δυτικό Πολιτισμό σε δύο βασικά επίπεδα:

Α) Στην αντίληψη περί της Αντικειμενικής Αλήθειας.
Β) Στην αντίληψη της έννοιας της πραγματικότητας.

Ας ξεκινήσουμε τη σκιαγράφηση των θέσεών του στο πρώτο επίπεδο. Γράφει ο Isaiah Berlin: «Στην Ελληνική Φιλοσοφία της Κλασικής Περιόδου, για παράδειγμα στα έργα του Πλάτωνα, θα δούμε πως κυριαρχεί σε αυτά ένα γεωμετρικό ή μαθηματικό μοντέλο. Η σκέψη του λειτουργεί επί τη βάσει της ιδέας ότι υπάρχουν αξιωματικές αλήθειες-αλήθειες αδιάσειστες (…) Αυτές τις αλήθειες οι άνθρωποι, ακολουθώντας κάποιες μεθόδους, μπορούν να τις ανακαλύψουν• εάν δεν τις ανακαλύψουν σήμερα θα το κάνουν στο μέλλον, εάν πάλι δεν μπορούν να τις ανακαλύψουν, τότε αυτές τις αλήθειες τις γνωρίζει μόνον ο Θεός». Σε κάθε περίπτωση, ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. Πρόκειται για μία πρόταση κοινή τόσο στην κλασική φιλοσοφία όσο και στο Χριστιανισμό. Αυτή η ιδέα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της δυτικής παράδοσης και είναι ό,τι ακριβώς ήλθε να σπάσει ο Ρομαντισμός.

Για το Ρομαντισμό δεν υπάρχει καν η προσωπική-υποκειμενική αλήθεια, δεν μπορούμε ούτε καν να δηλώσουμε ότι υπάρχουν “τόσες αλήθειες όσες και οι άνθρωποι” για το λόγο ότι η ανθρωπότητα ή το “παγκόσμιο πνεύμα” δημιουργεί αλήθειες οι οποίες συνεχώς μεταβάλλονται και η μία διαδέχεται την άλλη, κατά την ατέρμονη ροή του συμπαντικού πνεύματος.

Και τώρα ερχόμαστε στο δεύτερο επίπεδο, εκείνο της πραγματικότητας. Και σε αυτό το επίπεδο η Δυτική Παράδοση ήταν σαφής: ο άνθρωπος πρέπει να δείχνει σεβασμό προς οτιδήποτε το υπαρκτό, να μην παρεκκλίνει από τα γεγονότα. Να άγεται δηλαδή από τη φύση των πραγμάτων. Οι Ρομαντικοί πρέσβευαν το ακριβώς αντίθετο. Για αυτούς, ο άνθρωπος καθορίζει τη μορφή που θα έχει το σύμπαν του. Το σύμπαν είναι μία διαδικασία αέναης αυτοδημιουργίας. Ένας ακραίος ρομαντικός, ο Max Stirner (για αυτόν δείτε παλαιότερο άρθρο μας) έφθασε να ισχυρίζεται το ακόλουθο: «Χρησιμοποιώντας τη λέξη “κίτρινος”, εννοώ αυτό που εννοούσα και εχθές, όταν την χρησιμοποιούσα, και αυτό που θα εννοείς και εσύ αύριο. Η ιδέα αυτή ωστόσο είναι ένας βασανιστικός ζυγός, μία φοβερή μορφή δεσποτισμού. Γιατί η λέξη “κίτρινος” πρέπει να σημαίνει το ίδιο πράγμα σήμερα και αύριο; Γιατί να μην μπορώ να την αλλάξω; Γιατί 2 επί 2 πρέπει πάντοτε να μας κάνουν 4;». Τελικά, όπως ήταν επόμενο, ο Stirner έχασε τα λογικά του και πέθανε ως ένας ήσυχος τρόφιμος φρενοκομείου.

C.D. Friedrich, Μονή στο δάσος με τις βελανιδιές.

Τίθεται λοιπόν εύλογα το ακόλουθο ζήτημα: πως και γιατί οι Ρομαντικοί κατέληξαν σε αυτές τις θέσεις; Αυτό συνέβη διότι ο πυρήνας της φιλοσοφίας τους βρισκόταν στο Γερμανικό Μυστικισμό: «…μία προσπάθεια ν’ απορροφήσει κανείς το άπειρο, να ενοποιηθεί με αυτό, είτε μία προσπάθεια να διαχυθεί μέσα σε αυτό. Πρόκειται δίχως άλλο για μία εκκοσμικευμένη εκδοχή του ένθερμου θρησκευτικού αγώνα για την ενοποίηση με το Θεό, την ένωση με τις δημιουργικές δυνάμεις της φύσης, κατά τρόπο παγανιστικό…»

Και τώρα ερχόμαστε στο κρίσιμο ερώτημα: που στηρίχθηκε ο Γερμανικός Μυστικισμός αλλά και οι πατέρες του Ρομαντικού Κινήματος; Η απάντηση έχει ήδη δοθεί: «Το θρησκευτικό ενδιαφέρον για τη φυσική φιλοσοφία, τη μαγεία, τον πανθεϊσμό, τις μυστικιστικές γλωσσικές θεωρίες και συμβολισμούς, τη θεογονία και την κοσμογονία, που επέδειξαν πολλοί Γερμανοί Ρομαντικοί συγγραφείς ήταν μια απάντηση σε αυτό που ο Χέγκελ αποκαλούσε “ξηρότητα του Διαφωτισμού”. Το ενδιαφέρον αυτό οδήγησε στην ανακάλυψη της Καμπάλα. Μεταξύ των εβραϊκής καταγωγής Ρομαντικών και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό μεταξύ των χριστιανών Ρομαντικών, ο Εβραϊκός Μυστικισμός έγινε όχι μόνο πηγή θρησκευτικής, φιλοσοφικής και καλλιτεχνικής έμπνευσης αλλά και θέμα επιστημονικής και φιλοσοφικής συζήτησης».

Για παράδειγμα, ένας από τους πιο σημαντικούς προδρόμους του ρομαντισμού, ο Johann Georg Hamann, όπως απέδειξε η ιστορική έρευνα άντλησε τη φιλοσοφία του ακριβώς μέσα από τον Εβραϊκό Μυστικισμό και την Καμπάλα. Ο Karl Wilhelm Friedrich, ένας από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του Ρομαντισμού, παντρεύτηκε την Dorothea von Schlegel, την κόρη του Ιουδαίου φιλοσόφου Moses Mendelssohn ο οποίος προανήγγειλε τα διάφορα ρεύματα του Ρομαντισμού. Αλλά και ο Ιδεαλισμός, όπως εξάλλου σημείωνε ο Jurgen Habermas (της Σχολής της Φρανκφούρτης), είχε τις ίδιες ρίζες: «….η άρνηση της Ιδεαλιστικής Γερμανικής Φιλοσοφίας να δώσει μία μορφή στις ουτοπιστικές της ιδέες ήταν αρκετά όμοια με τον καμπαλιστικό τονισμό των λέξεων παρά των εικόνων…».

ΤΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ

Τα επακόλουθα του Ρομαντισμού ήταν τα εξής:

Α) Ο Φιλελευθερισμός: εφόσον η αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει, εφόσον ο κάθε άνθρωπος φτιάχνει το δικό του σύμπαν, για να μην υπάρχουν προστριβές μεταξύ των προσωπικών-ατομικών κόσμων, δηλαδή, με απλά λόγια, για να μην ενοχλεί ο ένας τον “κόσμο” του άλλου, η κοινωνία οδηγείται αναγκαστικά σε ένα συμβιβασμό και ο καθένας δικαιούται τον “κόσμο” του. Το “νέο κοινωνικό συμβόλαιο” όριζε πως η Αλήθεια δεν υπάρχει και έτσι η κοινωνία έγινε… πολυσυμπαντική.

Β) Η περιφρόνηση του πραγματικού, ακόμη και όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον ιδεαλισμό (Χέγκελ), μεταδόθηκε (μέσω αυτού) στην Αριστερά, η οποία μονίμως, από τότε, αγνοεί συνειδητά τη φύση των πραγμάτων.

Γ) Η δημιουργία μίας ιδιάζουσας και “μαγικής” μορφής εθνικισμού στην οποία η γη, το αίμα και η φυλή αποκτούν ανιμιστικές ιδιότητες (το έθνος έγινε “πνεύμα”). Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Διαφωτισμός όσο και ο Ρομαντισμός, αν και πρόκειται για νέο-γνωστικά ρεύματα με αντίθετες φιλοσοφίες, καλλιέργησαν τον εθνικισμό. Χαρακτηριστική περίπτωση: ο Adam Mickiewicz (1798 – 1855), o εθνικός ποιητής της Πολωνίας, εβραϊκής καταγωγής και Φρανκιστής (για το θέμα δείτε εδώ), κεντρική φιγούρα του Ρομαντικού Κινήματος στην Πολωνία (και θαυμαστής του Gioacchino da Fiore), εκθείαζε τον ηρωισμό και την εθνική εξέγερση των Πολωνών («…και σε μελλοντικές ημέρες, κάποιος εκδικητής θα εγερθεί από τα κόκαλά μας», έγραφε σε ένα ποίημα του γεμάτο από εικόνες με οστά…). Μας θυμίζει το δικό μας εβραϊκής καταγωγής εθνικό ποιητή Διονύσιο Σολωμό (για περισσότερα διαβάστε εδώ, εάν εξαιρέσουμε το περιφρονητικό-κομπλεξικό έναντι της θρησκείας μας ύφος του αρθρογράφου, πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο διότι παρέχει πληροφορίες που “δένουν” την όλη υπόθεση). Ήταν βλέπετε η εποχή (1800-1914) που οι εθνικισμοί έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ως αντι-παραδοσιακά εργαλεία, ως “προοδευτικές” εξεγέρσεις ενάντια στην “παλαιά τάξη” πραγμάτων. Φυσικά, σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, δυνάμεις παρόμοιες με εκείνες εκείνης της εποχής, στράφηκαν εναντίον του εθνικισμού.

Δ) Τέλος, ο Ρομαντισμός έθεσε τις βάσεις του θρησκευτικού Οικουμενισμού: απορρίπτοντας το “περιορισμένο”, τα “στενά πλαίσια”, το “δεδομένο”, αναζητώντας τη “διάχυση στο άπειρο”, δεν ήταν δυνατόν να ανεχθεί την Παράδοση, το Δόγμα, το Πρόσωπο, τη Μορφή.

Η ΤΡΥΚΙΜΙΣΜΕΝΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ

Τα κύματα στη θάλασσα του Γνωστικισμού ορθώνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε το επόμενο να συγκρούεται με το προηγούμενο, δημιουργώντας έτσι ένα νέο κύμα το οποίο είναι η σύνθεση των δύο προηγούμενων.

Η ανθρωπότητα πορεύεται λοιπόν μέσα από αυτή την τρικυμισμένη θάλασσα. Ωστόσο, αυτός ο οποίος μεταχειρίζεται τη σωστή πυξιδα (δηλ. για την κοσμική γνώση, τους Έλληνες Κλασικούς και για την ουράνια γνώση, τη Φιλοκαλική Παράδοση) δεν θα χάσει την πορεία του προς την Ιθάκη.

Σημειώσεις:

Α) Εάν κάποιος αναγνώστης δεν γνωρίζει τον όρο “Φρανκιστής”, ας διαβάσει παλαιότερο άρθρο μας επί του θέματος.
Β) Οι Ρομαντικοί δεν είδαν την Ελληνική Επανάσταση μέσα από τα μάτια του Θ. Κολοκοτρώνη και του Αθ. Διάκου, αλλά μέσα από το πρίσμα του πνευματοπαθολογικού οραματισμού τους. Έτσι, αν ζητούσαμε από τον “φιλέλληνα” Ρομαντικό Λόρδο Βύρωνα να απεικονίσει με ένα σύμβολο την ελληνική εξέγερση (του), δεν θα έβαζε το Σταυρό ή την Ανάσταση ή τους Τριακόσιους του Λεωνίδα ή το Θεμιστοκλή, ούτε καν το θεό Απόλλωνα δεν θα έβαζε. Το πιθανότερο είναι πως ως απεικονιστικό σύμβολο θα έθετε το θεό Διόνυσο και στην πιο έξαλλη εκδοχή του.

Γ) Είναι πράγματι καταπληκτική η μαεστρία με την οποία δημιουργούνται (αυθόρμητα ή εσκεμμένα) τα διάφορα “ρεύματα σκέψης” και οι αντίστοιχες ψυχικές καταστάσεις, οι οποίες διαχέονται ως πνευματικές επιδημίες. Βλέπουμε επίσης, ότι το αντι-παραδοσιακό ρεύμα κατά την πορεία του, μπορεί να προσλαμβάνει μορφές και να χρησιμοποιεί εργαλεία, που στην επόμενη φάση του να τα απορρίπτει ή ακόμη και να τα μάχεται.

Βιβλιογραφία:

Isaiah Berlin, The Roots of Romanticism, 1999.
Goodman-Thau , et al., Kabbala und Romantik, 2011.
Larry Vaughan, Johann Georg Hamann - Metaphysics of Language and Vision of History , 1989.
Cengiz Sisman, The Burden of Silence: Sabbatai Sevi and the Evolution of the Ottoman-Turkish Dönmes, 2015.
Abraham Gordon Duker, Isaac Lewin, Some Cabbalistic and Frankist Elements in Adam Mickiewicz's "Dziady", 1971.
Στέργιος Σπανάκης, H οικογένεια των Σολομών της Κρήτης, Κρητικά χρονικά, 1958.
Βελουδής Γιώργος, Ο Θεός του Σολωμού, To BHMA, 2oo2.
Benita Eisler, BYRON: Child of Passion, Fool of Fame, 2000.

Θεόδοτος: ΠΩΣ Η ΚΑΜΠΑΛΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ Ή ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΝ, Ο ΚΑΡΛ ΣΜΙΤ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Πριν από λίγο καιρό, ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών Καρλ Μπιλντ, κατέκρινε τον Πούτιν διότι ακολουθεί τον «συντηρητισμό» της Ορθόδοξης Εκκλησίας (οι ακριβείς φράσεις του μπορουν να διαβαστούν εδώ). Ο Καρλ Μπιλντ με αυτή την δήλωση του εξέφρασε με 'διακριτικό' τρόπο, την απέχθεια που νοιώθουν για την Ορθόδοξη παράδοση οι χώρες της θρησκευτικής μεταρρύθμισης αλλά και του νέο-καθολικισμού. Πριν από τον Μπιλντ, ο καθηγητής πολιτικών επιστημών Σάμιουελ Χάντιγκτον στο έργο του 'Η σύγκρουση των πολιτισμών΄, ανέπτυξε την θεωρία ότι οι ορθόδοξες χώρες δεν ανήκουν στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Εν ολίγοις, η μεταμοντέρνα συστημική ιντελιγκέντσια της δύσης, δεν θέλει την Ορθόδοξη παράδοση εντός των τειχών του γεωπολιτισμικού της χώρου.

Οι προσανατολισμοί και οι θέσεις του σημερινού δυτικού establishment, έχουν διαφορετικά επίπεδα ερμηνείας: γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά, ψυχολογικά, κλπ. Εμείς θα παραβλέψουμε αυτές τις καθιερωμένες ερμηνείες, όχι διότι αμφισβητούμε την αξία τους, αλλά διότι μας ενδιαφέρει ο βαθύτερος λόγος, το «απόκρυφο αίτιο» αυτού του μίσους προς το Ορθόδοξο παραδοσιακό κράτος. (αυτό το αίτιο, που θα το αναλύσουμε ακολούθως, δεν σημαίνει είναι απόλυτα συνειδητό στον νου των ιθυνόντων, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι αναβλύζει από τα μεταφυσικά βάθη του συλλογικού τους ασυνείδητου.)

Σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου είχαμε αναφερθεί σε έναν μυστηριώδη όρο, 'το Κατέχον', που υπάρχει στην επιστολή του Αποστόλου Παύλου, ''Προς Θεσσαλονικείς β΄, 6-7'' : «, …καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε• εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ. Τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας• μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται» (= Και τώρα ξέρετε τι είναι το κατέχον, εκείνο δηλαδή που τον εμποδίζει, ώστε να φανερωθεί όταν έλθει ο καιρός του. Η μυστική δύναμη της ανομίας είναι ήδη επί το έργον. Αυτό όμως θα γίνεται μόνο εωσότου φύγει από τη μέση αυτός που τώρα είναι το εμπόδιο».

Τι είναι λοιπόν το 'Κατέχον' και σε τι στέκεται εμπόδιο; Είναι μία κατάσταση η οποία εμποδίζει την επικράτηση της 'ανομίας', δηλαδή όλων εκείνων των δυνάμεων που εναντιώνονται στην Χριστιανή διδασκαλία και προετοιμάζουν την έλευση του Αντιχρίστου: Εκείνου που θα «νομιμοποιήσει όλα τα παράνομα». Η γνωστική φύση αυτού του όντος είναι ξεκάθαρη. Ο 'Κατέχων' και το 'Κατέχον', εκτός από τις καθαρά θεολογικές ερμηνείες που μπορεί να λάβουν (πχ. το κήρυγμα της Εκκλησίας, η δύναμη του Αγίου πνεύματος, κλπ), κατ’ επέκταση μπορεί να θεωρηθούν εκείνες οι εξουσίες που συγκρατούν, που ΚΡΑΤΟΥΝ τις δυνάμεις τις ανομίας. Είναι δηλαδή, η 'προστατευτική Αρχή' του Ορθόδοξου Χριστιανικού Κράτους. Ακριβώς γι’αυτό τον λόγο το δυτικό establishment δεν ενοχλείται ιδιαίτερα από μία χώρα της οποίας απλώς η εκκλησία είναι Ορθόδοξη (πχ. Ελλάδα), αλλά ενοχλείται από εκείνες τις χώρες που το κράτος (και άρα η νομοθετική εξουσία) ακολουθεί την ορθόδοξη παράδοση.

Τι παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια; Μία μανιώδη τάση σε όλο τον δυτικό κόσμο για την νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων• και μάλιστα, κάποιες εκκλησίες όπως η αγγλικανική δέχονται να τελέσουν ακόμη και το μυστήριο του γάμου. Έχουμε επίσης την νομιμοποίηση των ναρκωτικών για προσωπική χρήση, αλλά και γενικότερα κάθε είδος παραβατισμού γίνεται αποδεκτό από τους κρατικούς θεσμούς (δηλαδή το κράτος σταματά πλέον να συγκρατεί, παύει δηλαδή να υπάρχει 'το κατέχον'). Εξάλλου, είναι γνωστό ότι οι κοινωνιολόγοι αποκάλεσαν την μεταμοντέρνα εποχή ως την εποχή της 'ετερότητας', δηλαδή, την εποχή που οι παραβατικές μειοψηφίες γίνονται εξουσία. Ακριβώς αυτός είναι ο απόκρυφος στόχος του 'προοδευτισμού' σε όλη την ιστορία: η εξάλειψη του Κατέχοντος. Ο 'προοδευτισμός' είναι το αντι –Κατέχον.

Φανταστείτε λοιπόν ένα Κράτος το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την Παράδοση της Ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας: δημιουργεί ένα πραγματικά απόρθητο κάστρο, το οποίο μπορεί να εμποδίσει την επέλαση των δυνάμεων της «ανομίας». Σε μία τέτοια χώρα λοιπόν, το «Κατέχον» παραμένει εν ισχύ. Να λοιπόν πως εξηγείται το απύθμενο μίσος εναντίον της Ρωσίας.

Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος του δικαίου Καρλ Σμιτ , ήδη από το 1947 είχε κατανοήσει αυτήν την μυστική διαδικασία: το Κατέχον αντιπροσωπεύει, για τον Σμιτ, την διανοητικοποίηση της αρχαίας Χριστιανικής Αυτοκρατορίας, που με όλες τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις της επιδιώκει να επιβάλει την ορθόδοξη ηθική (βλ. Carl Schmitt, The Nomos of the Earth in the International Law of the Jus Publicum Europaeum, G.L. Ulmen) Στο μετά θάνατο δημοσιευμένο ημερολόγιό του, στην καταχώριση της 19ης Δεκεμβρίου του 1947, διαβάζουμε: «Πιστεύω στο Κατέχον: είναι για μένα ο μόνος δυνατός τρόπος για να κατανοήσουμε την χριστιανική ιστορία και να την βρούμε γεμάτη νόημα». (Glossarium, σ. 63.). Και ο Κάρλ Σμιτ προσθέτει: «Κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να αναφέρει το Κατέχον για κάθε εποχή των τελευταίων 1948 χρόνων. Ο χώρος ουδέποτε υπήρξε κενός, αλλιώς δεν θα υπήρχαμε πλέον.»

«Χωρίς το Κατέχον δεν θα υπήρχαμε πλέον»: Εκεί οδηγούν την ανθρωπότητα.

Θεόδοτος: ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΝ, Ο ΚΑΡΛ ΣΜΙΤ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ: ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΞΑΝ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Στο ευρύ κοινό, οι όροι ''Λευκή'' και ''Μαύρη Αδελφότητα'' είναι γνωστοί από δύο ειδών πηγές: Α) από διάσπαρτες παραφιλολογίες και χαζομάρες, που δεν χρειάζονται σχολιασμό. Β) από την μετεξέλιξη της ψευδό-θρησκευτικής οργάνωσης της ''Θεοσοφικής Εταιρείας'' σε ''Λευκή Αδελφότητα'', και επίσης από το νέο-γνωστικό κίνημα (1914-1980) των βούλγαρων Νέο-βογόμιλων Πέταρ Ντένωφ και Μικαέλ Αϊβανόφ. Η αλήθεια όμως για την προέλευση αυτών των δύο όρων βρίσκεται στα δρώμενα που έλαβαν χώρα αρκετούς αιώνες πριν.

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον 13ο αιώνα στη Γαλλία, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνον από ιστορική άποψη, αλλά και γιατί μας δίνουν πληροφορίες που μπορεί να συσχετιστούν με γεγονότα και καταστάσεις της σύγχρονης εποχής.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, στην Γαλλική επαρχία του Λανγκντόκ, η γνωστική σέκτα των Καθαρών είχε καταφέρει να γίνει το κύριο θρήσκευμα και είχαν προσηλυτιστεί σε αυτή οι περισσότεροι πρίγκιπες και ευγενείς της περιοχής. Οι χριστιανοί είχαν εκτοπιστεί και οι Καθαροί βρίσκονταν σε στενή συμμαχία και συνεργασία με τους εβραίους κατοίκους αυτής της επαρχίας. Αυτή η κυριαρχία και επέκταση των αιρετικών σεκτών ήταν το αίτιο που οδήγησε τους χριστιανούς στην οργάνωση της γνωστής Σταυροφορίας (1209–1229) ενάντια στους Αλβιγηνούς (Καθαροί που πήραν το όνομα τους από την πόλη Αλμπί της νοτιοδυτικής Γαλλίας).

Το 1211, όταν στην πόλη της Τουλούζ επίσκοπος ήταν ο Folquet de Marselha, σχηματίστηκε ένα στρατιωτικό σώμα ή καλύτερα μία πολιτοφυλακή, για να αμυνθεί εναντίον των Καθαρών και να εκδιώξει τους εβραίους τοκογλύφους που μάστιζαν την πόλη. Τα μέλη αυτής της πολιτοφυλακής είχαν χαραγμένο έναν λευκό σταυρό στην στολή τους. Γι΄αυτό τον λόγο ονομάστηκαν ''Λευκή Αδελφότητα''. Ως απάντηση σε αυτή την χριστιανική στρατιωτική αδελφότητα, οι Καθαροί και οι εβραίοι έφτιαξαν ένα δικό τους στρατιωτικό σώμα και το ονόμασαν ''Μαύρη Αδελφότητα'', οπότε οι συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο παρατάξεις έγιναν ιδιαίτερα σφοδρές. Άνδρες από την ''Λευκή Αδελφότητα'' εστάλησαν για να συμμετάσχουν στην μεγάλη σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών.

Όλα αυτά τα διηγείται ο Guillaume de Puylaurens (1200-1274) στο ''Χρονικό'' του, που είναι μία ιστορία για τον Καθαρισμό και την Σταυροφορία ενάντια στους Αλβιγηνούς.

Αν σκεφθούμε την πολιτική και γεωπολιτική ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης, σίγουρα θα συναντήσουμε παρόμοιες καταστάσεις και συγκρούσεις, με διαφορετικό βέβαια μανδύα, όπου ο θρησκευτικός παράγοντας αντικαταστάθηκε από τις ιδεολογίες που αναδύθηκαν όταν αυτά τα αιρετικά κινήματα εκκοσμικεύθηκαν. Σε γενικές γραμμές, το βασικό παραβατικό πνεύμα μαζί με τα οικονομικά συμφέροντα, που προκάλεσαν τις συγκρούσεις στην Τουλούζ το 1211, διέτρεξαν υπογείως την σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Συμβολικά και μόνον λοιπόν, ''Μαύρη Αδελφότητα'' εναντίον ''Λευκής Αδελφότητας'': Γαλλική Επανάσταση (ο έμπορος, ο τραπεζίτης, ο άθεος), Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (τράπεζες, μασονία), η επανάσταση των Μπολσεβίκων, ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, ο Μάιος του 68, κλπ. Σε όλες αυτές τις συγκρούσεις υποβόσκει αυτός ο παλαιός παράγοντας, αυτό το αιρετικό στοιχείο, και φυσικά το τοκογλυφικό πνεύμα.

Βέβαια, οι χαρακτηρισμοί ''Λευκή'' και ''Μαύρη'' δεν πρέπει να μας οδηγήσουν στην αναζήτηση σαφών και ομοιογενών σχηματισμών, ούτε φυσικά σε μία Μανιχαϊστική αντίληψη του ιστορικού, πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, αφού δεν γίνεται να αποδοθούν σε αυτούς (τους χαρακτηρισμούς) ''καθαρές ποιότητες'', ή ''καθαρές έννοιες'' μια που σχεδόν πάντα, το λευκό έχει μέσα του και λίγο ή πολύ μαύρο, οπότε τα πράγματα περιπλέκονται και το τοπίο γίνεται θολό.

Σίγουρα στην εποχή μας δεν μπορούμε να κυριολεκτούμε μιλώντας για ''Μαύρες και Λευκές αδελφότητες'' (όχι με την έννοια ότι δεν υπάρχουν λόμπι, συμμαχίες και οργανώσεις)· μπορούμε όμως, ανατρέχοντας στα γεγονότα της Τουλούζ, να σκιαγραφήσουμε τα δύο αντίθετα πνεύματα-ρεύματα που συγκρούονται κατά τον ρου της σύγχρονης ιστορίας, έχοντας όμως πάντα υπόψη μας, ότι τα χρώματα μέσα στην ανθρώπινη ψυχή (αλλά και στις πράξεις της) δεν είναι ποτέ…αμιγή.
Σημείωση
Ένα ωραίο αφιέρωμα σε εκείνες τις μακρινές εποχές: Το τραγούδι του στρατιώτη Gavaudan για την Σταυροφορία, ''Senhor, per nostres peccatz'', μία επίκληση σε όλη την χριστιανοσύνη για να αρχίσει η απελευθέρωση της Ισπανίας από τους μουσουλμάνους. (όπως πάνε τα πράγματα, μάλλον θα ξαναζήσουμε κάτι από εκείνους τους καιρούς…).

Senhor, per los nostres peccatz (Crusade Song/Gavaudan)

Θεόδοτος: ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ: ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΞΑΝ

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ & ΟΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΕΥΝΟΥΧΟΙ

                
                                ΠΩΣ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ EΞΕYΤEΛΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Μία βασική αλήθεια, που έχει γίνει κτήμα όλων μας από τα μαθητικά ακόμη χρόνια, είναι πως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα υλικό ον που έχει ανάγκη από τροφή και υλικά αγαθά, αλλά πως έχει και μία πνευματική διάσταση. Αυτή η διάσταση του εκφράζεται μέσω της θρησκείας, της φιλοσοφίας, της ηθικής και των ανωτέρων συναισθημάτων.

Πράγματι, αυτή η διάσταση υφίσταται, αλλά μόνον μέχρι τις…εκλογές. Μόλις προκηρυχθεί αυτή διαδικασία, αυτή η ‘γιορτή της δημοκρατίας’, η πνευματική διάσταση του ανθρώπου αφανίζεται και οι πολίτες εξευτελίζονται, εκούσια ή ακούσια, στο έπακρο. «Τι εννοείς;», θα με ρωτήσετε. Είναι απλό: όλες οι εκλογικές εξαγγελίες και τα προγράμματα, όλη η εκλογική αντιπαράθεση, όλες οι κομματικές συζητήσεις, βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα ζήτημα: πόσα χρήματα θα υποσχεθούν οι πολιτικοί αρχηγοί ότι θα μπουν στην τσέπη των ψηφοφόρων.

Φιλοσοφίες ζωής, θρησκευτικά πιστεύω, ηθικές αξίες, όλα πάνε περίπατο. Όταν ο μικρο-συνταξιούχος, ο χαμηλόμισθος, ο μεροκαματιάρης θα ακούσει ότι στο τέλος του μήνα ο μισθός ή η σύνταξη του θα διπλασιασθεί, πιστεύει κανείς ότι θα ενδιαφερθεί για το τι θα διδάσκονται τα παιδιά του δημοτικού στο μάθημα των θρησκευτικών; Νομίζει κανείς ότι θα ενδιαφερθεί εάν οι ομοφυλόφιλοι θα μπορούν να υιοθετούν παιδιά ή εάν οι μουσουλμάνοι μετανάστες θα μπορούν να ψηφίζουν κλπ; Όχι φυσικά, δεν θα ενδιαφερθεί γι’ αυτά τα ζητήματα, ενώ πράγματι τον ενδιέφεραν πριν τις εκλογές. Ποιος θα μπορέσει να πει ΟΧΙ στις δελεαστικές προτάσεις των πολιτικών;

Πόση ψυχική αντοχή χρειάζεται, πόση εσωτερική καλλιέργεια και ανώτερο ήθος είναι αναγκαία για να μπορέσει κάποιος να πει όχι σε εκείνη την πολιτική ΥΠΟΣΧΕΣΗ που τον διαβεβαιώνει ότι αύριο θα μπορεί να χαρίσει στο παιδάκι του το παιχνιδάκι που είδε στη βιτρίνα; Και στο κάτω -κάτω της γραφής γιατί να πει ΟΧΙ; Τι αξίζει περισσότερο, το ΟΧΙ ή το παιδί του;

Και ξέρετε κάτι; Δεν είναι μόνο η επίπονη και βασανιστική διαδικασία του να πρέπει να διαλέξεις συνειδητά, μεταξύ της τσέπης (ιδιαίτερα σε δύσκολους καιρούς) και των ηθικών αξιών, που εξευτελίζει τον άνθρωπο. Είναι και η ασυνείδητη λειτουργία που λαμβάνει χώρα, δηλαδή, η ‘απαλοιφή της πληροφορίας’. Μέσα στον ανθρώπινο νου υπάρχει μία λειτουργία που γίνεται ασυνείδητα και αυτόματα: όταν μία πληροφορία μας είναι ενοχλητική ή μας βάζει σε διλλήματα, τείνουμε να την υποτιμήσουμε ή ακόμη και να τη διαγράψουμε. Για παράδειγμα, εάν ταξιδεύετε με το αεροπλάνο και ακούσετε ένα παράξενο κρότο, δεν θα σκεφτείτε ότι μπορεί να πέσει το αεροπλάνο, αλλά ότι ήταν κάτι το ασήμαντο που σύντομα θα επιδιορθωθεί. Έτσι λοιπόν, από τη στιγμή που θα ακούσεις ότι ο μισθός και η σύνταξη διπλασιάζονται, όλες οι υπόλοιπες πληροφορίες φιλτράρονται ασυνείδητα και τίθενται εκτός της συνειδητής προσοχής ή τουλάχιστον υποτιμούνται.

Οι άθλιοι της πολιτικής, αφού θέλουν να λέγονται ‘δημοκράτες’, θα έπρεπε, για να υποστηρίξουν με ειλικρίνεια αυτή τη ‘δημοκρατική’ τους θέση, να δημιουργήσουν ένα σύστημα στο οποίο ο κόσμος θα ψηφίζει χωριστά για τα θέματα που αφορούν τη φιλοσοφία της ζωής και χωριστά για αυτά που αφορούν την οικονομία. Όταν αυτά τα δύο ζητήματα τα ενώνεις και αναγκάζεις τον πολίτη να δώσει μία κοινή ψήφο, τότε και εσύ πολιτικέ γίνεσαι γουρούνι και τον λαό σου τον γουρουνοποιείς.

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι κανείς ‘διανοούμενος’, πολιτικολόγος ή δημοσιογράφος δεν έθιξε ποτέ αυτό το ζήτημα που παρουσιάσαμε στο παρόν άρθρο; Μάλλον θα μου απαντήσετε ότι έχω… μεγάλες απαιτήσεις.

Οι εκλογές είναι λοιπόν η γιορτή του δημοκρατικού …εξευτελισμού!

Σημείωση:
Παρατηρείτε ασφαλώς την γενικευμένη δυσαρέσκεια που υπάρχει για το ΣΥΡΙΖΑ. Εάν όμως αυτό το κόμμα είχε καταφέρει να ‘σκίσει τα μνημόνια’ και να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, τότε ‘δεξιοί’, αριστεροί, κεντρώοι, ‘χριστιανοί’, παγανιστές, βουδιστές, φτωχοί και πλούσιοι, θα φώναζαν στον Τσίπρα: «Άξιος! Άξιος!», ακόμη και εάν ο 'σύλλογος φίλων του χασίς', με την άδεια του υπουργού, έκοβε την πρωτοχρονιάτικη πίτα στο πρώτο γυμνάσιο της πόλεως… Έτσι είναι οι λαοί…

ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚA ΕΥΝΟΥΧΩΝ

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Όλα εκείνα που είναι γραμμένα στα βιβλία της ιστορίας μετά το 1945, είναι ψευδή. Κάποια ντροπαλή καλυτέρευση άρχισε να διαφαίνεται μετά το 1989, δηλαδή μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ψευδή είναι επίσης και αυτά που είναι γραμμένα στα βιβλία λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και παιδαγωγικής ακόμη και στα βιβλία της ιστορίας της τέχνης. Μισός αιώνας ξεδιάντροπων ψεμάτων, μισός αιώνας πλύσης εγκεφάλου παρήγαγαν μία γενιά διανοητικά και πνευματικά ευνουχισμένων Ευρωπαίων ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανεπανόρθωτα ανίκανων να σκεφτούν.

Οι μυθολογίες της αριστεράς: προοδευτικές, μασονικές, ριζοσπαστικές, αντι-χριστιανικές κατασκευάστηκαν με επιμέλεια, κομμάτι-κομμάτι, μέχρι να δημιουργήσουν μία φανταστική νωπογραφία της ευρωπαϊκής ιστορίας, της κοινωνίας και της κουλτούρας, όπου όλο το καλό προερχόταν από το μέρος των πλουτοκρατικών δημοκρατιών και όλο το κακό από το μέρος των ηττημένων ολοκληρωτισμών της Δεξιάς. Ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός βέβαια δεν παρουσιαζόταν ως τέτοιος, αλλά αντίθετα, ως άξια συνεισφορά στον κοινό σκοπό του πολιτισμού, της ελευθερίας και της ανθρωπότητας και επίσης ως η έκφραση των πιο ευγενών συναισθημάτων της δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης και της ισότητας που μπορούν να φιλοξενηθούν σε μία ευαίσθητη ανθρώπινη καρδιά. Μάλιστα, όποιος δεν εκτιμούσε την κομμουνιστική ιδεολογία, ειδικά στη μαρξιστική-λενινιστική εκδοχή της, έπρεπε σίγουρα να είναι ένας κόπανος, ένας εγωιστής, ένας εχθρός του λαού και της ανθρωπότητας.

Επίσης, έστω και επικουρικά, ακόμη και στις αγγλοσαξονικές χώρες, αν και θεμελιωμένες πάνω στην αναζήτηση του κέρδους, το αριστερόστροφο σύστημα έδινε αδιαμφισβήτητες ιστορικές αξίες. Έτσι μαθαίναμε πως είχαν ‘πολεμήσει τον Άξονα’, είχαν ‘υπερασπιστεί την ελευθερία’, είχαν ‘αμυνθεί υπέρ της δημοκρατίας’ κλπ. Να θυμάστε αυτό το μυστικό, δηλαδή, τον ανεξομολόγητο θαυμασμό για τον ‘american way of life’ (αμερικανικό τρόπο ζωής) από μέρους των φίλο-Σταλινικών ‘συντρόφων’ και μετέπειτα φίλο-Μαοϊκών. Ανοικτά μεν τον απεχθάνονταν και τον περιφρονούσαν, αλλά ιδιωτικά τον ζήλευαν και ονειρεύονταν να απολαύσουν και εκείνοι τα αγαθά του.

Οι ιστορικοί, οι δημοσιογράφοι, οι κριτικοί της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου βρίσκονταν όλοι από εκείνη την πλευρά: την πλευρά της ‘αντίστασης’, την πλευρά της ‘ελευθερίας’, γι’ αυτό δεν ακουγόταν ποτέ να μιλούν για τη σφαγή του Porzus, ούτε για τις Foibe, ούτε για το ‘Kόκκινο Tρίγωνο’ όπου βρήκαν το θάνατο χιλιάδες άνθρωποι.

Αλλά η πλύση εγκεφάλου πήγαινε ακόμα πιο πίσω, περιελάμβανε και το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, το 18ο και το 17ο αιώνα και συνέχιζε και σε παλαιότερες εποχές. Ο Paolo Sarpi, ο Galileo Galilei και ο Giordano Bruno υπήρξαν όλοι θύματα του ‘χριστιανικού σκοταδισμού’ και ακόμη πριν υπήρξε ο Μεσαίωνας με τις σταυροφορίες του και την καταδίωξη των αιρετικών. Όλη η ιστορία είχε φτιαχθεί σύμφωνα με την οπτική της ‘απελευθέρωσης’ και της ‘αντίστασης’. Σχολικά βιβλία, περιοδικά, μυθιστορήματα όλα απάγγελαν το ίδιο ποίημα, με επιμονή, με βεβαιότητα, συνεχώς, χωρίς ποτέ μία αμφιβολία, μία αλλαγή απόχρωσης. Από την κεκτημένη ταχύτητα προς τα πίσω, κατέληξαν να δώσουν στον Πλάτωνα το στίγμα του φιλοσόφου της ‘ακροδεξιάς’. Ἐτσι όπως με τον ίδιο τρόπο, στην Κίνα της Πολιτιστικής Επανάστασης (που υπήρξε λίγο πολιτιστική και πολύ θανατηφόρα με εκατομμύρια νεκρούς) φώναζαν ‘Κάτω ο Κομφούκιος!’, παρόλο που ο Κομφούκιος είχε ζήσει πριν 2000 χρόνια και δεν είχε σχέση ούτε με τον κομμουνισμό ούτε με τη ‘Μεγάλη Πορεία’, ούτε με το Κίνημα των ‘Εκατό Λουλουδιών’. 

Αυτά μελετούσαν οι φοιτητές της γενιάς που έζησε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι και την πτώση του τοίχους του Βερολίνου, καταλήγοντας πομπώδεις αδαείς, μελλοντικοί ατομικιστές της μάζας, εντελώς τυποποιημένοι, πεπεισμένοι ότι είναι Αριστοτέληδες ή ακόμη καλυτέρα (από την οπτική τους) Μαρξ και Έγκελς. Σώθηκαν εκείνοι που είχαν την τύχη να έχουν κάποιο καθηγητή της παλαιάς σχολής, κάποιον καθηγητή με καθαρό μυαλό που δεν ήταν διατεθειμένος να σηκώσει τις σημαίες των νικητών και να διδάσκει τα πολιτικά ορθά ψεύδη, τις προοδευτικές ουτοπίες καθώς και τις μελλοντικές εκτροπές (πχ. ο Nichi Vendola, πρωταθλητής της αριστεράς, που πετά στην Αμερική για να αγοράσει ένα μωρό από μία φτωχή γυναίκα, να το φέρει στο σπίτι του, όπου θα το μεγαλώσει μαζί με το ‘σύζυγό’ του, ως μια ευτυχισμένη οικογένεια).
Σώθηκαν επίσης εκείνοι που είχαν τη μεγάλη τύχη να έχουν γονείς ή παππούδες της παλαιάς σχολής, που μεγάλωσαν με την αίσθηση της τιμής και τη λατρεία της τιμιότητας, της εργασίας, της οικογένειας και της πατρίδας. Μπορεί να μην τους άφησαν κληρονομιά βίλες ή παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς αλλά τους άφησαν το παράδειγμα μιας ζωής βασισμένης στο πνεύμα της θυσίας, το κουράγιο και την υπηρηφάνεια, χωρίς να ζητήσουν τίποτα από κανέναν, χωρίς να σέρνονται εμπρός από τους ισχυρούς, αλλά να μένουν πιστοί στις αξίες και στα ιδανικά τους.

Θεόδοτος: ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ & ΟΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΕΥΝΟΥΧΟΙ