Κωνσταντινούπολη – 3 (καί τέλος)

 

Κωνσταντινούπολη – 3 (καί τέλος)

2025/02/16

ΕργΔημΕργ στο Κωνσταντινούπολη 

Ώχ αμάν!…

Έχουμε τις δουλειές μας· αλλά, είναι καί κάτι αναρτήσεις ενθάδε, που μας βάζουν φωτιά στα μπατζάκια μας! 🙂 …Καί ξαναπιάνουμε το πληκτρολόγιο, εκεί που είπαμε ν’ αποτοξινωθούμε κάπως από δαύτο!

. . . . . . . . . . .

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος σε τούτο εδώ. (Θα προσπαθήσω, είπα. Δεν εγγυώμαι.)

Λοιπόν.

Όσον αφορά την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εμείς οι σημερινοί Έλληνες έχουμε δύο θεωρήσεις:

(α) Ότι έβλαψε την Ελλάδα καί τον Ελληνισμό ανεπανόρθωτα, γιά όλους τους λόγους που ανέφερε ο Παλαιός. (Καί γι’ άλλους, όπως ότι ο -πιθανώτατα κρυπτοϊουδαίος- «μέγας» Θεοδόσιος μας κουβάλησε εδώ τους Γότθους, που δεν άφησαν τίποτε όρθιο, κτλ κτλ.) Άρα, δεν μπορούμε (*) να θεωρούμε εαυτούς απογόνους ενός πολυεθνικού συνονθυλεύματος. Άρα, νοερώς κάνουμε ένα (μή λογικό, όμως…) άλμα 1123 ετών (σύν τεσσάρων αιώνων -καί κάτι ψιλά- Ρωμαιοκρατίας), καί από κάπου το 148 πΧ βρεθήκαμε στο 1453… στο 1821… μέχρι σήμερα.

[ (*) Καί δεν πρέπει, μιά που το εργαστήριο απεφάνθη: διαθέτουμε 98.5% ίδιο DNA με το των αρχαίων ημών· κι όποιος πάει με παρόλες ν’ αντιπαρατεθεί σε εργαστηριακά πορίσματα, είναι απλά μαλάκας.

Βέβαια, το υπόλοιπο 1.5% είναι φυλετικές προσμείξεις. Αλλά, παραφράζοντας μιά Αγγλική παροιμία, «κανένας λαός δεν είναι νησί». (Απομονωμένος, δηλαδή.)

Να μην τα ξαναλέω, όμως: το DNA δίνει μέν ένα καλούτσικο προβάδισμα κάπου 40-50% στο ομότροπον / ομόγλωσσον / ομόθρησκον καί στο ανήκειν, αλλά δεν αρκεί. Το υπόλοιπο το αναλαμβάνει (να το συμπληρώσει) η ελεύθερη βούληση του καθενός, καί η συνείδησή του. Εάν, ας πούμε, ένας Έλληνας σήμερα βρίσκει ως σημεία αναφοράς του όχι τον Παρθενώνα καί την Αγία Σοφία, αλλά πχ τη Γερμανία καί τους Γερμανούς, καί θέλει να γίνει κι αυτός Γερμανός (να χοροπηδάει στη γιορτή της μπύρας, κτλ), φυσικά θ’ αποκοπεί από τον εθνικό μας κορμό – καί δή, από μόνος του.]

(β) Ότι, αντιθέτως, ωφέλησε τα μέγιστα την Ελλάδα καί τον Ελληνισμό, διότι ουσιαστικά κατευθύναμε τις τύχες της αυτοκρατορίας· θες με τη γλώσσα μας, θες με τον πολιτισμό μας, θες με την (στρατηγική) προσαρμογή μας σε καταστάσεις (άλλως, καί κυνικώς πως, αν θέλετε: δουλικό σκύψιμο, μέχρι να βρούμε ευκαιρία να πάρουμε το αίμα μας πίσω) ; Πάντως, τα καταφέραμε, καί ο μεσαιωνικός Ελληνισμός είναι όντως η φυλετική μας γέφυρα μετά τους αιώνες της «μεταβατικής» περιόδου (από τον αρχαίο κόσμο στον μεσαιωνικό), δηλαδή μετά τους οκτώ αιώνες από το 148 πΧ (μάχη της Πύδνας) έως το 642 μΧ (άλωση Αλεξάνδρειας από τις ορδές του Μωάμεθ), μέχρι το 1453.

Παρομοίως, καί στη θεώρηση της θρησκείας των Ελλήνων υπάρχουν δύο «σχολές»:

(α) Ο χριστιανισμός, δηλαδή η Ορθοδοξία, επεβλήθη με καταστροφές, κι ήταν ο ίδιος μιά καταστροφή. Άσε που μας φόρεσε καπέλλο όλη την εβραΐλα καί στο δογματικό μέρος (η καταγωγή του Χριστού εξ ιουδαίων, «αβρααμική» θρησκεία, κτλ κτλ), καί στο τελετουργικό («νυμφεύεται ο δούλος του Θεού», κτλ).

(β) Όλως αντιθέτως με τα προηγούμενα, ο χριστιανισμός (έστω, ως αλλαγή κατάστασης) ήταν μία σωτηρία γιά τους Έλληνες, διότι η αρχαία θρησκεία «δεν τράβαγε» πλέον· κυρίως μετά από τον ευτελισμό της από τους -απωλέσαντες τις παραδοσιακές τους εθνικές αξίες καί εκπέσαντες σε κοσμοπολίτες- αυθεντικούς Ρωμαίους (τους …ορίτζιναλ, τους με πιστοποιητικό γνησιότητας, που έγραφε «Ρώμη» στην ούγια! 🙂 ), με την εισαγωγή σ’ αυτήν μείγματος ανατολικών κακοδοξασιών. Συνεπώς, στον θρησκευτικό τομέα έπρεπε να βρεθεί κάτι καινούργιο, που να μας εκφράζει… καί έπρεπε ν’ αλλάξουμε κι εμείς.

Είναι γνωστό στους τακτικούς αναγνώστες του ιστολογίου, ότι ο Παλαιός είναι των απόψεων (α) καί (α)· καί μάλιστα, στα της θρησκείας είναι απόλυτος: η θέση του είναι πως όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες πρέπει να καταργηθούν.

[Παρενθετικώς: η μόνη σημερινή θρησκεία, που μοιάζει κάπως με την αντίληψη αυτή, διότι δεν δέχεται «διαμεσολαβητή» (δηλαδή, ιερέα) μεταξύ ανθρώπου καί Θεού, είναι οι Σίκχ. (Δες προχείρως εδώ κι εδώ.)

Εάν, μάλιστα, διαβάσετε τα -σύντομα- αυτά άρθρα, τότε θα σας μπούνε κάποιες ωραίες ιδέες!… Βορειοδυτική Ινδία, δηλαδή εκεί ακριβώς, όπου ο Μεγαλέξανδρος συνάντησε τους Ελληνογενείς της Ινδίας!… Καί θρησκεία (μονοθεϊστική, παρακαλώ!) που ξεκίνησε τον 16ο αιώνα. Βρέ, μπας καί πήγαν καί προς ανατολικά τίποτε δικοί μας μετά το 1453;…]

Αντιθέτως, είναι γνωστό στους τακτικούς αναγνώστες του δικού του ιστολογίου, πως ο Πύρινος Λόγιος είναι περισσότερο των απόψεων (β) καί (β).

. . . . . . . . . . .

Επί του θέματος, έχω να πω ότι είναι μέγιστος ο πειρασμός να πάρει ένας Έλληνας (φανατική) θέση υπέρ ή κατά, σαν τους οπαδούς αντιπάλων ομάδων. Επίσης, ότι είναι μέγιστο λάθος να κρίνουμε με όρους άσπρου-μαύρου· λες καί δεν υπάρχουν ενδιάμεσα, ή χρώματα.

Βέβαια, όπως καλώς γνωρίζετε, αυτό είναι ένα από τα ελαττώματα της φυλής μας: σπεύδουμε κάθε φορά να υποστηρίξουμε είτε το μαύρο, είτε το άσπρο· καί δή, με φανατισμό! Καί μάλιστα, ακόμη καί σε υποθέσεις, που δεν μας αφορούν. (…Πράγμα, βεβαίως-βεβαίως, που πάντα εκμεταλλεύονται οι ισχυροί ξένοι εχθροί μας στο έπακρον.)

Πχ προσφάτως έγιναν τρείς …χαμοί! (Μή αφορώντες ημάς.) Αν ρίξετε μιά ματιά στο τέως Τουΐττερ, θα διαπιστώσετε πως:

• Η μισή Ελλάδα ήταν κι είναι με τους Ρώσσους, κι η άλλη μισή με τους Ουκρανούς.
• Η μισή Ελλάδα ήταν κι είναι με τους Παλαιστίνιους, κι άλλη μισή με τους Ισραηλινούς.
• Η μισή Ελλάδα ήταν κι είναι με τους Ρηπάμπλικανζ καί με τον Τράμπα, κι η άλλη μισή με τους Ντέμο(ν)κρατζ καί με την Καμάλα.

Καί το όφελος, ποιό, γιά τους …φιλάθλους αυτούς; Κανένα απολύτως!

. . . . . . . . . . .

Αυτή η νηπιακού επιπέδου πολιτική σκέψη, πολλές φορές με κάνει να θέλω να ουρλιάξω. Ωστόσο, πάντα πρεσβεύουν νηφαλιώτερες σκέψεις, κοιτάζω τη δουλειά μου, κι αφήνω τους …φιλάθλους στην ησυχία τους.

Βλέπεις, αναγνώστη μου, οι σημερινοί απόγονοι της λαμπρής φυλής μας έχουμε ένα ακόμη τρομερό ελάττωμα: τη νοητική αδράνεια. Που οδηγεί σε δύο συνεπαγόμενα ελαττώματα:

Πρώτα-πρώτα, σιχαινόμαστε το διάβασμα! Ποιός διαβάζει σήμερα, καί τί διαβάζει; Καί πόσα διαβάζει; Τί αριθμό «τιράζ» κάνουν οι εκδόσεις στην Ελλάδα; Άντε, να ρωτήσω γιά τον παλιό καλό καιρό, που περίσσευαν καί κάποια λεφτά στον Έλληνα – καί πρό Διαδικτύου. Οι απαντήσεις είναι τραγικές.

Κι όχι μόνο σήμερα, αλλά καί πρίν μισόν αιώνα, που άρχισε αυτή η μόδα της απέχθειας προς το διάβασμα, θεωρούμενου πλέον ως ενασχόληση μονάχα ιδορρύθμων ατόμων. (Ενώι οι «ξύπνιοι», σιγά μη χάσουν τον χρόνο τους διαβάζοντας!) Τα άτομα, που κάποτε ως μαθητές έκαιγαν τα σχολικά τους βιβλία κάθε 24 Ιουνίου καί χοροπηδούσαν πάνω απ’ τις φωτιές σαν καλλικάντζαροι, όταν απείλησε ο μπαμπάς με διακοπή χαρτζηλικιού, …σοβάρεψαν (ναί, πώς;!), κι άρχισαν να διαβάζουν μανιωδώς γιά τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο! Αλλοιώς, δεν θα ξανάπιαναν βιβλίο στα χέρια τους. (Περιττό να σου πω τί γνώμη έχω γι’ αυτά τα δίποδα, που ακόμη διατηρώ τα παιδικά μου βιβλία σε καλή κατάσταση!)

Αλλά, φυσικά, από βιβλία διάβαζαν μόνο τα απαραίτητα. Τίποτε παραπέρα. Όμως, γνώμη είχαν κι έχουν επί παντός επιστητού! (Περιττό, πάλι, να πώ πού αισθάνομαι φαγούρα, όταν ακούω τέτοιες γνώμες.)

Το επόμενο συνεπαγόμενο ελάττωμα είναι η αδυναμία συγκροτήσεως λογικών σκέψεων. Πώς να το κάνουμε;! όταν κάνεις καθιστική ζωή καί τρώς σαβουροτροφή απ’ τα ντελίβερυ, θα γίνεις σαν περίπτερο απ’ το πάχος. Το ίδιο είναι καί με το έρμο το μυαλό: όταν δεν το ασκείς, μην περιμένεις καί πολλά από δαύτο.

Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, μπορώ να πω (καί με επιχειρήματα βασισμένα σε τεκμήρια) ότι πχ στο θέμα της θρησκείας κάνουν τρομερό λάθος τόσο οι «κομποσχοινάκηδες», όσο καί οι «αρχαιόθρησκοι». Δεν θα αναλύσω, όμως, τα πώς καί τα γιατί, διότι πρώτον θεωρώ την θρησκεία υποκειμενική υπόθεση, καί δεύτερον θα ξεμακρύνουμε πολύ. Καλά θα κάνουν, πάντως, κάποιοι ημιμαθείς φανατικοί αμφοτέρων των πλευρών να μάθουν -έτσι, γι’ αρχή- τί ήταν η θρησκεία του Sol Invictus.

. . . . . . . . . . .

Στα του Βυζαντίου, τώρα, ή -ορθώτερον- της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: η δική μου θέση είναι ουδέτερη. Δεν με πιάνει ο ενθουσιασμός γι’ αυτήν, αλλά ούτε καί η πικρία.

Γιατί;

• Διότι μόνον οι πεθαμένοι δεν κάνουν σφάλματα.
• Καί διότι οι Βυζαντινοί ήσαν άνθρωποι, με όλα τα προτερήματα, αλλά καί όλες τις αδυναμίες των ανθρώπων – κι όλα τα ανθρώπινα ελαττώματα.
• Εκ τρίτου, καί διότι όλ’ αυτά είναι από μακρού χρόνου παρελθόν. Σήμερα έχουμε άλλα προβλήματα καί τραβάμε άλλα ζόρια· δεν μας ενδιαφέρει αν θα γίνει αυτοκράτωρ ο Μαυρίκιος ξέρω ‘γώ, αλλά πώς θα πληρώσουμε το ρεύμα.

Κι έτσι, έχουμε ένα πλούσιο ιστορικό «τοπίο»:

Στα της θρησκείας: πχ από την κορυφή του Μεγάλου Βασιλείου, φτάνουμε στον πάτο της δολοφονίας αυτοκράτορα μέσα στην εκκλησία, καί μάλιστα την ημέρα των Χριστουγέννων!!!

[Ο συγκεκριμένος είχε τη μούρλα να ντύνεται καλόγερος καί ν’ ανεβαίνει στο ψαλτήρι να ψέλνει. Εκεί τον βρήκαν οι συνομώτες καί τον ξαπόστειλαν.

Ψάξε, αναγνώστη μου, στις εγκυκλοπαίδειες, να βρείς εκεί που λέει «αυτοκράτωρ Λέων», καί θα το διαπιστώσεις. Δεν σου λέω με ποιόν αύξοντα αριθμό …Λέοντος θα τον βρείς! Πάρ’ τους όλους τους Λέοντες με τη σειρά, καί θα τον πετύχεις! Θα σε ωφελήσει η ενδιάμεση απόκτηση γνώσεων. Πάντα ωφελεί.

Ο λεγάμενος, πάντως, είναι το στάνταρ αντεπιχείρημά μου, όταν ακούω σε συζητήσεις ανοησίες κομποσχοινάκηδων περί «ευσέβειας» στο Βυζάντιο… γιά να μην πω γιά το ανεπανάληπτο προσκύνημα του Βασιλείου Β’ στον Παρθενώνα. Αλλά, είπαμε: δεν θέλω να επεκταθώ στα της θρησκείας. Αν το ξεκινήσω το θέμα, χτυπάω διδακτορικό! 🙂 (…Το οποίο δεν θα μου το δώσουν επειδή θα βρούν σωστά όσα λέω, αλλά επειδή θα τους παρουσιάσω των προφεσσόρων έναν τόμο καμιά χιλιάδα σελίδες, καί θα ζαλιστούν. Απλά, θα με κάνουν διδάκτορα, γιά ν’ απαλλαγούν από την παρουσία μου! 🙂 )

Το διδακτορικό θα το πάρω μέν, αλλά θα βαρεθήτε εσείς! 🙂 Όπερ, άτοπον!

Έχω, βέβαια, κι άλλο αντεπιχείρημα: τον κανόνα καποιανής Οικουμενικής Συνόδου, που απαγορεύει να «συλλούονται εις τα βαλανεία» (στα δημόσια λουτρά, παναπεί) άντρες καί γυναίκες! Φυσικά, εννοείται πως δεν «συνελούοντο» μονάχα! 🙂

Κι όσο γιά τα μούτρα, που κρατάνε οι «αρχαιόθρησκοι», επειδή από την αρχαία θρησκεία πήγαμε στον χριστιανισμό (διά μέσου Sol Invictus), τους πληροφορώ ότι από την εποχή του Ιάσονα αλλάξαμε -έστω, εισαγάγαμε παραλλήλως με την «επίσημη»- πεντέξη θρησκείες… μερικές, μάλιστα, με αιματηρό τρόπο. Δεν είναι καθόλου σωστό να βλέπουμε το παρελθόν με ρομαντική ματιά εξιδανικεύσεως.]

Στα δέ της πολιτείας, από την κορυφή της -άγνωστης στην λοιπή τότε Ευρώπη- κοινωνικής πρόνοιας (κατά καιρούς, με αυτοκράτορες που νοιαζόντουσαν γιά τον λαό τους), στον πάτο της προδοσίας. (Αν δοκιμάσετε να διαβάσετε πχ το τί προηγήθηκε καί φτάσαμε στο 1204, πάρτε δραμαμίνες. Η όλη τραγική αυτή ιστορία είναι σκέτο ξερατό.)

. . . . . . . . . . .

Κι όσο γιά τον λαό… κι όσο γιά την σταδιακή «ελληνοποίηση» της Αυτοκρατορίας προς το 100% στα τελειώματά της… Μία είναι η έκφραση, που περιγράφει απολύτως το τί συνέβαινε:

Υπόγεια ρεύματα!

Θα το θέσω, αναγνώστη μου, όπως το έθεσε κάποτε ο μακαρίτης ο Γιώργος Μπαλάνος: όταν έχουμε ένα ποτάμι στη ζούγκλα, δεν πάνε μόνο τα λιοντάρια να πιούν νερό, ούτε μονάχα οι κροκόδειλοι συχνάζουν εκεί. Άρα, καί γιά την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι τρομερό λάθος το τσουβάλιασμα των πάντων σε μία κατηγορία (πχ «ανθέλληνες», ή «Έλληνες του Μεσαίωνα»), ισχύει, δέ, απολύτως ό,τι ίσχυσε καί ισχύει (καί προφανώς θα ισχύσει) γιά κάθε ανθρώπινη κοινωνία:

• κάτω, χαμηλά, ο λαός να προσπαθεί να επιβιώσει, ακόμη καί ανεχόμενος παράλληλη συμβίωση με αλλοδαπούς, ή/καί εισβολείς (βλέπε σημερινή Αθήνα με λάθρο – καί τότε, Έλληνες με Γότθους πχ),
• στα ψηλά πατώματα της κοινωνίας, δέ, να γίνεται σκοτωμός ποιός θα γίνει άρχοντας· όπου η εθνική προέλευση των αρχόντων πολλές φορές περνάει σε δεύτερο επίπεδο σημασίας. (Βλέπε πχ βασιλείς της Ελλάδας στο διάστημα 1831-1974.)

Μένοντας στο τελευταίο, σάμπως ο Μεγαλέξανδρος, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ή καί πλέον της μισής ντουζίνας Βυζαντινών αυτοκρατόρων δεν παντρεύτηκαν αλλοδαπές; Ή, μήπως, στην ορίτζιναλ Ρώμη ήσαν όλοι οι αυτοκράτορες Ρωμαίοι αναντάμ-παπαντάμ απ’ τον καιρό των γυιών της Λύκαινας; (Τα ίδια, βεβαίως-βεβαίως, ίσχυσαν καί στη Νέα Ρώμη.)

. . . . . . . . . . .

Άρα, τί έγινε επί ενάμιση αιώνα μετά το 1300, όταν τα εδάφη της τέως αυτοκρατορίας τα ξεκοκκάλιζαν τα μέν οι Φράγκοι, τα δέ οι προελαύνοντες Τούρκοι; γιά ποιόν «εξελληνισμό» τραγουδάω;

Προσωπική μου άποψη (όχι αβάσιμη, όμως), είναι πως κάποιοι φρόντισαν καί γύρισαν το τιμόνι προς τον καθαρό εθνικό μας εαυτό. Ειδικά αφ’ ότου άρχισαν να ξεσκαρτάρουν τα υπολείμματα της αυτοκρατορίας από τους ισλαμόφρονες… παναπεί, τους καταγομένους από πάλαι ποτέ Κρονίους Πελασγούς. Άτομα, δηλαδή, που με την πρώτη ευκαιρία πέταξαν προθύμως στα σκουπίδια Ορθοδοξίες κι Αγιασοφιές, κι έσπευσαν να εξισλαμιστούν – ενώι δεν υπήρχε απολύτως κανένας (φανερός) λόγος προς τούτο.

Γιά σκεφθήτε!… Τί ανάγκη είχε ένας Βυζαντινός άρχοντας ν’ αλλάξει θρησκεία, γινόμενος πιστός μιάς πρωτόγονης θρησκείας νομάδων (τους αυθεντικούς φορείς της οποίας, τους Άραβες, τους είχε καταπολεμήσει επιτυχώς η αυτοκρατορία επί αιώνες) – καί δή, χωρίς να τον απειλήσει κανείς; Τα αίτια, λοιπόν, ήταν πολύ βαθύτερα, καί σας τα έχω ήδη αναλύσει διά μακρών.

Κάποιοι δικοί μας, λοιπόν, είτε ήξεραν, είτε πήραν χαμπάρι πως εδώ (με τους οικειοθελείς εξισλαμισμούς, δηλαδή – κι άσε λίγο αργότερα με την αλλαγή δόγματος αρκετών προς τον καθολικισμό) χτυπάει συναγερμός κινδύνου, κι έσπευσαν ν’ αλλάξουν την επικίνδυνη πορεία. Όχι, βέβαια, σε επίπεδο ηγεσίας (διότι πολύ πιθανόν να τους έπαιρναν το κεφάλι – μπερδεγουέη, το ξέρετε ότι Βυζαντινός αυτοκράτορας της ύστερης περιόδου σφαγίασε μοναχούς στο Άγιο Όρος, επειδή δεν δεχόντουσαν τον καθολικισμό; Ακόμη μία απόδειξη εναντίον της δήθεν «Βυζαντινής ευσέβειας», που παπαγαλίζουν οι αστοιχείωτοι κομποσχοινάκηδες!…), αλλά σε επίπεδο λαϊκής κουλτούρας καί πολιτισμικής έκφρασης.

Περισσότερο έκδηλος στην πορεία αυτή του εξελληνισμού ήταν ο Πλήθων, αν κι έμεινε σε θεωρητικό επίπεδο, θα έλεγα· χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις (όπως το βλέπω), παρά μόνον, ίσως, μιά αναφανδόν επιστροφή σε μιά εξιδανικευμένη αρχαιότητα.

Ωστόσο, εγώ μιλάω γιά αφανείς ομαδικώς δρώντες.

Καί ποιοί μπορεί να ήταν αυτοί;

Ειλικρινά, αγνοώ.

. . . . . . . . . . .

Ένα από τα σοβαρώτατα σχετικά με την Ελλάδα ερωτήματα, που με απασχολεί, είναι το αν είχαμε ποτέ φυλετικό συμβούλιο· κι αν ναί, τί απέγινε αυτό. Διότι είναι φανερό ότι επί τόσους αιώνες (148 πΧ – 1453 μΧ), η Ελλάδα, συγκρινόμενη με το πάλαι ποτέ λαμπρό παρελθόν της του 5ου αιώνα πΧ, δεν χάθηκε μέν, αλλά καί δεν παρήγαγε πρωτογενές, εθνικώς καθαρό πολιτισμικό προϊόν, σε στύλ αρχαίας Ελλάδας. (Η Ορθοδοξία ανέκαθεν ήταν πολυεθνική.) Πορευόταν κάπως σαν μεθυσμένη καί παρατημένη στη γωνιά της, δηλαδή.

Έχω, λοιπόν, καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το φυλετικό μας συμβούλιο υπήρχε μέν κάποτε, ενδεχομένως καί πρό βυθίσεως Ατλαντίδος, αλλά στη διαδρομή (καί γιά λόγους, που αγνοώ) ατόνησε – καί δεν το άκουγε κανένας. (Αλλοιώς, δεν θα ξεκινούσε ποτέ ο καταραμένος Πελοποννησιακός Πόλεμος – τηί υποκινήσει, μάλιστα, των Δελφών.) Επίσης, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα τελευταία ίχνη του φυλετικού μας συμβουλίου σε απαρτία καί λειτουργία, μπορούν, ίσως να εντοπιστούν λίγο πρό του τραγικού 1453. Αλλά, δυστυχώς, η σχετική βιβλιογραφία είναι ανύπαρκτη.

[Τί να το κάνω, αν υπάρχουν γραπτές πηγές / βιβλία αναφοράς σε τίποτε μυστικές βιβλιοθήκες! Αν δεν έχω πρόσβαση – κι εγώ, κι ο καθένας-, είναι σά να μην υπάρχουν.]

Δεν μιλάω γιά μετά το 1453, όπου βαθμηδόν σχηματίζονται διάφορες ευδιάκριτες αδελφότητες, κυρίως καλογερικές (πχ των αγιογράφων, των ψαλτάδων, κτλ – με ονόματα, όπως, αν δεν σφάλλω, «Οκταγωνίτες», κτλ). Μιλάω γιά το (έστω, υποτιθέμενο) πανάρχαιο φυλετικό συμβούλιο της Ελλάδας, καί τίποτε λιγώτερο. Αυτό αποτελεί ένα από τα πάγια ερευνητικά μου θέματα.

Τώρα, βέβαια, αν ποτέ βρώ άκρη, κάτι θα σας πω κι εσάς!

. . . . . . . . . . .

Επίμετρον

Όχι πολλά λόγια· απλά, να θυμάστε:

• Διαφορετικές τάσεις, τόσο στην κορυφή, όσο καί στην βάση της κοινωνικής πυραμίδας της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
• Καί διαφορετικές τάσεις με την πάροδο του χρόνου. Το Βυζάντιο του πχ Ηράκλειου δεν ήταν το ίδιο με πχ του Αλεξίου Κομνηνού.
• Όχι τσουβάλιασμα· είναι λάθος! Το Βυζάντιο δεν ήταν μέν 100% Ελληνικό, αλλά δεν ήταν καί «μονοχρωματικό».

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ 1: Η συζήτηση επί του θέματος σταματάει εδώ. Όπως έγραψα παραπάνω, έχουμε πολύ σοβαρά καί επείγοντα προβλήματα σημερινά ν’ ασχοληθούμε. Παρά ταύτα, Ιστορία εννοείται πως πρέπει να γνωρίζουμε (καί μάλιστα καλά), διότι είναι ισχυρό βοήθημα γιά να δούμε καί στο μέλλον τί πρόκειται να συμβεί.

Υγ 2: Επαναλαμβάνω, μην σας παρασύρει ο ενθουσιασμός γιά το «Φρή Κωνσταντινόπ’λ!». Καί πάλι η γνώση της Ιστορίας θα σας γλυτώσει από κακοτοπιές!

Πώς;

Κοιτάξτε… Το 1910 όντως οι Δυτικοί (πρωτοστατούντων των Άγγλων) ήθελαν να διαλύσουν την Τουρκία. Καί διότι ήταν κολλητή με την (ανταγωνιστική των Αγγλογάλλων) Γερμανία (βλέπε πχ «σιδηροδρόμους της Βαγδάτης«), καί διότι δυνητικώς έφραζε την ελεύθερη διέλευση των πλοίων των Άγγλων προς την ανατολική Μεσόγειο καί τον Εύξεινο Πόντο. Έτσι, ανέθεσαν (με κάθε μέσον * ) σ’ εμάς τη διάλυση της Τουρκίας, διότι το είχαμε καημό καί ήμασταν 1000% πρόθυμοι προς τούτο. (Κι ήμασταν καί κολλητοί των Άγγλων, τότε…)

[ * Ακόμη καί με «προφητείες» (κατασκευής των «Ελληνιστών» καθηγητάδων της Οξφόρδης) γιά τον «ξανθό εξαδάκτυλο βασιλιά» (του Μπάκινγκχαμ), να μπεί αυτός αρχηγός μας να πάρουμε τημΜπόλιν…. Ασχολίαστη η αφέλεια των τότε προγόνων μας.]

Όταν, όμως, άλλαξαν (συντόμως) οι καιροί καί οι άνεμοι, οι Δυτικοί κατάλαβαν ότι τους συνέφερε ν’ αφήσουν απείραχτη την Τουρκία, ως ανάχωμα τόσο προς την νεοσύστατη ΕΣΣΔ, όσο καί προς τους Άραβες. Τους οποίους Άραβες είχαν μέν ξεσηκώσει νωρίτερα οι Δυτικοί (διά του Λώρενς της Αραβίας), αλλά φοβόντουσαν μην αυτονομηθούν αυτοί υπέρ το δέον· άρα, έσπευσαν να τους φορέσουν «χαλινάρι». (Διαίρει -σε εμιράτα- καί βασίλευε, χρηματισμοί σεΐχηδων, ώστε να πουλάνε μπίρ παρά το πετρέλαιο στους Δυτικούς, κτλ κτλ. Κι από πάνω, η υπερεξοπλισμένη καί χαϊδεμένη τους Τουρκία, ως ντερβέναγας καί νταβατζής των Αράβων.) Καλή ώρα, σαν εμάς το 1828.

Κι έτσι, οι Δυτικοί «σύμμαχοι», με του που άλλαξαν τα συμφέροντά τους, μας άδειασαν κανονικά το 1922. Ο «ξανθός εξαδάκτυλος ρήγας» προφανώς αποτραβήχτηκε πάλι στη μυστική του κρύπτη, σά βρυκόλακας πρό της ανατολής του Ηλίου…

…Με σκοπό να ξαναβγεί, όταν πάλι σκοτεινιάσει στην Ελλάδα.

Αλήθεια, δεν σας κάνει εντύπωση η πρόσφατη υπερπροβολή των σημερινών μελών της τέως βασιλικής οικογένειας; Δεν είναι λιγάκι σά να μας λέει η προπαγάνδα: «- Ιδού ο αρχηγός σας γιά την εκστρατεία στημΜπόλιν! Ετοιμαστήτε!»;

Υγ 3: Επίσης… Δεν σας κάνει εντύπωση ότι άπαντες (δικοί μας καί ξένοι) μιλάνε γιά το να ξαναπάρουμε τημΜπόλιν (καί την Αγιασοφιάν), αλλά γιά τα υπόλοιπα εδάφη της τέως αυτοκρατορίας τηρούν σιγή νεκροταφείου;

Έ; Δεν σας κάνει εντύπωση;

Σας κάνει-δεν σας κάνει, πάντως, να ξέρετε το εξής – ως συνέχεια των ανωτέρω αναγραφέντων στο Υγ 1: όλη αυτή η ιστορία με το «Φρή Κωνσταντινόπ’λ!» καί μόνον με «φρή!» τημΜπόλιν, αλλά όχι «φρή!» τα υπόλοιπα εδάφη του Βυζαντίου, έχει μία ισχυρώτατη αιτιολόγηση:

Ότι την παγίδα αυτή την έστησαν ομού ηπαπαραίοι καί ιουδαίοι.

Γιατί;

Καί γιατί δεν μιλάνε καί γιά «φρή!» τα υπόλοιπα εδάφη;

Διότι:

• Δεν θέλουν να μας ανοίξει η όρεξη, καί κάποια μέρα να ξανακατέβουμε μέχρι πχ Αντιόχεια, διότι θα έρθουμε σε ευθεία σύγκρουση με τα σχέδια γιά το «Μεγάλο Γισραϊέλ». (Καί τα σύνορά του.)
• Καί δεν θέλουν να μας ανοίξει η όρεξη να φτάσουμε μέχρι πχ Κιλικία προς Ανατολάς, διότι αυτά τα εδάφη οι προαναφερθέντες λεβέντες τα χρησιμοποιούν ως «καρώτο» γιά τους Κούρδους, ώστε να παίζονται τα γεωπολιτικά παιχνίδια ηπαπαραίων καί Γισραϊέλ.
• Καί διότι δεν θέλουν να μας ανοίξει η όρεξη, ώστε να θέσουμε θέμα έστω των πλησίον σκλαβωμένων εδαφών μας, όπως η Βόρειος Ήπειρος, τα Σκόπια, μέρος της Βουλγαρίας, καί η Κύπρος.

Εάν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σ’ αυτή την κλίμακα, τότε θα ξυπνήσουν μέσα μας τάσεις γιγαντισμού… καί κάποια μέρα θα είμαστε εμείς ο φραγμός των Δυτικών (αλλά καί των Ρώσσων) από / προς ανατολική Μεσόγειο / Εύξεινο Πόντο, κι όχι οι Τουρκαλάδες.

Νά, λοιπόν, γιατί η δυτική προβοκάτσια περιορίζεται στην «Κωνσταντινόπ’λ»!

Χάρισμά τους, λέω, η «Κωνσταντινόπ’λ»! Κι άμα τη θέλουν τόσο πολύ, να πάνε να σκοτωθούν αυτοί γιά να την αποκτήσουν. Σιγά μη γίνουμε εμείς οι πολεμικοί τους «αντιπρόσωποι», ώστε να «πιεστεί» η Τουρκία – καί μετά, όταν τελείωσει η ανάγκη «πίεσης», μην τον είδατε τον Δυτικό!

Υγ 4: Επαναλαμβάνω: η επανάκτηση όχι μόνον της Πόλης, αλλά όλων των εδαφών μας του ιστορικού μας πυρήνα, θα γίνει όταν πρέπει – καί με τους δικούς μας όρους. Όχι πρόωρα, επειδή το θέλει ο κάθε αλλοεθνής.

Η Δύση να κοιτάξει την τύφλα της, καί ν’ αφήσει ήσυχα τα εθνικά μας όνειρα.

Κωνσταντινούπολη – 2

 

Κωνσταντινούπολη – 2

2025/02/07

ΕργΔημΕργ στο Κωνσταντινούπολη 

Το παρόν ιστομπλόγκι έχει τη χαρά να τιμάται με τη φιλία τόσο του Νέου Αριστοτέλη, όσο καί του Νέου Διογένη του Κυνός! (Καί διαφόρων άλλων νεοφιλοσόφων απ’ ανάμεσα.) Βέβαια, οι απόψεις τους απέχουν έτη φωτός (το καταλάβατε, έ; 🙂 ), αλλά καί χωρίς φίλους δεν μπορούμε!

Έτσι:

• Στη μέν θετική πλευρά, ακούγονται όλες οι απόψεις. (Που μπορεί, βραδερφέ, κάποιες να μην τις πήραμε χαμπάρι. Όθεν, καλό είναι ν’ ακούγονται «εις αγοράν πλήθουσαν».)
• Στην δέ αρνητική, γίνεται φανερό καί στον πλέον ηλίθιο το γιατί δεν πάμε μπροστά, ως έθνος. («- Δέκα Έλληνες, δεκαπέντε γνώμες!», έλεγε ο Γέρος του Μωριά. Δες καί υστερόγραφα.)

Δεν θα πω το ανεπανάληπτο του Ναστραντίν Χότζα «- Κι εσύ δίκιο έχεις!» (βλέπε επίσης στα υστερόγραφα). Αλλά θα προσπαθήσω ν’ αναλύσω κάποια πράγματα.

. . . . . . . . . . .

Η όλη συμπεριφορά του λαού μας τώρα τελευταία, δείχνει πως δεν έχει ούτε όραμα, ούτε σκοπό, ούτε πυξίδα / οδοδείκτη. (Γι’ αυτό κι όλοι αναζητούν ενστικτωδώς ένα αρχηγό της προκοπής, τουλάχιστον Μεγαλέξανδρο.)

Παλιά, η «Μεγάλη Ιδέα» ήταν κατανοητή στους πάντες· έστω καί κουτσά-στραβά προσλαμβανόμενη κι ερμηνευμένη. Βέβαια, επρόκειτο καθαρά γιά την ανασύσταση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καί δή στην ύστερη φάση της, όταν πλέον η αυτοκρατορία είχε γίνει καθαρά «Ελληνική υπόθεση» – καί γεωγραφικώς, καί πολιτιστικώς.

[Είχαν πρό αρκετού χρόνου καταργηθεί (έστω: υπήρχαν τυπικώς καί μόνον) τόσο τα Λατινικά στα δημόσια έγγραφα, όσο καί διάφοροι λατινογενείς θεσμοί, πχ το Σιλεντιάριον, ή τίτλοι προσδιοριζόμενοι λατινιστί, πχ «εξκουβίτορες». Γεωγραφικώς, δέ, ουδείς ενδιαφερόταν γιά την πάλαι ποτέ δυτική / νότια αυτοκρατορία, πού έφτανε μέχρι την Υόρκη της αγγλίτσας, ή τις Ηράκλειες στήλες, ή τη Λιβύη καί γενικά τις ακτές της βόρειας Αφρικής. Ελλάδα, Μεγάλη Ελλάδα, Μικρά Ασία ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.]

Αυτό έδειξαν τόσο οι 124 (εκατόν είκοσι τέσσερεις) απελευθερωτικές επαναστάσεις ανάμεσα στο 1453 καί το 1821 (δες πχ εδώ, αν κι αναγράφονται λιγώτερες), όσο καί ο Θούριος του Ρήγα, ή οι αναφορές πχ του Κολοκοτρώνη στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, με την έκφραση: «- Ο βασιλιάς μας!».

Συνεπώς, καί σήμερα η τάση αρκετών συν-Ελλήνων προς …ονειροπόληση να ξαναπάρουμε την Κωνσταντινούπολη, δείχνει αυτό ακριβώς: ανασύσταση της (εξελληνισμένης) ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγώτερο.

. . . . . . . . . . .

Μόνο που, δυστυχώς, ουδείς κατέχει το μαγικό ραβδί. Έτσι, ακόμη κι αν ξαναπάρουμε την Πόλη, δεν πρόκειται ν’ ανασυσταθεί τίποτε αυτομάτως από την αυτοκρατορία πχ του Βασιλείου Β’. Θέλει πολλή προσπάθεια ακόμη…

…Πράγμα, που μας οδηγεί αμέσως στο να καταλάβουμε πως δεν θα μας αφήσουν να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια. Τους έχεις τους άλλους (τις υπερδυνάμεις, ντέ!) γιά τρελλούς, ν’ αφήσουν την Ελλάδα να γιγαντωθεί x5 φορές μέσα σε μιά μέρα, ώστε ν’ αναγκαστούν να μοιραστούν την εξουσία του πλανήτη μ’ εμάς, καί ειδικά στο συγκεκριμένο «καυτό» γεωπολιτικό σημείο; Γιατί να το κάνουν αυτό; Επειδή μας αγάπησαν ξαφνικά με το «Φρή Κωνσταντινόπλ»; Δεν πάνε στον αγύριστο, λέω ‘γώ!

Δυστυχώς, ο ανοήτως υπερσυναισθηματικός Έλλην χαμογελάει καί συγχωρεί με λίγα χάδια καί λίγες καλές κουβέντες, σα δαρμένος αλλά πιστός σκύλος. Στα πλαίσια αυτά, πάλι δυστυχώς, ουδείς καταλαβαίνει (διότι ουδείς την ανέφερε σε κάποιο άρθρο, βιβλίο, κτλ) πχ τη ζημιά στο μέλλον μας που μας έκαναν οι Γερμανοί επί Κατοχής… καί δεν εννοώ τα μπαταχτσηλίκια τους. Εννοώ τους εκατοντάδες χιλιάδες εκτελεσμένων, καθώς καί νεκρών από άλλες κατοχικές αιτίες, όπως η ασιτία. Αν ζούσαν όλοι αυτοί, σήμερα θα είχαμε περάσει τα δεκαπέντε εκατομμύρια λαού. Επίσης, είναι πολύ πιθανόν να τουφεκίζαμε τους δωσιλόγους (κάθε πολιτικής χροιάς), καί -υπ’ αυτές τις συνθήκες- η μεταπολεμική Ελλάδα θα ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Δεν θα υπήρχε περίπτωση να κυβερνάνε τη χώρα Κούληδες, Γιωργάκια, Αλεκσάκια, καί λοιπά ανεπαρκούς νοημοσύνης καί ηθικής δίποδα.

Δυστυχώς, πάλι, η Ιστορία δεν γράφεται με το «εάν».

Παρενθετικώς, οι Γερμαναράδες δεν ήταν οι μόνοι, που μας μακέλεψαν. Προηγήθηκαν κι άλλοι βάρβαροι· ο καθένας τους, όλο καί κάποια πτώματα Ελλήνων άφηνε πίσω του. (Καλά… τους δικούς μας εμφυλίους δεν τους βάζω στον λογαριασμό.) Κι ο σκοπός, πάντα ο ίδιος: χοντρή ανάσχεση (καί οπισθοδρόμηση) της πληθυσμιακής αυξήσεως των Ελλήνων.

[…Από κάπου τό ‘ξεραν όλοι αυτοί οι κερατάδες, Γότθοι, Φράγκοι, Οθωμανοί, καί λοιπά παρεμφερή μαϊμούδια, κάποια σκατένια κρυφά ιερατεία τους το σφύριξαν, ότι υπάρχει ένα στατιστικώς «κρίσιμο μέγεθος», το οποίο οι Έλληνες ουδέποτε επιτρέπεται να ξεπεράσουν. Εξ ού καί οι αλλεπάλληλες σφαγές Ελλήνων.

Όπως η κοπριά Τσώρτσιλλ, που είπε ότι ουδέποτε πρέπει να μας επιτραπεί ν’ αποκτήσουμε περισσότερα από δέκα πολεμικά πλοία. Το βλέπουμε καθαρά στην εποχή μας…]

. . . . . . . . . . .

Έτσι, η όλη υστερία «Φρή Κωνσταντινόπλ», «προφητείες», κτλ κτλ, μοιάζει με κάτι λαμπρές τελετές κάποιων πονηρών, που (γιά να ξεφορτωθούν την υποχρέωση) απονέμουν σε εφευρέτες τυπωμένα χαρτιά με αναμνηστικούς επαίνους, αντί γιά μιά γερή αμοιβή (ώς ώφειλαν). Ωραία, λένε οι προφητείες ότι θα μας δοθεί η Πόλη, καί καλώς νά μας ξανάρθει (όχι όπως είναι, όμως, έ; είπαμε!)…

…αλλά, αν νομίζετε ότι το άλφα καί το ωμέγα των μελλοντικών στόχων της Ελλάδας είναι αυτό (καί μόνον αυτό), καλύτερα να ξαναπάτε στο νηπιαγωγείο, να παίζετε με πλαστελίνες καί μαρκαδόρους. (Καί να μείνετε εκεί.)

[Πανάθεμα, συνειδητοποιήστε ότι μιλάμε γιά έναν λαό κι έναν πολιτισμό εκατοντάδων χιλιάδων ετών!!! Η Κωνσταντινούπολη είναι, πρέπει να είναι απλά μιά μικρή υποσημείωση ανάμεσα στους στόχους του έθνους μας.]

Όπως καταλαβαίνετε, προσπαθώ να σας βάλω στο κεφάλι τουλάχιστον την ιδέα ότι Κωνσταντινούπολη χωρίς την υπόλοιπη αυτοκρατορία, είναι σαν σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Αν πρόκειται γιά κάτι τέτοιο, ας την κρατήσει όποιος θέλει – κι ας χύσει το αίμα του γι’ αυτήν όποιος θέλει. Εμείς θα πάρουμε πόπ-κόρν, καί θα καθήσουμε στην τηλεόραση ν’ απολαύσουμε τους σκοτωμούς! 🙂 Ως Έλληνες, δεν ξεγελιόμαστε με ημίμετρα καί πορδές. Αρκετά! Δεν θέλουμε άλλη κοροϊδία, καί δεν θα πάρουμε άλλη κοροϊδία.

. . . . . . . . . . .

Δεν θα επιμείνω στα άλλα σταθερά σημεία, που ήδη σας επεσήμανα:

• ότι περνάμε εποχή εθνικών κρατών (ο Ρήγας ήδη ήταν εκτός εποχής, όταν ονειρευόταν ανασύσταση της Αυτοκρατορίας, καί δή σε πολυεθνικό πλαίσιο),
• ότι άλλαξαν οι συνθήκες – κι αλλάζουν με ραγδαίο ρυθμό,
• ότι έχουμε «απλωμένον τραχανά», καί δεν είμαστε γιά ξανοίγματα.

Αλήθεια, σας πέρασε ποτέ από το κεφάλι το τί μπορεί να γίνει, αν όλοι οι εντός Ελλάδος λάθρο πιάσουν τα όπλα; Κι όχι «άν», αλλά «όταν»; Ποιά «Κωνσταντινούπολη» μου τσαμπουνάτε, τότε;

Θα σας πω εγώ, όμως, το τί θα γίνει: είναι ζήτημα αν θα επιζήσουν δυόμιση εκατομμύρια Έλληνες από τα χατζάρια των λάθρο… καί, φοβάμαι, όχι οι σωστοί. (Η δέ ώρα αυτή πλησιάζει. Γνώμη μου, μέν· αλλά κρατήστε την, αν δεν μπορείτε να αιτιολογήσετε κάποια καλύτερη.)

Εν πάσει περιπτώσει, ακόμη καί χωρίς λάθρο, δεν γίνεται να θέλουμε να ξαναπάρουμε την Πόλη, αλλά την ίδια στιγμή να μας κυβερνάνε ξενόδουλα καί θρασύδειλα μασωνοανδρείκελλα καί εγκληματικά κομματόσκυλα, σαν το σημερινό γκουβέρνο. Όπως σε βλέπω καί με βλέπεις, αναγνώσθα μου, όλη η φάση θα καταλήξει όχι σε εθνική ανάταση (καί ανάταξη), αλλά σε βόθρο με σκατά.

[Φυσικά, απαγορεύεται αυστηρώς κάθε σκέψη γιά Γκλύκσμπουργκ, ως αρχηγό του έθνους μας!!! Η μασωνία της αγγλίτσας μπορεί μέν να έχει κάποια δικά της σχέδια στο κεφάλι της καί να μας τον έστειλε …ν’ αναλάβει υπηρεσία (εν όψει Πόλης), αλλά να ξέρει ότι στο 2025 υπάρχουν Έλληνες, που την πουλάνε καί την αγοράζουν την αγγλίτσικη μασωνίτσα, χωρίς να το πάρει αυτή πρέφα. Αν νομίζει ότι απευθύνεται σε αγράμματους φουστανελλοφόρους του 1854-57, κάνει …ένα μικρό λαθάκι! 🙂 ]

Δεν θα επιμείνω στα ήδη αναφερθέντα, αλλά θα πω τί δεί πράξαι.

. . . . . . . . . . .

Λοιπόν. Χωρίς πολλά-πολλά.

Πρώτον, δεν εμπιστευόμαστε τις καλές προθέσεις κανενός.

Δεύτερον, καλές είναι οι προφητείες (προσοχή, όμως, διότι η υπερβολική δόση προφητειών καί κομποσχοινιών οδηγεί σε μοιρολατρεία!), καλά καί τα σχέδια του Θεού (εάν τα διατυπώνουν σωστά, όσοι υποτίθεται πως τα έλαβαν), αλλά κατά τη γνωμάρα μου ακόμη καλύτερο είναι το ρηθέν υπό της τέως πεθεράς μου:

«- Βοήθα με, Θεέ μ’!»

«- Κουνήσ’, άνθρωπέ Μ’!»

Ως Έλλην, ποτέ δεν θα έλεγα όχι στην υπό όρους (*) επανεπέκταση της Ελλάδας μου σε πανάρχαιες περιοχές της, που δεν τις κατέχει σήμερα.

[* : Με τίποτε δεν θέλω στις υπό επανάκτηση περιοχές αλλοεθνείς, ακόμη καί φιλικούς προς εμάς – πχ Σέρβους. Φιλικοί μέν σήμερα, αλλά το αύριο δεν το ξέρεις! Άσε που οι αυτοκρατορίες αναγκαστικώς -από κάποιο σημείο επέκτασής τους καί μετά- συμπεριλαμβάνουν αλλοεθνείς πληθυσμούς… με νομοτελειακή συνέπεια, κάποια στιγμή να σκάνε σά μπαλλόνια, που τα παραφουσκώσανε. Γιά πάνε πές πχ του Όρμπαν να κάνει ξανά τη χώρα του ένα κράτος με την Αυστρία!… Να δείς, το θέλει αυτό; ]

Αλλά καί δεν θ’ άφηνα την προσπάθεια να προσγειώσω τους λοιπούς συν-Έλληνες μακριά από επικίνδυνες εστίες τελείως αδικαιολόγητου υπερενθουσιασμού. Όπως βλέπετε, καί το όραμα της Πόλης είναι λειψό (μιά Σμύρνη καί μόνον αυτή το 1919, είδατε τί κόστισε…), καί το σφίξιμο του Ατλάντειου πύθωνα (των «συμμάχων» μας, ντέ!) γύρω απ’ το κορμί της Ελλάδας, παραείναι πλέον φανερό. Συνεπώς, ως σώφρων Έλλην, δεν επιτρέπω να εφαρμοστούν ξανά τα ίδια αίτια, που θα οδηγήσουν νομοτελειακώς σε ίδιας φύσης τραγωδίες.

[Ειδικά στη Σμύρνη, πήγαμε γιά να κρατήσουμε την πόλη κι ένα μικρό μέρος της ενδοχώρας. Αλλά μας ανάγκασαν (όχι, βέβαια, από μόνες τους οι προβοκάτσιες των ατάκτων Τούρκων ενόπλων…) ν’ ανοίξουμε πολεμικό μέτωπο τριακοσίων χιλιομέτρων καί να πολεμάμε τρία χρόνια – μέχρι να φάμε την ανεπανάληπτη σφαλιάρα, που φάγαμε. Όμως, δεν ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός, ούτε αυτές οι υποσχέσεις των σκατο»συμμάχων».

Γιά σκεφθήτε, τώρα, τον Ελληνικό Στρατό να πάει γιά τημΜπόλιν, αλλά εκών-άκων ν’ αρχίσει πάλι -ώς μή ώφειλε- να κυνηγάει εστίες ενόπλων Τουρκαλάδων στα ενδότερα της Μ. Ασίας, ακόμη καί της Θράκης!… Καί, μιά που η Ιστορία είναι η απόλυτη αναφορά: ακριβώς έτσι την πάτησαν στην Πόλη το 1204 οι Φράγκοι! Κατέκτησαν μέν την Κωνσταντινούπολη, αλλά άρχισαν αυτοί πλέον να τρώνε το κλύσμα των βαρβαρικών επιδρομών εναντίον της, καί αναγκάστηκαν να βγούν απ’ τα τείχη καί να πάρουν τους βαρβάρους στο κυνήγι. (Που, φυσικά, δεν το είχαν σκοπό εξ αρχής.)

Το 1205, μάλιστα, σκοτώθηκε ο τότε Φράγκος βασιλιάς της Πόλης σε μιά τέτοια επιδρομή. Δεν πρόλαβε να χαρεί τα κλεψιμέϊκα ούτε δώδεκα μήνες!

Κύριοι, ξεχάστε τους ενθουσιασμούς καί βάλτε μυαλό!!!]

. . . . . . . . . . .

Όθεν, τί προτείνεις τελικώς, ρέ μυστήριε Εργοδότη; Δεν τη θές τημΜπόλιν (καί την Αγιασοφιάν);

Ναί, τη θέλω· αλλά πάντοτε υπό όρους.

[Τα είπαμε, να μην τα ξαναλέμε. 25 μύρια αλλόφυλον κοσμάκη μέσα στα τσιμέντα, δεν τον θέλω. (Ούτε τα τσιμέντα τα θέλω.) Θέλω τημΜπόλιν καθαρή, σύν την αυτοκρατορία, όπως ήταν στο τέλος του 1025. Αυτά όλα πακέτο, ακατέβατα. Όχι σε δόσεις.

Αλλοιώς, το μακρύτερον, «κύριοι» «σύμμαχοι».]

Εάν, τώρα, εκπληρωθούν αυτοί οι όροι στο 100%, τότε πάμε στην υλοποίηση της β’ φάσης του αμέσως προσεχούς εθνικού μέλλοντος της χώρας, δηλονότι: ισχυροποίηση του εθνικού πυρήνα καί της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, καί εξάπλωσή τους μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας του Βασιλείου Β’ – καί όχι παραέξω. Καί με τίποτε όνειρα γιά νέες αυτοκρατορίες (καί δή, πολυεθνικές…), ή γεωγραφικές επεκτάσεις άνευ νοήματος· λες κι έχουμε εμείς καμιά δουλειά στους Βαλτότοπους (Μούρλαντζ) της αγγλίτσας, εκεί που έφτασαν κάποτε οι Ρωμαίοι!

[…Ή, μήπως, νομίζετε ότι οι Κινέζοι δεν μπορούν να κάνουν μιά χαψιά τη Μογγολία, καί ν’ αρχίσουν τα έργα υποδομής εκεί; Σας φαίνεται λογικό, με τόσο υπερπληθυσμό που έχουν, ν’ αφήνουν τόση έκταση άδεια, να τη νέμονται μιά χούφτα τσαντηροδύτες ποιμένες παραγωγοί γιαούρτης;

Αγάπες μου, κάτι ξέρουν οι Κινέζοι καί γιά γεωδυναμικά αιθερικά πλέγματα, που λέγαμε, καί γιά το αν πρέπει να επεκταθούν, καί πού, καί γιά εθνοκαθάρσεις (εάν τις κρίνουν απαραίτητες – σάμπως θα τους κάνει ντά! ο ΟΗΕ; ), κτλ κτλ. Το Θιβέτ, πχ, γιατί ακόμη δεν το εποίκισαν αγρίως; Τί περιμένουν; ]

Αυτή ακριβώς η γεωγραφική περιοχή θ’ αποτελέσει τον πυρήνα του αναζωογονημένου Ελληνικού έθνους. Πρέπει, μάλιστα, να δοθούν δωρεάν εκτάσεις καί σπίτια σε νέα ζευγάρια, ώστε σ’ όλη αυτή την έκταση να μπεί η εθνική μας «σφραγίδα» με τους απογόνους τους.

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ 1: Τί γίνεται, όμως, καί με τα φιλαράκια μου; Διότι η αφορμή γιά το παρόν δόθηκε εξ αιτίας του ότι ο Νέος Διογένης εξαπέλυσε κεραυνούς εναντίον του νέου Αριστοτέλη! (Κι η δικιά μου η καμπούρα τρώει καθημερινώς Διογενικά αστροπελέκια, νομίζετε ότι τη βγάζω καθαρή; 🙂 )

Κι η πλάκα είναι, πως τα επιχειρήματα αμφοτέρων είναι σοβαρά! Όθεν, επιβαλλόταν να δω το προκύψαν ζήτημα.

Ο Νέος Διογένης, βέβαια, είναι αυτός που είναι. Ο Νέος Αριστοτέλης, τώρα… Ειλικρινά, η συστηματική, ακαδημαϊκή «πιουρίστικη» (pure = καθαρός) φιλοσοφία δεν είναι το φόρτε μου. Πάντως, ως φιλαναγνώστης, κάπου είχα διαβάσει (αν καί δεν καλοθυμάμαι πού – νομίζω κάποιοι Γερμανοί φιλόσοφοι το διατύπωσαν έτσι), λοιπόν, ότι υπάρχει διαφορά, λέει, μεταξύ «Γκεσσσσίχτε» καί «Χιστορίε» (τ’ είν’ τώρα ακριβώς η μία, καί τί η άλλη, τρέχα γύρευε!), κι ότι μέσα σ’ αυτές μπαίνει, ξαναλέει, άλλοτε το ΓκόττΓκάϊστ («Θεϊκό Πνεύμα»), κι άλλοτε το ΦόλκσΓκάϊστ («λαϊκό πνεύμα»), κι άλλοτε τουρλού.

Είναι φανερό, επομένως, ότι εδώ έχουμε έναν ιστορικό με περισσότερο, αν όχι συνολικό, ΓκόττΓκάϊστ. Δέ ‘ν’ κακό, θα έλεγα. Αρκεί αυτός (κι ο καθένας…) να λαλεί την γλώσσα της αληθείας. (Που το πράττει.)

Τέλος πάντων ας τα βρούν οι φιλόσοφοι μεταξύ τους! Καί να δείς, που άμα τους βάλω αυτουνούς τους δύο σ’ ένα τραπέζι, θα γίνουν φίλοι γκαρδιακοί!… καί στο τέλος θα μου τη λένε εμένα αμφότεροι, λες κι είμαι διαιτητής σε ντέρμπυ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού!

Κι όσο γιά μένα… Έ, εγώ απλά είμαι αυτός, που στα δύσκολα κρατάω τσίλιες.

Γιά να σας προστατεύω.

[Στους γάμους καί στις κηδείες, λέει, πάντα πρέπει να υπάρχει ένας ψύχραιμος. Άλλως τε, κάποιος πρέπει να κάνει σωστά καί τον λογαριασμό στο τέλος, να πληρωθεί κι ο μαγαζής.]

Υγ 2: Εάν οι σημερινοί Έλληνες δεν ξέρουν ακριβώς τί να ζητήσουν ως εθνικό ιδανικό τους, προθυμοποιούμαι να γράψω σχετική ανάρτηση, να ξεκαθαριστεί το θέμα. Σας την έχω υποσχεθεί, άλλως τε, διαθεσίμου ελευθέρου χρόνου (μου) επιτρέποντος.

Νομίζω ότι κάποτε, πρίν χρόνια, είχα ξαναγράψει κάτι σχετικό, αλλά μία επανάληψη ποτέ δεν πείραξε κανέναν.

Υγ 3: Η αρχική μου ιδέα ήταν η ισχυροποίηση του εθνικού πυρήνα μέσα στα στενά ιστορικά πλαίσια της Ελλάδας· δηλαδή, μέσα στα σημερινά σύνορα, συν τη Βόρειο Ήπειρο, συν την Κύπρο, σύν τη Μεγάλη Ελλάδα, σύν τα μισά Σκόπια. Ωστόσο, αν προκύψει η (όπως τη θέλω) «κάθαρση» των εδαφών της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας του 1025, δεν λέω όχι.

Όχι ανόητες επεκτάσεις, όμως! Κάτσε πρώτα να κυβερνήσουμε σωστά αυτά που έχουμε, καί το συζητάμε αν είναι σκόπιμο να επεκταθούμε – καί μέχρι πού. Οι τεράστιες εκτάσεις είναι πρακτικώς μή κυβερνήσιμες.

Υγ 4: Φημολογείται ότι… Κολοκοτρώνης, πρό των Δερβενακίων, απευθυνόμενος προς τα παλληκάρια του – καί γνωρίζων άριστα την ψυχολογία του Έλληνα: «- Γιά δέκα λεπτά της ώρας, κάντε ό,τι σας λέω! Μετά, κάντε ό,τι θέλετε!»

Υγ 5: Πάνε, λέει δύο χωριάτες στον Ναστραντίν Χότζα, να τους λύσει τη διαφορά, ως ντέ φάκτο (ιερο)δικαστής του χωριού. Στο μεταξύ, μαζεύονται κι οι λοιποί χωριάτες από γύρω, κερκίδα.

Ξεκινάει ο πρώτος, δείχνοντας τον αντίδικο: «- Αυτός έβαλε την κατσίκα στο χωράφι μου, καί μού ‘φαγε τα χόρτα, που ήθελα να μαγειρέψω! Είμαι φτωχός άνθρωπος, Χότζα, καί θα πεθάνω από πείνα!», κτλ κτλ, επί κανα δίωρο.

Τον ακούει προσεκτικά ο Χότζας, καί στο τέλος λέει: «- Δίκιο έχεις!»

Αρχίζει μετά ο άλλος: «- Τί να κάνω, μπρέ Χότζα, κι εγώ φτωχός είμαι, πήγα γιά δουλειά να βγάλω λίγα λεφτά, έμεινε μόνη της η κατσίκα, έφαγε ό,τι βρήκε! Εγώ φταίω; σάμπως ήμουν εκεί να τη σταματήσω;», κτλ κτλ επί άλλο κανένα δίωρο.

Τον ακούει κι αυτόν προσεκτικά ο Χότζας, καί στο τέλος του λέει κι αυτουνού: «- Δίκιο έχεις!»

Στο σημείο εκείνο, σηκώνεται όρθιος καί οργίλος ένας τρίτος χωριάτης απ’ τους «φιλάθλους», καί λέει: «- Καλά, μπρέ Χότζα, μας μάζεψες εδώ τόσες ώρες, γιά να πείς ότι έχουν δίκιο κι οι δυό;»

«- Κι εσύ δίκιο έχεις!», απαντάει ο Χότζας! 🙂