Όταν ένα ζώο παρατηρείται να παραμένει κοντά σε μια σαφή πηγή κινδύνου, είναι συχνά επειδή ένας μεγαλύτερος κίνδυνος παραμονεύει αόρατος. Οι πολιτικοί είναι παρόμοιοι. Βαδίζουν σε υψηλό πολιτικό κίνδυνο μόνο από βαθιά πεποίθηση είτε, πιο συχνά, ως ο φαινομενικά μικρότερος από τους δύο κινδύνους. Η κυβέρνηση Τραμπ σίγουρα γνώριζε ότι η επίθεση στο Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ θα ήταν αντιδημοφιλής, αλλά προχώρησε χωρίς καν μια συμβολική προσπάθεια να το πουλήσει στο έθνος ή στον κόσμο. Δεν υπήρχε ο Κόλιν Πάουελ στον ΟΗΕ που να κουνάει φιαλίδια κάποιας κακόβουλης ουσίας.
Μπορούμε σίγουρα να αποκλείσουμε κάθε έννοια πεποίθησης. Υπάρχει μια τρίτη πιθανότητα: αυταπάτη σχετικά με τη φύση του κινδύνου. Στην περίπτωση του Τραμπ αυτό δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει την αδυσώπητη δυναμική που είχε το ζήτημα του Ιράν ακόμη και από την πρώτη του θητεία. Αυτό αφήνει «μεγαλύτερο αόρατο κίνδυνο».
Ο αόρατος κίνδυνος είναι στην πραγματικότητα σε κοινή θέα. Η πηγή του είναι το Ισραήλ. Αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει το Ισραήλ για έναν πρόεδρο των ΗΠΑ -και ευρύτερα για το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ- θα πρέπει να διευκρινιστεί με μεγαλύτερη σαφήνεια. Η σημαντική επιρροή που έχει το Ισραήλ στην πολιτική των ΗΠΑ είναι αρκετά γνωστή και δεν χρειάζεται να ανακεφαλαιωθεί εδώ. Ας εξερευνήσουμε την τεκτονική δομή αυτού του φαινομένου με πολύ αρχετυπικούς όρους.
Το παρακάτω είναι ένα μοντέλο για το πώς αναπτύσσονται τα πολιτικά συστήματα που πιστεύω ότι εξηγεί δομικά αυτό που βλέπουμε σήμερα. Πρόκειται για μια προσπάθεια να αφηγηθεί μια απλή ιστορία για ένα περίπλοκο και ακατάστατο ανθρώπινο φαινόμενο, ώστε να μην χαθεί στις λεπτομέρειες.
Η πολιτική εξέλιξη μπορεί να θεωρηθεί ότι περνά από τρία κατά προσέγγιση στάδια.
Στάδιο 1. Αυτός είναι ο υπαρξιακός αγώνας. Δεν το εννοώ αυτό με κάποιον αφηρημένο ή υποθετικό τρόπο, αλλά με την έννοια του πότε οι άνθρωποι υποτάσσουν άλλους ανθρώπους και καθορίζουν τα όρια της οντότητάς τους και του εαυτού τους στην κορυφή μιας ιεραρχίας. Αν και αυτό δεν επιτυγχάνεται πάντα με πραγματική βία, η αξιόπιστη απειλή βίας πρέπει να είναι παρούσα. Θεωρούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι χτισμένες σε ένα θεμέλιο ιδεών. Στην πραγματικότητα, οι ιδρυτές έπρεπε πρώτα να απαλλαγούν —μάλλον βάναυσα— από τους ιθαγενείς Αμερικανούς και να κερδίσουν έναν πόλεμο εναντίον των Βρετανών.
Η Επανάσταση των Μπολσεβίκων και ο επακόλουθος Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος ήταν ένας κλασικός αγώνας Σταδίου 1 για την εξουσία. Το ίδιο και ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος και η ίδρυση του κράτους υπό την προεδρία του Φράνκο.
Στάδιο 2. Αυτό συμβαίνει όταν η δομή εξουσίας έχει εδραιωθεί και η νικήτρια ομάδα είναι σε θέση να εγκαταστήσει το ήθος ή την κυρίαρχη αφήγησή της σε όλη τη χώρα, είτε πρόκειται για κομμουνισμό, συμβατική πολιτική θεωρία ή απλώς για τη μυθολογία μιας συγκεκριμένης μοναρχικής δυναστείας. Οι ιστορίες λέγονται, τα σύμβολα δημιουργούνται, οι κανόνες σταθεροποιούνται και οι άνθρωποι αρχίζουν να εσωτερικεύουν «έτσι είναι τα πράγματα».
Στάδιο 3. Μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, οι πολιτικές διαδικασίες του τομέα διεξάγονται σύμφωνα με οποιοδήποτε ήθος έχει καθιερωθεί. Οι αγώνες εξουσίας του Σταδίου 1 ανήκουν στο παρελθόν και οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες αντιμετωπίζονται μέσω προβλέψιμων καναλιών. Αυτό το στάδιο είναι πιο διαδικαστικό, με θεσμούς που διαμορφώνονται γύρω από το νόμο, τις εκλογές, την κομματική πολιτική, το λόμπι και τη διοίκηση.
Στο Στάδιο 3, ο κανονικός μηχανισμός της πολιτικής ζωής βουίζει, φτύνοντας τους νικητές των εκλογών εδώ, τους ηττημένους εκεί, τους γραφειοκράτες του κόμματος που ανεβαίνουν εδώ, πέφτουν εκεί. Αν και ο ανταγωνισμός εντός του συστήματος μπορεί να είναι σκληρός, είναι προβλέψιμος και όχι αγώνας μέχρι θανάτου. Η άρρητη συμφωνία είναι ότι όλοι παίζουν με τους κανόνες του Σταδίου 3 και κανείς δεν καταφεύγει στο Στάδιο 1 για να αποφύγει την ήττα.
Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν μια συγκεκριμένη ομάδα καταφέρνει να επιδιώξει τους στόχους του Σταδίου 1 μέσω μιας κοινωνίας του Σταδίου 3; Το Ισραήλ αποκαλείται η μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής, μια περιγραφή που το ρίχνει σε μια λάμψη στο Στάδιο 3. Μπορεί να έχει ορισμένα εγχώρια ιδρύματα Σταδίου 3, αλλά η εξωστρεφής συμπεριφορά του είναι το Στάδιο 1 μέσα και έξω. Βλέπει τον εαυτό του να βρίσκεται συνεχώς στο χείλος της καταστροφής και να περιβάλλεται από εχθρούς που πρέπει να υποταχθούν με τη βία. Αλλά η στάση του δεν είναι μόνο αμυντική. Κρίνοντας από τις επιθετικές και επεκτατικές ενέργειές του στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και τον Λίβανο, εξακολουθεί να καθορίζει τα όρια της επικράτειάς του - ένα κλασικό φαινόμενο του Σταδίου 1. Αυτός ο συνδυασμός υπαρξιακής ευπάθειας και επιθετικής επέκτασης είναι πολύ ασταθής για ένα σύστημα Σταδίου 3. Είναι απλά ασύμβατο.
Αν το Ισραήλ ήταν απλώς σε έναν τυπικό αγώνα Stage 1, δύσκολα θα άξιζε σχολιασμού. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιους αγώνες. Αυτό που κάνει αυτή την κατάσταση μοναδική είναι ότι το Ισραήλ κατάφερε να προσεταιριστεί μια μεγάλη κοινωνία Σταδίου 3 για να κάνει τις προσφορές του σε μια προσπάθεια Σταδίου 1 - εισάγοντας έτσι ύπουλα ένα στοιχείο Σταδίου 1 σε αυτήν την κοινωνία Σταδίου 3.
Το έχει κάνει αυτό με ονομαστικά μέσα του Σταδίου 3 -αν και με μια σκληρότητα ξένη προς την τοπική πολιτική κουλτούρα- αλλά έχει δείξει προθυμία να χρησιμοποιήσει τακτικές του Σταδίου 1 όταν είναι απαραίτητο. Ένας αγώνας Σταδίου 3, εξ ορισμού, δεν υποτίθεται ότι είναι υπαρξιακός. Αλλά το Ισραήλ δεν πιστεύει ότι έχει την πολυτέλεια να χάσει. Έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι τηρούν ευσυνείδητα τη λογική του Σταδίου 3, η πίστη μιας συγκεκριμένης ομάδας στο Στάδιο 3 εξαρτάται από το αποτέλεσμα.
Εδώ είναι ένα παράδειγμα αυτού στη δουλειά. Θυμηθείτε τον αείμνηστο Τσάρλι Κερκ, μια φιγούρα που αντιτίθεται σθεναρά στον πόλεμο με το Ιράν. Η απομάκρυνσή του από το Ισραήλ τους τελευταίους μήνες της ζωής του είναι καλά τεκμηριωμένη. Αυτή ήταν μια μοιραία αλλαγή που, κατά τη γνώμη μου, επιτάχυνε τη δολοφονία του. (Είναι απογοητευτικό το πόσοι άνθρωποι που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, με μια αδικαιολόγητη επίδειξη ευπιστίας, ενέκριναν την «επίσημη» εκδοχή της δολοφονίας του Κερκ -ότι ήταν απλώς μια ομοβροντία στον πολιτιστικό πόλεμο- ενώ άφησαν ανεξέταστη την πραγματική σκληρή δύναμη.)
Ο Kirk πίστευε στις διαδικασίες του Σταδίου 3. Πήγε σε πανεπιστημιουπόλεις και υπερασπίστηκε την ανοιχτή συζήτηση. Άκουγε τους αντιπάλους του και προσπαθούσε να τους πείσει για τις απόψεις του. Πίστευε ότι οι ιδέες των ανθρώπων μπορούσαν να εξελιχθούν με την πάροδο του χρόνου και έτρεφε τέτοιες ελπίδες για τους αντιπάλους του. αλλιώς δεν θα τα είχε συζητήσει. Αλλά αυτό που συνέβαινε στην πραγματικότητα δεν ήταν το παιχνίδι Stage 3 που νόμιζε ο Kirk ότι ήταν. Έλαβε πολλά χρήματα από ομάδες που νόμιζε ότι ήταν οργανισμοί και δωρητές του Σταδίου 3. Νόμιζε ότι οι ευεργέτες του τραβούσαν τα νήματα του Σταδίου 3. Σίγουρα, καταλάβαινε ότι ήταν παθιασμένοι και αφοσιωμένοι -τραβούσαν δυνατά τα νήματα- αλλά το πάθος και η αφοσίωση ερμηνεύτηκαν ως το τυπικό σπρώξιμο στην αγορά ιδεών.
Αυτό που τραγικά δεν κατάλαβε ο Kirk είναι ότι οι ευεργέτες του μπορεί στην πραγματικότητα να έπαιζαν το παιχνίδι Stage 3 μόνο υπό όρους (αν και φαινόταν να έχει σκεφτεί προς το τέλος). Του παρείχαν μια πλατφόρμα και μια εξυψωμένη θέση στον κόσμο του Σταδίου 3, αλλά περίμεναν πλήρως ότι θα τους κουβαλούσε νερό σε αυτό που ήταν στην πραγματικότητα ένας αγώνας Σταδίου 1 με όλη τη σοβαρότητα που συνεπάγεται. Όταν ο Kirk απομακρύνθηκε απότομα από τον φιλοϊσραηλινό σκοπό και άρχισε να δίνει βήμα σε προσωπικότητες όπως ο Dave Smith και ο Tucker Carlson στις εκδηλώσεις του Turning Point USA, έγινε απειλή που έπρεπε να αντιμετωπιστεί με όρους Stage 1.
Ο Τζον Φ. Κένεντι ήταν ο τελευταίος Αμερικανός πρόεδρος που αντιστάθηκε στο Ισραήλ με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο. Ήταν αποφασιστικά αντίθετος στην απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ και έκανε μια συντονισμένη προσπάθεια να το αποτρέψει, φοβούμενος μια περιφερειακή κούρσα εξοπλισμών που θα υπονόμευε τις παγκόσμιες προσπάθειες μη διάδοσης.
Μια ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Κένεντι και του Ισραηλινού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν και του διαδόχου του, Λέβι Εσκόλ, που αποχαρακτηρίστηκε το 2019 παρέχει ένα συναρπαστικό παράθυρο σε αυτό που είχε μετατραπεί σε μια δυσεπίλυτη διαφωνία σχετικά με την πυρηνική εγκατάσταση του Ισραήλ στη Ντιμόνα. Ο Κένεντι προέτρεπε τον Μπεν-Γκουριόν να επιτρέψει τακτικές επιθεωρήσεις της Ντιμόνα για να διασφαλίσει ότι ήταν μόνο για ειρηνικούς σκοπούς. Το Ισραήλ ισχυρίστηκε ότι ήταν, αλλά αυτοί οι ισχυρισμοί δικαίως αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό εντός της κυβέρνησης. (Οι Ισραηλινοί αργότερα θα καυχιούνται ότι έχουν αναπτύξει το πυρηνικό τους πρόγραμμα ακριβώς κάτω από τη μύτη των Αμερικανών.)
Τον Μάιο του 1963, ο Μπεν-Γκουριόν έγραψε μια μακροσκελή, εύγλωττη και έντονα προσωπική επιστολή στον Κένεντι στην οποία εξέφραζε βαθιά ανησυχία για τα σύννεφα καταιγίδας που είδε να μαζεύονται πάνω από το Ισραήλ. Ισχυρίστηκε ότι οι Αιγύπτιοι, με επικεφαλής τον Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, «θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ναζί». Πράγματι, οι αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν μια γεμάτη εποχή για το Ισραήλ. Το νεοσύστατο εβραϊκό κράτος περικυκλώθηκε από εχθρικούς γείτονες. Η πιο ισχυρή και ισχυρή από αυτές ήταν η Αίγυπτος υπό τον Νάσερ, ηγετική φυσιογνωμία του αραβικού εθνικισμού που αντιτάχθηκε ανοιχτά στην ύπαρξη του Ισραήλ. Ένα βασικό άμεσο έναυσμα για τον συναγερμό του Μπεν-Γκουριόν ήταν το εκκολαπτόμενο πυραυλικό πρόγραμμα της Αιγύπτου (ακούγεται οικείο;). Η προοπτική ότι η Αίγυπτος θα μπορούσε σύντομα να έχει δυνατότητες κρούσης μεγάλου βεληνεκούς ήταν βαθιά ανησυχητική.
Ο Μπεν-Γκουριόν έγραψε στον Κένεντι:
«Ως Εβραίος γνωρίζω την ιστορία του λαού μου και κουβαλάω μαζί μου τις αναμνήσεις όλων όσων έχει υπομείνει σε μια περίοδο τριών χιλιάδων ετών και την προσπάθεια που κόστισε για να επιτευχθεί αυτό που έχει επιτευχθεί σε αυτή τη χώρα τις τελευταίες γενιές».
(Γιατί οι ηγέτες μας δεν μιλούν ποτέ για τη μεταφορά των αναμνήσεων ενός λαού;)
Συνέχισε:
«Κύριε Πρόεδρε, ο λαός μου έχει το δικαίωμα να υπάρχει τόσο στο Ισραήλ όσο και όπου κι αν ζει, και αυτή η ύπαρξη βρίσκεται σε κίνδυνο. Αυτό που σας λέω δεν προέρχεται από ένα στιγμιαίο πάθος, αλλά προέρχεται από την καρδιά ενός ανθρώπου που βλέπει με ανοιχτά μάτια τι συμβαίνει και πώς πάνε τα πράγματα».
Ο Κένεντι, ωστόσο, ήταν απτόητος. Σε μια επιστολή που τηλεγράφησε στις 15 Ιουνίου 1963 στον Ισραηλινό πρέσβη με οδηγίες να το παραδώσει προσωπικά στον Μπεν-Γκουριόν, ο Κένεντι απαίτησε από τον πρωθυπουργό να συμφωνήσει σε μια άμεση επίσκεψη στη Ντιμόνα ακολουθούμενη από τακτικές επισκέψεις κάθε έξι μήνες. Διαφορετικά, είπε, «η δέσμευση και η υποστήριξη αυτής της κυβέρνησης προς το Ισραήλ θα μπορούσε να τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο».
Αλλά σε μια περίεργη τροπή των γεγονότων, ο Μπεν-Γκουριόν δεν έλαβε ποτέ επίσημα την επιστολή, επειδή εκείνη την ημέρα ανακοίνωσε την παραίτησή του – σύμπτωση ή όχι, πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ. Στη θέση του ανέλαβε ο Levi Eshkol στον οποίο ο Κένεντι έστειλε παρόμοια επιστολή λίγες εβδομάδες αργότερα. Ο Eshkol αντιστάθμισε, λέγοντας στον Κένεντι ότι χρειαζόταν χρόνο για να επανεξετάσει την ερώτηση πριν δώσει μια ουσιαστική απάντηση. Εξέφρασε επίσης την «έκπληξή» του («ψάχνοντας για τη σωστή λέξη», πρόσθεσε) για αυτό που ήταν πρακτικά ένα τελεσίγραφο σχετικά με τη δέσμευση και την υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Ο Eshkol είπε ότι το Ισραήλ θα «κάνει ό,τι έπρεπε να κάνει» για να διασφαλίσει την εθνική του ασφάλεια και τα κυριαρχικά του δικαιώματα.
Λιγότερο από έξι μήνες αργότερα, ο Κένεντι ήταν νεκρός. Μαζί του πέθανε κάθε προσπάθεια να πιέσει το Τελ Αβίβ να ξεκαθαρίσει τα πυρηνικά του σχέδια. Βολικά για το Ισραήλ, ο διάδοχος του Κένεντι, Λίντον Τζόνσον, εγκατέλειψε όλα τα αιτήματα για επιθεώρηση της Ντιμόνα και στην πραγματικότητα αύξησε κατά πολύ τη βοήθεια προς τη χώρα. Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz ισχυρίστηκε το 2018 ότι «το Ισραήλ δεν είχε καλύτερο φίλο» από τον Τζόνσον.
Ο σημερινός Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει μιλήσει σε πολλές περιπτώσεις για τον υπαρξιακό κίνδυνο για το Ισραήλ που υποτίθεται ότι θέτει ένα πυρηνικό Ιράν. Άλλοι εξέχοντες Ισραηλινοί έχουν χαρακτηρίσει την απλή κατοχή από την Τεχεράνη ενός μεγάλου αποθέματος πυραύλων ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς ως υπαρξιακή απειλή. Τέτοια ρητορική δεν είναι ασυνήθιστη από τους Ισραηλινούς πολιτικούς -η πυρηνική απειλή του Ιράν ήταν εμμονή του Νετανιάχου από τη δεκαετία του 1980- αλλά δεν οδήγησε απαραίτητα σε πόλεμο πριν.
Αλλά κάτι διαφορετικό είναι στον αέρα τώρα. Ίσως το Ισραήλ ένιωσε ότι το παράθυρο στενεύει. ότι η ισχύς των ΗΠΑ από την οποία εξαρτάται μειώνεται. ότι η βάναυση μανία της στη Γάζα είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή στις σχέσεις με τους γείτονές της. ότι η μέγγενη της στην πολιτική των ΗΠΑ χαλαρώνει. Όποια και αν είναι η περίπτωση, οι Ισραηλινοί θεώρησαν ότι έπρεπε να δράσουν αποφασιστικά εναντίον του Ιράν, όσο απερίσκεπτη και αδικαιολόγητη κι αν μας φαίνεται αυτή η απόφαση. Όταν οι Ισραηλινοί ηγέτες μιλούν στη γλώσσα των υπαρξιακών απειλών, είτε σήμερα είτε πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, αυτό πρέπει να το δούμε ως αυτό που είναι: Ομιλία Σταδίου 1 και προθυμία να εφαρμόσουν τακτικές Σταδίου 1 οπουδήποτε χρειάζονται.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποτρέψει τους Ισραηλινούς από το να δράσουν εναντίον του Ιράν. Στην πραγματικότητα, βοήθησε και υποκίνησε αυτές τις προσπάθειες με μεγάλο πολιτικό κόστος για τον ίδιο, την κληρονομιά του και τη χώρα του. Αλλά με τη συγκατάθεσή του ίσως έχει απομακρυνθεί από αυτό που, στα μάτια του, ήταν μεγαλύτερος κίνδυνος για τον εαυτό του. Είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τη συμπεριφορά του με άλλο τρόπο.
Ο Τραμπ φαίνεται να είναι ιδιαίτερα συμβιβασμένος και ευέλικτος, αλλά είναι μόνο θέμα βαθμού που τον χωρίζει από τους προκατόχους του, κανένας από τους οποίους δεν επέστησε καν την προσοχή -πόσο μάλλον να αμφισβητήσει- την ισραηλινή επιρροή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Το θάρρος του Κένεντι είναι ακόμη απαράμιλλο και φαίνεται αδύνατο η Ουάσινγκτον να αναθρέψει ποτέ τον συνάδελφό του. Τέτοιοι άνδρες δεν υπάρχουν πουθενά στα τελευταία στάδια. Η ανδρεία, η πεποίθηση και το προσωπικό θάρρος ανήκουν σε μια παλαιότερη εποχή.
«Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι ο συνδυασμός σημαντικών σκηνών με ασήμαντους ηθοποιούς», είπε ο Ernst Jünger στο The Forest Passage. Εννοεί ότι ο μηχανοποιημένος βιομηχανικός κόσμος -ο κόσμος της μαζικής δημοκρατίας- δεν απαιτεί πλέον ανθρώπους με χαρακτήρα ή βαθύτερη ουσία. Ο πολλαπλασιασμός των πολιτικών που δεν φαίνεται να πιστεύουν τίποτα και είναι ικανοποιημένοι με το να προεδρεύουν απλώς στα συστήματα και να απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας δεν είναι τυχαίος.
Στη γλώσσα μου, αυτές οι σκιές ανδρών είναι αφοσιωμένες εξ ολοκλήρου στο έργο της επιτυχίας στο παιχνίδι Stage 3 και δεν έχουν το στομάχι να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο σε αυτό που θα ήταν το ύπουλο και τρομακτικό έργο της αντιμετώπισης των δυνάμεων του Stage 1 ανάμεσά τους. Κατά βάθος δεν πιστεύουν στη χώρα ή στον λαό για λογαριασμό του οποίου κυβερνούν. Αν το έκαναν, θα ακούγονταν περισσότερο σαν τον Μπεν-Γκουριόν.
Ο τρόμος μπροστά στο Ισραήλ διαπερνά τις αίθουσες της εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Το αν κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ πίστευε συνειδητά ότι οι Ισραηλινοί συμμετείχαν στη δολοφονία του Κένεντι είναι άγνωστο. Ίσως όχι. Αλλά όλοι γνώριζαν τους Ισραηλινούς ικανούς για μια τέτοια πράξη.
Ο Τσάρλι Κερκ ανακαλείται στην Ουάσιγκτον με ρίγος. Ήταν αυτοί; Δεν ήταν; Είτε θα μπορούσαν είτε όχι να δώσουν ακριβή άρθρωση σε αυτή την ανησυχία, οι ηγέτες της Αμερικής είναι συντονισμένοι με το πού βρίσκεται η πραγματική δύναμη και γνωρίζουν ότι είναι επικίνδυνο με τρόπους που δεν είναι οι δικοί τους πολιτικοί ελιγμοί.
Η στρατηγική τους ήταν να φιλοξενήσουν τα στοιχεία του Σταδίου 1 χωρίς να αναγνωρίσουν την ύπαρξή τους και να ασχοληθούν με την πολιτική του Σταδίου 3. Είναι πιο εύκολο έτσι. Μένει να δούμε πόσο ακόμη θα είναι βιώσιμη αυτή η στρατηγική.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
