Ο θάνατος του φτωχού Γάλλου αγοριού Quentin Deranque στα χέρια ενός κομάντο Antifa έρχεται μετά τη δολοφονία του Charlie Kirk στην Αμερική και πολλά άλλα επεισόδια που ακούγονται μόνο στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης. Όλα τα επεισόδια προέρχονται από την ίδια περιοχή, τους αυτοαποκαλούμενους αντιφασίστες ή Antifa. Η ίδια η ΕΕ έχει διαπιστώσει ότι το ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων πολιτικής βίας στην Ένωση αποδίδονται σε αυτούς. Η απόδειξη των δεσμών με πολιτικούς τομείς που υπάρχουν καλά στα θεσμικά όργανα αποδεικνύεται στη γαλλική περίπτωση από τον ρόλο ενός κοινοβουλευτικού βοηθού του κόμματος La France Insoumise, το οποίο εργάζεται ανοιχτά για να ενώσει τον κόκκινο εξτρεμισμό με τους τομείς της μετανάστευσης. Άλλες διεθνείς ενώσεις του γαλαξία Antifa βλέπουν την παρουσία, μεταξύ άλλων, κυρίων, κυρίων και κυρίων όπως η ευρωβουλευτής Ilaria Salis, που κατηγορείται για σοβαρούς τραυματισμούς ενός ούγγρου δεξιού ακτιβιστή.
Στην Ιταλία, όχι μόνο τα γεγονότα στο περιθώριο της διαδήλωσης υπέρ της Ακατασούνα δείχνουν μια πολύ σοβαρή κατάσταση δημόσιας τάξης. Στη Γένοβα μια ολόκληρη γειτονιά – που επαναστατεί! – είναι όμηρος της Antifa φάλαγγας της πόλης επειδή στεγάζει ένα αρχηγείο της Casapound, ενώ νέοι από την Azione Giovani (FFdi), τους πάγκους της Λέγκας δέχονται επιθέσεις παντού με ανησυχητική συχνότητα. Σύντομα θα έρθει η σειρά του Vannacci, του οποίου το νέο κόμμα φαίνεται να φτιάχτηκε επίτηδες για να εξαπολύσει το μίσος αυτού του τρελού θραύσματος της Ιταλίας. Στην οποία προστίθεται όλο και περισσότερο, εκτός από την παραδοσιακή άκρα αριστερά, η εμπροσθοφυλακή της οργής των μεταναστών, οι λεγόμενοι «maranza», νέοι μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς. Στη Γαλλία, οι ομόλογοί τους είναι κύριοι των προαστίων που έχουν αφαιρεθεί από τον έλεγχο της ανίκανης République. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αγγλία. Στην Ισπανία είναι ακόμη και η κυβέρνηση που αναζωπυρώνει τις φλόγες: η Maria Jesùs Montero μιλά ανοιχτά για εθνοτική αντικατάσταση για να στριμώξει τους Ισπανούς, που κατηγορούνται για φασισμό, ομοφοβία, ετεροπατριαρχία και ούτω καθεξής. Εν ολίγοις, ζούμε σε μια πολύ ανησυχητική στιγμή.
Η πρώτη παρατήρηση αφορά την άριστη οργάνωση, τον εξοπλισμό και τη στρατιωτική προετοιμασία των εμπροσθοφυλακών. Ένα σημάδι ότι πολλά μέρη – τα αυτοαποκαλούμενα Κοινωνικά Κέντρα και όχι μόνο – εκπαιδεύουν γυμναστήρια για τη βία. Δεδομένου ότι όλα αυτά κοστίζουν χρήματα, είναι προφανές ότι η Antifa βασίζεται σε σημαντική χρηματοδότηση από ΜΚΟ και άλλες ιδιωτικές δομές, καθώς και σε θεσμική συνενοχή. Η προσπάθεια είναι να δημιουργηθεί ένα αβίωτο κλίμα, μια προ-εξεγερσιακή συνθήκη. Αλλά αυτή είναι μόνο η πρώτη πτυχή: antifa ίσον έμποροι στην υπηρεσία του συστήματος. Και μετά χρήσιμοι ηλίθιοι. Σίγουρα όχι οι ηγέτες, οι οποίοι πρέπει να αναζητηθούν μεταξύ των δασκάλων, των τομέων του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας και των ανυποψίαστων πολιτικών. Λεπτά μυαλά με πρόσβαση σε περιβάλλοντα εξουσίας, πληροφορίας και εύρους μέσων. Το πεζικό αποτελείται προφανώς από απερίσκεπτους, εκτοπισμένους, βίαιους και απροσάρμοστους κάθε είδους. Αυτό αποδεικνύεται από την τυφλή και ουσιαστικά παράλογη βία πολλών. Σε αντίθεση με τα Μολυβένια Χρόνια και άλλες πολιτικές οργανώσεις αφιερωμένες στη βία, είναι αποκλειστικά «αντί». Δεν αγωνίζονται για να αλλάξουν την κοινωνία ή να καθορίσουν τη γέννηση ενός εναλλακτικού πολιτικού καθεστώτος από το υπάρχον, αλλά δρουν μέσα στο σημερινό σύστημα εξουσίας (του οποίου είναι φυσικά παιδιά) που γελάει ικανοποιημένο.
Δεν μπορείς απλώς να είσαι εναντίον κάποιου ή κάτι, πρέπει να προτείνεις ένα μοντέλο, να έχεις ένα έργο, να βάλεις έναν στόχο. Η βία κατά της αστυνομίας, ο ξυλοδαρμός ανθρώπων διαφορετικών προσανατολισμών δεν συγκινούν την κοινωνική πραγματικότητα ούτε εκατοστό, πόσο μάλλον είναι προάγγελοι μιας επανάστασης. Τι γίνεται, λοιπόν, αν οι διαθέσεις είναι ένα τοξικό μείγμα (με κάθε έννοια) αναρχισμού χωρίς ιδεαλισμό, ενστικτώδους κομμουνισμού χωρίς σημεία αναφοράς (εκτός, για τους λιγότερο αφελείς, των ιδεών του Toni Blacks και του Michael Hardt) και γενικής εξέγερσης; Η αλήθεια είναι ότι το σώμα Antifa είναι πάνω απ' όλα μια ανησυχητική πρωτοπορία του μηδενισμού του χαμηλότερου επιπέδου. Καθαρή καταστροφή, ένας Λουδισμός του εικοστού πρώτου αιώνα χωρίς την απελπισμένη υπεράσπιση του έργου των επαναστατών των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα μπροστά στην είσοδο των μηχανών στη βιομηχανία. Είναι σμήνη ακρίδων που κινούνται χωρίς εμφανή κατεύθυνση, εμψυχωμένα από ένα μίσος που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα. Οι αποδέκτες είναι πάνω απ' όλα η αστυνομία και οι πανταχού παρόντες (για αυτούς) «φασίστες». Αν είχαν μια επαναστατική εκπαίδευση και μια ελάχιστη κουλτούρα, θα ήξεραν ότι η αστυνομία υπάρχει κάτω από κάθε καθεστώς και ότι όσοι είναι μέρος της είναι παιδιά του λαού. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι το φώναξε τη δεκαετία του εβδομήντα, στην αυγή των μολυβένιων χρόνων.
Αλλά αν οι σημερινοί Antifà δεν είναι απαραίτητα τα αγόρια του μπαμπά όπως οι προκάτοχοί τους, δεν ξέρουν τίποτα για τη δουλειά. Φαίνονται μάλλον κοινωνικοί κερδοσκόποι, βδέλλες στις οποίες οφείλονται τα πάντα: η τέλεια μάζα ελιγμών εκείνων που τους κατευθύνουν από άνετες θέσεις εξουσίας. Στη Γαλλία βγαίνουν από τα προάστια, καίνε, καταστρέφουν και στη συνέχεια λεηλατούν καταστήματα και εμπορικά κέντρα αναζητώντας ετικέτες σχεδιαστών. Η γκροτέσκα –αν και επικίνδυνη– επανάσταση του nologo στην οποία ο στόχος είναι η κατανάλωση scrounge, που συμβολίζεται από το καπιταλιστικό gadget του Τσε Γκεβάρα, όχι από τις ιδέες του. Είναι εντυπωσιακό ότι η λέξη φασισμός, η απόδοσή της σε κάποιον, σε μια ομάδα, σε μια ιδέα είναι αρκετή για να εξαπολύσει ένα καταστροφικό παραλήρημα. Καμία σχέση με τον ιστορικό φασισμό, μόνο η λέξη-κλειδί, ο μηχανισμός που ενεργοποιεί τα εξαρτημένα αντανακλαστικά. Ο σκύλος του Pavlov Antifa βγάζει σάλια και σπάει και μόνο στην αναφορά του όρου.
Ο καθένας μπορεί να είναι φασίστας αν δεν του αρέσει, καμία έννοια, πολιτική κατηγορία ή ορισμός δεν ξεφεύγει από την άμεση κατηγοριοποίηση. Αποτέλεσμα: κινητοποίηση, επιθυμία να αποτραπεί οποιαδήποτε συγκέντρωση ή δημόσια διαδήλωση υπό τον τίτλο φασισμός, να χτυπηθούν χωρίς ύφεση τα φυσικά πρόσωπα που αποτελούν αντικείμενο της επίθεσης. Ένα αδυσώπητο μίσος που δεν ασχολείται με την αξιολόγηση του τι πραγματικά κάνει ή σκέφτεται το λεγόμενο φασιστικό υποκείμενο. Η καταδίκη δεν είναι πολιτική, αλλά ηθική, μιας κατεστραμμένης και αναποδογυρισμένης ηθικής, που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα ή διάλογο. Οι κατηγορούμενοι για φασισμό δεν πρέπει να φιμωθούν, αλλά να εκμηδενιστούν: Το κακό πρέπει να εξαλειφθεί και όλα όσα δεν θέλουν να δουν, που δεν καταλαβαίνουν και που δεν θέλουν να υπάρχουν μπορούν να υπάρχουν οπουδήποτε. Καθαρός φανατισμός. Η Antifa μπορεί εναλλακτικά να είναι No Tav, No Bridge, όχι σε οτιδήποτε, αλλά ποτέ υπέρ μιας συγκεκριμένης ιδέας.
Καθαρός μηδενισμός, τόσο διαφορετικός από τη σκληρή, αδυσώπητη λογική των αγωνιστών των μολυβένιων χρόνων. Είναι φανατικοί του Χάους. Ή μάλλον του Κάος, πάνω στο οποίο δεν χτίζεται τίποτα, εκτός κι αν είναι – όπως είναι – εμπροσθοφυλακή που θα κυνηγηθεί και θα φιμωθεί την κατάλληλη στιγμή. Για παράδειγμα, από το ισλαμικό περιθώριο, που έχουν ένα έργο. Ή από άλλους: το πρώτο σύνθημα του Τεκτονισμού – για το οποίο δεν κατηγορούμε τίποτα, ας είμαστε ξεκάθαροι – είναι ordo a chao, τάξη από το χάος. Η τρανς και μετα-ανθρώπινη τάξη του κόσμου, αντίθετα, φαίνεται μάλλον να είναι αυτή – φρικτό, εμετό – των ολιγαρχιών που φιλοξενούν τον Έπσταϊν. Άτομα που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε για δικούς τους σκοπούς. Δεν είναι τυχαίο ότι το κύμα Antifa δεν τα βάζει ποτέ με την πραγματική εξουσία, τραπεζική, χρηματοπιστωτική, οικονομική, πολιτιστική, με τις ομάδες που πραγματικά κυριαρχούν στον κόσμο. Είναι εύκολο να επιτεθείς σε ένα σμήνος στον συνομήλικο με στολή ή στο άτομο αντίθετου προσανατολισμού (ή πιστεύεται ότι είναι τέτοιο!). Δίνει μια αίσθηση παντοδυναμίας, μετρώντας και όντας κάτι σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν και για τον οποίο στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τίποτα πέρα από μερικά συνθήματα που μαθαίνουν στις αναθυμιάσεις των αρθρώσεων ή στη σύγχυση χωρίς επεξεργασία.
Ο κίνδυνος είναι μεγάλος και ο δρόμος προς την τρομοκρατική βία προχωρά: σκεφτείτε την προσπάθεια εκτροχιασμού των τρένων, όχι τόσο αδέξια. Αυτοί που τα πιλοτάρουν κάνουν τις δοκιμές, δοκιμάζουν τις αντιδράσεις, επιλέγουν τα στρατεύματα. Κάποιο αδύναμο μυαλό ενεργεί και, αν πιαστεί στα πράσα, μπορεί να πει χωρίς ντροπή ότι μόλις επέστρεψε από μια ερωτική απογοήτευση. Μια δικαιολογία για την οποία η γενιά της δεκαετίας του εβδομήντα και του ογδόντα θα ντρεπόταν. Διπλός κίνδυνος: το κακό μπορεί να έρθει από όλες τις πλευρές, στον κόσμο σε διάλυση. Πάνω απ 'όλα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τους πιο διαφορετικούς σκοπούς. Μηδενιστές, επομένως έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε στο όνομα του τίποτα. Ηλίθιοι, χρήσιμοι αρκεί να το χρειάζεται κάποιος. Μέσα στο σύστημα χωρίς να το ξέρουμε: μια χαμένη γενιά, που μεγάλωσε για να γίνει αυτό που είναι. Ένας Κινέζος είπε ότι ο σοφός κοιτάζει το φεγγάρι, ο ανόητος το δάχτυλο που το δείχνει. Βλέπουν μόνο τον δικό τους αφαλό. Κάτω από το φόρεμα Antifa, το τίποτα που τρομάζει.https://www.ereticamente.net/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
