Θα ξεκινήσουμε το ταξίδι μας εδώ με τους Lupercalia και τις συνδέσεις με μια αρχαία ομάδα πολεμιστών γνωστή ως Koryos. Πριν βουτήξει βαθύτερα στην πιο σκοτεινή φιγούρα της Feronia και τις συνδέσεις της με την Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή Μυθολογία.
Η Lupercalia και η προέλευσή της
Όταν πρόκειται για τα Lupercalia, μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι η αρχαία προέλευση της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου. Αν και υπάρχουν πολλά περισσότερα στο Lupercalia που συναντά το μάτι. Σε αυτό το βίντεο θα κάνουμε μια βαθιά βουτιά στη συναρπαστική αρχαϊκή ιστορία αυτής της τελετουργικής πρακτικής. Ανιχνεύοντάς το πίσω στις αρχικές του ρίζες.
Το Lupercal, που πήρε το όνομά του από τη λατινική λέξη "lupa" που σημαίνει θηλυκός λύκος, ήταν ένα σπήλαιο που βρισκόταν στη νοτιοδυτική βάση του λόφου Παλατίνο της Ρώμης. Σύμφωνα με τη θρυλική ιστορία ίδρυσης της Ρώμης, τα δίδυμα αδέρφια Ρωμύλος και Ρέμος ανακαλύφθηκαν στη σπηλιά και τα θήλασε μια λύκαινα μέχρι που τους έσωσε ο βοσκός Φαύστουλος. Οι Luperci, ιερείς του αγροτικού θεού Faunus, εκτελούσαν τελετουργίες που σχετίζονται με τη γιορτή Lupercalia στο σπήλαιο, μια παράδοση που διατηρήθηκε από τις πρώτες μέρες της πόλης μέχρι τουλάχιστον το 494 μ.Χ. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος θεώρησε τα Λουπερκάλια ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια και την ευημερία της Ρώμης.
Στο αρχαίο ρωμαϊκό θρησκευτικό και μυθολογικό πλαίσιο, ο Φαύνος ήταν σεβαστός ως ο θεός του δάσους, των πεδιάδων και των αγρών, και όταν χάρισε γονιμότητα στα βοοειδή, ήταν γνωστός ως Inuus. Το όνομα Faunus συνδέεται με τον λατινικό όρο "lupus" ("λύκος"), αντανακλώντας το γεγονός ότι οι Luperci, που συχνά θεωρούνται προσωρινοί ιερείς του Faunus, ήταν γνωστοί ως "λύκοι-άνθρωποι".
Ο όρος Λουπερκάλια θεωρήθηκε ότι συνδέεται με την αρχαία ελληνική γιορτή των Αρκαδικών Λυκαίων, μια γιορτή που σχετίζεται με τους λύκους. Ενώ το όνομα του φεστιβάλ πιθανότατα προέρχεται από το "lupus" που σημαίνει "λύκος", η ακριβής ετυμολογία και η σημασία παραμένουν ασαφείς. Η συσχέτιση με τους λύκους μπορεί να σχετίζεται με τον συμβολικό ρόλο ενός αρπακτικού ζώου στις αρσενικές τελετουργίες μετάβασης. Τα Λουπερκάλια υπερηφανεύονταν για το δικό τους ιερατείο, τους Λοπέρτσι, ή «αδελφούς του λύκου», των οποίων η ίδρυση και οι τελετουργίες αποδίδονταν είτε στον ήρωα του αρκαδικού πολιτισμού Εύανδρο είτε στους δίδυμους βοσκούς Ρωμύλο και Ρέμο. Οι Luperci ήταν συνήθως νεαροί άνδρες, συνήθως ηλικίας μεταξύ 20 και 30 ετών.
Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό Koryos
Κάτι που είναι αξιοσημείωτο εδώ είναι η έννοια του πρωτο-ινδοευρωπαϊκού Koryos. Αυτό αναφέρεται σε ομάδες νεαρών πολεμιστών με διπλό ρόλο, που ζουν τόσο εντός όσο και εκτός της κοινωνίας, κάτι που είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντικό εδώ. Αυτό χρονολογείται γύρω στο 3300 έως το 2600 π.Χ. Έτσι και μέσα στη Νεολιθική. Κατά τη διάρκεια ορισμένων περιόδων, αυτές οι ομάδες θα τολμούσαν στην έρημο για να κυνηγήσουν και να κάνουν επιδρομές σε άλλες κοινότητες, ενώ στον υπόλοιπο χρόνο, είχαν την αποστολή να υπερασπιστούν τη δική τους κοινωνία. Καθοδηγούνταν από έναν ηλικιωμένο άνδρα και ζούσαν από τη χώρα κυνηγώντας και συμμετέχοντας σε επιδρομές και λεηλασίες ξένων κοινοτήτων. Μια καθοριστική πτυχή των κοινοτήτων αυτών των νεαρών ανδρών ήταν το τελετουργικό μύησης, το οποίο περιελάμβανε τη ζωή έξω από τους κανόνες της κοινωνίας, συχνά σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες της.Οι κόρυοι αποτελούνταν από έφηβους άνδρες (πιθανώς από 12-13 έως 18-19 ετών), που συνήθως προέρχονταν από επιφανείς οικογένειες και μυούνταν μαζί στην ανδρική ηλικία ως ηλικιακή ομάδα. Αφού υποβλήθηκαν σε επώδυνες δοκιμασίες για να μπουν στην ομάδα, στάλθηκαν μακριά για να ζήσουν ως ακτήμονες πολεμιστές στη φύση για έως και 9 χρόνια, σε μια ομάδα που κυμαινόταν από δύο έως δώδεκα μέλη. Οι νεαροί άνδρες έμειναν χωρίς κατοχή εκτός από τα όπλα τους, ζώντας στις παρυφές της κοινωνίας υποδοχής τους. Οι Koryos θεωρούνταν στενά συνδεδεμένοι με τους θεούς, ειδικά τους θεούς του κεραυνού, και πίστευαν ότι διέθεταν υπερφυσικές δυνάμεις και ικανότητες.
Επιπλέον, αυτές οι ομάδες πολεμιστών ήταν στενά συνδεδεμένες με συγκεκριμένα ζώα, ιδιαίτερα σκύλους και λύκους. Οι λύκοι και τα σκυλιά θεωρούνταν μυστικιστικά σύμβολα που αντιπροσώπευαν το θάνατο, την ανομία, την ασυδοσία και τη μανία των πολεμιστών. Η συσχέτιση με αυτά τα ζώα σήμαινε μια κατάσταση οριακότητας μεταξύ του άτρωτου και του θανάτου, καθώς και μεταξύ νεότητας και ενηλικίωσης. Οι Koryos έχουν επίσης συνδεθεί με τη θυσία σκύλων και βοοειδών, η οποία έχει καθιερωθεί έντονα στον τομέα. Έχετε για παράδειγμα τις θυσίες σκύλων Krasnosamarskoe στα μέσα του χειμώνα. Συνδέεται με το χειμερινό ηλιοστάσιο.
Ένα τελετουργικό θανάτου και αναγέννησης που συνδέεται με τους προγόνους και τον εξαγνισμό λάμβανε χώρα και στο τελετουργικό του Κόρυου. Το οποίο συνδέθηκε με την επιστροφή της ομάδας πολεμιστών Koryos στην κοινότητα, στην οποία οι νεαροί άνδρες είτε ντύνονται σαν τους προγόνους τους, είτε έχουν άλλη σχέση τόσο με τους προγόνους τους όσο και με τον κάτω κόσμο αφού περιπλανηθούν στο χωριό, όπου γίνονται, μέσω αυτής της τελευταίας τελετουργίας μετά το τέλος της περιόδου Koryos, μέρος της φυλής και δικαιούνται γάμο.
Lupercalia Rituals και Juno Lucina
Επιστρέφοντας τώρα στην Αρχαία Ρώμη. Τα Lupercalia, γνωστά και ως Lupercal, ήταν μια αρχαία ποιμενική γιορτή στη Ρώμη, που τηρούνταν κάθε χρόνο για τον καθαρισμό της πόλης και την προώθηση της υγείας και της γονιμότητας. Στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, ο Φεβρουάριος σηματοδοτούσε μήνα καθολικής κάθαρσης και την αρχή του νέου έτους. Στις 15 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ Lupercalia, στο οποίο συμμετείχε η Juno ως Juno Lucina, που σχετίζεται με τον εξαγνισμό και τη γονιμότητα. Η Juno Lucina, σύζυγος του θεού του Thunder Jupiter, ήταν μια πολύπλευρη θεότητα, που ενσάρκωνε την κυριαρχία, την πολεμική ανδρεία και τη γονιμότητα. Ένας ναός αφιερωμένος στην Juno Lucina ανεγέρθηκε το 375 π.Χ. στο ιερό άλσος αφιερωμένο στη θεά από την αρχαιότητα.
Τα Λουπερκάλια συνδέονταν περίπλοκα με την Juno Lucina και διευθύνονταν από ιερείς λύκων. Σε αυτό το τελετουργικό, οι λύκοι-ιερείς, συμβολίζοντας τους προγόνους, έκαναν τελετές εξαγνισμού που συνέδεαν την κοινότητα με τον Κάτω Κόσμο. Το σπήλαιο Lupercal χρησίμευε ως πέρασμα στον Κάτω Κόσμο και οι luperci αναδύθηκαν και επέστρεψαν σε αυτόν κατά τη διάρκεια του τελετουργικού. Συμβολικά, οι Luperci ταξίδεψαν από και πίσω στον Κάτω Κόσμο, καθοδηγούμενοι από τον Juno, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναζωογόνηση και την καθοδήγησή τους στο τελετουργικό εξαγνισμού. Από τη σκοπιά του Γιουνγκ, η Juno μπορεί να θεωρηθεί ως η Anima, που μεσολαβεί στο ασυνείδητο και διευκολύνει μια συμβολική αναγέννηση και αναζωογόνηση του ατόμου.
Στο βωμό των Λουπερκάλων, ένας αρσενικός τράγος (ή κατσίκες) και ένας σκύλος θυσιάζονταν από έναν από τους Λούπερκους, υπό την επίβλεψη του Flamen dialis, του αρχιερέα του Δία. Προσφέρθηκαν επίσης αλατισμένα γεύματα, που ετοίμαζαν οι Εστιάδες Παρθένες. Μετά την αιματηρή θυσία, δύο Luperci πλησίασαν το βωμό, με τα μέτωπά τους αλειμμένα με αίμα και στη συνέχεια καθαρισμένα με μαλλί εμποτισμένο με γάλα, το τελετουργικό απαιτούσε από τους δύο νεαρούς άνδρες να γελάσουν. Ακολούθησε η γιορτή της θυσίας, γλέντι με το κρέας, μετά το οποίο οι Luperci έκοψαν λουριά (februa) από το γδαρμένο δέρμα του ζώου και έτρεξαν, γυμνοί ή σχεδόν, κατά μήκος του παλιού παλατινού ορίου αριστερόστροφα. Αυτή η ιεροτελεστία γονιμότητας περιελάμβανε τους ντυμένους με δέρμα κατσίκας Luperci να χτυπούν γυναίκες που προσπαθούσαν να συλλάβουν.
Hirpi Sorani και Feronia
Η αρχαία λατρεία Hirpi Sorani, που μεταφράζεται σε «λύκοι του Σορανού» από το Sabine hirpus που σημαίνει «λύκος», πραγματοποιούσε τις τελετουργίες της στο όρος Soracte, που βρίσκεται 45 χλμ βόρεια της Ρώμης. Αυτή η λατρεία είχε ομοιότητες με τα ρωμαϊκά Lupercalia, αν και ορισμένοι λένε ότι προήλθε από αυτή την πιο αρχαϊκή λατρεία, είναι επίσης πιθανό ότι τα Lupercalia δεν προέρχονταν άμεσα από τους Hirpi Sorani, αλλά μάλλον μοιράζονταν μια κοινή καταγωγή στις τελετουργίες των koryos. Όπως και οι Hirpi Sorani, οι ιερείς που συμμετείχαν στα Lupercalia ανήκαν σε συγκεκριμένες οικογένειες. Αυτοί οι ιερείς ήταν οργανωμένοι σε δύο κολλέγια, τους Fabiani και τους Quinctiliani, που πήραν το όνομά τους από τις εξέχουσες οικογένειες των Πατρικίων Fabii και Quintilii. Στα Lupercalia, παρόμοια με τις πρακτικές των Hirpi Sorani, οι λύκοι-ιερείς, που συμβόλιζαν τους προγόνους, έπαιξαν ρόλο στον εξαγνισμό της κοινότητας δημιουργώντας μια σύνδεση με τον Κάτω Κόσμο. Η πράξη του εξαγνισμού περιελάμβανε τελετουργίες και τελετουργίες που πραγματοποιούνταν από αυτούς τους ιερείς, απηχώντας τις αρχαίες παραδόσεις που συνέδεαν τόσο τους Lupercalia όσο και τους Hirpi Sorani με μια κοινή πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά.
Αυτή η λατρεία συνδέεται με τη Feronia, μια πιο σκοτεινή φιγούρα, που πιστεύεται ότι προέρχεται από τον πολιτισμό των Σαβίνων. Η Feronia κυριαρχεί σε διάφορους τομείς, λειτουργώντας ως θεότητα που σχετίζεται με τον κάτω κόσμο, την ερημιά, τη γονιμότητα, τις πηγές, το νερό, τις ζωτικές δυνάμεις της φύσης, την υγεία και την αφθονία. Η Φερώνια ήταν μια Τριαδική Θεά (μητέρα, παρθένα και ηλικιωμένη γυναίκα) που συνδέθηκε με τους τρεις κόσμους (γη, κάτω κόσμο και ουρανό). Συγκεκριμένα, μια αρχαϊκή λατρεία την αναγνώρισε ως Juno the Virgin, όπου ζευγαρώθηκε με έναν νεαρό Δία, σύμφωνα με τον Servius. Προγενέστερη της Ρωμαϊκής Τζούνο. Και οι δύο συνδέονται με έναν θεό του κεραυνού. Η ιερή σημασία των δασών και των πηγών τόνισε περαιτέρω την επιρροή της και ως θεά της συγκομιδής, η Feronia έλαβε σεβασμό μέσω προσφορών των άγριων καρπών που συγκομίζονται.
Η Feronia έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στην απονομή πολιτικών δικαιωμάτων στους ανθρώπους της φυλής της και στην προστασία των απόκληρων, καθιερώνοντάς την ως κυρίαρχη στα καθορισμένα βασίλειά της. Αυτή η παραχώρηση δικαιωμάτων την έκανε επίσης μια φιγούρα που οδήγησε τόσο τους απόκληρους, αυτούς που ζούσαν στην έρημο όσο και αργότερα επίσης απελεύθερους, πίσω στην κοινωνία και επομένως μέρος της φυλής.
Ο Varro ταύτισε τη Feronia με τη Libertas, τη θεά που προσωποποιούσε την Ελευθερία. Το όνομα Lībertās («ελευθερία») προέρχεται από το λατινικό Līber («ελεύθερος»), που προέρχεται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη που σημαίνει («ανήκει στον λαό»). Το Libertas συνδέθηκε με το φρυγικό καπέλο. Μεταξύ των Ρωμαίων το καπέλο από τσόχα ήταν το έμβλημα της ελευθερίας. Η θεά Libertas απεικονίζεται επίσης ως Lady Liberty και επίσης απεικονίστηκε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Συμβολίζοντας σε αυτούς τους πιο σύγχρονους καιρούς, την ελευθερία, την ισότητα, την αδελφοσύνη και τη λογική. Κάτι που συμπτωματικά έχει νόημα όσον αφορά τον συμβολισμό της Feronia και τη σύνδεσή της με τον Koryos. Είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον ότι όσο η Feronia καλωσόριζε τους ανθρώπους στη φυλή, αυτή η Lady Liberty είναι αυτό που έβλεπαν οι άνθρωποι όταν έμπαιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό απηχεί τον ρόλο της Feronia στην καθοδήγηση των απόκληρων και την ενσωμάτωσή τους στη φυλή.
Η Juno συνδέθηκε επίσης με τους Curitis, και επομένως και με τον Quirinus, και την είσοδο στην curia (συνέλευση της φυλής). Μια λειτουργία που έπαιξε και η Feronia. Αυτή η επιστροφή δεν ήταν απλώς μια φυσική επανένταξη αλλά ψυχολογική και πνευματική. Σηματοδότησε μια μετάβαση από μια οριακή κατάσταση στην πλήρη αναγνώριση και αποδοχή εντός της φυλής. Από τη σκοπιά του Γιουνγκ, ο ρόλος της στην απονομή πολιτικών δικαιωμάτων και στην καθοδήγηση των απόκληρων πίσω στην κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ως μια ψυχολογική μεταφορά για την ενσωμάτωση περιθωριοποιημένων πτυχών της ψυχής.
Σύνδεση με την Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή Μυθολογία
Η Φερωνία είχε επίσης έναν γιο, τον Έρουλο, ο οποίος έχει ως Έλληνα ομόλογό του τον Γηρυόνη. Και οι δύο είχαν τριπλό σώμα και τριπλή ψυχή. Ο Γηρυόνης έχει ένα σώμα και τρία κεφάλια. Όντας ένα αντανακλαστικό του τρικέφαλου φιδιού που κλέβει τα βοοειδή. Όπου ο Ηρακλής, που από τους μελετητές θεωρείται ως Τρίτων, ανακτά τα βόδια του Γηρυόνη. Απηχώντας τον μύθο του Τρίτο και τον μύθο του τρικέφαλου φιδιού. Η λατρεία της Juno περιελάμβανε επίσης την ετήσια σίτιση ενός ιερού φιδιού με κέικ κριθαριού από παρθένες κοπέλες. Το φίδι κατοικούσε σε μια βαθιά σπηλιά μέσα στον περίβολο του ναού. Συνδέοντας τη Feronia όπως η Juno όχι μόνο με τα φίδια, αλλά σε αυτή την περίπτωση και με τον μύθο του Trito. Κάτι με το οποίο συνδέεται και ο Απόλλωνας με τη θανάτωση του φιδιού. Αυτό είναι κάτι στο οποίο εμβαθύνω στο επερχόμενο βιβλίο μου Alchemy of the Psyche. Όπου κάνω μια πολύ βαθύτερη βουτιά στην Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή Θεά της Κυριαρχίας, σύζυγο του θεού του κεραυνού, που συνδέεται με φιγούρες όπως η Feronia, η Morrigan και η Hulda. Όλες αυτές οι φιγούρες έχουν σχέση με τα βοοειδή και τους Koryos. Δίπλα σε μια σύνδεση με την κλοπή βοοειδών, συχνά εμπλέκεται ένα φίδι.
Όταν τώρα πρόκειται για τον ίδιο τον Τρίτο. Ο Trito είναι μια ανακατασκευασμένη πρωτο-ινδοευρωπαϊκή φιγούρα που ενσαρκώνει τα ηρωικά ιδανικά του θάρρους, της δύναμης και της επιδίωξης της κοσμικής ισορροπίας. Καθώς ο Manu είχε θυσιάσει τον Yemo στον πατέρα του Ουρανού, οι θεοί έδειξαν την έγκρισή τους δίνοντας βοοειδή στον Trito. Αφού ο Μανού δίδαξε στην ανθρωπότητα την ιερή τέχνη της θυσίας, οι άνθρωποι, με τη μυωπία τους, παραμέλησαν αυτή τη θεϊκή πρακτική. Η Θεά της Κυριαρχίας, είδε αυτή την παράβαση με θλιμμένα μάτια. Σε απάντηση, επικαλέστηκε το αρχαίο φίδι, ένα πλάσμα στενά δεμένο μαζί της. Το φίδι γλίστρησε μέσα από τα κοσμικά βασίλεια, πλησιάζοντας κρυφά τα βοσκοτόπια όπου έβοσκαν τα ιερά βοοειδή. Με μια γρήγορη και κρυφή κίνηση, το φίδι έκλεψε τα βοοειδή, απομακρύνοντάς τα από το θνητό βασίλειο. Τα κάποτε καταπράσινα βοσκοτόπια είναι τώρα άγονα, απόδειξη των συνεπειών της παραμέλησης του ιερού δεσμού μεταξύ θεών και θνητών. Αυτό το φίδι συνήθως απεικονίζεται ως ένας ισχυρός αντίπαλος που συμβολίζει το χάος, τον κίνδυνο ή την κακία. Παρά την αρχική οπισθοδρόμηση, ο Trito παίρνει δύναμη από ένα μεθυστικό ποτό και λαμβάνει βοήθεια από τον Θεό της Καταιγίδας. Μαζί, μπαίνουν σε μια σπηλιά ή ένα βουνό, όπου ο ήρωας θριαμβεύει επί του τερατώδους φιδιού και επιστρέφει τα ανακτημένα βοοειδή σε έναν ιερέα για την κατάλληλη θυσία αφιερωμένη στον Θεό της Καταιγίδας. Επαναβεβαιώνοντας τη σύνδεση με τους θεούς και επαναφέροντας την τάξη στον κόσμο.
Γνωρίζουμε επίσης ότι η Juno και η Feronia συνδέονται και οι δύο με τα βοοειδή. Η Juno λαμβάνει βοοειδή ως θυσία. Αυτό το είδος μυθολογικής σύνδεσης μπορεί επίσης να φανεί περαιτέρω από το τρέξιμο στη σπηλιά με τους Lupercali και το τελετουργικό στο όρος Soracte στο οποίο θα αναφερθούμε αργότερα. Ο Ρωμύλος και ο Κουϊρίνος είναι με την παλαιότερη έννοια Μανού, όπου ο Ρέμος ο δίδυμος αδερφός που θυσιάζεται είναι ο Γιέμο.
Όταν πρόκειται για αυτόν τον μύθο, ξεκινά με τον Manu και το γιγάντιο δίδυμο του Yemo, και μια αρχέγονη αγελάδα που γεννιούνται από την αρχέγονη κατάσταση του σύμπαντος. Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν τον κόσμο, ο Manu εκτελεί μια επίσημη θυσία, προσφέροντας τη ζωή του αδελφού του, ενώ βοηθείται από ουράνιες θεότητες όπως ο Ουράνιος Πατέρας, ο Θεός της Καταιγίδας και τα Θεϊκά Δίδυμα. Από τα λείψανα του Yemo, σφυρηλατούνται τόσο τα φυσικά στοιχεία όσο και τα ανθρώπινα όντα. Ο Manu κόβει το σώμα του Yemo σε κομμάτια και από αυτά δημιούργησε τον κόσμο, τον ήλιο, το φεγγάρι, τον ωκεανό και τα αστέρια. Η πράξη θυσίας του Manu τον καθιερώνει ως τον πρώτο ιερέα, θέτοντας τα θεμέλια για την παγκόσμια τάξη και διδάσκοντας στους ανθρώπους πώς να θυσιάζονται.
Αυτή η πράξη θυσίας αντηχεί στη συνέχεια τόσο στα Λουπερκάλια όσο και στο όρος Σοράκτε. Αν και υπάρχουν διαφορές μεταξύ της ευρωπαϊκής και της ινδοϊρανικής εκδοχής, πιστεύεται ότι η αρχέγονη αγελάδα πιθανότατα θυσιάστηκε στον αρχικό μύθο, γεννώντας άλλα ζώα και λαχανικά. Το πεπρωμένο του Yemo μπορεί να τον οδήγησε να γίνει ο Βασιλιάς του Άλλου Κόσμου, του βασιλείου του νεκρού, όντας ο πρώτος θνητός που χάθηκε στην αρχέγονη θυσία. Αν και με τον Θορ μπορούμε να δούμε ότι αντί για αγελάδα ή βοοειδή θυσιάζονταν κατσίκες.
Η πράξη των θυσιαστικών πρακτικών περιλαμβάνει προσφορές, συχνά ζώων, σε θεϊκά όντα ή πνεύματα σε θρησκευτικές τελετουργίες. Στους αρχαίους πολιτισμούς, αυτές οι τελετουργίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία συνδέσεων μεταξύ των ανθρώπων και του θείου. Στην περίπτωση των Πρωτο-Ινδοευρωπαίων, οι αγελάδες και τα βοοειδή έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Εξετάζοντας τη σημασία αυτού του μύθου στο πρωτο-ινδοευρωπαϊκό πλαίσιο, η δήλωση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου ότι τα Λουπερκάλια ήταν απαραίτητα για την ασφάλεια και την ευημερία της Ρώμης, αποκτά ακόμη βαθύτερη σημασία. Όπου ο Ρωμύλος και ο Ρέμος είναι στενά συνδεδεμένοι με τη δημιουργία της Ρώμης. https://themystictable.substack.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
