Ο Παλαμήδης και το ζατρίκιον ως αλληγορία του ελληνικού τεκτονικού Ναού…

Λεωνίδας Πατσουράκος

Η πεντάλφα (χρυσή τομή) είναι το σύμβολο των πυθαγορείων και πως βρίσκεται κρυμμένη τόσο στον Παρθενώνα όσο και στην μεγάλη πυραμίδα. Που μαζί με το 9γραμμα, δηλ. τα 9 ψηφία του δεκαδικού συστήματος συνιστούν την διδασκαλία για τις 3εις αναπνευστικές φάσεις (την τριπλή μονάδα: εισπνοή -παύση- εκπνοή ή πνεύμα-ψυχή-προσωπικότητα) τα οποία αναλυτικά εξετάζει ο Πορφύριος στις εννεάδες λειτουργίες του 9πέταλου λωτού-δισκοπότηρου της ψυχής. Τα 9 πέταλα του ψυχικού άνθους (αιτιώδους σώματος) διατεταγμένα σε τρεις ομόκεντρους κύκλους ή χορούς είναι τα γνωστά-άγνωστα αγγελικά τάγματα των νεοπλατωνικών που επιβιώνουν στην παγκόσμια θεολογία ή μαθηματική λατρεία του δεκαδικού συστήματος.
Ο εσωτερικός κύκλος αποτελείται από ευθείες ή ουράνια σερπετά (Σεραφικούς Δράκους), Κάβειρους ή Χερουβικούς Βούδες-Βόδια δηλ. σπείρες εξέλιξης και, Θρόνους (ουροβόρους ή κύκλους, τα τμήματα της σπείρας).
Ένας Θρόνος ή κυκλικός λωτός είναι η τριπλή πνευματική μας Μονάδα εγκατεστημένη στο κέντρο του εννέα > εν+νοείν που καλείται Ναός > Νους > Ναυς
Η κατασκευή του Ναού ή Νεώς (πλοίου* της σωτηρίας για κάποιον που πνίγεται) συνιστά μια απεικόνιση του σύμπαντος των φυλετικών γνώσεων, συνειδητών και ασυνείδητων που αντικρίζουμε στον χώρο γύρω μας.
Ο Ναός λοιπόν είναι η μαθηματική αρχιτεκτονική απεικόνιση των λειτουργικών μερών του Νου μας. Προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε στην λειτουργία του. Τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε στον εγκέφαλό μας την εικόνα του κόσμου, χρησιμοποιώντας την παγκόσμια βάση των τροφικών δεδομένων του πληροφορικού DNA. Διαμελισμένο στην κυβική συμμετρία των 14ων μερών του άρτου=σώματος και του αίματος=οίνου του διαμελισμένου Διόνυσου-Χρηστού…
Η κατασκευή του Ναού-Νεώς ως μιας κιβωτού του Νώε>Νου ή γνώσεων (Μουσείου) ή ενός γνωσιολογικού αστρολογικού κύβου δύο τριγωνικών πυραμίδων συνιστά την αναπαράσταση ενός ΦαΛλού > ΦύΛακα-φορέα των δύο όρχεων με τα σπέρματα.
Το πρότυπο του ελευθεροτεκτονισμού μας έγινε ιδιαίτερα γνωστό στον χρυσό αιώνα της αθηναϊκής δημοκρατίας όταν οι πολίτες οργανωμένοι σε δήμους-συντεχνιών έκτισαν τον Παρθενώνα. Όπως συνέβη χιλιετίες αργότερα στον ναό της γαλλικής πόλης της Σαρτρ…
Αυτά συμβαίνουν όταν ανακαλούνται οι μνήμες της Ατλαντίδας-Αιγύπτου στα Καβείρια-Ελευσίνια μυστήρια μιας εσωτερικής Σχολής: δημοκρατίας αγγέλων ελευθεροτεκτόνων Συλφίδων. Το υπέδειξε ο Σπαρτιάτης έφορος Σθενελαΐδας, στις ιστορίες του Θουκυδίδη…
Τι μνήμες αυτές είδαμε έκπληκτοι να εμφανίζονται πάλι στις μέρες μας στα κείμενα και τις εικονογραφήσεις του θεοσοφιστή Ληντμπήτερ… Στην εικόνα ο ελευθεροτεκτονικός ελληνικός Ναός όπου κάθε παρευρισκόμενος είναι ένας κίονας
Τι παραπάνω χρειάζεται για να εννοήσουμε πως πρόκειται για γνώσεις που μας προσφέρει απλόχερα το Προμηθεϊκό-Εωσφορικό πνεύμα των πολιτισμών της "ιδεατής-θεοσοφικής πλανητικής αλύσου" της Αφροδίτης (χρυσής τομής), επικουρούμενο από το αντίστοιχο πνεύμα του Ερμή που μετέφερε τον πολιτισμό των πυραμίδων.
Ποια μασονία λοιπόν και ποιος ελευθεροτεκτονισμός ?. Όλα δώρα είναι από τις ουράνιες πόλεις των αγγέλων-ιδεών. Αλίμονο όμως στα έθνη που χρησιμοποιούν τις θείες ιδέες για ίδιον όφελος, θα έχουν την τύχη των τέκνων της Νιόβης…
* Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τέκτονας (Τέκτων) είναι γνωστός ο πατέρας του Φερέκλου. (< ο φέρων κλώνο προς τους επόμενους, ο Λυκόφρων > ο φέρων φως)
Ο Τέκτονας αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου γενεαλογείται ως γιος του Αρμόνου, από τον οποίο αποκαλείται και «Αρμονίδης». Ο Τέκτονας δίδαξε στον Φέρεκλο τη ναυπηγική τέχνη, κι έτσι ο τελευταίος μπόρεσε να κατασκευάσει το πλοίο (Ναό) με το οποίο ο Πάρις (το παρόν) έφερε την Ωραία Ελένη (Ιδέα) από τη Σπάρτη (των σπαρτών ή στοιχείων) στην Τροία (Τρώες > η πεπτική οκτάβα).
Ο μεγάλος επινοητής στην Ιλιάδα όμως είναι ο Παλαμήδης, "Βούδας-Προμηθέας" του ελληνικού αλφαβήτου, ο οποίος ξεγελάστηκε (αντικαταστάθηκε) από τον πανούργο "Ερμή-Οδυσσέα"...
Με καταγωγή από το Ναύπλιο θεωρείται επίσης εφευρέτης της ναυτιλίας, των φάρων των μέτρων και των σταθμών, των νομισμάτων, καθώς και της διαίρεσης του χρόνου σε ώρες, ημέρες και μήνες, αλλά και παιχνιδιών αθυρμάτων ή στρατηγημάτων όπως το σκάκι. Ας μην λησμονούμε πως η Σκακιέρα είναι η απεικόνιση του πύρινου νοητικού εδάφους στο κύριο μέρος του τεκτονικού Ναού...
Άλλος μεγάλος ομηρικός κατασκευαστής είναι ο πυγμάχος** Επειός υιός του Πανοπέα από τους Φλεγύες της Φωκίδας ο ξυλουργός του Δούρειου Ίππου. Δηλ. της σκεπτομορφής- Κένταυρου με την οποία εισήλθαν στο Ίλιον της καρδιακής πεπτικής λειτουργίας, όπου η πεπτική οκτάβα του αιθέρα γίνεται αισθητηριακή, ξεκινά δηλ. η οκτάβα των εντυπώσεων στο 9γραμμα.
Η γενεαλογία του από τον πανόπτη οφθαλμό και τον Φλεγύα πατέρα του Ιξίωνα γενάρχη των Κενταύρων δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
** πυγμαχία ονόμαζαν οι αρχαίοι την ρητορική αντιπαράθεση, όπως καλλιγραφία ονομάζουν οι ανατολικοί την ξιφασκία…
Δεν νομίζω πως χρειάζεται ιδιαίτερο σχολιασμό η επίσκεψη του Οδυσσέα στον ελευθεροτεκτονικό Ναό ταμείο-καρδία των 12 ανέμων-πετάλων του Αιόλου (ιπποτιάδη) τέκνου του Ιππότη ως πρότυπο του Αρθούρου και των 12 ιπποτών-ζωδίων της στρογγυλής τράπεζας…
Ούτε το γεγονός πως ελευθεροτέκτονες Φιλικοί έδωσαν υπόσταση στο νεοελληνικό κράτος-έθνος μας

Ο Παλαμήδης και το ζατρίκιον ως αλληγορία του ελληνικού τεκτονικού Ναού…
 Θα υπαινιχτώ πως ο Παλαμήδης είναι στην πραγματικότητα ο Προμηθέας (προμηθευτής) και ο Οδυσσέας είναι ο Ερμής, που τον καρφώνει στον βράχο της ατίμωσης κατ εντολή του Κρονίδη και της Στύγας. Δηλαδή της Ατρόπου μοίρας που υποχρεώνει όλους να εκπληρώσουν την μοίρα τους…
Το θέμα είναι εντελώς απόκρυφο αλλά επειδή ζούμε στην εποχή όπου τα μυστικά τα φωνάζουμε από τις στέγες των σπιτιών, αλλά κανείς δεν τα ακούει μέσα στην οχλοβοή του νου, παρά μόνο οι νόμιμοι αποδέκτες των μυστικών. Ομολογώ πως δεν θα υπήρχε περίπτωση να οδηγηθώ σε έναν τέτοιο παραλληλισμό αν δεν είχα την εσωτερική εμπειρία της ονειρικής αλφαβητικής παλάμης του Κάβειρου Προμηθέα-Βούδα. (βλέπε εικόνα)
Όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις, η θέα μιας κανονικής πεντάλφα-παλάμης στο όνειρο σημαίνει την πυθαγόρεια Υ-Γ-Ε-Ι-Α, δηλ. τον έλεγχο του νοητικού φορέα ως υπεύθυνου για κάθε φυσική ασθένεια…
Ο Παλαμήδης (< παλάμη < παλμός ) εφόσον εφηύρε γράμματα συνδέεται με την παλάμη-πεντάλφα των αιθερικών στοιχείων τα οποία αναπαράγει ο παλμός των φωνογραμμάτων της ομιλίας μας…
Ο Προμηθέας είναι λοιπόν ο πεσμένος-ενσαρκωμένος Λόγος (atman, ο πνευματικός σπινθήρας) και ο Ερμής είναι η λέξη που καρφώνει-θυσιάζει τον ουράνιο Ταύρο=Βούδα της σκέψης με τα καρφιά=λέξεις στον βράχο της υλικής Αφής: το ζώδιο του Ζυγού, όπου ο Λόγος εξατομικεύεται σε σάρκα...
Έτσι στα Κύπρια έπη που συμπληρώνουν πολλά σημεία της διήγησης του Ομήρου αναφέρεται πως όταν ο στρατός των Αχαιών πεινούσε κατά την πολύχρονη πολιορκία της Τροίας. Έστειλαν τον Οδυσσέα στην Θράκη να βρει σιτάρι. Γύρισε όμως άπρακτος. Σαν τον ειρωνεύτηκε ο Παλαμήδης, ο Οδυσσέας του απάντησε ότι ούτε και εκείνος θα τα κατάφερνε, όσο έξυπνος και αν ήταν. Τότε ο Παλαμήδης πήγε ο ίδιος στην Θράκη και γύρισε με μεγάλα φορτώματα…
Το ζώδιο του σταριού είναι η Παρθένος Δήμητρα η πάροχος του απόκρυφου μυστηριακού φωτός και η Θράκη > η θρησκεία των Κάβειρων (Ηφαίστου-Δήμητρας-Ερμή) …
Επειδή λοιπόν ο Παλαμήδης έκλεψε το φως των σιτηρών προγράφηκε από τον Κρονίδη φύλακα της Στύγας-Ειμαρμένης που δρα με όργανο τον πανούργο Ερμή-Οδυσσέα.
Το θέμα υποτίθεται πως το έχουν εξαντλήσει οι ομηριστές, εξετάζοντας πολλαπλώς την καταδίκη του σοφότατου Παλαμήδη ως Σωκράτη*. Όμως ο Παλαμήδης είναι τέκνο της Ωκεανίδας Νύμφης Φιλύρας του κάλλους των γραμμάτων. Δηλ. αδελφός του Κένταυρου Χείρωνα που αντικατέστησε τον Προμηθέα μετά την απελευθέρωσή του. Γεγονός που δείχνει την απόκρυφη σχέση του πυρός-πυραμίδας που βρίσκεται εγκλωβισμένη στον κύβο των 64ων γεγονότων του βίου μας. Σχέση που δυστυχώς παραμένει ανέγγιχτη από τους αμύητους στην γεωμετρία φιλολόγους…
Οι τραγικοί υπέδειξαν πως ο προμηθεϊκός γεωμετρικός-καβαλιστικός μύθος παραμένει ολοζώντανος μέσα στην κάθε οικογένεια. Εφόσον ο Οίακας ο αδελφός του Παλαμήδη που είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τους αρχηγούς της Τρωικής Εκστρατείας για τη θανάτωση του Παλαμήδη με λιθοβολισμό, έπεισε τη σύζυγο του Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, να δολοφονήσει τον άντρα της μόλις αυτός θα επέστρεφε από την Τροία.
*Ο Παλαμήδης καταδικάστηκε επειδή κατηγορήθηκε από τον Οδυσσέα πως μηχανευόταν την προώθηση του φίλου του Αχιλλέα (η λίμπιντο) στην καρδιακή-λεόντεια αρχηγία του στρατεύματος (ο Αγαμέμνων). Αυτή η δομή των γεγονότων όμως αναγνωρίζεται εύκολα στην φιλία του Εωσφόρου- Σωκράτη με τον ερωτιδέα Διόνυσο Αλκιβιάδη. Υποδεικνύοντας την πτώση του Λόγου στην σεξουαλικότητα και την τραγική θυσία της προκειμένου να αντιστραφεί η ροή της Ζωής-προσοχής... (η επιστροφή του Ασώτου).
Όσοι έχουν γεωμετρικό νου ας εννοήσουν πως ο κύβος του ερμητικού 4=2+2 είναι το 4Χ4Χ4=64. Αριθμός που περιγράφεται στον οφθαλμό Wajet των 6 μερών του ΄Ωρου-Ρα, στους 64 συνδυασμούς των 6γράμμων του Ι-Τσινγκ όπως και στις 6 φιγούρες του σκακιού-ζατρικίου των 64 θέσεων του Παλαμήδη…

Η απολογία του Σωκράτη-Παλαμήδη και ο θάνατος του τέκτονα διδασκάλου*.
 Κάποιες διευκρινιστικές νύξεις με αποδέκτες όποιους μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Ο τεκτονικός ναός είναι η ονειρική-αλχημική λειτουργία. Στον ναό γίνονται δεκτοί ως μαθητές όσοι θυμούνται τα όνειρά τους, δηλ. αυτοί που έχουν δώσει το πρώτο σοκ της αυτοενθύμησης στο 9γραμμα. Ενώ ο βαθμός του διδασκάλου αναφέρεται στην αυτοπαρατήρηση του δεύτερου σοκ..., δηλ. στην έναρξη της αλχημικής οκτάβας των εντυπώσεων η οποία γίνεται προσιτή σε όσους αφυπνίζονται και συμμετέχουν με την ημερήσια συνείδηση τους στην ονειρική εξέλιξη.

Η έναρξη της υπηρεσίας του διδασκάλου βεβαιώνεται στην θέα της κανονικά σχηματισμένης πυθαγόρειας πεντάλφα-παλάμης των Ιδαίων Δακτύλων ή 5 αιθερικών ανέμων-Βουδών στο ονειρικό Άργος της πολυόφθαλμης Αγοράς.
Ακολουθεί η συνομιλία-διδασκαλία της αφυπνισμένης σωκρατικής συνείδησης με τα καθημερινά πρόσωπα της αγοράς, που δεν είναι άλλα από τις νοητικές μας αντιπροσωπείες που συναντούμε στα κρυμμένα πάθη των συνανθρώπων μας.
Όταν ολοκληρωθεί ο αστρολογικός-πολιτειακός κύκλος των επαφών με τα 12 μέρη-δήμους, η ουσία (αγελάδα Ιώ) γεννά τον Έπαφο (απτή μορφή) στην Αίγυπτο-Ατλαντίδα.
Ο Έπαφος και η γυναίκα του η Κασσιόπη μας κάνουν γνωστή την φύση της νοητικής ΔουΛείας μας στα είΔωΛα…
Οπότε ο διδάσκαλος αναγνωρίζοντας την πλάνη στην οποία ευρίσκεται εξαιτίας του γεγονότος πως διαθέτει μια μορφή (ειδωλοποιητική γεννήτρια), οδηγείται στον τελετουργικό του θάνατο από τον Γραμματέα, και τους δύο Επόπτες του Ναού. Που είναι τα τρία σημεία που συνιστούν το ορθ. τρίγωνο των Μοιρών ή δομητικών εξουσιών της κυβικής Πόλης -Ναού (διοικητική, νομοθετική, δικαστική).
*Η μανία κάποιων να πιστεύουν πως ο μύθος του θανάτου του Χιράμ (τέκτονα διδασκάλου) είναι εφεύρεση μασόνων είναι τόσο αστεία όσο και η προσπάθεια του Ιωάννη να διδάξει αλχημεία στον ναό της Εφεσίας Αρτέμιδας.
Ενδεικτικά αναφέρω πως οι 3εις Αξιωματικοί του Ναού είναι καταγραμμένοι ως Αγαμέμνονας-Οδυσσέας-Υπηρέτης στην δίκη του Παλαμήδη ή ως Άνυτος, Μέλητας, Λύκωνας στην δίκη του Σωκράτη ή ως Πιλάτος-Καϊάφας-Ιούδας στην δίκη του Χριστού. Ενώ στον μασονικό μύθο του Χιράμ ακόμα τους ψάχνουν (το κρατάνε κρυφό) ….

 

 

ΠΕΡΙ ΠΑΛΑΜΗΔΟΥ[Μέρος Δ΄]

Περί Παλαμήδου – 4

      

Γράφει ο ΕργΔημΕργ        

πάρχει ακόμη ένα ερώτημα, που θα έθετε ο οποιοσδήποτε στοιχειωδώς σκεπτόμενος:
Καί γιατί, δηλαδή, να μην επιτεθούν στην Τροία κατ’ ευθείαν με το φοβερό υπερόπλο της Ιωλκού;
Η απάντηση δεν είναι μία καί μοναδική.
Κατά πρώτον, δεν έπρεπε να γνωρίζουν την ύπαρξή του καί τις δυνατότητές του παρά μόνον πρόσωπα εκατό τοις εκατό Έλληνες κι εκατό τοις εκατό ανεπίληπτου χαρακτήρα. Κι εκατό τοίς εκατό απόλυτης εμπιστοσύνης του ενός προς τον άλλον. (Καθαρά, δηλαδή, μιλάμε γιά μία υπερ-κλειστή ομάδα ατόμων.) Ίσως αυτή ακριβώς η αιτία να εξηγεί το γιατί ο Πελίας επιτέθηκε ξαφνικά καί κατέλαβε την Ιωλκό – πράγμα που δεν εξηγεί η Μυθολογία μας: προφανώς, μετά την πρώτη χρήση του όπλου (θαλάσσιο τέρας της Ησιόνης), κάποια απρόσεκτα στόματα κελάηδησαν υπέρ το δέον.
Κατά δεύτερον…
…Αλήθεια, γιατί σήμερα όποιος έχει την υπεροπλία δεν ορμάει να κάνει σκόνη τους αντιπάλους του – εφ’ όσον το “παιχνίδι” (υποτίθεται πως) είναι η κατάληψη της απόλυτης εξουσίας του πλανήτη; Τί περιμένουν οι υπερέχοντες; (Το να κοροϊδεύουν τον κοσμάκη οι ηγέτες των υπερδυνάμεων, είναι ακόμη ένα ενδεχόμενο, πλην όμως ελέγχεται πως δεν ισχύει. Τουλάχιστον, δεν ισχύει πάνω από το 50%.)
Νά, γιά παράδειγμα (καί τουλάχιστον “επισήμως”) οι ηπαπάρα απέκτησαν ατομική βόμβα το 1945, ενώ η ΕΣΣΔ το 1948. Αλλά ο αδίστακτος τζιού Τρούμαν δεν επιτέθηκε αυτά τα τρία χρόνια. Αντ’ αυτού του πιθανού πολέμου, διαιωνίστηκε ο λεγόμενος “ψυχρός πόλεμος” γιά δεκαετίες.
Ούτε ο Χρουστσώφ αποτελείωσε την επίθεσή του στην “κρίση της Κούβας” (έκανε πίσω, σα δαρμένος σκύλος), ούτε ο Πούτιν επιτίθεται σήμερα, που πανθομολογουμένως έχει υπεροπλία. (Μάλιστα, φημολογείται ότι οι Ρώσσοι διαθέτουν καί τεχνολογία που “καθαρίζει” τη ραδιενέργεια εντός ελαχίστων ωρών, αλλά δεν την έχουν βγάλει παραέξω.)
Ούτε η Ινδία επιτίθεται με πυρηνικά στο Πακιστάν… το οποίο Πακιστάν ξοδεύεται μεν γιά πυρηνικά όπλα, αλλά κατσικώνει με το στανιό -καί με θρασείς απαιτήσεις- τους υπηκόους του αλλού, να τους ταΐζουν άλλοι. (Η Ινδία θα έκανε θεάρεστο έργο, αν ξεφόρτωνε μερικά πυραυλάκια της απάνω στα κουτοπόνηρα καί μισάνθρωπα αυτά μούσλιμζ.)
Η αιτία αυτής της συμπεριφοράς πρέπει ν’ αναζητηθεί στο ένστικτο… καλύτερα, στην ειδοποίηση της συνείδησης (που λέει: “όχι, εκτός αν σου επιτεθούν πρώτα οι άλλοι”), καί σε όσα γνωρίζουν στοές καί λοιπές λέσχες περί συμπαντικών νόμων. Ανάλογα τους ηγέτες, δηλαδή. Ακολουθούν τον ένα ή τον άλλο δρόμο, ανάλογα με το εάν έχουν μέσα τους έστω καί ψήγματα συνείδησης, ή εάν τρέμουν την ιεραρχία των στοών καί των λεσχών τους, καί υπακούουν ασυζητητί στα κελεύσματα των μυστικών τους αρχηγών. (Που επίσης λένε: “όχι, εκτός αν σου επιτεθούν πρώτα οι άλλοι”.)
Οι μυστικοί αυτοί αρχηγοί, όχι πως καταλαβαίνουν κι οι ίδιοι ακριβώς περί τίνος πρόκειται (αν δεν έχεις μέσα σου συναίσθημα καί συνείδηση, χέσ’ τα κι άσ’ τα…), αλλά είναι μαθημένοι να υπακούν τυφλά σε «αλήθειες» εξ αποκαλύψεως – οι οποίες σε τέτοια μαγαζιά είναι οι μόνες που κυκλοφορούν. (Καί πάντα μεταδίδονται προφορικώς.) Οπότε, εφ’ όσον κάποιοι παρεμφερείς μασωνοτέτοιοι κάποτε (Ατλαντίδα, ίσως) γνώριζαν λεπτομερώς τους συμπαντικούς νόμους καί τους μετέδωσαν στις επόμενες γενιές, οι σημερινοί διάδοχοί τους υπακούν τυφλά στις πανάρχαιες “αυθεντίες”, άσχετο αν στο μεταξύ οι σχετικές γνώσεις χάθηκαν πλήρως, ή -έστω- μερικώς. Τα κρόνια ρομποτάκια συνεχίζουν όπως προγραμματίστηκαν. Δεν αλλάζουν. Κριτική σκέψη μηδέν.
Οι μόνοι που απομένουν σήμερα να σκέφτονται να επιτεθούν πρώτοι, είναι σχεδόν εγνωσμένα ψυχιατρικά περιστατικά. Ο Ρετζεπίκας, ας πούμε. (Που κι αυτουνού τώρα τελευταία κάποιοι του σφύριξαν να μην το κάνει, αλλά δεν ξέρουμε μέχρι πότε θα τους ακούει.) Ή εκείνη η απίθανη πρωθυπουργίνα της Λιθουανίας (αν θυμάμαι καλά), που απειλεί τη …Ρωσσία, εφ’ όσον στο έδαφος της χώρας της μετασταθμεύει μία ταξιαρχία πεζοναυτών των ηπαπάρα. (Ξέρετε, απ’ αυτές που στο σινεμά νικάνε όλους τους κακούς.)
Βέβαια, οι “δασκαλεμένοι” ηγέτες των υπερδυνάμεων κρυφογελάνε με κάτι τέτοια καμώματα. Διότι περιμένουν τον τρελλό, που θα κάνει πρώτος το βήμα που θα κάνει τον πλανήτη “ώπα”! (Άλλο που δε θέλουν, δηλαδή… διότι η πίττα πρέπει να ξαναμοιραστεί γιά τον 21ο μΧ αιώνα, αφελέστατε αναγνώστη μου. Καί το κουζινομάχαιρο ήδη άργησε να χρησιμοποιηθεί.)
Αλλ’ αυτοί -ώ, αυτοί!…- θέλουν να έχουν το 100% του δίκιου με το μέρος τους.

Τούτων ειπωθέντων, ήταν δυνατόν ο Ιάσων καί τα φιλαράκια του να μη γνωρίζουν αυτή κι άλλες συμπαντικές αλήθειες; Αδύνατον! (Μαθητές του Χείρωνα, γάρ.)
Άρα, το υπερόπλο “12+1” μπορούσε να περιμένει – ώστε να χρησιμοποιηθεί μόνον στο πολύ σοβαρό κάλεσμα της ανάγκης.

(Παρένθεση: Προσωπική έρευνα εν εξελίξει, άρα πολύ πρώϊμη ν’ ανακοινωθεί εδώ, λέει πως η Ελλάδα «πληρώνει κάρμα» ακριβώς γιά χρήση τέτοιων υπερόπλων στο παρελθόν, ακόμη κι αν είχε 100% δίκιο. Κατά πάσα πιθανότητα, μία τέτοια περίπτωση ήταν στον πόλεμο με τους Άτλαντες, καί διερευνώ τις τυχόν παλιότερες.
Αυτά, συν μερικά ακόμη -διάβαζε: η κατά καιρούς μή σύμφωνη με το Σύμπαν προσπάθεια μετατροπής όλων των Ελλήνων σε αθανάτους-, αποτελούν το καταδικό μας «προπατορικό αμάρτημα» της Ελληνικής Φυλής, που το πληρώνουμε ακόμη σήμερα… το οποίο σαφώς δεν οφείλεται στο ότι ένα ζευγάρι κλώνων Βρωμά χλαπάκιασε ένα μήλο πρό έξι χιλιάδων ετών. Εμείς έχουμε συμπαντικά βερεσέδια εδώ κι εκατό χιλιάρικα χρόνια – από Αιγηΐδος ακόμη.
Είμαι χίλια τα εκατό σίγουρος ότι οι διδασκαλίες του μεγίστου Χείρωνος περιλάμβαναν τέτοιες γνώσεις. Άρα, τα βήματα του Ιάσονα καί της παρέας του όφειλαν να είναι προσεκτικά.)

v. Επιστολή
Ξαναγυρίζουμε στην Ιωλκό.
Εφ’ όσον προκρίθηκε η πρόταση συνθηκολογήσεως, ως πρώτο βήμα έπρεπε να ειδοποιηθεί ο Πρίαμος. Ναί, αλλά πώς; Με άνθρωπο (προφορικά), ή με επιστολή;
Η προφορική μεταφορά των αιτημάτων του Ιάσονα δεν ήταν αξιόπιστη λύση, γι’ αρκετούς καί σοβαρούς λόγους. Ο αγγελιαφόρος έπρεπε να εκπληρώνει μιά σειρά κριτηρίων:

• Έπρεπε να θυμάται τα πάντα επακριβώς, καί να μην ξεχάσει ούτε λέξη.
• Έπρεπε να είναι προσωπικότητα κοινής αποδοχής των αντιμαχομένων.
• Έπρεπε να μην πέσει θύμα επιθέσεως, ή απαγωγής.
• Έπρεπε να βρεί τρόπο να μπεί στην Τροία. (Καί μετά να βγεί, ώστε να φέρει την απάντηση.)

Κι αυτές δεν ήταν οι μόνες πιθανές δυσκολίες. Εάν οι Αχαιοί έπαιρναν χαμπάρι κάποιον “αταίριαστον” εκεί κοντά, τότε θ’ άρχιζαν τα πώς καί πόθεν – οπότε πάει στράφι το σχέδιο. (Άσε που θα ξεσπούσε καί κανένας εμφύλιος, καταπώς το συνηθίζει η μουρλοφυλή μας!) Ενώ ο σκοπός ήταν να βγεί ο Πρίαμος μπροστά, χωρίς να φαίνεται ποιός τον συμβούλευσε. Ευνόητο είναι επίσης ότι ανά πάσα στιγμή κινδύνευε η ζωή του αγγελιαφόρου, εάν είτε οι Αχαιοί είτε οι Τρώες τον εξελάμβαναν ως κατάσκοπο.
Οπότε, τί; Πώς;

Το πρόβλημα, που έθετε το πρώτο κριτήριο, αντιμετωπιζόταν με τον γραπτό λόγο – με επιστολή. Τα επόμενα τρία, τώρα, επέβαλαν άκρα μυστικότητα ως προς το πρόσωπο του αγγελιαφόρου (ή της σειράς αγγελιαφόρων). Το επόμενο ερώτημα σε λογική σειρά, ήταν το ποιοί μπορούσαν να είναι αυτοί οι αγγελιαφόροι.
Μμμμ… Από Ελλάδα, δεν γινόταν. Δηλαδή, δεν γινόταν να πάει στην Τροία ένας καί μοναδικός αγγελιαφόρος, διανύοντας όλη την απόσταση από Ιωλκό. Άρα, σε κάποιο σημείο της διαδρομής, έπρεπε να παραδώσει. Σε ποιόν, όμως;
Σε άνθρωπο από τα νότια παράλια της Μ. Ασίας σαφώς όχι, διότι όλοι οι εκεί κατοικούντες Πελασγοί ήσαν ενεργοί πολεμικοί σύμμαχοι των Τρώων καί εχθρικώς διακείμενοι προς τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας. Ανατολικά, πάλι, σε Χετταίο, ούτε να το συζητάς.
Απέμενε μόνον η Θράκη, ως πατρίδα του δεύτερου αγγελιαφόρου.
Οι Θράκες ήσαν από ουδέτεροι καί αδιάφοροι προς τον πόλεμο (οι της δυτικής Θράκης), έως φανερά σύμμαχοι των Τρώων οι της ανατολικής Θράκης. (Διότι οι τελευταίοι φοβόντουσαν -καί ορθώς- πως, αν πιάσει φωτιά το σπίτι του γείτονα, μπορεί να πιάσει καί το δικό σου.) Αποτελούσαν, επομένως, την ιδανική επιλογή γιά να ταξιδεύσει η επιστολή μέσα από τις περιοχές τους προς το Ίλιον.
Καί γιά έναν ακόμη λόγο: ότι ο Ιάσων είχε άριστες σχέσεις με την περιοχή, λόγωι Ορφέα. Θυμηθήτε πως, ενώ άρχισε να χτίζεται η Αργώ, πήγε μόνος του στη Θράκη καί τον έφερε στην Ιωλκό – εν μέσωι των επευφημιών της υπόλοιπης παρέας.
(Παρένθεση: Υφίστανται ενδεχομένως κι άλλα περιστατικά, που δείχνουν καλές σχέσεις του Ιάσονα με τους Θρακιώτες – αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες διαθέσιμες. Λέγεται πως, κάπου στην περιοχή της σημερινής Κωνσταντινούπολης, οι Αργοναύτες είχαν χτίσει κάτι σαν βωμό-ναΐσκο προς τιμήν του Ιάσονα, ο οποίος αργότερα έγινε ναΐσκος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ καί μετονομάστηκε Μιχαήλιον, καταστράφηκε δέ στα χρόνια της Εικονομαχίας. Εδώ θα βρήτε κάμποσες πληροφορίες γιά την περιοχή, αν καί δεν αναφέρεται η προέλευση του ονόματος.)
Άλλως τε, τον Ορφέα δεν τον είχε γνωρίσει τότε που τον έπεισε να έρθει στην Ιωλκό γιά να συμμετάσχει στην Αργοναυτική. Σίγουρα είχαν γνωριστεί σε πολύ νεώτερη ηλικία, διότι προφανέστατα ο Ιάσων δεν κάθησε μιά ζωή ακίνητος μέσα στη σπηλιά του Χείρωνα να κάνει γιόγκα, μέχρι να φτάσει η γενειάδα του στο πάτωμα. Επίσης προφανέστατα, έφερε εις πέρας μερικές ακόμη αφανείς αποστολές – πάντα υπό τις οδηγίες του Χείρωνα. (Μίλησε κανείς σας γιά μακροχρόνια προετοιμασία της Αργοναυτικής; Ή τη θεωρείτε στιγμιαίο αυτοσχεδιασμό μερικών παλαβών παλληκαριών;…) Έτσι, σίγουρα έγινε κάποιο ταξιδάκι από το βορειοανατολικό Πήλιο μέχρι τη Θράκη εκείνα τα νεανικά χρόνια… καί χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας Πελίας.

Αυτός ακριβώς ο λόγος αιτιολογεί απόλυτα το περιστατικό με το ρεζίλεμα του Οδυσσέα, που πήγε στους Θράκες γιά σιτάρι, κι επέστρεψε στο στρατόπεδο των Αχαιών με άδεια χέρια. Ενώι, αντίθετα, ο Παλαμήδης γύρισε με γεμάτα σακκιά.
Βέβαια, κι ο πατέρας του Οδυσσέα ήταν Αργοναύτης. Έτσι, θεωρητικά ο Οδυσσέας θα μπορούσε κι αυτός να επικαλεστεί το πάλαι ποτέ πέρασμα του γέρο-Λαέρτη από την περιοχή. Πλην όμως, φαίνεται πως ο γέρος είχε αποτραβηχτεί από νωρίς μακριά από κόσμο κι επαφές. Ή, ίσως, ο Οδυσσέας (γιά κάποιους λόγους) δεν επικαλέστηκε το όνομα καί την ιδιότητα του πατέρα του.
Τη συγκεκριμένη επιτυχία του Παλαμήδη δεν την εξήγησα – έκανα λογικό άλμα. Λοιπόν, ο Παλαμήδης καί τ’ αδέρφια του επικοινωνούσαν με τον πατέρα τους, αλλά χρησιμοποιούσαν δύο δρόμους:

• Είτε έστελναν τις επιστολές με δικούς τους ανθρώπους,
• είτε τις έστελναν μέσωι ανθρώπων του Αχιλλέα.

Όπως καταλαβαίνετε, οι πρώτες ήταν οι ανώδυνες (“- Τί κάνεις, πατέρα; είσαι καλά στην υγεία σου; πίνεις κανά κρασί;”), γιά το λεγόμενο “ξεκάρφωμα”. Διότι ανά πάσα στιγμή κινδύνευαν να πέσουν στα χέρια του Οδυσσέα, ή όποιου τυχόν άλλου εχθρευόταν τα παιδιά του Ναυπλίου. Ενώ οι επιστολές με “καυτά” θέματα έφευγαν με Μυρμηδόνες αγγελιαφόρους, τάχα προς τον Πηλέα… διότι έτσι καί βρισκόταν κάποιος εξυπνάκιας να βάλει χέρι σε ανθρώπους του Αχιλλέα, μετά έπρεπε ν’ αλλάξει πλανήτη. Κι αυτός, κι όλο του το σόϊ. Κι όλο του το στρατόπεδο.
Όθεν, όταν έστειλε επιστολή ο Παλαμήδης (με τους Μυρμηδόνες), σε στύλ: «- Πατέρα, προσθέτουμε τρύπες στη ζώνη απ’ την πείνα, κι ο προσπαθήσας Οδυσσέας ατυχήσας έλαβε το μακρύτερον των Θρακών!», προφανώς δέχθηκε πίσω -μαζί με την απάντηση- συστατική επιστολή του Ιάσονα γιά τους Θρακιώτες. Οι δέ πόρτες των σιταποθηκών άνοιξαν διάπλατα.
Να κάνουμε μιά παρένθεση:
Όταν πήγε ο Παλαμήδης στη Θράκη να ζητήσει το σιτάρι, ο Ορφέας πιθανώτατα δεν ζούσε. Όπως γνωρίζουμε από τη Μυθολογία μας, τον σκότωσαν μαινάδες. Που σημαίνει, γυναίκες τελείως εκτός εαυτού (…καί εκτός ρούχων! λόλ!!!) απ’ την άσωτη οινοποσία (τότε το κρασί το φτιάχναν καί με προσμίξεις βοτάνων, καί… καταλαβαίνετε…), κατά τη διάρκεια εορτών προς τιμήν του Διονύσου. Πιθανολογώ, λοιπόν, ότι αυτές οι γυναίκες που τον σκότωσαν, ήσαν ακριβώς οι Αμαζόνες που (σε κάποια φάση των Επών αναφέρεται πως) κατέβηκαν να βοηθήσουν τους Τρώες. (Είπε κανείς τη λέξη «Φέμεν»; Με τις σημερινές μαχητικές -καί άνευ στηθοδέσμων- σαβούρες της Χαζαρίας, κατά ‘κεί πάει αμέσως ο συνειρμός.)
Πιθανολογώ ξανά ότι αυτή ήταν η κύρια αιτία, που τις κυνήγησε καί τις καθάρισε ο Αχιλλέας – διότι εκδικήθηκε τον άδικο θάνατο του καλού φίλου του πατέρα του.

Επόμενο ερώτημα: πώς θα έμπαινε η επιστολή μέσα στην Τροία; Η προφανής απάντηση απαιτεί ο αγγελιαφόρος να μπαίνει στο Ίλιον από μυστική είσοδο. Αυτή, βέβαια, είναι καί η μοναδική απάντηση – απ’ αρχαιοτάτων χρόνων, πάντα υπήρχαν μυστικές είσοδοι στα τείχη μιάς πόλης. Καί, μιά που δεν φαίνεται οι Αχαιοί να πραγματοποίησαν κυκλωτική πολιορκία της πόλης (αλλά μονάχα κατά μέτωπον επιθέσεις), το να περάσει ο αγγελιαφόρος απαρατήρητος μέσα στο Ίλιον, ήταν σχετικά εύκολο.
Κατά τη γνώμη μου, η είσοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν το αυλάκι του ποταμού Σκαμάνδρου, που έμπαινε στην πόλη. (Το γιατί, παρακάτω.) Από τις αρχαίες τειχισμένες πόλεις ακόμη, οι κάτοικοι είτε έστριβαν την κοίτη του ποταμού προς τα μέσα, προς την πόλη (γιά να υδρεύονται), καί μετά ξαναοδηγούσαν την κοίτη έξω προς τα χωράφια, είτε φτιάχνανε ένα βοηθητικό παράλληλο αυλάκι που έκανε την ίδια δουλειά. Εννοείται πως η είσοδος καί η έξοδος του ποταμού γινόταν από τρύπες στη βάση των τειχών, προστατευόμενες από μεταλλικές σχάρες. (Αυτό το βασικό σχέδιο σε παραλλαγή πέρναγε τα νερά του ποταμού κι από περιτείχια τάφρο.)
Παρένθεση: από τις περιγραφές του Ομήρου, καταλαβαίνουμε ότι οι Τρώες υδρευόντουσαν από τη διέλευση του ποταμού μέσα από την πόλη τους, άρα μιλάμε γιά μιά πόλη 30-40 χιλιάδων κατοίκων περίπου. Σε αντίθεση, η πολύ μεγαλύτερη Κωνσταντινούπολη είχε αρκετά υδραγωγεία, καθώς καί δεξαμενές αποθηκεύσεως του νερού γιά περίπτωση παρατεταμένης πολιορκίας. (Όπου, βέβαια, ο εχθρός δεν θα είχε τον ιπποτισμό των Αχαιών, ώστε να μην κόψει το νερό των πολιορκουμένων.) Γιά τον ίδιο λόγο είχε καί περιοχές με χωράφια μέσα στην πόλη, ώστε αυτά να ταΐζουν τον λαό στις πολιορκίες.
Οπότε, ο αγγελιαφόρος δεν είχε παρά να μετακινήσει τις σχάρες του ποταμού, γιά να μπεί μέσα. Ή, να χρησιμοποιήσει κανένα μυστικό παραπόρτι – φερ’ ειπείν κάπου στο δάσος, δυό-τρία χιλιόμετρα μακριά, μιά μικρή πόρτα απαρατήρητη ανάμεσα στα βράχια… καί μετά, μιά μακριά υπόγεια σήραγγα που οδηγεί μέσα στην πόλη. Μέσα σε κάποια αίθουσα του παλατιού, με «γκλαβανή» στο πάτωμα.
Όπως στην Ιωλκό, όταν φυγαδεύτηκε ο μικρός Ιάσων.
Αλλά, φοβάμαι πως οι Τρώες δεν είχαν την προνοητικότητα των Ιωλκαίων.

vi. Κρύπτειν
Εν πάσει περιπτώσει, γιά να υλοποιηθεί το σχέδιο της …“τρόϊκας” της Ιωλκού, ενημερώθηκε αμέσως ο Παλαμήδης, μέσωι των αγγελιαφόρων του Αχιλλέα. Γιατί, όμως; διότι έπρεπε οπωσδήποτε να βοηθήσει με τις γνώσεις του καί το μυαλό του.
Πώς;
Ο Παλαμήδης δεν ενημερώθηκε γιά το ίδιο το σχέδιο, διότι αυτή θα ήταν μία τελείως άφρων ενέργεια. (Θα του μιλούσαν μετά το τέλος του πολέμου, αλλά τώρα δεν έπρεπε.) Όμως, ο Ιάσων θυμήθηκε που ο Παλαμήδης ως έφηβος (όταν συναντηθήκαν σε κάποια απ’ τις επισκέψεις του Ναυπλίου στην Κόρινθο) του είχε επιδείξει μία απ’ τις εφευρέσεις του…

(συνεχίζεται)

ΠΕΡΙ ΠΑΜΑΜΗΔΟΥ[Μέρος Γ΄]

Περί Παλαμήδου – 3

2017/04/06

Γράφει ο ΕργΔημΕργ        

αί νά ‘ταν μόνον αυτά τα παράδοξα του συγκεκριμένου πολέμου… Ξαναδιαβάζοντας τον σχετικό σύνδεσμο της Γουΐκι, βλέπουμε (προς το τέλος του πολέμου, κι ενώ δεν είχε κριθεί ακόμη το αποτέλεσμα) να τυλίσσεται ένα γαϊτανάκι κοροϊδίας, με διάφορες «προφητείες». «- Η Τροία θα πέσει μόνον με το τόξο του Ηρακλή!», λέει ο ένας. Αλλά ήρθε ο Φιλοκτήτης καί δεν έγινε τίποτε. (Εκτός απ’ τον Πάρη, που έγινε μακαρίτης.) «- Η Τροία θα πέσει, μόνο αν έρθουν εδώ τα κόκκαλα του Πέλοπα!», λέει ο άλλος πιό μετά. Τον ξέθαψαν τον τυχοδιώκτη, μετέφεραν τα λείψανά του στην Τρωάδα, ακόμη να πέσει η Τροία. (Αν καί, λόγωι κωλοφαρδίας του συγκεκριμένου «προφήτη», η Τροία έπεσε λίγο πιό μετά.)
Παρένθεση: αν πίσω απ’ αυτές τις «προφητείες» δεν βλέπετε ημι-κρυπτόμενο κάποιο μαύρο ιερατείο, δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο.
Παρένθεση, ξανά: Παρακάμπτω τυχόν ομοιότητες με κάποια σημερινά παρόμοια φαινόμενα, καί παραμένω στην μεταφορά των κοκκάλων του Πέλοπα στην Τρωάδα. Έ, λοιπόν, ενισχύεται η άποψή μου ότι η εκστρατεία εναντίον της Τροίας έγινε (εκτός κάποιων άλλων κρυφών αιτίων) γιά χάρη προσωπικών επιδιώξεων του Αγαμέμνονα – του οποίου ο Πέλοπας υπήρξε πρόπαππος. Ήταν σα νά ‘λεγε: «- Έλα παππού, να σου δείξω ότι πήρα εκδίκηση!»
Εκδίκηση από ποιόν; Μά, από τους Τρώες! Διότι, όταν οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας κυρίευσαν την (πατρίδα του Πέλοπα) Μυσία (κυρίως ο Ηρακλής), οι -δυό βήματα παρακάτω ευρισκόμενοι- Τρώες δεν βοήθησαν τους ομοφύλους κοντοχωριανούς Πελασγούς.
Προσωπική εκδίκηση του αρχιγαϊδάρου εναντίον των Τρώων, λοιπόν… Καί των Ελλήνων, θα ‘ρχόταν κι αυτωνών η ώρα. (Κλασική σαλαμοποίηση. Ένας-ένας. Όλοι θα πάρετε!    ) Να δούμε στο τέλος, προσκυνάνε οι Έλληνες τον Κρόνο, ή όχι;
Σημειώστε ότι ο Αγαμέμνων καταγόταν εκ μητρός κι από τον άλλον ανθρωποθυσιαστή, τον Μίνωα. Αν, λοιπόν, βρέθηκαν οι Αργοναύτες καί ματαίωσαν τα σχέδια του Θόα καί της Υψιπύλης, τελικά το να κοροϊδέψεις τους Έλληνες καί να τους σύρεις εκεί που θέλεις, είναι εύκολη υπόθεση – ως φαίνεται. Αρκεί ένας θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης κάθε φορά – Πέλοπας, Μίνως, Θόας, Αγαμέμνων, Υψιπύλη… καί δε συμμαζεύεται. Γιά να φτάσουμε στα εβραιοκαθυστερημένα τα σημερινά, Γάπηδες κι Αλεκσάκια. (Πρωθυπουργοί της Ελλάδας, μη χέσω!!! Τα βλέπετε, συμπατριώτες ψηφοφόροι, πόσο μαλακίζεστε; )
Εάν, δέ, ο θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης τυγχάνει Έλληνας γενίτσαρος, ή ψευδεπίγραφος «Έλλην» (Ελληνόφωνος, γιά την ακρίβεια), ή υβρίδιον με Ελληνικές ρίζες, τότε είναι πολύ ευκολώτερο να εισχωρήσει στην ανώτερη κοινωνική ιεραρχία των Ελλήνων. Γι’ αυτό έχω λυσσάξει να φωνάζω να μην παντρεύεται κανένας Έλληνας αλλοδαπές, καί δή ιουδαίες.
Παρένθεση, ξανά-μανά: Κι ο Παλαμήδης καταγόταν εκ μητρός απ’ τον Μίνωα, αλλά το Ελληνικό του dna του Διός υπερίσχυσε χίλια τοις εκατό.

Πίσω στην Ιωλκό, η τριανδρία των παλιόφιλων της Αργούς, αν καί πάνω στη διετία-τριετία κατάλαβε το φιάσκο, έκανε υπομονή. Γνώστες όλοι τους των μυστικών, «Πυθαγορείων» Μαθηματικών, περίμεναν να περάσει το πρώτο κομβικό σημείο, των 6.18 ετών. Όταν καί πάλι δεν έγινε τίποτε, τότε αποφάσισαν ν’ αναλάβουν δράση.
Τί έπρεπε να γίνει, ώστε να σταματήσει ο φοβερός Ελληνοκτόνος αυτός πόλεμος;
Χμ… ας ξαναρωτήσουμε με απλή λογική: τί μπορούσε να γίνει;
Τρία τινά:

• Ή να νικήσουν οι Αχαιοί.
• Ή να χάσουν.
• Ή να υπογραφεί συνθήκη.

Στο τραπέζι της συζήτησης ριχτήκανε καί τα τρία ενδεχόμενα. Καί, γιά λόγους που θα δούμε (ή θα καταλάβουμε), καί τα τρία ενδεχόμενα απαιτούσαν τη συνεργασία των Τρώων – αλλ’ αυτό ήταν δευτερεύον ζήτημα. Υπήρχαν τρόποι να λυθεί.
Ας πάρουμε πρώτα την (πιθανή) ήττα των Αχαιών. Δηλαδή, τί; να βοηθήσουν ο Ιάσονας καί τα φιλαράκια του να χάσουν οι Έλληνες; Μμμμ… ίσως. Αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος, τότε ναί. Αλλά, εννοείται, με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Μιά καλά μελετημένη προβοκάτσια αρκούσε, ώστε να τους αναγκάσει να φύγουν καί να επιστρέψουν οίκαδε. Επίσης, έπρεπε να εξεύρουν λύση καί γιά τις σχεδόν βέβαιες κοινωνικές αναταραχές πίσω, στην πατρίδα του κάθε βασιλιά των Αχαιών. Ο λαός θ’ απαιτούσε λογοδοσία, άρα έπρεπε να ετοιμάσουν καί τα ακλόνητα επιχειρήματα, που θα δικαιολογούσαν ( ; ) τη σπατάλη σε ζωές. (Καί, φυσικά, την ήττα.)
Όμως, υπήρχε ένα μεγάλο «μείον» εδώ… αν μαθευόταν ο,τιδήποτε αργότερα, ουδείς θα έσωζε τους πρωτεργάτες του σχεδίου. Ούτε τους οργανωτές, ούτε τους εκτελεστές. (Η αμαύρωση της φήμης τους στον αιώνα τον άπαντα, θα ήταν το μικρότερο που θα παθαίνανε.) Η δε κοινωνική αναταραχή πιθανώτατα θα ελάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Όχι, λοιπόν, καί ξανά όχι σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Αποκλείεται.
Πάμε, τώρα, στη συνθηκολόγηση. Αυτή απαιτούσε τη συνεργασία του Πριάμου «εκ των ούκ άνευ», διότι ο αρχιγάϊδαρος ούτε που θ’ άκουγε γιά συνθήκες – ακόμη κι έντιμες. (Άρα, δεν μπορούσαν ν’ ανακινήσουν το θέμα πρώτα μέσωι Αγαμέμνονα.) Πάντως, αν συναινούσε ο Πρίαμος καί ξεμπρόστιαζε με επιχειρήματα τον αρχιγάϊδαρο μπροστά σ’ όλους τους πολεμιστές, τότε ο πόλεμος θα τελείωνε αμέσως.
Έπρεπε, όμως, κι αυτός, να δεχθεί κάποιες υποχωρήσεις. Έπρεπε να επιστρέψει την Ελένη… ή το είδωλο, ή ό,τι κι όσα τέλος πάντων έκλεψε ο Πάρης. Έπρεπε να τιμωρήσει τον Πάρη. Κι έπρεπε να βάλει υπογραφή σε συνθήκη τουλάχιστον τριακονταετίας, γιά νά ‘χει κάποιο σοβαρό νόημα αυτή.
Όχι ακατόρθωτο, αλλά ούλτρα δύσκολο. Είναι, βλέπεις, κι η τιμή (που τιμή δεν έχει) στη μέση! Είχε κι ο βασιλιάς της Τροίας τους δικούς του, που έπρεπε να τους απολογηθεί.
Κι ακόμη χειρότερα, είχε το ύπουλο Κρόνιο παύλα μητριαρχικό ιερατείο στα ποδάρια του, που συνεχώς του έβαζε τρικλοποδιές.

Άρα, ο Πρίαμος έπρεπε με κάποιον τρόπο να «πειστεί». Κι από ‘κείνα τα χρόνια ακόμη, το πειστικώτερο επιχείρημα στις κουβέντες είναι το πιστόλι στον κρόταφο.
Επομένως, έπρεπε να είναι αναντιρρήτως επιτεύξιμη η νίκη των Ελλήνων – καί να γίνει αυτό κατανοητό μέχρι κι από τον Πρίαμο.
Ναί, αλλά πώς;
Μόνον αν έπεφταν τα απόρθητα ( ; ) τείχη της Τροίας.
Οι τρείς μεσήλικες φίλοι χαμογελούσαν με τις «προφητείες» που κυκλοφορούσαν (ότι τα τείχη έπρεπε να γκρεμίσει απόγονος του Απόλλωνα, κτλ κτλ), αλλά έπρεπε καί να βρουν πρακτικώς εφαρμόσιμη λύση. (Διότι, καλή η πλάκα, αλλά τα προβλήματα της πραγματικότητας απαιτούν σοβαρότητα στην αντιμετώπισή τους.) Αυτή η λύση όντως υπήρχε… αν καί ήταν πολύ περισσότερο δραστική, απ’ όσο χρειαζόταν. Ήταν σα να προσπαθούσαν να σπάσουν καρύδια με βαρειά σφύρα μεταλλουργού.
Αλλά, στην ανάγκη, θα κατέφευγαν σ’ αυτήν. Τί, δηλαδή; καλύτερο ήταν να σκοτώνεται τόσος κόσμος επί εξήμιση χρόνια τώρα, καί να μη σταματάει η σφαγή;
Η λύση αυτή, λοιπόν, ήταν το «12+1» της Ιωλκού.
 Το πάλαι ποτέ σχέδιο του Αίσονα να εφοδιάσει την πόλη του μ’ ένα ανίκητο υπερόπλο, τεχνολογίας προερχόμενης από τα βάθη των παρελθοντικών αιώνων, δούλεψε μονάχα δοκιμαστικά καί μονάχα μία φορά. Ένα θαλάσσιο τέρας, λέει, εμφανίστηκε κάποτε στη θάλασσα της Τροίας, πολύ πρό του πολέμου με τους Αχαιούς, κι οι Τρώες τά ‘καναν απάνω τους. Καί, γιά να το εξευμενίσουν (να μην τ’ ανοίξει η όρεξη καί τους μεζεδιάσει), δέσανε την πριγκήπισσα τους την Ησιόνη (καί αδελφή του Πριάμου) σε κάποιον παραθαλάσσιο βράχο. Σου λέει, φάε αυτήν να χορτάσεις καί να σκάσεις, μπας καί γλυτώσουμ’ εμείς. (Εδώ, οι παρατηρητικοί θα δούνε εύκολα το πανάρχαιο έθιμο της βασιλοκτονίας.)
Χρειάστηκε να έρθει ο Ηρακλής, ο οποίος δε μάσαγε, γιά ν’ απελευθερώσει την έρμη την κοπέλλα. Κι αν ο Ηρακλάρας ήξερε καί την προέλευση του φασματικού «τέρατος», δεν θα μάσαγε επί 10 – αλλά τέτοια μυστικά δεν ανακοινωνόντουσαν παραέξω.
Το «12+1» παρέμενε στην Ιωλκό, μέχρις ότου μπούκαρε ο Ατλάντειος δολοφόνος Πελίας, οπότε κι απενεργοποιήθηκε πάραυτα.
Πώς; Ο Αίσων ποτέ δεν είπε ότι γιά να πάρει μπρός το «12+1», έπρεπε να τοποθετηθεί απάνω του ο μεταλλικός σταυρός με τη μορφή της Ήρας στο κέντρο του… που φόρεσε στο λαιμό του ο μικρός Ιάσων σαν φυλαχτό, καθώς τον φυγάδευαν.
Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής, λοιπόν, το «12+1» παρέμεινε απείραχτο, αλλά δεν βοήθησε – καθ’ ό απενεργοποιημένο. Ο δε Πελίας σαφώς κι έψαχνε να βρεί γιατί δεν έπαιρνε μπρος το ρημάδι, αλλά του λέγανε (καί τον πείθανε) ότι ο δολοφονημένος Αίσων πήρε το μυστικό μαζί του – κι έτσι, άνθρακες ο θησαυρός. Ο πονηρός Πελίας ήλπιζε να επιστρέψει ο Ιάσων, καί να του ξεράσει τις πληροφορίες που λείπανε… αν τις ήξερε κι αυτός.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Ιάσων κάποτε επέστρεψε στην Ιωλκό …εργένης, όπως έφυγε, αλλά ο στρατός του καθάρισε την Ατλαντοσπορά. Κι έτσι, εκλιπόντος γιά την ώρα του κινδύνου, το «12+1» ενεργοποιήθηκε ξανά.
Αυτό ήταν το φοβερό όπλο, με το οποίο θ’ απειλούσαν τον Πρίαμο, αν δεν έδειχνε ούτ’ αυτός να συνετίζεται. Φυσικά, δεν θα του λέγανε περί τίνος πρόκειται – αντ’ αυτού, εκφράσεις όπως «η οργή των θεών» ήταν σαφώς καταλληλότερες.
Αξίζει τον κόπο να κάνουμε ακόμη μία παρένθεση, πριν προχωρήσουμε. Ο καθένας θα ρωτούσε (απόλυτα λογικά)…
…Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το υπερόπλο;
Απ’ όσα έχω ανακαλύψει, οι ναοί που φιλοξενούσαν τους δώδεκα συν έναν κρυστάλλους είναι γκρεμισμένοι, καί σήμερα δεν είναι γνωστή ούτε κάν η θέση τους. (Στους άλλους, όχι στον γράφοντα. Αλλά το θέμα κάνει τζίζ, οπότε μην περιμένετε να περιγράψω δημοσίως τους σχετικούς τριγωνισμούς κτλ.) Οι ίδιοι οι κρύσταλλοι, τώρα… ο «αστικός μύθος» (που πολύ αμφιβάλλω αν είναι μύθος) λέει πως οι δώδεκα μικρότεροι κρύσταλλοι βρέθηκαν σε κρύπτη, κατά τη διάνοιξη του οδικού τούνελ της Γορίτσας. Αμέσως φυγαδεύτηκαν, καί τώρα αγνοείται εντελώς η τύχη τους. (Η ίδια η Γορίτσα με τα θρυλούμενα δίκτυα σπηλαίων της είναι ένα τεράστιο θέμα, αλλά ας μην το ανοίξουμε εδώ.)
Απομένει ο κεντρικός, μέγιστος κρύσταλλος του κεντρικού ναού της Ήρας, καθώς καί το μενταγιόν του Ιάσονα. Η τύχη καί των δύο είναι άγνωστη. Προφανώς αυτά τα αντικείμενα τοποθετήθηκαν σε κρύπτη/ες – καί δή, λίγο μετά την πτώση της Τροίας. (Γιά λόγους που υποψιάζομαι, αλλά δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει απολύτως.)
Αλλά, οίκοθεν νοείται, πως ακόμη κι αν ήξερα, δεν θα έλεγα τίποτε δημοσίως.
Σας έχω ξαναπεί απειράκις… κατά εποχές, ξαναζούμε. Όλοι κι όλες. Καί το σήμερα δεν αποτελεί εξαίρεση.
Ξαναζούμε. Ακόμη κι ο Πελίας.

(συνεχίζεται

ΝΑΥΠΛΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ

ΝΑΥΠΛΙΟΣ - ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ

 Όπως έχει διαπιστωθεί, ο λόφος της Ακροναυπλίας ήταν κατοικημένος από το τέλος της Γ' π.Χ. χιλιετίας.Ο Ναύπλιος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης [κόρης του Δαναού].

Τότε, όπως μας λέει ο Απολλόδωρος [Β, 1,4], όταν έφθασε, προερχόμενος από την Λιβύη [!!!!], ο Δαναός με τις 50 κόρες του εδώ – ο  οποίος  είχε  κάνει  προηγουμένως  μια  στάση  στην ΡΟΔΟ [!!!!] όπου και ίδρυσε το ιερό της Αθηνάς στην Λίνδο – η περιοχή της Αργολίδας ήταν άνυδρη γιατί ο Ποσειδών είχε ξηράνει τα ποταμια επειδή ο βασιλιάς Ίναχος είχε αφιερώσει την χώρα στην Ήρα. Η κόρη του Δαναού, η Αμυμώνη, βγήκε να ψάξει για κάποια πηγή. Ο Ποσειδών την συνάντησε και την έσωσε από έναν Σάτυρο. Για να της υποδείξει δε την πηγή [της Λέρνας] της πρότεινε να συνευρεθούν. Ετσι γεννήθηκε ο Ναύπλιος.

Η Αμυμώνη, όπως μας λέει παρακάτω ο Απολλόδωρος [Β,1,5] ήταν μια από τις 4 κόρες που είχε αποκτήσει ο Δαναός από μια σύζυγό του, ονομαζόμενη  ΕΥΡΩΠΗ [!!!] η οποία ήταν βασίλισσα. Οι άλλες αδελφές της από την ίδια μητέρα ήταν η Αυτομάτη, η Αγαυή και η Σκαιή.

Όταν έφθασαν οι γιοι του Αιγύπτου, που ‘κατεδίωκαν’ τον Δαναό, και ο καθένας ορίστηκε να πάρει μια κόρη του Δαναού, στην Αμυμώνη δόθηκε ως σύζυγος ο ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ.

Να σημειώσουμε πως ‘γαιοσείστης’ [= αυτός που δημιουργει τους σεισμούς] είναι επίθετο του Ποσειδώνα [!!].

Μερικά άλλα επίθετα του θεού: Άναξ  # Αρχιθάλασσος  # Ασφάλειος  # Γενέσιος  # Δαμαίος  # Εινάλιος  # Ελάτης  # ελελίχθων  # Ελύμνιος  # Ελύτιος  # εννοσίγαιος  # εννοσίδας (ο - δωρικός τύπος της λέξης εννοσίγαιος) # ενοσίγαιος  # ενοσίχθων  # Επακμόνιος  # Επακταίος  # Επιλίμνιος  # Ερεχθεύς  # Ερίκτυπος (επίθετο δικατάληκτο) # Ευρίπιος (ο) # Ευρυκρείων (ο) # Ευρυμέδων  # ευτριαίνης  # Ζηνοποσειδών  # Θαλάσσιος  # Θαμιμασάδας  # θεμελιούχος  # θυννοσκόπος  # Ίμψιος (ο - από το ρήμα ίμψαι που σημαίνει ζεύω στους Θεσσαλούς) # ιππηγέτης  # Ίππιος  # Ιπποδρόμιος  # Ιπποκούριος  # ιπποποσειδών  # κινησίγαιος  # κρηνούχος  # Κυανοχαίτης  # Κυμοθαλής  # Μάλεος  # Μεσοπόντιος  # Ναυμέδων  # Νισυρεύς  # Νυμφαγέτης # Ορσοτριαίνας  # Πατήρ  # Πατρογένειος  # Πελαγαίος  # Πελλάνιος  # Πετραίος  # Ποντομέδων  # Ποντοποσειδών  # Ποσειδάν (ο - δωρικός τύπος της λέξης Ποσειδών) # Ποσειδάων  # Ποσειδέων  # Ποσιδάων  # Ποσίδαων  # Ποσιδεών  # Ποτειδάν (ο - δωρικός τύπος της λέξης Ποσειδών) # Ποτιδάν  # Ποτίδαν  # Ποτιδάς  # Ποτίδας  # Ποτιδάων  # Πρόνεως  # Ριζούχος  # Σεισίχθων  # Σουνιάρατος  # Ταινάριος  # Ταύρεος  # Ταύριος  # Ταύριος  # Ταύρος  # Τινάκτωρ γαίας  # Τριαινοκράτωρ  # Υγρομέδων  # Φύκιος  # Φυτάλμιος  # Χρυσοτριαίνης. 

 

Αυτά γίνονται πολύ πριν ακόμα ξεκινήσει η Τρωική εκστρατεία.

Στον ‘Κατάλογο’ των πλοίων, ο Όμηρος, όμως δεν μας λέει τίποτα για καμία πόλη ‘Ναύπλιο’.

Αλλά ούτε και για κάποια Εφύρα μας λέει βρισκόμενη σε αυτή την περιοχή της Αργολίδος, όπως είπαμε.

Λογικό είναι το συμπέρασμα πως τότε η πόλη λεγόταν αλλιώς, ΤΙΡΥΝΣ, και  αργότερα ονομάστηκε μια κοντινή παραλιακή πόλη, Ναύπλιο.

 

Ο Ναύπλιος, αυτός, ο γιος του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης, λέει ο Απολλόδωρος πως έζησε πολλά χρόνια και έγινε μεγάλος θαλασσοπόρος [το λέει και το όνομά του, άλλωστε]. Τον  περιγράφει όμως  κάπως παράξενα:

Πλέων τὴν θάλασσαν, τοῖς ἐμπίπτουσιν ἐπὶ θανάτῳ ἐπυρσοφόρει. συνέβη οὖν καὶ αὐτὸν τελευτῆσαι ἐκείνῳ τῷ θανάτῳ.

 

Ένας άνθρωπος που κρατά  έναν ΠΥΡΣΟ...

 

Σύζυγοί του αναφέρονται: Η Κλυμένη του Κατρέως, ή η Φιλύρα, ή η Ησιόνη.

 

Η Φιλύρα  αναφέρεται ως  η μητέρα του Κενταύρου Χείρωνα, και  της αποδίδουν την εφεύρεση του ΧΑΡΤΙΟΥ !

Ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Ο Χείρων ήταν φίλος του Πηλέα και δάσκαλος του Αχιλλέα.

 

Παιδιά του Ναύπλιου ήταν ο ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ, ο ΟΙΑΚΑΣ και ο  ΝΑΥΣΙΜΕΔΩΝ.

Ο Παλαμήδης ήταν γνωστός για την σοφία και την ευγένειά του. Θεωρήθηκε εφευρέτης του Ελληνικού αλφαβήτου, των αριθμών, της χρήσης των νομισμάτων, των μέτρων και σταθμών, καθώς και της διαίρεσης του έτους. Επιπλέον εφηύρε διάφορα παιχνίδια, όπως τα ζάρια [κύβοι].

ΟΙΑΞ = τιμόνι πλοίου.

ΝΑΥΣΙΜΕΔΩΝ = ο κυβερνήτης πλοίου.  [Ένα επίθετο του Ποσειδώνα ήταν ‘Ναυμέδων’].

 

Ο Πλάτων στους ΄Νόμους’ [Γ, 677 D], μιλώντας για κάποιες προηγούμενες καταστροφές του ανθρώπινου γένους, γράφει:

ΑΘΗΝΑΙΟΣ. Ουκούν όργανά τε πάντα απόλλυσθαι, και εί τι τέχνης ήν εχόμενον σπουδαίως ηυρημένον ή πολιτικής ή και σοφίας τινός ετέρας, πάντα έρρειν ταύτα εν τω τότε χρόνω φήσομεν; Πως γαρ αν, ω άριστε, εί γε έμενεν τάδε ούτω τον πάντα χρόνον ως νυν διεκεκόσμηται, κοινόν ανηυρίσκετό ποτε και οτιούν;

ΚΛΕΙΝΙΑΣ. Τούτο ότι μεν μυριάκις μύρια έτη διελάνθανεν άρα τους τότε, χίλια δε αφ’ ού γέγονεν ή δις τοσαύτα έτη, τα μεν Δαιδάλω καταφανή γέγονεν, τα δε Παλαμήδει, τα δε περί μουσικήν Μαρσύα και Ολύμπω, περί λύραν δε Αμφίονι, τα δε άλλα άλλοις πάμπολλα, ως έπος ειπείν χθες και πρώην γεγονότα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΣ. Δεν θα πρέπει, εν τοιαύτη περιπτώσει, να παραδεχθούμε επίσης ότι κατά την ίδια εκείνη εποχή [της καταστροφής] εχάθησαν όλα τα εργαλεία, καθώς και ότι κάθε επινόησις σχετική με την τέχνη ή με την πολιτική ή και με κάποια άλλη γνώση εχάθηκε κι αυτή; Διότι αν, αγαπητέ μου, τα πράγματα αυτά έμεναν έτσι όλον αυτόν τον χρόνο, όπως είναι τώρα, πώς θα μπορούσε ποτέ να εφευρεθεί κάτι το καινούργιο;

ΚΛΕΙΝΙΑΣ. Θες να πεις δηλαδή, το εξής : Ότι όλα αυτά, επί μυριάδες μυριάδων ετών ήσαν άγνωστα στους τότε ανθρώπους, και ότι μόλις πριν από χίλια ή δυο χιλιάδες χρόνια άλλα μεν εφανερώθησαν στον Δαίδαλο, άλλα στον Παλαμήδη, τα όσα δε αφορούν τη μουσική στον Μαρσύα και στον Όλυμπο, τα αφορώντα δε τη λύρα στον Αμφίονα, και τα αμέτρητα άλλα, που έχουν γίνει χθες ή προχθές, που λέει ο λόγος, σε άλλους;

Βλέπουμε ότι τον Παλαμήδη, ο Πλάτων, τον τοποθετεί αμέσως μετά τον ΔΑΙΔΑΛΟ.

Ενδιαφέρον είναι ότι ο Δαίδαλος λέγεται πως είχε γονείς τον ΕΥΠΑΛΑΜΟ και την Αλκίππη, ή τον ΠΑΛΑΜΑΟΝΑ και την Φρασιμήδη. Ανήκε στο γένος των Ερεχθειδών  [ένα επίθετο του Ποσειδώνος είναι ‘Ερεχθεύς’], και εκτός από αρχιτέκτων ήταν και γλύπτης, άριστος τεχνίτης και εφευρέτης. Σε αυτόν αποδίδονται ο κεραμευτικός τροχός, ο πέλεκυς, το τρύπανο, καθώς και οι ιστοί και οι κεραίες των πλοίων. Η λέξη ‘δαίδαλος’ απεδίδετο κατά την αρχαία εποχή σε κάθε έργο τέχνης καλοδουλεμένο [Ο Ήφαιστος ποίει δαίδαλα πολλὰ ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν = λογιών εικόνες έπλαθε με την σοφήν του γνώσιν (Ιλιαδος Ραψωδία Σ, στ. 482) αλλά και την ασπίδα του Αχιλλέα την έφτιαξε πάντοσε δαιδάλλων= όλην με τέχνην (Σ, 479]. Σπουδαίο έργο του ήταν ο Λαβύρινθος και όπως λέει ο Όμηρος, [Ραψωδία Σ, στ. 590] είχε φτιάξει τον ‘χορό’ για την Αριάδνη, στην Κνωσό.

 

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε την φράση του Ομήρου στην Ιλιάδα Ε, 597

ἀνὴρ ἀπάλαμνος = ένας άνθρωπος που στέκεται με απορία μη γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνει

Το αντίθετό του θα μπορούσε να γραφεί ως Παλαμάων, ή Παλαμήδης.

Αν η καταστροφή που είχε στο νου του ο Πλάτων ήταν η έκρηξη της Σαντορίνης, τότε ο Μίνως, ο Δαίδαλος καθώς και ο Παλαμήδης, χρονολογικά τοποθετούνται μετά το 1600-1500 π.Χ. Το ίδιο και ο Δαναός [βλ. παρακάτω].

 

 

Η εποχή κατά την οποία έζησε ο Ναύπλιος είναι η ίδια με την εποχή που έζησε ο  Άβας, γιος της Υπερμνήστρας και του Λυγκέα. [Η Υπερμνήστρα ήταν αδελφή της Αμυμώνης, μητέρας του Ναύπλιου, κόρη και αυτή του Δαναού, αλλά με μητέρα την Ελεφαντίδα, όχι  την βασίλισσα ΕΥΡΩΠΗ].

Ο Άβας ήταν ο πατέρας του του Ακρίσιου και του Προίτου [ο οποίος εξεδίωξε τον Βελλεροφόντη από την Εφύρα], λέει ο Απολλόδωρος.

Ο Ναύπλιος, από την άλλη πλευρά, ηταν ο πατέρας των Παλαμήδη, Οίακα, Ναυσιμέδοντα.

Οπότε την εποχή που ο Προίτος κατέλαβε με [Λύκιο, όπως λέει ο Απολλόδωρος] στρατό την Εφύρα ή Τίρυνθα, βασιλιάς της  πρέπει να ήταν ο Παλαμήδης !  Ο αναφερόμενος ως ο εφευρέτης των ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ !

 

 

Αν βάλουμε σε μια παράλληλη γραμμή  τις 3 παραπάνω γενεαλογίες θα έχουμε:

ΑΒΑΣ         à ΠΡΟΙΤΟΣ                                       à  Προιτίδες+Μελάμπους à ΜΕΓΑΠΕΝΘΗΣ

ΝΑΥΠΛΙΟΣ à ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ, ΟΙΑΚΑΣ, ΝΑΥΣΙΜΕΔΩΝ à      ?

ΣΙΣΥΦΟΣ   à ΓΛΑΥΚΟΣ                                       à ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ        à ΙΠΠΟΘΟΟΣ à ΓΛΑΥΚΟΣ [του ΤΡΩΙΚΟΥ πολέμου]

 

Απόγονοι του Παλαμήδη, αυτού του σπουδαίου ανθρώπου, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ...

Δεν θα ήταν καθόλου παράξενο να σκεφτόμασταν πως κάποιοι απόγονοί του, υπό τον Βελλεροφόντη, έφυγαν [διώχθησαν] και βρέθηκαν στην Λυκία...

Ή ακόμη και πως ο ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ ίσως ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον πατέρα του Βελλεροφόντη, τον Γλαύκο ...

Για τον Γλαύκο, τον γιο του Σισυφου και της Ατλαντίδας Μερόπης, λένε πως είχε τα γρηγορότερα άλογα του κόσμου. Για να τα κάνει ακόμα ταχύτερα τα τάισε με ανθρώπινο κρέας. Οι θεοί οργίστηκαν και σε επικήδειους ιππικούς αγώνες προς τιμήν του Πελία στην Ιωλκό, τον έριξαν κάτω από το άρμα με αποτέλεσμα να σκοτωθεί.  Σύζυγός του, και μητέρα του Βελλερεφόντη, ήταν  η Ευρυνόμη ή Ευρυμήδη, κόρη του βασιλιά Νίσου, των Μεγάρων, γιου του Πανδίονα και αδελφού του Αιγέα.

[Τον Πελία όμως, λένε πάλι, πως τον είχε σκοτώσει η Μήδεια, του Ιάσονα. Αν τον ‘τίμησαν’ με επικήδειους αγώνες είναι αμφίβολο... Και ιδιαίτερα είναι αμφίβολο να συμμετείχαν συγγενείς του Ιάσονα. Εκτός, βέβαια, αν ο θρυλούμενος τρόπος θανάτου του Πελία είναι εντελώς φανταστικός].

 

 

Έτσι, από αυτό το συγκεκριμένο σημείο της γης, την ΕΦΥΡΑ [= ΟΧΥΡΑ = ΤΙΡΥΝΣ] του Αργολκού [Αργείου] κόλπου, ο Βελλεροφόντης, μετέφερε ένα ‘μήνυμα’ του... Προίτου.

 

σήματα λυγρὰ

γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά

Και μέσα εις κλειστόν πίνακα του έδωσε σημεία,

του χάραξε κακόβουλα με νόημα θανάτου

[Ζ, στ. 168-169]

 

λυΓΡΑ  ΓΡΑψας. Αλλά δεν χρησιμοποιεί ο Όμηρος την λέξη ΓΡΑμματα. Αυτά πρέπει να ήταν ιερογλυφικά.

 

Μην ξεχνάμε πως μια από τις συζύγους του Ναυπλιου αναφέρεται η Φιλύρα, στην οποία αποδίδουν την εφεύρεση του χαρτιού! Στις παλιότερες εποχές από φλοιό φιλύρας [φλαμουριάς - τίλιο] έφτιαχναν ψάθες και πινακίδες για να γράφουν. Δηλαδή τους ‘πίνακας πτυκτούς’ που αναφέρει ο Όμηρος !

 

Και ‘φύλλο-πινάκιο γραφής’ = πιττάκιον  [ίσως από το ‘πτυκτόν’, εξ ου και ο Πιττακός]

 

Να σημειώσουμε ξανά την γενεαλογία του Παλαμήδη:

ΔΑΝΑΟΣ + ΕΥΡΩΠΗ à Αμυμώνη [και 49 άλλες κόρες]

ΑΜΥΜΩΝΗ + ΠΟΣΕΙΔΩΝ à Ναύπλιος

ΝΑΥΠΛΙΟΣ + ?  à ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ, Οίακας, Ναυσιμέδων.

 

 

 Παυσανίας ΙΙ, 38, 2-3

 

Από το Τημένιο απέχει η Ναυπλία πενήντα, νομίζω, στάδια, και είναι σήμερα έρημη. Οικιστής της υπήρξε ο Ναύπλιος, γιος κατά την παράδοση, του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης. Σώζονται ακόμα ερείπια των τειχών κι ένα ιερό του Ποσειδώνα. Έχει και λιμάνια η Ναυπλία, καθώς και μια πηγή που λέγεται Κάναθος. Σε αυτήν, λένε οι Αργείοι πως με ένα λουτρό η Ήρα κάθε χρόνο γίνεται παρθένος. Αυτό είναι από τα απόρρητα που το λένε σε μυστική τελετή που έχουν για την Ήρα. [Βλ. ΑΡΓΕΙΑ  ΗΡΗ]

 

 

 

Αργότερα οι μυθοπλάστες τον Παλαμήδη τον συνέδεσαν με τον Τρωικό πόλεμο και με την κλήση του Οδυσσέα σε αυτόν. Καθώς και με καταδίκη του σε θάνατο δια λιθοβολισμού [!!!] εξ αιτίας χρηματισμού από τον Πρίαμο, τον οποίο υποτίθεται πως τον ανακάλυψε ο Οδυσσέας από ΕΝΑ  ΓΡΑΜΜΑ [!!!!], μια επιστολή, την οποία είχε στείλει ο Παλαμήδης... Ο Όμηρος στην Ιλιάδα δεν αναφέρει ΤΙΠΟΤΑ για τον Παλαμήδη...  [γράφει όμως την λέξη ‘απάλαμνος’ , όπως είπαμε παραπάνω, που σημαίνει : αυτός που δεν γνωρίζει τι να πράξει].

 

Είναι σαφές πως δεν μπορεί  να συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, διότι  αυτός εδώ ο Παλαμήδης έζησε τουλάχιστον 3 γενιές νωρίτερα από τον Τρωικό πόλεμο. Και, όπως λέει ο Απολλόδωρος [Β, 1,5] ήταν γιος του συγκεκριμένου Ναυπλίου, γιου της Αμυμώνης και του Ποσειδώνα.

Ἀμυμώνη δὲ ἐκ Ποσειδῶνος ἐγέννησε Ναύπλιον. οὗτος μακρόβιος γενόμενος, πλέων τὴν θάλασσαν, τοῖς ἐμπίπτουσιν ἐπὶ θανάτῳ ἐπυρσοφόρει. συνέβη οὖν καὶ αὐτὸν τελευτῆσαι ἐκείνῳ τῷ θανάτῳ. πρὶν δὲ τελευτῆσαι ἔγημε ὡς μὲν οἱ τραγικοὶ λέγουσι, Κλυμένην τὴν Κατρέως, ὡς δὲ ὁ τοὺς νόστους γράψας, Φιλύραν, ὡς δὲ Κέρκωψ, Ἡσιόνην, καὶ ἐγέννησε Παλαμήδην Οἴακα Ναυσιμέδοντα.

 

Πιο κάτω όμως, στην βιβλιοθήκη του, [Γ,2,2] ο Απολλόδωρος, αναφερόμενος στον Κατρέα από την Κρήτη, απόγονο της Ευρώπης, και γιο του Μίνωα, ‘πατέρα’ της Αερόπης και ‘παππού’ του Μενέλαου και Αγαμέμνωνα, γράφει πάλι την ιστορία του Ναυπλίου, μεταφερμένη μια γενιά πριν τον Αγαμέμνονα.

Ωστόσο, τα παιδιά του Ναύπλιου, διατηρούν τα ονόματά τους, Παλαμήδης και Οίακας. [Τώρα είναι 2 και όχι 3].

Γίνεται καθαρό πως το εδάφιο έχει παρεμβληθεί και σκοπό έχει το μπέρδεμα σχετικά με την καταγωγή των Ατρειδών.

Ίσως θα πρέπει να υποθέσουμε πως αυτή η Αερόπη ήταν απόγονος του Ναύπλιου... Ή ίσως και του Ερεχθέως.

 

 

Και ο Απολλώνιος Ρόδιος  έρχεται να μπερδέψει περισσότερο τα πράγματα. Στα ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ, βιβλίο ΠΡΩΤΟ γράφει:
Ναύβολος αύ Λέρνου, Λέρνον γε μέν ίδμεν εόντα Προίτου Ναυπλιάδαο, Ποσειδάωνι δέ κούρη πρίν ποτ' 'Αμυμώνη Δαναΐς τέκεν ευνηθείσα Ναύπλιον, ός περί πάντας εκαίνυτο ναυτιλίησιν.

[μετ. Ο Ναύβολος είναι γιος του Λέρνου, και βέβαια γνωρίζουμε πως [ ο Λέρνος ] είναι γιος του Προίτου, γιου του Ναύπλιου, στον Ποσειδώνα δε κάποτε η Δαναϊδα κόρη Αμυμώνη  γέννησε  τον Ναύπλιο, ο οποίος έφερε κανούργια πράγματα στην ναυτιλία].

Αντί του Παλαμήδη, ως γιο του Ναύπλιου ο Απολλώνιος Ρόδιος, αναφέρει τον ΠΡΟΙΤΟ !

Αν  ο Προίτος είναι γιος του Ναύπλιου, και όχι του Άβαντα όπως λέει ο Απολλόδωρος, τότε παύει να είναι αδελφός του Ακρίσιου [παππού του Περσέα] με τον οποίο άλλωστε είχε πολύ κακές σχέσεις.

 

Μια σκέψη πάνω σε αυτό. Αν αντικατασταθεί το Λ και το Δ του ‘ΠαΛαμήΔη’ με τα γράμματα Ρ και Τ αντίστοιχα [κάτι που γίνεται συχνά στην ελληνική γλώσσα], παίρνουμε την λέξη ‘ΠαΡαμήΤη’. Από αυτήν  μπορούμε εύκολα να οδηγηθούμε στις λέξεις ΠΡΟΙΤΟΣ, αλλά και [με Δ αντί Τ] ‘ΠΥΡΑΜΙΔΑ’. Ισως πραγματικά να ταυτίζονται τα δυο πρόσωπα, και επίσης, ίσως, η πρώτη προφορά της λέξης ‘πυραμίδα’ να ήταν ‘ΠΑΛΑΜΗΔΕΙΟΝ έργο’.

Στην αρχαιότητα υπήρχαν  φράσεις, αναφερόμενες στον Παλαμήδη:

«Παλαμήδειον βούλευμα» προκειμένου για ένα σοφό σχέδιο επιχειρήσεων.

«Παλαμήδους εξεύρημα» για κάθε σοφή επινόηση.

«Παλαμήδους σοφώτερος» επί παντός θαυμαζομένου για την σοφία του.

Είναι άλλωστε πασίγνωστη η Πυραμίδα του Άργους !!

 

Η πυραμίδα του Ελληνικού στο Άργος είναι αρχαιότερη από τις Αιγυπτιακές. Ο Παυσανίας μάλιστα αναφέρει ότι είναι ένα ταφικό μνημείο σε ανάμνηση της πρώτης μάχης στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ασπίδες!!!

Παυσανίας ΙΙ, 25, 7. Δεξιά καθώς κανείς πηγαίνει από το Άργος προς την Επίδαυρο υπάρχει οικοδόμημα που μοιάζει πολύ με Πυραμίδα κι έχει πάνω απεικονισμένες ανάγλυφες ασπίδες του σχήματος των Αργολικών ασπίδων. Εκεί είχε πολεμήσει ο ΠΡΟΙΤΟΣ έναντίον του Ακρισίου για την βασιλεία, και λένε πως ο αγώνας έληξε ισόπαλος, και γι’ αυτό αργότερα συμφιλιώθηκαν αφού ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπόρεσε να πετύχει αποφασιστική νίκη. Λένε πως τότε ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ συγκρούσθηκαν οπλισμένοι με ασπίδες και οι ίδιοι και το στράτευμά τους. Για όσους εκατέρωθεν έπεσαν, επειδή ήταν συμπολίτες και συγγενείς, έγινε σ’ αυτό το μέρος κοινός τάφος.

8. Προχωρώντας κανείς από εκεί και λοξοδρομώντας δεξιά συναντά τα ερείπια της ΤΙΡΥΝΘΑΣ... ...

 

Αυτό το χωρίο του Παυσανία, έρχεται ο Απολλόδωρος και το επιβεβαιώνει με τα εξής:

[Β 2,1] Λυγκεὺς δὲ μετὰ Δαναὸν Ἄργους δυναστεύων ἐξ Ὑπερμνήστρας τεκνοῖ παῖδα Ἄβαντα. τούτου δὲ καὶ Ἀγλαΐας τῆς Μαντινέως δίδυμοι παῖδες ἐγένοντο Ἀκρίσιος καὶ Προῖτος. οὗτοι καὶ κατὰ γαστρὸς μὲν ἔτι ὄντες ἐστασίαζον πρὸς ἀλλήλους, ὡς δὲ ἀνετράφησαν, περὶ τῆς βασιλείας ἐπολέμουν, καὶ πολεμοῦντες εὗρον ἀσπίδας πρῶτοι. καὶ κρατήσας Ἀκρίσιος Προῖτον Ἄργους ἐξελαύνει. ὁ δ᾽ ἧκεν εἰς Λυκίαν πρὸς Ἰοβάτην, ὡς δέ τινές φασι, πρὸς Ἀμφιάνακτα· καὶ γαμεῖ τὴν τούτου θυγατέρα, ὡς μὲν Ὅμηρος, Ἄντειαν, ὡς δὲ οἱ τραγικοί, Σθενέβοιαν. κατάγει δὲ αὐτὸν ὁ κηδεστὴς μετὰ στρατοῦ Λυκίων, καὶ καταλαμβάνει Τίρυνθα, ταύτην αὐτῷ Κυκλώπων τειχισάντων. μερισάμενοι δὲ τὴν Ἀργείαν ἅπασαν κατῴκουν, καὶ Ἀκρίσιος μὲν Ἄργους βασιλεύει, Προῖτος δὲ Τίρυνθος.

 

Όμως οι εκπλήξεις, στην Αργολίδα, συνεχίζονται...

Ο Παυσανίας [ΙΙ, 25,5] γράφει:

Εξήντα στάδια από την Λύρκεια είναι οι Ορνεές. Την πόλη Λύρκεια, επειδή ήδη ήταν έρημη τον καιρό της εκστρατείας των Ελλήνων στο Ίλιον, δεν την αναφέρει ο Όμηρος στον Κατάλογο. Τις Ορνεές όμως που κατοικούνταν ακόμα, σύμφωνα με την θέση τους μέσα στην Αργολίδα, τις ανέφερε στο ποίημά του, πριν από τον Φιλούντα και την Σικυώνα. Το όνομα οφείλεται στον Ορνέα, τον γιο του ΕΡΕΧΘΕΑ. Γιος του Ορνέα αυτού ήταν ο ΠΕΤΕΩΣ,  και αυτού γιος ο ΜΕΝΕΣΘΕΑΣ, ο οποίος με άλλους Αθηναίους συνεργάστηκε με τον Αγαμέμνονα στην κατάληση της εξουσίας του Πριάμου. Από αυτόν λοιπόν είχε πάρει η πόλη το όνομα.

[Οι Ορνεές βρίσκονται δίπλα στο Λεόντι   [βλ. Χάρτη],, κάτω από την σημερινή Νεμέα και δυτικά των Δερβενακίων].

 

Ο Όμηρος, μιλώντας για τον ΜΕΝΕΣΘΕΑ, αρχηγό των Αθηναίων, γράφει [Ιλιάδα Ραψωδία Β, στ. 552-555]

τῶν αὖθ᾽ ἡγεμόνευ᾽ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς.

Τῷ δ᾽ οὔ πώ τις ὁμοῖος ἐπιχθόνιος γένετ᾽ ἀνὴρ

κοσμῆσαι ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας·

Νέστωρ οἶος ἔριζεν· ὃ γὰρ προγενέστερος ἦεν·         

Ο Μενεσθεύς του Πετεού τους διοικούσε, ο μόνος

ίππους να τάξ’ εις πόλεμον και ασπιδοφόρους άνδρες,

και σ’ όλους μέσα τους θνητούς αντίπαλον δεν είχεν

άλλον παρά τον Νέστορα, τον γεροντότερόν του.

 

Έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο ότι:

1. Ο ‘Προίτος’ και ο ‘Ακρίσιος’ ανακάλυψαν τις ΑΣΠΙΔΕΣ [αντίστοιχα πόλεις : ‘Τίρυνς’ - ‘Αργος’], όπως λένε οι Παυσανίας και Απολλόδωρος.

2. Ο Μενεσθέας, από την ίδια περιοχή [Ορνεαί], και κατόπιν αρχηγός των Αθηναίων, και απόγονος του Ερεχθέως, ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ που παρέταξε στον πόλεμο ΑΣΠΙΔΟΦΟΡΟΥΣ στρατιώτες και ΙΠΠΙΚΟ, όπως λέει ο Όμηρος.

 

Όμως σε ποια μάχη τους παρέταξε αυτούς τους ασπιδοφόρους άνδρες; Δυστυχώς δεν μας λέει ...

 

 

Σχετικά με την λέξη ‘ασπίδα’ στο λεξικό βρίσκουμε:

ΠΑΛΜΗ = ασπίδα (είδος) # ασπίδα πλεχτή τετράγωνη ή ρομβοειδής

ΠΑΛΜΥΣ = βασιλιάς

ΠΑΛΜΟΣ = κραδασμός # δόνηση # τράνταγμα # τρεμούλιασμα # σφυγμός # χτύπος # τρόμος # ΣΕΙΣΜΟΣ

Θα μπορούσε έτσι, κάποιος βασιλιάς που θεωρούσε τον εαυτό του ΑΠΟΓΟΝΟ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ [γαιοσείστη] να έχει εφεύρει και τις ασπίδες. Το χαρακτηριστικό επίθετο ‘Παλαμήδης’ θα του ταίριαζε απόλυτα.

 

Η ασπίδα όμως λεγόταν και ‘αιγίδα’. Και η Αθηνά ήταν πασίγνωστη για την ΑΙΓΙΔΑ της.

Την Ασπίδα του Αίαντος την έφτιαξε ο Τυχίος, από την Ύλη της Βοιωτίας, Αιολίδης. [Ιλ. Ραψωδία Η, στ. 220].

Την Ασπίδα του Αχιλλέα την έφτιαξε ο Ήφαιστος. [Ιλ. Ραψωδία Σ, στ. 468 κ.εξ.]

Τον Δία τον προστάτεψε ο, ονομαζόμενος από τους θεούς ‘Αιγαίων’,  από τους ανθρώπους δε ‘Βριάρεως’ [Ιλ. Ραψωδία Α, στ. 403-404],λέει ο Όμηρος.

Όμως ο Βριάρεως αυτός, εμφανίζεται ΚΑΙ στην περιοχή της Κορίνθου..

Παυσανίας, Κορινθιακά, 1, 6: Ανάμεσα στους ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ, ο ΒΡΙΑΡΕΩΣ θεωρείται ο διευθετητής της διαμάχης μεταξύ του ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ και του ΗΛΙΟΥ, και μοίρασε σε αυτούς τους δυο την γη της ΚΟΡΙΝΘΟΥ. Στον ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ έδωσε τον ΙΣΘΜΟ και τις γύρω περιοχές, και στον ΗΛΙΟ έδωσε το ύψωμα πάνω από την πόλη (Ακροκόρινθος).

Είναι λοιπόν ο ίδιος που προστάτεψε τον Δία, και ζούσε στην περιοχή της Κορίνθου αλλά και της Αργολίδας.

 Επίσης, η λέξη ΠαΛαΜήΔης με αντικατάσταση του Λ με Ρ και του Δ με Θ,  μας οδηγεί και στην λέξη ΠΡομηΘέας. Που και αυτός πιστώνεται με εφεύρεση των γραμμάτων, και ανήκει μάλιστα στο ίδιο γένος με τον Σίσυφο.

http://www.mikrosapoplous.gr/iliada/NAYPLIOS.htm