ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…
[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]
Το γεγονός ότι περίπου το ένα έβδομο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέα Δημοκρατία ελέγχεται για ποινικά αδικήματα συνιστά μια εξέλιξη πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ποτέ άλλοτε δεν έχει καταγραφεί τόσο εκτεταμένη εμπλοκή εν ενεργεία βουλευτών ενός κόμματος σε υποθέσεις που ερευνώνται από τη Δικαιοσύνη. Και μόνο αυτό το δεδομένο αρκεί για να αναδείξει το βάθος της ηθικής κρίσης που φαίνεται να έχει διαπεράσει την παράταξη.
Η εικόνα αυτή δεν προέκυψε εν κενώ. Αντιθέτως, αποτελεί αντανάκλαση επιλογών πολιτικού προσωπικού που έγιναν τα τελευταία χρόνια, υπό την καθοδήγηση της σημερινής ηγεσίας και με την έγκριση του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, η πολιτική νομιμοποίηση δεν μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στη λογοδοσία. Οι αποκαλύψεις και οι διάλογοι που έρχονται στη δημοσιότητα, ιδίως γύρω από υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν αναδεικνύουν μόνο ενδεχόμενες ευθύνες συγκεκριμένων προσώπων· φωτίζουν και μια συνολική κουλτούρα εξουσίας.
Μια κουλτούρα που, χαρακτηρίζεται από έλλειψη αυτοκριτικής, περιορισμένη διάθεση λογοδοσίας και μια αίσθηση αλαζονείας. Το ύφος αυτό παραπέμπει περισσότερο σε αντίληψη του κράτους ως λάφυρου, παρά ως θεσμού στην υπηρεσία του πολίτη. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η πολιτική επιβίωση μοιάζει να τίθεται υπεράνω της θεσμικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η κριτική αυτή δεν αφορά το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Υπάρχουν αναμφίβολα στελέχη που διατηρούν διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο της πολιτικής και την ηθική της διάσταση. Ωστόσο, η ύπαρξη τέτοιων εξαιρέσεων δεν αναιρεί τη γενικότερη εικόνα ούτε περιορίζει την ευθύνη της ηγεσίας.
Η ευθύνη αυτή βαραίνει πρωτίστως τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ηγείται της παράταξης και έχει τον καθοριστικό λόγο στις επιλογές προσώπων και πολιτικής κατεύθυνσης. Η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως συγκυριακή δυσλειτουργία, αλλά ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης.
Σε μια δημοκρατία, η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν είναι ανεξάντλητη. Όταν διαβρώνεται από επαναλαμβανόμενα φαινόμενα που πλήττουν την αξιοπιστία των θεσμών, τότε το πρόβλημα παύει να είναι κομματικό και γίνεται συλλογικό. Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι μόνο πώς φτάσαμε εδώ, αλλά κυρίως αν υπάρχει πολιτική βούληση να αλλάξει αυτή η πορεία μέσα στη ΝΔ ή έξω από αυτή;
https://www.epikaira.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Τελικώς, «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας». Παρά την χειραγώγηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από το μέγαρο Μαξίμου, η σημαίνουσα απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας για τις υποκλοπές, αφενός αποτελεί κόλαφο για το «καθεστώς Μητσοτάκη», αφετέρου δείχνει ότι υπάρχουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης που αγωνίζονται για να διασώσουν το κύρος του θεσμού.
Το Δικαστήριο επέβαλε στους τέσσερις κατηγορουμένους που κρίθηκαν ένοχοι για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, ποινή 126 ετών και 8 μηνών με εκτιτέα τα 8 που είναι και το «ταβάνι» με βάση τον Ποινικό Κώδικα, χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, οι δικαστές στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, διερευνώντας αυτή τη δυσώδη υπόθεση. Κι’ αυτό σε αντίθεση με την ηγεσία του Αρείου Πάγου, ο οποίος, προφανώς κατόπιν συνεννοήσεων με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, με επικεφαλής τον – άλλοτε ΠΑΣΟΚο – Γιώργο Φλωρίδη, προσπαθεί να βάλει το μείζον πολιτικό σκάνδαλο στην … κατάψυξη.
Θα στηθούν δικαστήρια για Μητσοτάκη και … Σια;
Το πρόβλημα είναι ότι η έως τώρα διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών περιορίστηκε σε «ιδιώτες». Σε αυτούς, δηλαδή, που καταδικάστηκαν. Βέβαια, σημαντική στιγμή είναι ότι το Δικαστήριο αποφάσισε να «ανοιχτεί» περαιτέρω η υπόθεση και να διερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπείας.
Κάτι άκρως σημαντικό, αφού υπάρχουν έντονες υποψίες ότι τα προϊόντα υποκλοπών έχουν γίνει κτήμα ξένων δυνάμεων. Ως γνωστόν, πρόσωπα – κλειδιά που ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο ήταν Ισραηλινοί, όπως και «εταιρείες» ισραηλινών συμφερόντων. Εξίσου μεγάλες υποψίες υπάρχουν και για κύκλους της ΕΥΠ, η οποία, όπως κατά καιρούς έχει καταγγελθεί, φέρεται διαβρωμένη από ξένες δυνάμεις και εγχώριους κύκλους πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων.
Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου, αντικειμενικά επιβάλλεται να ανοίξει το θέμα των ευθυνών των «εγκεφάλων» του σκανδάλου. Να σημειωθεί ότι την αρμοδιότητα της ΕΥΠ έχει το μέγαρο Μαξίμου, ενώ, όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών (από το 2022 και μετά), «παραιτήθηκε» ο γραμματέας της κυβέρνησης και «δεξί χέρι» του Κυριάκου Μητσοτάκη, ανιψιός του, Γρηγόρης Δημητριάδης.
Σε αυτό το σκηνικό που δημιουργεί η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος φέρεται να σχεδιάζει νέο κόμμα, ο οποίος σε ανάρτησή του στα social media που συνοδεύεται από τη φωτογραφία Μητσοτάκη – Δημητριάδη, αναφέρει ότι «δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο. Ο ηθικός και ο εκτελεστικός αυτουργός. Αυτός που σκέφτηκε και αυτός που οργάνωσε τον βιασμό του κράτους Δικαίου στη χώρα μας. Ο ένας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και ο άλλος Γρηγόρης Δημητριάδης. Μετά τη σημερινή εξέλιξη όμως, δύσκολα θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν και οι πραγματικοί υπαίτιοι. Και στο λαό και στη δικαιοσύνη».
Κατόπιν τούτου, ο Γ. Δημητριάδης φέρεται να προέβη στην – ανεκδοτολογικού τύπου – κίνηση να στείλει εξώδικο στον Α. Τσίπρα, όπως καταγγέλλει ο δεύτερος. «Πληροφορήθηκα – αναφέρει ο Α. Τσίπρας, σε νεώτερη ανάρτησή του – ότι ο πρωθυπουργικός ανιψιός μου απέστειλε εξώδικο για τις δηλώσεις μου σχετικά με την απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές. Ουσιαστικά, επιχειρεί να εκβιάσει και εμένα με αγωγές και μηνύσεις, όπως έχει πράξει και με σειρά δημοσιογράφων, προκειμένου να σωπάσουν για το διπλό έγκλημα σε βάρος της δημοκρατίας: Τις παράνομες υποκλοπές που οργανώθηκαν στο Μαξίμου από τον κύριο Μητσοτάκη και τον ίδιο, καθώς και τη συγκάλυψή τους, που ωστόσο σκόνταψε σήμερα στην απόφαση του μονομελούς πλημμελειοδοκείου».
Μαζί με την ανάρτησή του, ο Α. Τσίπρας θα μπορούσε να στείλει στον Γ. Δημητριάδη και μια ανθοδέσμη. Καλύτερη διαφήμισή του από το εξώδικο του «ανιψιού του Κ. Μητσοτάκη» δεν υπάρχει.
Βόθρος σκανδάλων
Η τοποθέτηση Τσίπρα έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία ο ίδιος φέρεται να έκανε «άνοιγμα» προς τον Γ. Δημητριάδη για να μετριαστεί η μεταξύ τους αντιπαράθεση. Με την τελευταία δήλωσή του, ωστόσο, δείχνει να ανεβάζει τους τόνους. Οπως και να’ χει, η συγκεκριμένη αναφορά Τσίπρα ότι οι δύο πρέπει να λογοδοτήσουν και στη Δικαιοσύνη, ανοίγει τη συζήτηση για ενδεχόμενη δικαστική διερεύνηση σε βάρος τους. Ιδιαίτερα, εφόσον αλλάξει η κυβέρνηση. Εξάλλου, παρόμοιες απόψεις συμμερίζονται αρκετοί πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι, που εθίγησαν από τις υποκλοπές.
Αλλά και στο μέγαρο Μαξίμου, διάχυτος είναι ο εκνευρισμός που προκαλεί το ενδεχόμενο, άπαξ και πέσει ο Μητσοτάκης, να ανοίξει δικαστική φάμπρικα διερεύνησης των σκανδάλων. Από την διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών και τις υποκλοπές, μέχρι τη σωρεία σκανδάλων διαφθοράς.
Αυτός ο φόβος αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα του καθεστώτος Μητσοτάκη να δώσει μάχη μέχρις εσχάτων για να κρατηθεί στην εξουσία, με μια τρίτη τετραετία, υπό τις ευνοϊκές γι’ αυτό συγκυρίες της πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης. Μένει να φανεί, βέβαια, εάν στην περίπτωση πτώσης του Κ. Μητσοτάκη, οι όποιες κυβερνήσεις ακολουθήσουν, σύμφωνα με τα διάφορα σενάρια, είτε αυτή της «εθνικής ενότητας», είτε της ΝΔ (χωρίς Μητσοτάκη) – ΠΑΣΟΚ, θα παράσχουν «ασυλία» στα πρόσωπα του καθεστώτος Μητσοτάκη, για μια «βελούδινη» πολιτική αλλαγή. Ενδεχόμενη εμφάνιση, πάντως, κόμματος Καρυστιανού, ιδίως σαν αξιωματική αντιπολίτευση που την φέρουν σήμερα τα γκάλοπ, θα δυσκολέψει τέτοιες παρασκηνιακές συνεννοήσεις.
Οι Νεοδημοκράτες χειροκροτούν τον Δημητριάδη
Πάντως, παρά την δήθεν «απομάκρυνσή» του, ο Γρηγόρης Δημητριάδης κινείται στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Περιδιαβαίνει από τη μια εκδήλωση στην άλλη, τυγχάνοντας μάλιστα της ένθερμης (!) αποδοχής των στελεχών της ΝΔ. Πρόσφατα, φωτογραφιζόταν με τον Αδωνι Γεωργιάδη, στην εκδήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παυλου Μαρινάκη, ο οποίος εγκαινίασε την «προεκλογική» καμπάνια του ως υποψηφίου βουλευτή στον Βόρειο Τομέα Αθηνών, μαζί με Χατζηδάκη, Κεραμέως, Πιερρακάκη και στρατιά άλλων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος.
Ο Γ. Δημητριάδης (τρίτος από αριστερά) με την Ομάδα «Αλήθειας» της ΝΔ και τον Αδωνι Γεωργιάδη, σε εκδήλωση το καλοκαίρι του 2025
Οι υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ φέρουν καταλυτική ευθύνη για τη συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών. Σκάνδαλο κατάλυσης του – ήδη καχεκτικού – Πολιτεύματος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα της κρίσης, της φτωχοποίησης και της αλαζονείας του τυρρανικού καθεστώτος Μητσοτάκη. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό πως, παρ’ ότι υποκλέπτονταν οι συνομιλίες σχεδόν ολόκληρου του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά και της στρατιωτικής ηγεσίας, ούτε ένας εξ’ αυτών διαμαρτυρήθηκε. Πόσο μάλλον, υπέβαλε μήνυση.
Τουναντίον, υπάρχουν υπουργοί, οι οποίοι σε επιδείξεις οσφυοκαμψίας προς το μέγαρο Μαξίμου, έλεγαν … «ε, τι να κάνουμε, τη σήμερον ημέρα όλοι παρακολουθούνται» (!). Και αυτή την άποψη ήθελαν να την περάσουν στην κοινή γνώμη. Μπορεί, άραγε, να εμπιστευθεί κανείς σε αυτούς τους ανθρώπους τις τύχες της Δημοκρατίας στη χώρα;
Οι μόνοι, οι οποίοι αντέδρασαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών, είναι οι Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώτος, πάντως, αν και και έχει κάθε δικαίωμα δια να ομιλεί, όταν ήταν πρωθυπουργός φρόντισε να «θάψει» το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, που αποκαλύφθηκε το 2006, με εγκεφάλους τις ΗΠΑ και εκτελεστικά όργανά τους στην διαβρωμένη ΕΥΠ. Και οι δυό τους, πάντως, έχουν τεράστιες ευθύνες, διότι εκτός των λόγων τίποτα δεν έκαναν στην πράξη για να σταματήσουν τον κατήφορο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Σενάρια ΝΔ – ΠΑΣΟΚ
Το θύμα των υποκλοπών, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, αν και σαφέστατα ηπιότερος σε σχέση με τον Α. Τσίπρα, ανέφερε ότι η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου «είναι μια μεγάλη ήττα του παρακράτους, που οργάνωσε το σύστημα Μαξίμου και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης», ενώ ανάφερε ότι «ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρις ότου λογοδοτήσουν όλοι οι πρωταγωνιστές αυτής της σκοτεινής υπόθεσης».
Ο ίδιος, επίσης, επέκρινε «τους χειρισμούς της ηγεσίας της δικαιοσύνης που αρχειοθέτησε σοβαρές πτυχές της δυσώδους αυτής υπόθεσης, η οποία όχι μόνο παραβίασε κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου αλλά διακυβεύτηκε και η ασφάλεια της χώρας όταν ανενδοίαστα τέθηκε υπό παρακολούθηση η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επιτρέποντας να κατέχουν αυτό το υλικό άγνωστοι τρίτοι».
Εξίσου επικριτικός ήταν και προς τους υπουργούς της ΝΔ, σημειώνοντας ότι «επέλεξαν συνειδητά να λείπουν, τα δεκάδες θύματα των παράνομων παρακολουθήσεων -υπουργοί της κυβέρνησης, αξιωματούχοι- που αν και είχαν πολιτικό και θεσμικό καθήκον να είναι μηνυτές, μάρτυρες και διώκτες, προτίμησαν τη σιωπή και συνέργησαν στη συγκάλυψη».
Η τοποθέτηση Ανδρουλάκη έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία δέχεται συντροφικά βέλη για το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ (χωρίς Μητσοτάκη), αλλά με προέδρους της ενδεχομένως τον υπουργό Αμυνας, Νίκο Δένδια, ή τον υπουργό Οικονομικών, Κυριάκο Πιερρακάκη. Φημολογείται, μάλιστα, ότι δεύτερος φαίνεται να παίρνει το δαχτυλίδι από τον Κ. Μητσοτάκη και να έχει ως σύνθημά του … «από τον Κυριάκο στον Κυριάκο» (!).
Γενικότερα, ο Ν. Ανδρουλάκης επικρίνεται ότι δεν ασκεί δυναμική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι «η “φαμίλια Μητσοτάκη” από κάπου τον “κρατάει”».
Απόφαση – κόλαφος
Οπως αναφέρει η δημοσιογράφος, Μίνα Μουστάκα, στην εφημερίδα, τα Νέα, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας απέρριψε τη χορήγηση ελαφρυντικών στους 4 κατηγορουμένους, στους οποίους επέβαλε κατά συγχώνευση ποινή φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών (έκτιτεα τα 8 έτη).
Mε μια ιστορική απόφασή του, ο πρόεδρος του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Νίκος Ασκιανάκης – όπως είχε ζητήσει ο εισαγγελέας της έδρας Δημήτρης Παυλίδης – διαβιβάζει στην εισαγγελία τη δικογραφία για να ερευνηθεί αν έχει τελεστεί το αδίκημα τουλάχιστον της απόπειρας κατασκοπείας και της ψευδούς κατάθεσης για μάρτυρες που εξετάστηκαν στο δικαστήριο και την εξεταστική επιτροπή.
Υπενθυμίζεται ότι ένοχοι κρίθηκαν οι ιδιώτες επιχειρηματίες Ταλ Ντίλιαν (Ισραήλ), Φέλιξ Μπίτζιος, Γιάννης Λαβράνος και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου. Ειδικότερα, ο πρόεδρος του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας Νίκος Ασκιανάκης ανακοίνωσε την ετυμηγορία του, κρίνοντά τους ενόχους για τις πλημμεληματικές πράξεις της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, της παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, αλλά και της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών ή δεδομένα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα.
«Λαμβάνοντας υπόψη τον χαρακτήρα των πράξεων θα προτείνω ολική έκτιση της ποινής», πρότεινε ο εισαγγελέας της έδρας. Το δικαστήριο διέταξε την ολική έκτιση της ποινής, δίνοντας όμως αναστολή μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό.
Στη συνέχεια, ο εισαγγελέας πρότεινε να ανοίξει ξανά η δικογραφία για νέα αδικήματα, τους ήδη υπάρχοντες κατηγορουμένους και νέα πρόσωπα. «Από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη διαδικασία προτείνω τη διαβίβαση αντιγράφων της δικογραφίας για διερεύνηση ποινικών ευθυνών των παρόντων κατηγορούμενων και άλλων προσώπων», είπε ο εισαγγελέας της έδρας.
-Διαβίβαση για Αιμίλιο Κοσμίδη για συνέργια στις πράξεις του κατηγορητηρίου. «Δεν έδωσε πειστικές εξηγήσεις για χρήση κάρτας και έπεσε σε αντιφάσεις. Ισως πρέπει να συσχετίσουν μηνύσεις Ανδρουλάκη και Κουκάκη».
-Να ερευνηθεί το αδίκημα της ψευδούς κατάθεσης στο ακροατήριο για τους Κοσμίδη και Ντάλα.
-Αξιολόγηση ποινικών ευθυνών προσώπων που είχαν πλήρη εικόνα όσων συνέβαιναν για επτά πρόσωπα. Από την έκταση και την ποικιλία των παρακολουθούμενων προσώπων, αλλά και του γεγονότος ότι δεν κλήθηκαν να καταθέσουν, λόγω της οργάνωσης, της εκπαίδευσης και το ενδεχόμενο συνεργίας ξένων δυνάμεων και δη Ισραηλινών προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για τους κατηγορούμενους και τα παραπάνω πρόσωπα για το 148 ΠΚ και την πλημμεληματική μορφή του αδικήματος της κατασκοπείας.
-Διαβίβαση για διεύρυνση σχετικά με όσα κατέθεσε ο Σταμάτης Τρίμπαλης για τη διαδικασία στην εξεταστική της Βουλής για ψευδή κατάθεση και ηθική αυτουργία για τους Λαβράνο και Ντάλα.
-Για το αδίκημα του ΠΚ 370 ΣΤ (απαγόρευση διακίνησης λογισμικών). Όπως προκύπτει από την κατάθεση του Π. Κούτσιου στο ακροατήριο συνεχιζόταν η λειτουργία της Ιντελλέξα στη χώρα 2023-2024. Πρέπει να ερευνηθεί εάν η λειτουργία της εμπίπτει στην αντικειμενική υπόσταση του συγκεκριμένου άρθρου.
Να διερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπείας
Το δικαστήριο έκανε δεκτή την πρόταση του εισαγγελέα και αποφάσισε τη διαβίβαση των πρακτικών.
Ο δικηγόρος για την υποστήριξη της κατηγορίας, Σωκράτης Χαραλάμπους, χαρακτήρισε την απόφαση δίκαιη, αναμενόμενη και γενναία για την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο κ. Χαραλάμπους υπογράμμισε ότι αποδόθηκε δίκαιο, όχι μόνο μέσω της καταδίκης στον μέγιστο βαθμό —καθώς τα οκτώ χρόνια είναι το ανώτατο όριο έκτισης για πλημμελήματα—, αλλά κυρίως για τη διαβίβαση της υπόθεσης για αδικήματα που στην προδικασία δεν ερευνήθηκαν.
Σύμφωνα με τον κ. Χαραλάμπους, η δικαιοσύνη διέταξε τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών για αδικήματα όπως η ψευδορκία και η ηθική αυτουργία σε αυτήν, καθώς και για το αδίκημα της κατασκοπείας. Ο ίδιος επισήμανε πως πρόκειται για το σοβαρότερο αδίκημα που τελέστηκε και μπορεί να διερευνηθεί πλέον και σε κακουργηματική μορφή, σημειώνοντας ότι ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε την κακουργηματική μορφή, το δικαστήριο την αναγνώρισε τουλάχιστον σε πλημμεληματική βάση στο παρόν στάδιο.
«Ένα ταπεινό δικαστήριο προστάτευσε τα θύματα»
Ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, εκ των πρώτων θυμάτων που στοχοποιήθηκαν από το παράνομο λογισμικό, προχώρησε σε δηλώσεις μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης, σημειώνοντας πως «ένα ταπεινό μονομελές πλημμελειοδικείο έκανε ουσιαστικά τη δουλειά του». Υπογράμμισε ότι «δυστυχώς, ο Άρειος Πάγος πριν δύο χρόνια δεν έπραξε το ίδιο».
Αυτή η στάση είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τη διερεύνηση της υπόθεσης, ωστόσο χαρακτήρισε τη σημερινή ημέρα «καλή», καθώς δείχνει πως ο Έλληνας πολίτης δεν θα είναι «ανυπεράσπιστος μπροστά στην αυθαιρεσία του καθενός ο οποίος έχει την τεχνογνωσία και τη δυνατότητα να τον παρακολουθεί, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει λόγος για να γίνεται αυτό».
Αφού ευχαρίστησε τους δικηγόρους του, Ζαχαρία Κεσσέ και Πέτρο Λιανό, για τη συμπόρευση όλο αυτό το διάστημα, ο δημοσιογράφος έδωσε το στίγμα της συνέχεια: «Eίμαστε ακόμα στην αρχή, έχουμε πάρα πολύ ακόμα και χρόνο μπροστά μας και νέες διαδικασίες δικαστικές, προκειμένου να αποκαλυφθεί η δυσώδης υπόθεση των υποκλοπών σε όλο της το εύρος». https://neostrategy.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Το παιχνίδι των λέξεων έλαβε τέλος με τις δηλώσεις των Μητσοτάκη και Ερντογάν στην Άγκυρα. Όλα ήταν μοιρασμένα για να κλείσει “αναίμακτα” η υπόθεση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας και να διατηρηθούν τα “ήρεμα νερά”. Πριν την επίσκεψη του Μητσοτάκη, η Άγκυρα, είτε με NAVTEX, είτε με δηλώσεις αξιωματούχων της φρόντισε να θέσει όλη την αναθεωρητική της ατζέντα στο Αιγαίο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήρε σειρά και παρουσίασε τις πάγιες θέσεις της Αθήνας με το βλέμμα στο εσωτερικό της χώρας. Έκανε έμμεση αναφορά στο casus belli, στο καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας και τη “μόνη” διαφορά, την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
Άρα το ζήτημα είναι τι δεν είπε ο πρωθυπουργός. Και δεν είπε τίποτα για την κατάσταση που επικρατεί ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στο Αιγαίο, για τα χωρικά ύδατα, το ηλεκτρικό καλώδιο, τις γκρίζες ζώνες κλπ. Παραδόξως όμως, ο Μητσοτάκης έκανε λόγο και για παραπομπή στη Χάγη. Παραδόξως, γιατί εντός της χώρας έχει εγκαταλείψει κάθε σχετική αναφορά υπό την πίεση των Καραμανλή και Σαμαρά. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι, έχουμε απόλυτη στασιμότητα, με την επιφύλαξη για το τι συζήτησαν στο τετ α τετ. Έχουμε παράταση στα ήρεμα νερά ή απλώς και οι δύο ήθελαν να δείξουν μια θετική εικόνα μη τυχόν και προκαλέσουν εμπλοκή του Τραμπ;
Άλλες προτεραιότητες
Από τις δηλώσεις των δύο ηγετών, ήταν φανερό ότι κανείς δεν ήθελε να αγγίζει τα καυτά ζητήματα που προκαλούν κύκλους εντάσεων εδώ και δεκαετίες. Οι Μητσοτάκης και Ερντογάν θέλουν προφανώς να υπηρετήσουν ο καθένας την ατζέντα του στο εσωτερικό των χωρών τους, αλλά και στην περιφερειακή τους πολιτική. Είναι βέβαιο ότι στην μεταξύ τους συνάντηση συζήτησαν τα πάντα, από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το ηλεκτρικό καλώδιο, τις έρευνες της CHEVRON , το Αιγαίο οπότε, με τον καιρό ίσως μάθουμε ποια είναι η κατεύθυνση αυτών των συζητήσεων, H φράση του πρωθυπουργού για την ανάγκη να αρθεί «κάθε απειλή, τυπική και ουσιαστική, στις μεταξύ μας σχέσεις» με το μάλλον θεατρικό ερώτημα, «αν όχι τώρα, πότε;» είναι ενδεικτική του κλίματος που ήθελε να περάσει για να ικανοποιήσει το κομματικό ακροατήριο. Γιατί αν ήθελε να πει τα πράγματα με το όνομά τους θα έκανε σαφή αναφορά στις Navtex που εμπεριέχουν όλο το αναθεωρητικό δόγμα της Άγκυρας. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ο πρωθυπουργός και όλη η κυβέρνηση να κάνουν συχνές επιθέσεις στο αναθεωρητικό δόγμα της Ρωσίας, αλλά όχι της Τουρκίας.
Ένα άλλο ζήτημα που έθιξε από την δική του πλευρά ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν το καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας, όπως προβλέπεται από την Συνθήκη της Λωζάννης. Επανάληψη θέσης, σωστή, αλλά απέφυγε να θέσει το ζήτημα της κλειστής εδώ και δεκαετίες Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ή στην ακύρωση του ηλεκτρικού καλωδίου. Όπως απέφυγε να επαναλάβει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων. Όλα αυτά, συνθέτουν μια εικόνα που οι δύο ηγέτες ήθελαν να δώσουν, ώστε να μην διαταραχθεί το κλίμα. Σαφώς κατευναστική στάση, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε άμυνα εξαιτίας του αναθεωρητικού δόγματος της Τουρκίας και όχι το αντίθετο.
Μυστικότητα για ΕΕ -Τουρκία
Με την συνάντηση αυτή έκλεισε ένας ακόμη κύκλος που δεν πρόσφερε τίποτα. Ή μάλλον διαπιστώθηκε για μια ακόμη φορά η ακινησία. Δεν έγινε ούτε ένα βήμα μπροστά, άρα όσο τα προβλήματα παραμένουν ανεπίλυτα, τόσο θα είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μεγάλων κρίσεων. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει αναμιχθεί, φανερά τουλάχιστον στα ελληνοτουρκικά. Η “σκιά “ του όμως ήταν στην Άγκυρα και σίγουρα προκαλεί τρόμο η ιδέα και μόνο πιθανής εμπλοκής του . Οπότε , όπως είπε ο Μητσοτάκης λίγο πριν αναχωρήσει για την Άγκυρα, η Ελλάδα και η Τουρκία δεν χρειάζονται ενδιάμεσους για να μιλήσουν και συμφωνεί ο Ερντογάν, που έχει άλλωστε τη θέση αυτή εδώ και χρόνια, για να αποφεύγει την εμπλοκή όχι τόσο των ΗΠΑ, αλλά της ΕΕ.
Ένα ακόμη ζήτημα που μένει να αποσαφηνιστεί είναι πως θα εξελιχθεί η συζήτηση μεταξύ Ελλάδας -ΕΕ -Τουρκίας καθώς “στήνεται” ένα ευρωπαικό ΝΑΤΟ, ένας νέος μηχανισμός ασφάλειας , καθώς πολλές χώρες της ΕΕ θέλουν να έχει η Τουρκία αναβαθμισμένο ρόλο. Στην κοινή δήλωση , γίνεται αναφορά στην Διακήρυξη των Αθηνών, όπου επισημαίνεται η ανάγκη “ για τη βελτίωση των αποτελεσματικών διαύλων και μηχανισμών επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και για την εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, προκειμένου να αποφεύγονται ενδεχόμενη κλιμάκωση και οι κίνδυνοι για την επιτυχή διαχείριση των διμερών τους σχέσεων” .
Προστίθεται ότι “οι δύο πλευρές επανέλαβαν ότι η διευρυμένη διμερής συνεργασία, με πλήρη σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, θα ενισχύσει περαιτέρω την περιφερειακή ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία και θα τονώσει την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής”. Πρόκειται για τυπικές επισημάνσεις, ωστόσο η επίσης αναφορά ότι "οι δύο πλευρές αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με τις σχέσεις Τουρκίας – Ε.Ε", υποκρύπτει όπως εκτιμάμε ουσιαστική συζήτηση για το SAFE , την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ -Τουρκίας και τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας. Άρα ο πρωθυπουργός οφείλει να ενημερώσει τη βουλή για το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης. .
Προς το παρόν ηρεμία . Ο Έλληνας πρωθυπουργός θα παρουσιάσει τη στασιμότητα ως επιτυχία, αλλά τίποτα δεν προδίδει ότι υπάρχει ίχνος επιτυχίας στην ακινησία. Οπότε θα περιμένουμε κάποια γεγονότα ή εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο ή σε επίπεδο ΕΕ για να βγάλουμε συμπεράσματα https://www.omegapress.gr/
************
ΤΙ ΑΝΙΧΝΕΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Αυτό που ανίχνευσα από τις δηλώσεις Μτστκη και Ερντογάν είναι ότι συμφώνησαν σε έναρξη επίσημων διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδας.
Αυτό σημαίνει ότι συμφώνησαν παραπομπή της οριοθέτησης σε ad hoc Διεθνές Δικαιοδοτικό Όργανο (ΔΔΟ) και όχι στη Χάγη.
Και όχι στη Χάγη, διότι επί κυβερνήσεως Σαμαρά, ο Βενιζέλος είχε εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Χάγης να δικάσει ζητήματα κυριαρχίας (των 200 ελληνικών νησιών, των οποίων το καθεστώς κυριαρχίας αμφισβητεί η Άγκυρα). Άλλωστε, ούτε η Τουρκία το επιθυμεί για τους δικούς της λόγους.
Επομένως, το ζήτημα της Αιγιαλίτιδας (χωρικά ύδατα) μετατίθεται για μετά την οριοθέτηση της ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδας.
Οι δύο πλευρές, ευφυέστατα, παρακάμπτουν το ακανθώδες ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων.
Αν όμως το ζήτημα της Αιγιαλίτιδας, συζητηθεί σε δεύτερη φάση, οι Έλληνες να γνωρίζουν ότι τούτο θα συζητηθεί σε καθεστώς τετελεσμένων. Όπερ, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ η επέκταση στην επίμαχη περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου.
Αν η Τουρκία βγάλει ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, έστω 30%, που θα βγάλει(!), τότε, στο υπόλοιπο 70% που θα είναι η ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας, της είναι αδιάφορη η τμηματική επέκταση Αιγιαλίτιδας στην Ν. Κρήτη και στον ηπειρωτικό κορμό μας.
Οι δύο πλευρές έκαναν έναν πραγματικά εξαιρετικό διπλωματικό ελιγμό για να αποφύγουν την πολιτική θύελλα στο εσωτερικό τους. Απλά, θα συζητήσουν αυτό που είναι η "εθνική" μας γραμμή, ότι "η Ελλάς αναγνωρίζει μόνο μία διαφορά. Αυτή της ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδας".
Ε, λοιπόν "φάτε" το. Αυτό ακριβώς θα διαπραγματευτούμε, και μάλιστα με τη βούλα ad hoc ΔΔΟ στη βάση του ΔΔ Θάλασσας!
Και κανείς ενοχλητικός...δεν θα μπορεί να βγάλει τσιμουδιά.
Κι όταν το ΔΔΟ δώσει στην Τουρκία ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα σε 3-4 "γλώσσες" μεταξύ των Ανατολικών νησιών μας στο Αιγαίο και την ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα νότια του Καστελόριζου, τότε, ναι, η Τουρκία θα άρει το Τουρκολιβυκό (θα "πουληθεί" ως μεγίστη εθνική επιτυχία, που θα πιστωθεί στην κυβέρνηση). Θα βάλουν και έναν όρο δικαιώματος αλιείας αμφοτερόπλευρα, ίσως και συνεκμετάλλευση ορυκτών σε ποσοστά, ανάλογα σε ποιανού τα κυριαρχικά δικαιώματα εμπίπτουν, και όλα τέλεια.
Ποιος θα μπορεί να βγει τότε και να πει ότι διεκόπη το "συνεχές" ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου!!!
Η δική μου ερμηνεία των αθώων και ουδέτερων δηλώσεων -όπως πολλοί άσχετοι θα πουν- Μτστκη-Ερντογάν είναι ότι Τουρκία-Ελλάδα, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, πάνε σε οριστική λύση του ζητήματος. Το Αιγαίο και η Μεσόγειος πρέπει να πακτωθούν στο ΝΑΤΟ!!!!!
Θα γίνει με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο, που δεν θα μπορεί να προσβληθεί ούτε από τους πιο εθνικιστικούς κύκλους.
Ο κ. Μητσοτάκης παραδίδει σήμερα στον Ερντογάν, μεταξύ άλλων, και τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή
Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλή είναι Έλληνας, απο τον Πόντο. Κατετάγη στον τουρκικό στρατό και πολέμησε κατά των Κούρδων. Τραυματίστηκε και οι συμπολεμιστές του Τούρκοι τον εγκατέλειψαν. Επειδή γνώριζαν ότι είναι ελληνικής καταγωγής. Ο ίδιος το αγνοούσε.
Αιχμάλωτος στα χέρια των Κούρδων, συνειδητοποίησε με μακρά και επώδυνη διαδικασία την ελληνική του καταγωγή. Κατάφερε με την βοήθεια και επώνυμου Έλληνα να έλθει στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως φυλακίσθηκε στην Τουρκία. Ήλθε διωκόμενος.
Στην Ελλάδα έγινε ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια επιλογή απολύτως συμβατή με τις εμπειρίες που είχε.
Παρακολούθησε με την βοήθεια του Συλλόγου Αποφοίτων ΑΠΘ και με ευγενική παραχώρηση του Πανεπιστημίου το σχολείο Νέας Ελληνικής, για να μάθει ελληνικά και να μπορέσει να βρει και εργασία.
Το 2022 βαπτίστηκε Χριστιανός στην Καλαμαριά. Νονός του είναι ο γνωστός για την δραστηριότητά του και τον δημόσιο λόγο του Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης. Στα βίντεο που αναρτώ μπορείτε να παρακολουθήσετε στιγμιότυπα απο την βάπτισή του.
Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλή είναι ΕΛΛΗΝΑΣ.Κανένας Μητσοτάκης δεν μπορεί να παραδώσει έναν ΈΛΛΗΝΑ στα χέρια των τούρκων δημίων του.
Ας το σκεφτούν καλά αυτό στην κυβέρνηση.
Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλή δεν πολέμησε κατά των Τούρκων με όπλα για να έχει να απολογηθεί ο ολίγιστος Έλληνας πρωθυπουργός στον Τούρκο επιβλέποντα την περιοχή.
Οι κατηγορίες που του προσάπτονται είναι πλαστές.
Και στην Τουρκία διώκεται. Με το που θα περάσει τα σύνορα θα κλειστεί στην φυλακή.
Θα μείνει με την συνείδησή του ήσυχη ο ελληνικός λαός αν ένας εξ ημών, ένας Έλληνας, απο αυτούς που βίωσαν και βιώνουν με τραγικό τρόπο την ελληνική καταγωγή τους, κλειστεί στα μπουντρούμοα τους Εξπρές του Μεσονυχτίου;
ΥΓ1: ορισμένοι αναρωτιούνται γιατί δεν έγιναν παραστάσεις στην κυβέρνηση ωστε να μην φθάσουμε στην σημερινή άσχημη κατάληξη Έγιναν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Αρκετές και επίμονες. Τον λόγο, τώρα, έχει ο κυρίαρχος Ελληνικός Λαός.
ΥΓ2: Με τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή είχα κάνει μια εκπομπή πριν μερικά χρόνια στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης με την μεταφραστική βοήθεια του Σάββα Καλεντερίδη. Μπορείτε να την δείτε εδω
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΪΛΑΛΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Όταν η Ελλάδα παραβιάζει όσα υποτίθεται ότι υπερασπίζεται
Η υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μια «τεχνική εκκρεμότητα» του ασύλου. Είναι ένα ηθικό και πολιτικό σκάνδαλο που φέρει ξεκάθαρη υπογραφή: αυτή της κυβέρνησης του Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ένας άνθρωπος με δεκαετίες διώξεων από το τουρκικό κράτος, με φυλακίσεις, βασανιστήρια, καταδίκες για τη μνήμη των γενοκτονιών και με ενεργά εντάλματα σύλληψης εις βάρος του, αντιμετωπίζεται από το ελληνικό κράτος όχι ως πολιτικός πρόσφυγας αλλά ως… «εν δυνάμει εγκληματίας πολέμου». Όχι επειδή υπάρχουν στοιχεία —δεν υπάρχουν— αλλά επειδή τόλμησε να μιλήσει. Να καταθέσει. Να εκθέσει εγκλήματα.
Η κυβέρνηση, μέσω του Υπουργείου Μετανάστευσης, υιοθετεί αυτούσια τη ρητορική της Άγκυρας. Εκεί όπου το τουρκικό καθεστώς βαφτίζει «τρομοκρατία» τη μνήμη, την αλήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελληνική πολιτεία απαντά με γραφειοκρατική συνέργεια. Αυτό δεν είναι «ουδετερότητα». Είναι συνενοχή.
Αν η Ελλάδα του 2026 θεωρεί ότι ένας άνθρωπος δεν διώκεται, ενώ διώκεται επί δεκαετίες· αν θεωρεί ότι ένας μάρτυρας εγκλημάτων είναι «επικίνδυνος», ενώ οι θύτες μένουν στο απυρόβλητο· αν παραδίδει πολιτικούς πρόσφυγες σε καθεστώτα που φυλακίζουν για αναρτήσεις και μνημόσυνα, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος φόβου.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει: να είναι «αξιόπιστη» προς τα έξω και αναξιόπιστη απέναντι στις ίδιες της τις αξίες. Να επικαλείται το διεθνές δίκαιο στα λόγια και να το παραβιάζει στην πράξη.
Η Ελλάδα όμως δεν είναι απλώς σύνορα και υπουργικές αποφάσεις. Είναι ιστορική μνήμη. Είναι προσφυγιά. Είναι άνθρωποι που σώθηκαν επειδή κάποτε κάποιος άλλος άνοιξε μια πόρτα. Αν αυτή η χώρα αρχίσει να την κλείνει, τότε χάνει κάτι πολύ περισσότερο από μια υπόθεση ασύλου: χάνει το ηθικό της έρεισμα.
Η απέλαση του Γιαϊλαλί δεν θα είναι απλώς μια διοικητική πράξη. Θα είναι πολιτική επιλογή. Και θα βαραίνει εκείνους που την υπογράφουν. https://www.anixneuseis.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Η συνέντευξη τουΚυριάκου Μητσοτάκηστον ΣΚΑΪ και στον Αλέξη Παπαχελά κατέγραψε με ακρίβεια, χωρίς τη μεσολάβηση αντιπολίτευσης ή δημοσιογραφικής πίεσης, το πλήρες αποτύπωμα μιας διακυβέρνησης που στηρίζεται στη μετάθεση ευθύνης, στη διαρκή αναβολή και στη συνειδητή παραπλάνηση. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός επιβεβαίωσε, με τα λόγια του, ότι η πολιτική του μέθοδος δεν είναι η διακυβέρνηση αλλά η διαχείριση εντυπώσεων, η εξωτερική πολιτική δεν είναι εθνική στρατηγική αλλά επικοινωνιακή αφήγηση και το κράτος δεν είναι φορέας ευθύνης αλλά εμπόδιο που παρακάμπτεται.
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, ο Πρωθυπουργός παρουσίασε ως «σταθερότητα» την αδράνεια και ως «διάλογο» τη διαρκή αποδοχή πίεσης. Εμφανίστηκε χωρίς θεσμική ενημέρωση για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ταυτόχρονα διακήρυξε ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο «καλύτερο σημείο που υπήρξαν ποτέ», χωρίς να κατονομάσει ούτε μία συγκεκριμένη εγγύηση για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Δήλωσε ότι δεν απαιτείται διαμεσολαβητής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την ίδια στιγμή που η Τουρκία διατηρεί casus belli, εκδίδει NAVTEX επ’ αόριστον και αμφισβητεί εμπράκτως την ελληνική κυριαρχία. Ανακοίνωσε συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χωρίς να παρουσιάσει εθνική γραμμή, ατζέντα ή όρους, μετατρέποντας τη διπλωματία σε τεχνική διαχείρισης χρόνου.
Η Διακήρυξη των Αθηνών παρουσιάστηκε ως επίτευγμα, η μείωση των παραβιάσεων ως «κεκτημένο», ενώ οι πάγιες τουρκικές διεκδικήσεις εξαφανίστηκαν από την περιγραφή. Η τουρκική ατζέντα συρρικνώθηκε τεχνητά σε ένα μόνο ζήτημα, αυτό της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα επιμένει σε γκρίζες ζώνες, αποστρατικοποίηση και αναθεώρηση κυριαρχίας. Τα χωρικά ύδατα αναγνωρίστηκαν ως «αναφαίρετο δικαίωμα» και ταυτόχρονα παραπέμφθηκαν σε αόριστες «κατάλληλες συνθήκες», μετατρέποντας την κυριαρχία σε θέμα πολιτικού timing. Η προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο παρουσιάστηκε ως λύση, χωρίς καμία αναφορά στις συνθήκες ασφάλειας και ισορροπίας που απαιτούνται όταν η άλλη πλευρά διατηρεί απειλή πολέμου.
Στην ενέργεια, η Ελλάδα περιγράφηκε ως «γέφυρα» πωλήσεων φυσικού αερίου και «παίκτης» ενός κάθετου διαδρόμου που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε ότι βασίζεται σε ιδιωτικές συμφωνίες πάνω σε κρατικές υποδομές. Η γεωπολιτική μετατράπηκε σε εμπορικό αφήγημα, η ενεργειακή ασφάλεια σε πεδίο deals, το δημόσιο συμφέρον σε επικοινωνιακό περίβλημα. Η χώρα παρουσιάστηκε ως αναβαθμισμένη επειδή εξυπηρετεί ροές και αγορές, όχι επειδή θωρακίζει την κοινωνία ή την εθνική της αυτονομία.
Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε ότι γνώριζε τις παθογένειες του κράτους και δεν τόλμησε να τις αντιμετωπίσει. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ χαρακτηρίστηκε «χαμένη μάχη», με τον ίδιο να ομολογεί φόβο, καθυστέρηση και εξάρτηση από ιδιωτικά συμφέροντα. Η μετάπτωση στην ΑΑΔΕ παρουσιάστηκε ως λύση, αποκαλύπτοντας ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να εξασφαλίσει διαφάνεια μέσω των δικών της μηχανισμών και μεταφέρει την ευθύνη αλλού. Στην αεροναυτιλία, παραδέχθηκε την προσφυγή σε ιδιωτικές δωρεές για κρίσιμες δημόσιες λειτουργίες, αποδεχόμενος ουσιαστικά την αποτυχία του κράτους και την υποκατάστασή του από ιδιώτες.
Η τραγωδία των Τεμπών μετατράπηκε σε πρόβλημα επικοινωνίας και «θεωριών», όχι σε ζήτημα πολιτικής ευθύνης και θεσμικής αποτυχίας. Η μετάνοια που εκφράστηκε αφορούσε τη διαχείριση της αφήγησης και όχι τις πράξεις ή παραλείψεις που γέννησαν τη δυσπιστία. Η Δικαιοσύνη, οι θεσμοί και το κράτος δικαίου αντιμετωπίστηκαν ως πεδία που «βελτιώνονται» μέσω ευρωπαϊκών εκθέσεων και τεχνολογικών εργαλείων, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάζεται ως ο μόνος αξιόπιστος κριτής, υποκαθιστώντας τη δημοκρατική λογοδοσία απέναντι στην ελληνική κοινωνία.
Η συνταγματική αναθεώρηση προβλήθηκε ως όχημα λύσεων, με αιχμή τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και το άρθρο 86, χωρίς καμία εγγύηση ότι οι αλλαγές δεν θα μετατραπούν σε νέα εργαλεία ελέγχου και ατιμωρησίας. Ο εκλογικός νόμος παρουσιάστηκε ως αμετακίνητος στο όνομα της «θεσμικής σταθερότητας», ενώ ταυτόχρονα δηλώθηκε ξεκάθαρα η επιδίωξη μονοκομματικής κυριαρχίας και αυτοδυναμίας ως μοναδικού αποδεκτού πολιτικού αποτελέσματος.
Η κοινωνική πραγματικότητα αντιμετωπίστηκε με αριθμούς και στατιστικές. Η ακρίβεια, η στεγαστική ασφυξία, η ανασφάλεια και η διάλυση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς αναγνωρίστηκαν ρητορικά και αφέθηκαν ουσιαστικά χωρίς σχέδιο. Ο κοινωνικός θυμός περιγράφηκε ως προϊόν των social media και του «αντισυστημισμού», με τους πολίτες να παρουσιάζονται ως φορείς «ανεφάρμοστων λύσεων», όχι ως θύματα πολιτικών επιλογών.
Η συνέντευξη ολοκληρώθηκε με γενικόλογες αναφορές σε «ισχυρή Ελλάδα», «αξία της ισχύος» και «μέλλον», ενώ στο σύνολό της περιείχε ομολογίες φόβου, καθυστέρησης, bypass θεσμών, ιδιωτικοποίησης της ευθύνης και μόνιμης αναβολής κρίσιμων εθνικών και κοινωνικών αποφάσεων.
Η συνέντευξη αυτή δεν αποκάλυψε έναν Πρωθυπουργό που σχεδιάζει, αλλά έναν Πρωθυπουργό που διαχειρίζεται την παρακμή με επικοινωνιακούς όρους. Η «σταθερότητα» που επικαλείται είναι σταθερότητα ακινησίας, η «πρόοδος» είναι πρόοδος για λίγους και η «ευθύνη» μεταφέρεται συνεχώς αλλού. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες ομολογίες εκ των υστέρων, ούτε άλλες υποσχέσεις για «κατάλληλες συνθήκες». Χρειάζεται εθνική στρατηγική χωρίς εκπτώσεις, κράτος με δημόσια ευθύνη και πολιτική ηγεσία που να πράττει πριν από την κρίση και όχι αφού καταρρεύσει η εμπιστοσύνη.
1) «Δεν ξέρω για επίσκεψη Τραμπ» – ομολογία εξάρτησης και απουσίας σχεδίου
Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε χωρίς θεσμική ενημέρωση για θέμα που ο ίδιος παρουσιάζει ως κορυφαίο γεωπολιτικό πεδίο. Εικόνα κυβέρνησης χωρίς πραγματικό έλεγχο των εξελίξεων και χωρίς σοβαρή διπλωματική προετοιμασία.
2) «Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι στο καλύτερο σημείο» – σύνθημα χωρίς περιεχόμενο
Παρουσιάστηκε ως δεδομένη επιτυχία μια «στρατηγική σχέση» την οποία ο Πρωθυπουργός χρησιμοποιεί ως προπαγανδιστικό καμβά. Καμία συγκεκριμένη εγγύηση για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Καμία ρητή αναφορά σε δεσμεύσεις, χρονοδιαγράμματα ή κόκκινες γραμμές. Μόνο αυτοθαυμασμός.
3) «Δεν χρειαζόμαστε διαμεσολαβητή με την Τουρκία» – ωραιοποίηση της πίεσης
Διατυπώθηκε ως «αυτοτέλεια» μια πραγματικότητα διεθνούς εξαναγκασμού: συνομιλίες υπό τουρκική ατζέντα, υπό απειλή, υπό τετελεσμένα. Η άρνηση διαμεσολάβησης χρησιμοποιείται ως φύλλο συκής, όχι ως ένδειξη ισχύος.
4) «Συνάντηση με Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πριν τις 15 Φεβρουαρίου» – χρονοδιάγραμμα χωρίς εθνική γραμμή
Ανακοινώθηκε ημερομηνία. Δεν ανακοινώθηκε εθνική θέση. Δεν ανακοινώθηκε ατζέντα. Δεν ανακοινώθηκαν όροι. Ανακοινώθηκε μόνο η κίνηση. Η ουσία έμεινε κρυφή.
5) «Κεκτημένα της Διακήρυξης των Αθηνών» – επικοινωνιακό παραπέτασμα
Παρουσιάστηκε ως «κέρδος» η μείωση των παραβιάσεων. Η μείωση δεν ισοδυναμεί με εγκατάλειψη του τουρκικού αναθεωρητισμού. Τα δόγματα και οι διεκδικήσεις παραμένουν. Οι απειλές παραμένουν. Η προπαγάνδα βαφτίζει «ειρήνη» την προσωρινή τακτική.
6) «Μία διαφορά μόνο: ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα» – υποβάθμιση της τουρκικής ατζέντας
Η Τουρκία επιμένει σε «γκρίζες ζώνες», αποστρατικοποίηση, αναθεώρηση κυριαρχίας, απειλή πολέμου. Ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να συμπιέσει το σύνολο της απειλής σε ένα «πακέτο» που να φαίνεται διαχειρίσιμο. Η συρρίκνωση του προβλήματος λειτουργεί ως προετοιμασία υποχωρήσεων.
7) «Γκρίζες ζώνες και αποστρατικοποίηση δεν υφίστανται» – δήλωση χωρίς αντίκρισμα
Ο Πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι δεν τίθενται. Η πραγματικότητα δείχνει ότι τίθενται διαρκώς από την Άγκυρα. Η αποτροπή απαιτεί πράξεις. Παρουσιάστηκαν μόνο λόγια.
8) «Η Τουρκία δεν πρέπει να πάρει ευρωπαϊκά χρήματα όσο υπάρχει casus belli» – ευχολόγιο με κενά
Ο Πρωθυπουργός μίλησε για «διαπραγματευτικό χαρτί» και για μελλοντική ενσωμάτωση της Τουρκίας σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα. Ομολογήθηκε πολιτική διάθεση ανταλλαγών πάνω σε ζήτημα απειλής πολέμου. Το casus belli μετατρέπεται σε αντικείμενο παζαριού.
Ο Πρωθυπουργός χαρακτήρισε τις NAVTEX παράνομες. Η παρανομία δεν σταματά τίποτα όταν συνοδεύεται από πρακτική αδράνεια. Η επανάληψη της ίδιας φράσης δεν παράγει κυριαρχία.
10) Κάσος: «ούτε εκκρεμότητα ούτε τετελεσμένο» – ξέπλυμα ενός γεγονότος
Παρουσιάστηκε ως μη-γεγονός ένα επεισόδιο που ανέδειξε την τουρκική πρακτική άσκησης πίεσης στο πεδίο. Η «μηδενική ζημιά» χρησιμοποιείται ως άλλοθι ακινησίας.
Ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε το δικαίωμα επέκτασης. Παρέπεμψε την άσκησή του σε αόριστες «κατάλληλες συνθήκες». Το αναφαίρετο μετατράπηκε σε αναβαλλόμενο. Η κυριαρχία παρουσιάστηκε ως επιλογή timing.
12) «Λύση: διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» – δρόμος χωρίς προϋποθέσεις ασφαλείας
Προβλήθηκε ως λύση η προσφυγή, την ώρα που η Τουρκία διατηρεί απειλή πολέμου και αμφισβήτηση κυριαρχίας. Το πλαίσιο αυτό παράγει ασφυκτική πίεση στην ελληνική πλευρά. Η κυβέρνηση αποφεύγει να εξηγήσει πώς εξασφαλίζεται ισορροπία.
13) Ισραήλ – γεωπολιτική εμπορευματοποίηση
Η σχέση παρουσιάστηκε ως «επένδυση» με οικονομικούς δείκτες και αμυντική βιομηχανία. Απουσία πολιτικής στάσης για την αποσταθεροποίηση της περιοχής και τις συνέπειες στην Ελλάδα. Η εξωτερική πολιτική περιγράφηκε ως portfolio.
14) Ουκρανία–Ρωσία: «εθνικό συμφέρον» – ταύτιση χωρίς στρατηγική αυτονομία
Ο Πρωθυπουργός έντυσε επιλογές ευθυγράμμισης με ηθικούς όρους και «εθνικό συμφέρον», έπειτα πέρασε σε ενεργειακή αφήγηση που εξυπηρετεί μεγάλα συμφέροντα. Η Ελλάδα περιγράφηκε ως «γέφυρα» πωλήσεων αερίου. Η ασφάλεια των πολιτών απουσίασε.
15) «Κάθετος Διάδρομος» – παραδοχή ιδιωτικών deals με κρατική πλάτη
Ομολογήθηκε ότι πρόκειται για ιδιωτικές συμφωνίες πάνω σε κρατικές υποδομές όπως η ΔΕΠΑ. Αναφέρθηκε το FSRU Αλεξανδρούπολης και η Ρεβυθούσα ως «κλαδιά» ενός σχεδίου. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη γεωπολιτική για να βαφτίζει εμπορικές ροές ως εθνικό κατόρθωμα.
Υποστηρίχθηκε ότι η διάταξη πέρασε «κανονικά», ότι «κανείς δεν ασχολήθηκε τότε». Παραδέχθηκε ότι δημόσιο αξίωμα απαιτεί προσοχή και στις εντυπώσεις. Ακολούθησε πλήρης άρνηση πολιτικής ευθύνης. Η «καλή νομοθέτηση» μετατράπηκε σε πρόσχημα για προνομιακή μεταχείριση.
Ο Πρωθυπουργός ανακύκλωσε το gov.gr ως γενικό άλλοθι επιτυχίας. Η χώρα γνώρισε τραγωδίες και διαλυμένες υποδομές. Η απάντηση περιορίστηκε σε «χρειάζεται υπομονή». Η υπομονή ζητείται από τα θύματα.
18) ΟΠΕΚΕΠΕ: «χαμένη μάχη» – ομολογία συνενοχής μέσω αδράνειας
Ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε γνώση, προσπάθειες, φόβο και καθυστέρηση. Παραδέχθηκε ότι «φοβηθήκαμε» να αγγίξουμε το σύστημα. Παραδέχθηκε ότι έπρεπε να γίνει νωρίτερα. Η κυβέρνηση κυβέρνησε με τον φόβο της στάσης πληρωμών ως άλλοθι. Το κράτος παραδόθηκε σε εξαρτήσεις.
19) ΑΑΔΕ: «η λύση» – μετακύλιση ευθύνης σε μηχανισμό
Η μετάπτωση παρουσιάστηκε ως εγγύηση «διαφάνειας». Η κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει διαφάνεια στο ίδιο της το διοικητικό σύστημα και αναζητεί σωσίβιο σε άλλη αρχή. Η πολιτική ευθύνη εξαφανίστηκε.
20) Αεροναυτιλία: «bypass με ιδιωτικές δωρεές» – θεσμική αυτοκατάργηση
Ο Πρωθυπουργός αποδέχθηκε ότι καταφεύγει σε ιδιωτικές δωρεές για κρίσιμη δημόσια λειτουργία, δήλωσε θεσμική δυσφορία, προχώρησε στην επιλογή. Η κυβέρνηση ομολογεί αποτυχία του κράτους και υιοθετεί μοντέλο ιδιωτικής υποκατάστασης.
Άνοιξε ζήτημα αναθεώρησης του άρθρου 103 με όρους «αξιολόγησης». Παράλληλα παρουσίασε μπόνους και κίνητρα ως επίτευγμα. Σε χώρα με τεράστια κρίση εμπιστοσύνης, το άνοιγμα αυτού του πεδίου συνιστά πρόσκληση σε νέες εξαρτήσεις.
22) Άρθρο 86 – ωραιοποίηση ενός συστήματος ατιμωρησίας
Ο Πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «η παραγραφή λύθηκε» και ότι το πρόβλημα είναι η προανακριτική. Η κοινωνία βιώνει επί χρόνια ασπίδες, καθυστερήσεις, θεσμικές ακροβασίες. Η εξουσία ζητά να εμφανιστεί ως μεταρρυθμιστής του ίδιου μηχανισμού που χρησιμοποίησε.
23) Εκλογικός νόμος – κήρυγμα «θεσμικής σταθερότητας» για διατήρηση εξουσίας
Δήλωσε ότι δεν θα αλλάξει. Δήλωσε ότι πιστεύει στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Δήλωσε στόχο ποσοστά εξουσίας. Η «θεσμική σταθερότητα» εμφανίζεται ως προπέτασμα για ένα πράγμα: διαρκή μονοκομματική κυριαρχία.
24) Στατιστικά «ευημερίας» – αριθμοί αποκομμένοι από την κοινωνία
Μίλησε για ανεργία, μισθούς, πλεόνασμα. Αναγνώρισε ακρίβεια και στεγαστική ασφυξία, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. Επέλεξε αριθμητικές επιδείξεις. Η κοινωνική πραγματικότητα μένει αβίωτη.
25) «Το δίλημμα είναι οι αντίπαλοί μου» – απαξίωση της δημοκρατικής εναλλακτικής
Απαρίθμησε αντιπάλους, παρουσίασε το πολιτικό πεδίο ως προσωπική σύγκριση προσώπων. Η δημοκρατία κατέβηκε στο επίπεδο «ποιος θα διαχειριστεί την καρέκλα». Η πολιτική μετατράπηκε σε ατομικό project.
26) Θυμός κοινωνίας – παθολογικοποίηση των πολιτών
Μίλησε για «αντισυστημικούς» που πιστεύουν «ανεφάρμοστες λύσεις». Ο θυμός εμφανίστηκε ως προϊόν social media. Η πραγματική γενεσιουργός αιτία είναι το αίσθημα αδικίας, ατιμωρησίας, εγκατάλειψης, ακρίβειας, θεσμικής κατάρρευσης. Η κυβέρνηση επιλέγει να τον περιγράψει αντί να τον θεραπεύσει.
27) Θεσμοί, Δικαιοσύνη – επίκληση Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως πλυντήριο
Ο Πρωθυπουργός έθεσε ως «μόνο αξιόπιστο κριτή» την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η εθνική λογοδοσία υποκαταστάθηκε από ευρωπαϊκές εκθέσεις. Η δημοκρατική ευθύνη μεταφέρθηκε εκτός κοινωνίας.
28) Τέμπη: «μετανιώνω που άφησα να ριζώσουν οι θεωρίες» – μετάθεση από την ουσία στην επικοινωνία
Δήλωσε μετάνοια για «θεωρίες», όχι για πολιτικές πράξεις, όχι για θεσμικές επιλογές, όχι για χειρισμούς που γέννησαν την καχυποψία. Η τραγωδία μετατράπηκε σε πρόβλημα αφήγησης. Η κοινωνία βιώνει πρόβλημα δικαιοσύνης.
29) Ευρώπη–ΗΠΑ: «η Αμερική φίλος» – εθελοδουλία ως διπλωματία
Παρουσίασε την Ευρώπη ως βραδυκίνητο καράβι και τον Ντόναλντ Τραμπ ως δίκαιο κριτή της ευρωπαϊκής αδράνειας στην άμυνα. Η Ελλάδα παρουσιάστηκε ως «στο κέντρο» των εξελίξεων, χωρίς συγκεκριμένα ερείσματα, χωρίς θεσμικά αντίβαρα, χωρίς εθνική θωράκιση.
30) «Ισχύς των αξιών – αξία της ισχύος» – σύνθημα για κάθε χρήση
Κατέληξε με γενικότητες περί ισχυρής Ελλάδας, ασφάλειας και προόδου. Η συνέντευξη περιείχε ομολογίες καθυστέρησης, φόβου, bypass, ιδιωτικών δωρεών, θεσμικής κόπωσης, εθνικής αναβολής και επικοινωνιακής διαχείρισης.
Η χώρα βρίσκεται απέναντι σε μια κυβέρνηση που οικοδομεί πολιτική επιβίωση πάνω σε τρεις τεχνικές:
αναβολή αποφάσεων μέχρι να γίνουν κρίση,
μετάθεση ευθύνης σε «διαδικασίες», «επιτροπές», «Ευρώπη», «βαθύ κράτος»,
αντικατάσταση του κράτους από ιδιωτικές ράγες, ιδιωτικά deals, ιδιωτικές δωρεές.
Η συνέντευξη απέδειξε ότι η «σταθερότητα» είναι άλλο όνομα για την ακινησία και την ατιμωρησία. Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική με πράξεις κυριαρχίας, θεσμούς με λογοδοσία, κράτος με δημόσια ευθύνη, όχι επικοινωνιακούς μονολόγους. https://www.primenews.press/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
