ΟΤΑΝ Ο ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ

 

                                              σκίτσο τού Μποτίλια στο Πέλαγος

Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΛΑΔΑΣ -ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ

1. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΕ

   Με το μυθιστόρημα “Δον Κιχώτης” το πρώτο μέρος τού οποίου εκδόθηκε το 1605 και το δεύτερο το 1615, επισφραγίζει ο Miguel de Cervantes το τέλος τού ιπποτισμού. Ήταν η Ισπανία, ως χώρα τού Μεσογειακού νότου, η περιοχή που βρήκε εκκίνηση στην συγγραφική φαντασία η διακωμώδηση εκείνων των ιπποτικών μορφών, που είχαν αναχθεί σε θρύλο στην Ευρώπη μετά την παρέλευση μιας εποχής, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ιπποτικός κύκλος. Με τα στίφη των σταυροφοριών που εξαπολύθηκαν με στόχο την λεηλασία για το ρημαγδιό τής Ανατολής, έκλεισε ο κύκλος τής επικράτησης τής Ρωμανίας και ξεκίνησε ο κύκλος μεταφοράς τού κέντρου των εξελίξεων από την Νέα Ρώμη εκ νέου στην Παλαιά. Όμως αυτή είχε αλλοιωθεί πλήρως από την κατάκτηση των Φράγκων κατά τον ένατο αιώνα, ενός λαού απροκάλυπτα βάρβαρου, που επέβαλε τις δυαρχικές δοξασίες του, αποδίδοντας θεία υπόσταση στις ενέργειες τού κακού. 

   Με την επιβολή τού δόγματος „filioque“, που επέμενε στην προέλευση τού Πνεύματος τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό, εγκαθιστούσε δογματικά δίπλα στην Μονάδα, που εξέφραζε το Τριαδικό Δόγμα μέσω αγαπητικής κοινωνίας Προσώπων, μια ακόμη δεύτερη αυτοτελή μονάδα. Το Πνεύμα, με υποτιθέμενη προέλευση από περισσότερες εκπορεύσεις, αναγόταν έτσι επί ψευδεπιγράφου οπτικής σε νοθευμένο κοκτέιλ, σε μια βίαιη προσπάθεια παραμερισμού στο υπερβατικό βίωμα τής Αρχής των Πάντων.

 
  Στην Ρωμανία είχε παραμεριστεί κατά τον δέκατο αιώνα από την διοίκηση τής Κωνσταντινουπόλεως η στρατιωτική ιεραρχία, που ήταν αυτή που τής εξασφάλιζε την επιβίωση από την πληθώρα των παντός είδους εχθρών, που επιτίθονταν εναντίον της από κάθε κατεύθυνση. Οι στρατιωτικοί είχαν φροντίσει να ανήκει η γη στούς καλλιεργητές, ούτως ώστε ο αγρότης να είναι ταυτοχρόνως και οπλίτης κατά την διαδικασία υπερασπίσεως τής γης του. Η αδηφαγία όμως τής αυτοκρατορικής καμαρίλας σε συνεργασία με την μοιραία ιδιοτέλεια των τοπικών αρχόντων απέσπασαν την γη από τούς μικροϊδιοκτήτες, συγκεντρώνοντάς την σε εκμεταλλευτικά λατιφούντια κατά το δυτικό πρότυπο. Η στρατιωτική ιεραρχία περιθωριοποιήθηκε από τούς θεσμούς άσκησης τής εξουσίας, ενώ η άμυνα παραμελήθηκε. Οι κρατούντες επιδόθηκαν έκτοτε σε σπουδές “ειδικού τύπου”, με υποτιθέμενη έμφαση στην Κλασσική Ελληνική Ελληνική Γραμματία. Στην ουσία όμως οι μελέτες είχαν πολύ συγκεκριμένο και συγκαλυμμένο διπλής κατευθύνσεως περιεχόμενο. Η πρώτη αφορούσε μια έντονη ενεργοποίηση στην σφαίρα τής συνείδησης των λογίων τής εποχής των έργων τού Αριστοτέλους. Με την κατίσχυση τής νοησιαρχίας αποσκοπείτο η κάμψις τής Χριστιανικής Πίστεως σε πλαίσια εκκοσμίκευσης τής νοοτροπίας των ταγών. Η Πίστις όμως καθώς και η στρατιωτική ετοιμότητα και ευρωστία αποτελούσαν τούς δυο κυρίαρχους πυλώνες έδρασης τής αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος άξονας μελετών εστιαζόταν στην προώθηση κειμένων τού αποκρυφισμού, με καλυμμένο τρόπο διάδοσης τού εωσφορισμού σε ανώτατους κύκλους τής εξουσίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής τής πρακτικής ήταν ο Μιχαήλ Ψελλός, ο οποίος μετέφρασε και πρόβαλλε συν τοις άλλοις τούς “Χαλδαϊκούς Λόγους”, που είναι κείμενο Βαβυλωνιακής μαγείας. Ο πολύ σημαντικός ιστορικός τής περιόδου τής Ρωμανίας Αντώνης Καλδέλλης σε ένα πόνημά του για το έργο “Χρονογραφία” τού Μιχαήλ Ψελλού, που αναφέρεται στούς βίους κάποιων αυτοκρατόρων, περιγράφει την διπρόσωπη πρακτική, που ενώ ασκείται απαξιωτική κριτική σε πρακτικές λαϊκής μαγείας τής αυτοκράτειρας Ζωής σε βά ση Αριστοτελικής νοησιαρχίας, από την άλλη προωθούσε αυτός μαγικού περιεχομένου κείμενα.
   Ο Ψελλός και το κύκλωμά του οργάνωσαν σε μονή τού όρους Όλυμποςτής Βιθυνίας το “Τάγμα τού Ναού τής Ανατολής”. 

https://osmth-greece.org/anazitontas-rizes-naitikou-tagmatos 

  Αυτοί κατόπιν μύησαν τούς τρεις ιδρυτές τού Τάγματος Των Ναϊτών Ιπποτών υπό τον Gottfried von Buillon ως πυρήνα των σταυροφοριών κατά την τριετή παραμονή τους στην Κωνσταντινούπολη πριν τις σταυροφορίες.
  Οι Σταυροφόροι αφού λεηλάτησαν την Ανατολή, με τον πλούτο που λήστευσαν ίδρυσαν τις τράπεζες, που αποτέλεσαν την βάση για την οικονομική ανάπτυξη τής δύσεως, και αφού ρήμαξαν την Ανατολή, αυτή αποχώρησαν παρέχοντας την δυνατότητα στούς Τούρκους να επικρατήσουν με εξαίρεση τις νησίδες κυριαρχίας, με την τής Αυτοκρατορία τής Νίκαιας, το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, το Δεσποτάτο τού Μιστρά και την Κωνσταντινούπολη μετά την απελευθερωσή της το 1261 από τον αυτοκράτορα τής Νίκαιας Μίχελ Παλαιολόγο.

 
  Αφού είχε ολοκληρωθεί η φάση τής καταλήστευσης και γενικής περιθωριοποίησης τής Ανατολής βάσει σχεδίου που είχαν προωθήσει οι εωσφοριστές στην Ρωμανία, είχε περάσει η κύρια ανάπτυξη στην πρωτοβουλία τής δύσεως, ενώ στα κατάλοιπα τής Ρωμανίας είχε αρχίσει να ριζώνει η συνείδηση τής Ελληνικότητας σε αντιπαράθεση προς τούς Λατίνους, με βάση το πρόθεμα “Έλληνες εσμέν" ”κάτω από τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κωνσταντίνο Λάσκαρη (1204-1205) και τον φωτισμένο μαχητή αδελφό του Θεόδωρο Β' Λάσκαρη (1254-1258). Αυτοί ήταν που διατύπωσαν πρώτοι τον όρο “Μεγάλη Ιδέα”, σαν προοπτική “απελευθερώσεως τής σύνολης Ελληνικής Πατρίδας”. Το επόμενο στάδιο πρόβλεπε κατάργηση τής φάσης των Ιπποτών (με διάρκεια περίπου 600 χρόνια, από τον όγδοο αιώνα μέχρι το 1400, σύμφωνα με την διάρκεια τού τύπου 4 χρονικών κύκλων που χαρακτήρισα στην προηγούμενη ανάρτηση ως “ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ”). Τότε ήταν σκόπιμο να διαλυθούν τα ιπποτικά τάγματα, όπως έγινε το 1314 με την καταδίκη των Ναϊτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, βασιλιά της Γαλλίας. Ο κλεμμένος πλούτος και οι τράπεζες, έπρεπε να περάσουν από την δικαιοδοσία των μακελάρηδων στα χέρια των σαράφηδων, επαγγελματιών τραπεζιτών τού σχεδίου, ώστε με την μεταφορά τής τεχνογνωσίας που μετέφεραν επίσης εωσφοριστές τής Ρωμανίας να ξεκινήσει μια στρεβλού τύπου τεχνολογική ανάπτυξη. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τόσο οι Σταυροφορίες όσο και η Αναγέννηση επωάσθηκαν από ελληνοφώνους μέσα στην Ρωμανία με βάση το γενικό σχέδιο επικυριαρχίας σε βάρος τής ανθρωπότητος, εφόσον τίποτε ισχυρό δεν μπορεί να οργανωθεί, εάν δεν στηρίζεται στην μαθηματική δομή τής Ελληνικής Γλώσσης και στην τεχνολογνωσία που αυτή έχει προάγει. Αυτό το ζήτημα θα εξετασθεί σε ιδιαίτερη αναφορά αποτίμησης των κύκλων μεγάλης διάρκειας επιβολής τού γενικού σχεδίου, ώστε να προσπαθηθεί και η σταθμισή του στην σύχρονη φάση).

 
  Τότε άλλαξαν πολλά σχετικά με το “ηρωικό πνεύμα” των ιπποτών, που προπαγάνδιζαν οι συστημικοί μηχανισμοί, φτιάχνοντας θρύλους για ιππότες που απελευθέρωναν πριγκίπισσες σε πύργους που πολιορκούσαν δράκοι. Μαζί με την λήξη τού ιπποτισμού είχε παρέλθει και η περί ηρωισμού προπαγάνδα, καθότι ο μηχανισμός τής διεξαγωγής των πολέμων είχε αλλάξει άρδην. Δεν ήσαν οι έφιπποι σιδηρόφρακτοι πλέον οι αχθοφόροι τής υλικής βίας. Οι τράπεζες είχαν μεταφέρει τόσο την θωράκιση όσο και την δύναμη του πυρός σε μηχανές και οπλικά συστήματα, που είχαν αυξημένο κόστος. Έτσι, εκεί που προηγουμένως ήταν καθοριστικής σημασίας το ανθρώπινο σθένος  και μαχητική αποφασιστικότητα, τον ρόλο άσκησης επιβολής είχαν αναλάβει πλέον οι επενδυτικές ικανότητες των αντιπάλων σε κατασκευάσματα τής ανερχόμενης τεχνολογίας. Η πυρίτιδα, τα πυροβόλα όπλα και τα μεγάλα κανόνια είχαν μετατρέψει την πάλη σώμα με σώμα, που ίσχυε πιο πριν, σε συγκρούσεις εξ αποστάσεως. Αυτοί που διέθεταν πιο αποτελεσματικό εξοπλισμό σε πλοία, πυροβολικό, σύγχρονα τουφέκια, πολεμοφόδια και καλύτερο εφοδιασμό με τρόφιμα με μεθόδους καλλιέργειας που είχαν στείλει το ξύλινο ινί στο μουσείο, είχαν το προτέρημα αυξημένης ισχύος. Γι αυτό προσέτρεχαν στους τραπεζίτες τής εποχής, που δάνειζαν ταυτοχρόνως όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα. Οι τράπεζες είχαν καταστήσει το πνεύμα του ηρωισμού ανενεργό, ξαποστέλνοντάς το στα αζήτητα και αντικαθιστώντας το με την ισχύ τού χρήματος.
 

   Ο μόνος λαός, που για λόγους εθνικής επιβίωσης διατήρησε αμείωτο το πνεύμα του ηρωισμού μέχρι σήμερα, είναι οι Ρώσοι. Δεν ήταν μόνο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νιέφσκυ που δρομολόγησε την έπαρση ψυχής στην αντίσταση ενάντια τους Τεύτονες ιππότες, τούς Σουηδούς εισβολείς και τούς Μογγόλους. Οι στρατιές τού Ναπολέοντα βίωσαν μια πολύ σκληρή ολοκληρωτική ήττα μέσα στα χιόνια τού ρωσικού χειμώνα από την υψηλή μαχητικότητα των Ρώσων. Και όποιος θυμάται το λόγο που απηύθυνε ο Στάλιν στην εκίννηση τού Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, με το “Θέλετε να βιάζουν οι Γερμανοί τις μανάδες και τις γυναίκες σας;”, μπορεί να αισθανθεί τον παλμό αυτών που ακολουθούσαν στην άμυνα άοπλοι τούς οπλοφόρους, για να παραλάβουν τα όπλα τους, όταν αυτοί έπεφταν από τα εχθρικά πυρά, λόγω τής στενότητος των υλικών μέσων. Η ηγεσία τού Κρεμλίνου είχε ανυψώσει τότε και το θρησκευτικό αίσθημα των αμυνόμενων, καλώντας τούς ιερείς να κτυπούν τις καμπάνες των ναών. Στην σύγχρονη εποχή έχει ριζώσει ο ηρωισμός στην λαϊκή ψυχή τής Ρωσίας και δεν χρειάζεται καν η ηγεσία να προβαίνει σε εμψυχωτικές ρυθμίσεις. Αυτό που επιζητούν πλέον οι Ρώσοι είναι ένα κομμάτι ψωμί και συνθήματα για την σωτηρία τής Πατρίδος.

 

   Πλην όμως αυτή η ετοιμότητα αναπτύχθηκε με την αιγίδα τής ηγεσίας. Και όσο κι αν εκφράζει γνήσιους λαϊκούς πόθους, η προέλευσή της δεν παύει να έχει πατερναλιστικό χαρακτήρα, χωρίς να είναι μια αυτόβουλη διαδικασία, έχοντας ως μοναδική αφετηρία την δεξαμενή τής συλλογικής κοινωνικής θελήσεως.  

2. ΑΠΟΤΗΝ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ

 
   Όταν η νομιμοποίηση τού συστήματος στέκει σε ανθεκτικά ερείσματα στην πρόσληψη των πολιτών, τότε η αντίληψή τους αποδέχεται τον πατερναλιστικό χαρακτήρα της. Η συστημική αυστηρότητα, ή για αναφερόμαστε περισσότερο ρεαλιστικά, η καταπίεση στο κοινωνικό κοτέτσι, μετατρέπει τούς ανθρώπους εκόντες άκοντες σε κότες, εφόσον έχουν πρόσβαση μέσω τής προσαρμογής στο υπόλοιπο καλαμπόκι από τον κόπο τους, που τούς επιμερίζει το σύστημα. 

   Αυτό που αντιλαμβάνονται ως προσαρμογή όμως, είναι στην ουσία υποταγή. Εστιάζοντας την προσοχή τους σε υλιστικά εισοδηματικά δεδομένα καθώς και σε αυτό που θεωρούν καταξίωση μέσω τού επιδιωκόμενου κύρους στον περίγυρό τους και εφόσον οι συνθήκες τού περιβάλλοντα χώρου δεν έχουν υποβιβαστεί ακόμη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην καθίστανται στοιχειωδώς ανεκτές, κρίνουν την στάση υποταγής, πιο σύμφορη επιλογή από ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μετατρέψουν το ορνιθοτροφείο σε κατάστημα εμπορίας κρέατος κότας.
   Έστω κι αν η υποταγή τούς περιορίζει δραματικά τις προϋποθέσεις να αναπτύσσουν αυτόβουλα την προσωπικότητά τους και να ρυθμίζουν οι ίδιοι τις συνθήκες τής ζωής τους, αρκούνται να κινούνται μέσα στο μονοδιάστατο τρόκολο, που οι κανόνες τού κατεστημένου καθορίζουν, αποδεχόμενοι μια συστημική μάσκα ψευδούς ευημερίας. Σε τελευταία ανάλυση θεωρούν, ότι παρά την αλλοτρίωση που υφίστανται, οι κανόνες αυτοί είναι αναγκαίο κακό και ότι η αποδοχή τους ανταποκρίνεται στην μέση αναμφισβήτητη αποδοχή τους, που τούς καθιστά αυτονόητους. 

  Ταυτοχρόνως, καθώς το σύστημα τούς έχει εντάξει πλήρως στην λογική του και στις διαδικασίες αναπαραγωγής του, τούς παρέχει ταυτοχρόνως και τα πλαίσια μιας εικονικής κριτικής, ενταγμένης πλήρως και απαράβατα εντός των καθεστηκίων ορίων, ώστε να συντηρούν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας και αυτονομίας, τρέφοντας τα ψυχολογικά τους σύνδρομα, που δομούν την ονείρωξη ότι η κότα είναι αετός. Έτσι βαφτίζοντας το ψάρι κρέας και έστω κι αν η πτήση τους δεν μπορεί να σηκωθεί πάνω από ένα μέτρο ύψος το πολύ, προτάσσοντας την αίσθηση τής ασφάλειας και τής σταθερότητος έναντι τής ελευθερίας και τής αυτονομίας, θεωρούν ότι αποθέτουν αυτά εκούσια στην δικαιοδοσία τού συστήματος. Αντιλαμβανόμενοι το σύστημα ως μη παρακαμπτόμενο εγγυητή των προηγούμενων, το θεωρούν τελικά ως αναγκαία σκέπη τους, ακριβώς όπως ο πατέρας ασκεί αυστηρότητα στα οικογενειακά μέλη, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτή είναι η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Αποδεχόμενοι ότι κάθε τέκνο μπορεί να έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ενώ όλα είναι εκ φύσεως φορείς τού πατρικού γονότυπου, αποδέχονται να μοιάζουν στον πατέρα ως φυσικό νόμο. Όπως είχε διαπιστώσει γλαφυρά ο Μάνος Χατζηδάκης, αποδεχόμενοι το τέρας ξεκινάμε να τού μοιάζουμε. 

   Έτσι οι άνθρωποι θεωρούν δικούς τους τούς συστημικούς θεσμούς που τούς αλλοτριώνουν. Ταυτίζονται με αυτούς, εντάσσονται σε αυτούς και τούς υπηρετούν, κάτω από μια ψευδεπίγραφη ομπρέλα τού έθνους, ενώ την επιβίωση, ή ακόμη και την διάσωσή του θεωρούν ότι εναπόκειται στην αρμοδιότητα τού κατεστημένου. Παρότι αυτό δυναμιτίζει εκ θεμελίων μεσοπρόθεσμα την υπόστασή του, με πρακτικές αθρόας εισροής αλλοφύλων και αντικατάστασης τού γηγενούς πληθυσμού από αυτούς και με ταυτόχρονη αθρόα μετανάστευση σαν αποτέλεσμα τής βάναυσης πτωχοποίησης και τής πλήρους απουσίας προοπτικής για στοιχειώδη επιβίωση. Επιπρόσθετα παρά την απροκάλυπτη εκποίηση των εθνικών πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων στούς ξένους, την καταστροφή τού περιβάλλοντος και την μετατροπή του σε σεληνιακό τοπίο βάσει σχεδίου, την εκποίηση όλων των βασικών υποδομών τής χώρας σε ξένες δυνάμεις, την ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών, που ενώ χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε ως θέρετρα παρκαρίσματος αργόμισθων “ημετέρων” και κομματόσκυλων, δεν είχαν περιέλθει στην ιδιοκτησία μάς ακατάσχετης κερδοσκοπίας, την επιβολή αποπληθυσμού με ενέσιμα δηλητήρια, την επιβολή πλήρους καταστροφής σε ολόκληρους κλάδους ής οικονομίας με αποτέλεσμα την αύξηση τής εξάρτησης μέσω εισαγωγών με ταυτόχρονη εξαναγκαστική έξοδο τού παραγωγικού πληθυσμού από πατρογονικές εστίες που λειτούργησαν στην διάρκεια αιώνων, την έξαρση τής διαφθοράς και την μετατροπή τού κράτους σε φέουδο ολίγων οικογενειών και των μηχανισμών εκδίκασης σε κλίκες παρανόμων, την προώθηση τής έξαρσης των ναρκωτικών και την μετατροπή τού κέντρου των μεγάλων πληθυσμιακών κέντρων (εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αναφερόμαστε σε “πόλεις”) σε γκέτο αθλιότητος, που φοβάται και αποφεύγει να εισέλθει ένας οικογενειάρχης με τα παιδιά του, την απόσπαση των κατοικιών από τούς ιδιοκτήτες για ψίχουλα από αρπακτικές κάσσες μεγάλων αλλοδαπών συγκροτημάτων καταλήστευσης μέσω μιας στοχευμένης υπερχρέωσης λόγω τής έξαρσης τής ένδειας με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, πρόλα αυτά λοιπόν δεν παύουν αι οι κότες να ταυτίζονται με τούς θεσμούς, αναφερόμενοι στην “δημοκρατία μας”, στην “εθνική μας άμυνα”, στην “παιδεία μας” και να στέκουν υπερήφανοι μπροστά στο εθνόσημο που προσαρμόζεται σε εισαγόμενα οπλικά συστήματα στην βάση αύξησης τού εξωτερικού δανεισμού, χωρίς την εκπόνηση εθνικής στρατηγικής και αποτελεσματικών αμυντικών σχεδίων, καθώς τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων προσφεύγουν σε διαμαρτυρίες και παραιτήσεις. 

   Και παρότι οι εξωτερικοί εχθροί εποφθαλμιούν και απειλούν απροκάλυπτα και σε μεγάλη κλίμακα την απόσπαση μεγάλων περιοχών τής χώρας, ενώ εξοπλίζονται με γοργή ταχύτητα, καταλαμβάνουν γειτονικές χώρες, ρίχνουν τα στρατεύματά τους μονίμως σε πολεμικές αντιπαραθέσεις αυξάνοντας την πολεμική τους εμπειρία και επισυνάπτουν παρασκηνιακές συμφωνίες και προβαίνουν σε διανομές τρίτων χωρών με αυτούς που θεωρούμε δήθεν συμμάχους και συνεγγυητές τής εδαφικής ακεραιότητος τής χώρας, παρότι αυτοί προδίδουν ολόκληρους λαούς για μια χούφτα πετρέλαιο, όπως συνέβη πρόσφατα από τις ΗΠΑ με το φτινιάρικο ξεπούλημα των Κούρδων. Και ενώ διοχετεύονται ασύστολα τα οπλικά συστήματα τής χώρας σε πολεμικές διενέξεις που δεν την αφορούν στο ελάχιστο, επισύροντας την οργή ισχυρών δυνάμεων, που βρίσκονται σε συνεχή επέλαση.

   Μέσα σε αυτά τα πλαίσια συντελείται μια συνεχής διολίσθηση, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το χείλος τού γκρεμού. Στην επερχόμενη όμως φάση ξεκίνησε πρόσφατα η υδρόγειος εισέρχεται σε γαλαξιακούς χώρους, όπου κυριαρχούν ανατρεπτικές ενέργειες τελείως διαφορετικές από ότι στο παρελθόν. Και αυτό έχει συμβεί μετά από προηγούμενη “τρέχουσα συγκυρία” (χρονική κατηγορία 1, με διάρκεια περίπου πέντε ετών) , που η δυτική κυριαρχία είχε δείξει τα πιο επιθετικά δόντια της, ενώ το μέλλον που πρόβαλλε ήταν μια εξόχως απειλητική δυστοπία. Ταυτοχρόνως καθόσον το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό έχει απαξιωθεί πλήρως, ήταν επόμενο να εγείρουν νέα σκιρτήματα στην κοινωνική ψυχοσύνθεση. 

   Φθάνοντας το κόπρανο στην κάλτσα, δεν απομένει άλλη επιλογή στις κότες, από το να προβούν σε μια αυτονόητη πια αντιπαραβολή κόστους και οφέλους των πάγιων επιλογών τους, ξεκινώντας να ενθυμούνται ότι φέρουν κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες. Και ενώ το κατεστημένο και οι αμετανόητα προσδεμένοι σε αυτό εξακολουθούν με έμφαση τον χαβά τού αυτοευνουχισμού τής χώρας, οι κότες ξεκινούν να διαπιστώνουν άμεσο πρόβλημα με το κοτετσόσυρμα τής περίστασης. Διότι δεν είναι πλέον ο κίνδυνος που τις απειλεί ο χασάπης, αλλά τα βουνά κουτσουλιάς, κάτω από τα οποία αυτές αναζητούν εισπνοή με ίχνη αέρος.

  Καθώς λοιπόν έχει απέλθει η όποια σταθερότητα τού συστήματος, οι κότες αναλογιζόμενες ότι έχουν ήδη ξεπουπουλιαστεί, καταργούν την πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Η τεχνητή απειλή “το κατεστημένο ή το χάος” έχει μετατραπεί στην διαπίστωση “το κατεστημένο έχει ήδη επιβάλλει το απόλυτο χάος”. Ξεπερνώντας τα συστηματικά διλήμματα, αναζητούν κάποια λύση, έστω κι αν το σύστημα χαρακτηρίζει κάθε επιλογή έξω από τα όρια τού ως βαρβαρότητα. Έτσι γίνεται επίκαιρος ο στίχος τού Κωνσταντίνου Καβάφη, που αφορά τις συνθήκες πλήρους καταπτώσεως και αλλοτρίωσης, ότι “ήσαν κι αυτοί μια κάποια λύση”, εφόσον οι ταγοί και η αποδοχή τους έχει οδηγήσει σε συνθήκες χειρότερες πάσης βαρβαρότητος.

   Επειδή λοιπόν δεν υφίστανται άλλες δυνατότητες, αισθάνεται η κοινωνία, ότι εάν δεν αποτολμήσει να αναπτύξει διαφορετική οπτική από πριν και εάν δεν αναλάβει δικές της πρωτοβουλίες, έχει χάσει τα πάντα από χέρι, πριν καν η συστημική χειραγώγηση ανοίξει εκ νέου φύλλο με μια κραυγαλέα σημαδεμένη τράπουλα, που τα φύλλα της πλέον αποτελούνται από χαρτί τουαλέτας. Τότε απορρίπτεται η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας και επιζητείται διέξοδος και ηγέτης στην βάση αντικατοπτρισμού. 

   Εφόσον η κοινωνία διεκδικεί πλέον την πρόσβαση στο προσκήνιο και παραμερίζοντας τις προηγούμενες τεράστιες αγκυλώσεις της, αισθάνεται να ότι έφθασε η ώρα να αναπτύξει αυτή έξω από την συστημική πεπατημένη πρωτοβουλίες. Και ο Μπροστάρης αναζητείται στην βάση τού αντικατοπτρισμού, ως πρόσωπο αδέκαστο, τολμηρό και ανυποχώρητα αποφασισμένο, πλην όμως πρόσωπο απλό και καθημερινό, που δεν ανήκει στην όποια δοτή και εατθαίρετα επιβεβλημένη ελίτ με τα ψευδεπίγραφα φτιασιδώματα τού δήθεν “έμπειρου” και “ειδικού”. Τουτέστιν ένα πρόσωπο στο οποίον θα μπορεί ο κάθε “ταπεινός και καταφρονημένος”, σύμφωνα με την ομώνυμη νουβέλα τού Ντοστογιέφσκυ, να καθρεφτίζει το δικό του πρόσωπο. Νουβέλα, όχι μυθιστόρημα. Διότι ο όρος νουβέλα περιέχει το νέο ως βολή, πέρα από μυθοπλασίες. Έχει φθάσει πλέον η ώρα για τον επερχόμενο αντιήρωα, για το “μεγάλο ανθρωπάκι”. Το ανθρωπάκι που αναπτύσσεται έξω από τα όρια τής περιθωριοποίησής του, που δεν υπόκειται πλέον στούς ονειδισμούς τού “Άκου Ανθρωπάκο”, που συνέθεσε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ.

  Έφτασε η ώρα που ο ανεμόμυλος παίρνει εκδίκηση από τον Δον Κιχώτη, σε μια προοπτική να παραμεριστούν στην συνείδησή του τα συστημικά “ρεμάλια ήρωες”, όπως χαρακτήρισε ο Νίκος Τσιφόρος τούς σταυροφόρους.
  Πρόκειται για μια εκφορά, που παρόλη την ορμητικότητά της διέπεται από μια απέραντη τρυφερότητα διεμβολισμού τού ατομικού περιβλήματος με διάχυση στο κοινωνικό συνεχές, όπως την αποκαλύπτει στο ποίημα “Μόνωση” ο Γιάννης Ρίτσος:

 

...Κι όμως τα βράδια νοσταλγώ: στον ίσκιο ενός καλού

κι αγαπημένου φίλου αβρά να γείρω να ξεϊδρώσω

ρόδο που φύτρωσε άγονα στην άμμο του γιαλού,

του βλέμματος να ρουφώ τη ζαφειρένια δρόσο.

Ν’ ακούω κοντά μου μια καρδιά να πάλλει δυνατά,

ένας παλμός ν’ ανθεί για με και να κρατώ ένα χέρι

στα λυπημένα χέρια μου, κι ο νους μου να κοιτά...

τη λάμψη του στα μάτια ενός που δέχεται και χαίρει.

 

  Γιά ποιούς ειδικούς και έμπειρους μιλάμε; Μήπως δεν ήταν ένα παιδί αυτός που αποκάλυψε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;

 

3. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΩΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΑΣ

Το θέμα θα συνεχιστεί προσεχώς στο δεύτερο μέρος.

συνεχιζεται.....

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΜΙΑ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ...ΜΕΡΟΣ Ε΄

Μιά αξιοσημείωτη επέτειος – 5

     

ΕργΔημΕργ          

έχασα ν’ αναφέρω στα προηγούμενα, ότι οι Βίκινγκς που παρέμειναν στις αρχικές πατρίδες τους, τον 9ο αιώνα έγιναν καί χριστιανοί – εκτός από αγρότες.  Άλλο τόσο «ξαφνικά»! Κι εκεί που παίρνανε τα Ευαγγέλια των Ιρλανδών μοναχών γιά προσάναμμα, άρχισαν να τα σέβονται!!! (Ναί, «ξαφνικά»!)
Μπροστά σ’ αυτό το παράδοξο, οι ιστορικοί προσπαθούν να μπαλώσουν τ’ αμπάλωτα· υπεύθυνη είναι η κλιματική αλλαγή (πχ λειψυδρία, που χάλασε τις σοδειές), υπεύθυνη η επιθυμία γιά καλές σχέσεις με τους λαούς του νότου της Ευρώπης (ποιούς; αυτούς, που μέχρι τότε οι Βίκινγκς τους είχαν στο φτύσιμο; ), υπεύθυνο το ένα, υπεύθυνο το άλλο. Η λέξη «διείσδυση» (στους άλλους λαούς, τους χριστιανικούς), όμως, μάλλον δεν τους λέει τίποτε. Πολύ συνωμοσιολογική αιτία, ρέ παιδί μου!… διότι προϋποθέτει ύπαρξη κρυμμένου «ιερατείου», που δίνει εντολές. (Άσε που το μυαλό τσινάει λιγάκι καί στο ότι τα φυλετικά ιερατεία είναι ίδιον πολιτισμένων λαών, όχι βαρβάρων διαφόρων ποσοστών βαρβαρότητας.)

Πάντως, αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτή ακριβώς ήταν η αιτία της θρησκευτικής μεταστροφής των Βίκινγκς.
Εδώ βλέπω μερικά πονηρά προβοκατόρικα χαμόγελα, αλλά δεν κάνω πίσω! Θα το απαντήσω. Ναί, ώ Έλληνες, πρέπει ν’ αναρωτηθούμε: πονηριά των Βυζαντινών (με τον Κύριλλο καί τον Μεθόδιο), ή μεγαλύτερη πονηριά των (επίσης καταγομένων από Βίκινγκς) «αγρίων την όψιν Ρώς»; Ποιός απ’ τους δυό έπαιξε το γεωπολιτικό παιχνίδι του με τη θρησκεία, από θέση κυριάρχου; Μήπως καί οι δυό;
…Βλέπετε, πάλι -περίπου- την ίδια εποχή έγιναν κι οι Ρώσσοι (ορθόδοξοι) χριστιανοί. Πάλι «ξαφνικά»! Τώρα, βέβαια, αν σε μερικούς Ρωσσόφιλους ξυνίζει το ότι οι Ρώσσοι σε αρκετές περιπτώσεις ανάγκης δικής μας μας άδειασαν μεγαλοπρεπώς, το ότι θέλουν να βγούν στο Αιγαίο μόνιμα, καί το ότι θέλουν δικό τους πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ξυδάκι! Διείσδυση στα του Βυζαντίου θέλαν, οι άνθρωποι – απλούστατα! Γι’ αυτό έγιναν ορτοντόξ!
Φίλος μέν Πλάτων, φιλτέρα δέ αλήθεια – καί φιλτάτη η Πατρίς, αγαπητοί Ρωσσόφιλοι συν-Έλληνες!…

γ3. Απώτατη ιστορία
Η Ατλαντίδα, ακόμη καί πολύ πρό καταβυθίσεως, πάντα έδειχνε γεωλογική αστάθεια. Τώρα, θα μου πείς… γιατί να κατοικηθεί ένα τέτοιο μέρος; Διότι η αυξημένη ηλεκτρομαγνητική δραστηριότητα των τόπων με σεισμικότητα δημιουργεί έξυπνους λαούς. Πράγμα που στην αρχαιότητα το ξέρανε. Καταλάβατε τώρα γιατί; (Δες πχ Ιαπωνία.) Ως αποτέλεσμα, κόσμος πήγαινε κι ερχόταν στην Ατλαντίδα – πήγανε δικοί μας εκεί (κάπου το 100,000 πΧ), όταν καταβυθίστηκε η (επίσης σεισμογενής) Αιγηΐδα, κι άρχισαν (κάπου το 50,000 πΧ) να (ξανα)φεύγουν τα μεταναστευτικά κύματα (κυρίως) προς Ευρώπη, όταν άρχισαν οι καταβυθίσεις νησιών στην Ατλαντική επικράτεια.
Μά, θα μου πείς… καί γιατί έμεινε κόσμος εκεί, παρ’ όλ’ αυτά; Γιά τον ίδιο λόγο, που μένουν καί στην (σεισμογενέστατη) Κωνσταντινούπολη… τη στιγμή που ολόκληρα νησιά της περιοχής (Βόρδωνες, με τον τάφο του πατριάρχη Φωτίου) βυθίζονται κι αναδύονται. Φοβάται λίγο ο κόσμος στην αρχή, αλλά μετά το ξεχνάει καί συνεχίζει τη ζωή του. Άλλως τε, τα γεωλογικά φαινόμενα είναι υπόθεση αιώνων καί χιλιετιών, όχι ημερών.
Λοιπόν, οι διαπιστωμένες μεταναστεύσεις από την (κυρίως Ελληνική -ναί!-, αλλά ταυτόχρονα καί πολυφυλετική) Ατλαντίδα είναι οι εξής:

• Ελλήνων, Γαλατών (πρώτου κύματος), Βάσκων προς Ευρώπη (η σειρά αναφοράς είναι καί χρονική) : από το 50,000 πΧ μέχρι το 30,000 πΧ.
• Γαλατών (δευτέρου κύματος) καί Πίκτς προς Ιρλανδία, Αζτέκων προς Κεντρική Αμερική, Σκανδιναυών προς Νορβηγία, κάπου το 11,000 πΧ έως λίγο πρίν την καταβύθιση του Κατακλυσμού (9,600 πΧ).
• Σύν οι μετακινήσεις τμημάτων του Ατλαντείου στρατού, που μετά την καταβύθιση ξέμειναν στους τόπους προορισμού (Βέρβεροι στη Β. Αφρική).

Αυτές οι μεταναστεύσεις αιτιολογούνται καί από άλλους παράγοντες, όπως πχ το αν είχε κάποτε αιώνιους πάγους η Σκανδιναυΐα, καί πότε σταμάτησε να έχει. Ή από τα Ελληνικά γράμματα, τα σκαλισμένα πχ στο σπήλαιο της Γκλοζέλ. (Που από το 1930 θεωρούνται «απάτη», ενώι από το 1962 το ίδιο το σπήλαιο παραμένει κλειστό γιά το κοινόν, γιά να μην …αλλοιωθούν οι τοιχογραφίες καί τα σκαλίσματα! Αν είναι «πλαστά», όμως, τί τους νοιάζει; ) Εν πάσει περιπτώσει, στον χάρτη οι μεταναστεύσεις αυτές απεικονίζονται ως εξής:


Επανερχόμαστε στην κατάσταση μετά Κατακλυσμόν.
Κάποια στιγμή (περί το 6,000 με 5,000 πΧ), τα υπολείμματα του νικημένου στρατού των Ατλάντων, τα οποία κυνήγησαν οι Έλληνες μέχρι την Κίνα, ανέλαβαν ξανά δυνάμεις κι άρχισαν άγριες επιδρομές εναντίον της (επίσης άσχημα πληγωμένης) Ελλάδας, από ανατολικά αυτή τη φορά. Ως αποτέλεσμα, εξανδραπόδισαν πολλούς Πελασγικούς πληθυσμούς, τους οποίους υποχρέωσαν ν’ ακολουθήσουν τη θρησκεία του Κρόνου – με τις ανθρωποθυσίες καί τα ρέστα. (Δεν παραγνωρίζω το ότι πιθανώτατα κάποιοι Πελασγοί αλλαξοπίστησαν καί γενιτσαροποιήθηκαν με τη θέλησή τους, όπως στα νεώτερα χρόνια οι Τσάμηδες.)
Όταν, όμως, η Ελλάδα μετά το 4,000 πΧ πήρε ξανά τ’ απάνω της, έδιωξε τους Κρόνιους Πελασγούς, κι αυτοί πήγαν βόρεια. Εκεί αναμίχθηκαν με εντόπιες φυλές, με Άτλαντες, καθώς καί με ανθρωποειδή (Νεάντερταλ – άλλη φορά ο λόγος γι’ αυτά). Κι έτσι, τους ξαναβρίσκουμε στα ιστορικά χρόνια (μετά Χριστόν) ως Φράγκους, να κινούνται δυτικά (Γαλλία)… όπου κάποια στιγμή ενώθηκαν με τους Νορμανδούς καί τακίμιασαν. Φαντάζεστε, βέβαια, τί πληροφορίες αντάλλαξαν τα φυλετικά ιερατεία τους, καί τί στόχους βάλανε!
Το γενικό συμπέρασμα, όμως, είναι ότι κυρίως στα μεταχριστιανικά χρόνια, η Ελλάδα βάλλεται πανταχόθεν από ομάδες Ατλάντων· αν καί πρόκειται γιά υποσύνολα του ίδιου υπερσυνόλου, μονάχα τα (ψευδεπίγραφα) ονόματα αλλάζουν: Φοίνικες, Καρχηδόνιοι, ιουδαίοι, Βερβερίνοι πειρατές, Φράγκοι, «Γάλλοι», «Άγγλοι», «Γερμανοί», καί λοιποί …»πολιτισμένοι» κι απολίτιστοι ομού. Αυτά, γιά να μην έχετε απορίες, γιατί τρώμε τόσες φάπες σήμερα· όντως, ο Ελληνο-Ατλαντικός πόλεμος ουδέποτε έληξε!
Εδώ, όμως, πρέπει να πούμε κάτι, που στους παρατηρητικούς είναι ήδη ξεκάθαρο: πως, οι φυλές που μεταναστεύσανε από Ατλαντίδα, δεν είχαν όλες τους ίδιους στόχους. Καί μόνο το γεγονός ότι επέλεξαν διαφορετικά μέρη προορισμού, αυτό δείχνει. Είχαν χωρίσει τα τσανάκια τους από τότε! Έτσι, με τους Βάσκους καί τους Ιρλανδούς δεν έχουμε έχθρα… ουδέποτε είχαμε· πράγμα που δεν μπορούμε καθόλου να πούμε γιά τους Νορμανδούς.
Οι Ναΐτες, λοιπόν, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μία από τις κατά καιρούς (ένοπλες) εκφράσεις του (Νορμανδικού) Ατλάντειου φυλετικού ιερατείου. Καί ειρήσθω ότι οι σημερινές άρχουσες «Αγγλική» καί «Γαλλική» τάξεις είναι ακριβώς το ίδιο· μην έχετε αυταπάτες!

Λίγο πρίν τις Σταυροφορίες, οι Νορμανδοί είχαν πάρει φόρα να κατακτήσουν τα πάντα! Κατάφεραν καί κατέκτησαν (μ’ ένα πανέξυπνο στρατήγημα) την Αγγλία, κι αμέσως μετά την Ιρλανδία. Ειδικά γιά την Αγγλία: το καλοκαίρι του 1066 μάζεψαν στρατό καί στόλο στις ακτές της Βρεττάνης γιά να περάσουν απέναντι, αλλά τους πήραν χαμπάρι οι Άγγλοι, καί τους περίμεναν με τον δικό τους στρατό. Οπότε, οι Νορμανδοί διαλύθηκαν. Αύγουστος ήτανε, σε λίγο άρχιζε το φθινόπωρο με τις βροχές του (καί τις αγροτικές δουλειές), ο καιρός γινόταν ακατάλληλος γιά έναρξη εκστρατείας (τώι καιρώι εκείνωι), οπότε είδαν οι Άγγλοι ότι γιόκ Νορμανδοί, καί διαλυθήκαν κι αυτοί, γιά να πάνε στα χωράφια τους. Σου λέει, δεν έρχονται τώρα, πάει τέλειωσε γιά φέτος, καί μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι βλέπουμε.
Δεν έρχονται οι Νορμανδοί, έ; Πρίτς!!!
Προχωρημένον Σεπτέμβρη ξαναμαζεύονται οι πονηροί Νορμανδοί, περνάνε απέναντι μέσα σε θαλασσοταραχή κι ομίχλες, δεν βρίσκουν ούτε ίχνος φαντάρου Άγγλου, καί …κατακτάνε την Αγγλία!!! Αφού πρώτα νίκησαν το όπως-όπως μαζεμένο την τελευταία στιγμή …δείγμα Αγγλικού στρατού στην μάχη του Χάστινγκς, στις 14 Οκτωβρίου 1066!
Μεγάλη πλάκα έχουν τα γεγονότα της κηδείας του ηγέτη τους, που πέθανε στην Αγγλία λίγα χρόνια μετά την κατάκτηση· αλλά δεν τ’ αναφέρω, διότι προξενούν σιχασιά! Αν έχετε περιέργεια, οποιοδήποτε σχετικό ιστορικό βιβλίο καί κείμενο θα σας διαφωτίσει.
Ειρήσθω ότι ο περίφημος Ρομπέν των Δασών έδρασε ακριβώς την εποχή εκείνη, ως αντάρτης, μετά την κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς. Η όλη κινηματογραφική παραφιλολογία του Χόλλυγουντ, όμως, στηριζόμενη στην αλλοίωση της Ιστορίας από τους Νορμανδούς, τον παρουσιάζει να ζή 150 χρόνια μετά καί να δρά ως …οπαδός ενός βασιλιά, εις βάρος ενός άλλου βασιλιά!!! Λες καί μιλάμε γιά φίλαθλο ποδοσφαίρου! Πράγμα εντελώς λάθος, εννοείται. Επίσης, να πούμε ότι μέχρι το 1066 η Αγγλία ήταν ορθόδοξη, αλλά οι Νορμανδοί επέβαλαν τον Καθολικισμό – καθώς καί πολλές λέξεις κι εκφράσεις της Γαλλικής γλώσσας. (Κάπου το 40% της σημερινής Αγγλικής.) Μέχρι σήμερα, το ρητό επάνω στον θρόνο του βασιλιά της αγγλίτσας είναι Γαλλικό. («Ντιέ έ μόν ντρουά» = Το Δίκαιό μου είναι ο Θεός, όπως καί το: «Ονί σουά, κί μάλ ύ πάνς» = Ερρέτω ο κακά σκεπτόμενος.)
Συνεπώς, το σημερινό φυλετικό ιερατείο καί της αγγλίτσας, καί της γαλλίτσας, είναι ένα καί το αυτό – το Νορμανδικό-Ναΐτικο. Μή σας ξεγελάει η κατά καιρούς έχθρα αυτών των δύο κρατών. Είναι χαρακτηριστικό το ότι ο Ριχάρδος ο Γ’ ο Λεοντόκαρδος στο βασίλειό του (Αγγλία) πέρασε έξι μήνες όλους κι όλους, καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του! Τον δε υπόλοιπο καιρό τον πέρναγε στη Γαλλία, στον πύργο του ξαδέρφου του, βασιλιά της Γαλλίας. (Με τον οποίο λέγεται πως …κοιμόντουσαν μαζί! Καταλαβαίνετε, βέβαια, τί ακριβώς εννοώ.    ) Αν καί στο μεταξύ η μεν βασιλεία καταργήθηκε στη Γαλλία, ο δέ βασιλικός οίκος της αγγλίτσας είναι πιά Γερμανικός (εδώ καί 300 χρόνια), επαναλαμβάνω πως το φυλετικό ιερατείο αυτών των δύο κρατών είναι ένα καί το αυτό…
…καί κάνει τα ίδια κακουργήματα εις βάρος της Ελλάδας (καί άλλων εθνών), από αποικιοκρατία μέχρι αρχαιοκαπηλία.

Συνεχίζουμε τα ιστορικά… γιά λίγο ακόμη.
Μετά απ’ αυτά, οι Νορμανδοί τρώνε λάχανο καί την Ιρλανδία (γι’ αυτό καί προσωπικώς σέβομαι καί τιμώ τα μάλα τον απελευθερωτικό αγώνα των Ιρλανδών – διότι επί της ουσίας αποτίναξαν τον Ναΐτικο ζυγό), καί μιά εικοσάρα χρόνια μετά ορμάνε στην Ιταλική χερσόνησο, στο αποδυναμωμένο (μετά το Ματζικέρτ – 1071) Βυζάντιο. Τρώνε, όμως, μερικές σφαλιάρες μαζεμένες, καί κάνουν πίσω. Ξανάρχονται στην Ανατολή ως Σταυροφόροι πλέον, καί λίγο αργότερα ως Ναΐτες. Εδώ ακριβώς συναντάμε το ιστορικό νήμα της αρχής του παρόντος άρθρου.
Ειρήσθω ότι οι Ναΐτες δεν συμμετείχαν στην άλωση του 1204, αλλά τους βρίσκουμε αργότερα μέσα στην κατακτημένη Κωνσταντινούπολη ως σαράφηδες (καί φυσικά τοκογλύφους).

γ4. Ο ναός στο Σίτυ
Στο σημείο αυτό, είναι (περισσότερο από) φανερές οι απαντήσεις σε κάποια προηγούμενα ερωτήματα.
Εφ’ όσον οι Ναΐτες εκδιώχθηκαν από τη Γαλλία καί κατέφυγαν στην Αγγλία, κι εφ’ όσον οι άρχουσες τάξεις των δύο αυτών κρατών είναι μία καί η αυτή, ακριβώς εκεί -στην αγγλίτσα- (πρέπει να) βρίσκονται τόσο το δικό τους παρασκευαστήριο αλχημικού χρυσού, όσο καί η υπερ-μυστική βιβλιοθήκη τους! (Καί, προφανώς, καί το τρομερό απόθεμά τους σε χρυσό.) Καί δή, στο λεγόμενο «Σίτυ» του Λονδίνου, που αποτελεί μιά «κλειστή» πόλη μέσα στην πόλη. (Καί …ξεχωριστό κράτος!!! Κάπως σαν το Βατικανό.)
Αν ψάξετε το Διαδίκτυο, θα βρήτε πως το Σίτυ έχει δικό του δήμαρχο, που κατά κάποιο τρόπο θεωρείται ιεραρχικώς ανώτερος καί της βασιλευούσης γραίας… καί ότι δεν γίνεσαι υπήκοος του Σίτυ, επειδή έτσι γουστάρεις – δεμπανά ‘χεις κερδίσει δέκα Τζόκερ μαζεμένα! Πρέπει να σε δεχτούν «αυτοί»!!! Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει πολύ «συνωμοσιολογικό» υλικό γιά διάβασμα στο θέμα – καί δικαιολογημένα! Τώρα, όμως, ξέρετε πολύ καλά το γιατί συμβαίνουν αυτά.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι τα πάντα ξεκινάνε ειδικώτερα από τον ναό των Ναϊτών στο Σίτυ (που έγινε διάσημος από τον «Κώδικα νταΒίντσι»)! Νά ‘τος, εδώ:



Ο αρχικός ναός είναι μόνο το κυκλικό μέρος, αργότερα προστέθηκε η προέκταση – καί ο αρχικός ναός έγινε το ιερό του νέου ναού.



Γιατί, όμως, τα πάντα ξεκινάνε απ’ αυτόν τον ναό; γιά δύο λόγους:
Ο ελάσσων: Βλέπετε καθαρά τις δώδεκα κόγχες, τα 8+2 φέρετρα Ναϊτών, καί το εξάγωνο (του Κρόνου)… Επομένως, μή σας μένει καμμία αμφιβολία περί τίνος πρόκειται!
Καί ο μείζων: Ο ναός αυτός είναι (κυκλικός) ροτόντα, όπως η Ροτόντα της Θεσσαλονίκης…
…καί παίζει ακριβώς τον ίδιο ρόλο! Δηλαδή, είναι ο «Ήλιος» στο «Ηλιακό Σύστημα» του Λονδίνου!
Όπως καταλαβαίνετε (μιά που σας έχω δώσει έτοιμη την ανάλυση γιά τη Θεσσαλονίκη), μπορούμε ν’ αρχίσουμε να ψάχνουμε τον χάρτη του Λονδίνου, ώστε να εντοπίσουμε πολλά πράγματα – καί να βγάλουμε συμπεράσματα.

• Ποιά μνημεία καί σημαντικά κτίρια βρίσκονται επάνω σε «τροχιές πλανητών».
• Τί γωνίες κάνουν μεταξύ τους.
• Αν οι «τροχιές» είναι οι πρωτογενείς, πρό εκρήξεως Φαέθωνος (δηλ. πολλαπλάσια του φ=1.618), ή αν είναι οι τωρινές.
• Ποιά συγκεκριμένη χρονική στιγμή σηματοδοτούν οι γωνίες αυτές – αν σηματοδοτούν κάποια.
• Αν σημειώνονται οι δύο «άγνωστοι» πλανήτες Ήφαιστος καί Πάν.
• Αν σημειώνονται οι «άγνωστοι» τον Μεσαίωνα πλανήτες Ουρανός, Ποσειδών, Πλούτων.
• Κτλ.
• (Καί το άκρως κρυφό καί συμβολικό: Αν ο Τάμεσις παίζει τον ρόλο του ουράνιου Ηριδανού!)

Ωστόσο, δεν θα επιχειρήσω εγώ καί αυτή την ανάλυση, διότι ού χρόνος! Πάντως, από μιά πρόχειρη ματιά που έριξα στον χάρτη προ διετίας, σηματοδοτούνται πολύ καθαρά οι τροχιές των Δία καί Κρόνου – νομίζω πως τ’ ανάκτορα του Μπάκινκγχαμ βρίσκονται επάνω στον Κρόνο, αλλά δεν παίρνω όρκο.
Θα προσθέσω ότι, τον καιρό των Ναϊτών, το Λονδίνο ήταν ένα λασποχώρι με αγροικίες καί σβουνιές στους δρόμους, όπου εκτρεφόντουσαν κότες καί γουρούνια· άρα, οι Ναΐτες είχαν όλη την άνεση να φτιάξουν την τοπογραφία του «Ηλιακού Συστήματος» του Λονδίνου κατά το δοκούν. (Αντιθέτως, οι δικοί μας δυσκολεύτηκαν κάπως – διότι η Θεσσαλονίκη προϋπήρχε ως οργανωμένη πόλη.)
Τέλος, να πούμε ότι ο ναός αυτός είναι από τους ελάχιστους παγκοσμίως, που σημαδεύουν Δύση! Ακόμη ένας είναι η βασιλική του Αγ. Πέτρου στο Βατικανό, που δείχνει ακριβώς την μαθηματική Δύση (δηλ. 90 μοίρες από βορρά αριστεροστρόφως). Ετούτος εδώ δείχνει λιγάκι νοτιοδυτικά… κανένα στοιχηματάκι, κανείς, ότι σημαδεύει την πάλαι ποτέ θέση της Ποσείδιας;


Καί κάτι τελευταίο: υπάρχει ο …κανονικός Ήλιος, αλλά υπάρχει καί ο διαβόητος «Μαύρος Ήλιος»! Χρειάζεται να διευκρινήσω ποιόν αντιπροσωπεύει η Ναΐτικη ροτόντα του Λονδίνου; Δεν νομίζω.

Λοιπόν, απ’ αυτού ακριβώς ξεκινάνε τα (καί σημερινά) δεινά σας, Έλληνες!!! Όχι γενικώς καί αορίστως από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», ή την αγγλίτσα (με τα δάνεια, που μας έκανε προτεκτοράτο, κτλ).
Επιθυμώ, λοιπόν, μιά μέρα να στήσω την Ελληνική Σημαία στον ναό αυτόν, καί να βάλω μιά εντοιχισμένη επιγραφή: «Η Ελλάς κατέκτησε την Ατλαντίδα οριστικώς!»
Γένοιτο!

δ. Συμπεράσματα – το σήμερα
Πιστεύω ότι μέχρις εδώ έδωσα μιά ικανοποιητική εικόνα, του τί ήταν οι Ναΐτες. Όμως, όπως έχουμε πεί πολλές φορές, εδώ δεν κάνουμε απλά ρομαντικές αναδρομές στο παρελθόν. Μας νοιάζει καί μας καίει γιά το τί κάνουν αυτά τα άτομα σήμερα εις βάρος μας. Επομένως, ας δούμε καί τα σύγχρονα καμώματά τους!
Όσο γίνεται συνοπτικώς:

• Οι Ναΐτες σήμερα έχουν αλλαγμένη φανερή μορφή καί οργάνωση, αλλά καθόλου αλλαγμένους τους σκοπούς τους – ούτε τους τομείς δράσης τους (κυρίως την Οικονομία). Ούτε την πίστη τους (Κρόνος).
• Με χιτώνες καί σπαθιά εμφανίζονται πλέον μονάχα στις δικές τους μυστικές τελετές. Όσοι κάνουν το ίδιο σε φανερές τελετές, απλά είναι ψωνάρες – ουδεμία σχέση έχοντες με τους πραγματικούς Ναΐτες του σήμερα. (Γνώμη μου μέν, αλλά δεν νομίζω πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.)
• Συνεργάζονται στενά, όπως στον Μεσαίωνα, με τον παγκόσμιο αρχιερέα του Κρόνου – τον πάπα Ρώμης. (Αν απορείτε, οι ραββίνοι έρχονται ιεραρχικώς παρακάτω απ’ αυτόν.)
• Αποτελούν (όπως στον Μεσαίωνα) κλειστή κλίκα (Σίτυ – όπως το Βατικανό), όπου δεν εισχωρεί ο καθένας.
• Αν εισχωρήσει κάποιος, είναι 1000% δικός τους. (Γιατί δεν βοηθάνε την Ελλάδα οι «Έλληνες» εφοπλιστές του Σίτυ; Έεεεε;;; )
• Ολόκληρο το είναι τους είναι Ατλάντειο· άρα, εξ ορισμού ανθελληνικό.
• Η γεωπολιτική τους (την οποία μπορούν να επιβάλουν σε ολόκληρα κράτη, ακόμη καί μεγέθους ηπαπάρα – τη …«Νέα Ατλαντίδα» εννοώ! lol!!!) παραμένει η ίδια – και αντίθετη με τους Ελληνικούς γεωπολιτικούς στόχους: εξόρμηση προς Ανατολάς, ανατολική Μεσόγειο, Ελλάδα, Αιγαίο, Πόλη, Μέση Ανατολή, Ιερουσαλήμ. Εξόρμηση καί κατάκτηση. (Γιατί, όμως; Μέγα θέμα αυτό, εκτός απ’ τον σύμφυτο ανθελληνισμό τους· κάτι πολύ συγκεκριμένο ψάχνουνε στις περιοχές αυτές – γιά το οποίο, όμως, δεν θέλω να μιλήσω δημοσίως.)

Εμείς οι Έλληνες, τώρα, πώς θ’ αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση που δημιούργησαν οι νεο-Άτλαντες;
Πρώτα-πρώτα, σαφώς με άριστη γνώση της Ιστορίας. (Γιά να τους προλαβαίνουμε καί να τους μπλοκάρουμε τα σχέδια. Καί μιά μέρα ν’ αντεπιτεθούμε!) Καί με συνειδητοποίηση ότι δεν ταλαιπωρούμαστε γενικώς καί αορίστως από πχ «Γερμανούς», αλλά από την συγκεκριμένη κλίκα. Όπως καί με αναγνώριση του κάθε ψευδεπίγραφου σχήματος, πχ «ναός του αγίου Τάδε», όταν διαβάσουμε στη βιογραφία του αγίου Τάδε ότι πρώτα λεγόταν -ξέρω ‘γώ- …Κρόνος! Να καταλαβαίνουμε κάθε φορά ποιοί βρίσκονται από πίσω. Οι καταστάσεις σύγχυσης δεν μας βοηθάνε· αυτούς βοηθάνε!
Μετά, ΜΗΝ τους δίνετε τα λεφτά σας! Ξεκινώντας από τις τράπεζές τους καί φτάνοντας στις οργανώσεις τους (πχ Ερυθρό Σταυρό).
Παραμετά, ΜΗΝ τους δίνετε το χρυσάφι σας!… όσο κι αν βρίσκεστε σε ανάγκη. (Εντάξει, όχι αμέσως σ’ αυτούς, αλλά εμμέσως στα σαράφικα.) Αυτή η προτροπή περιλαμβάνει καί τα χρυσά αφιερώματα σε εκκλησίες, εφ’ όσον το πράγμα βρώμισε πλέον (Τήνος).
Ακόμη πιό μετά, η Ελληνική Γνώση (από επιστημονική καί παραφυσική έρευνα, μέχρι σπάνια βιβλία καί χειρόγραφα) σακόκου!!! Το λέω από τώρα, στην Ελλάδα της Αισυμνητείας οι παραβάτες ειδικά αυτής της εντολής θα τιμωρηθούν με ατιμωτικό θάνατο.

Πιστεύω, αρκούν αυτά.
Όπως πιστεύω καί σ’ ένα όμορφο μέλλον γιά την πολυαγαπημένη μας χώρα!

ΤΕΛΟΣ

 

ΜΙΑ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ..ΜΕΡΟΣ Δ'

Μιά αξιοσημείωτη επέτειος – 4

     

ΕργΔημΕργ          

μως, τί άλλο γράφανε τα ευρεθέντα βιβλία; Ποιές άλλες γνώσεις περιλαμβάνανε;
Να το θέσουμε αλλοιώς:
Ποιές γνώσεις ήταν πιθανόν να περιλαμβάνουν;… τη στιγμή, μάλιστα, που προερχόντουσαν από πανάρχαιες (πρό Κατακλυσμού) πηγές γνώσεων;
Μά, τί άλλο;! Το όνειρο κάθε μαθητευόμενου μάγου!

β2-6. Οι «άλλες» γνώσεις
Οι πιό σημαντικές απ’ αυτές θα μπορούσε να είναι μονάχα οι εξής δύο:

• Η αλχημική κατασκευή χρυσού από ευτελή μέταλλα.
• Καί η συνταγή της αθανασίας.

Φαίνεται πως η πρώτη πράγματι αναγραφόταν… Κι άλλο τόσο φαίνεται πως αυτή την εφάρμοσαν – καί δή, με επιτυχία! Διότι η αλχημική κατασκευή χρυσού τους αύξησε τον ήδη τρομερό -εκ τοκογλυφίας- πλούτο τους.  Αυτή ακριβώς είναι η δεύτερη πηγή ναΐτικου χρυσού, την οποία υπαινισσόμουν. Με τη διαφορά ότι αλχημικό χρυσό δεν μπορείς να παράγεις όσον θέλεις, διότι αν το πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι, θα πέσει η αξία του. Θέλει παραγωγή ελεγχόμενη. Εν πάσει περιπτώσει, πιστεύω φαντάζεστε τί είναι ικανό να κάνει τόσο πολύ χρυσάφι! Γνώμη μου: ένα μεγάλο μέρος της διαμορφώσεως του σημερινού (κυρίως του Δυτικού) κόσμου μας οφείλεται στον συγκεκριμένο χρυσό.
Όσον αφορά το πού τον φτιάξανε: φαίνεται πως είχαν εργαστήρια αρχικά στην Ιερουσαλήμ (κάτω από τον ναό «του Σολομώντος»), καί λίγο πρίν το 1187 (που την πόλη την κατέκτησε ο Σαλαδίν), όταν άρχισαν να φαίνονται τα σκούρα, τα μετέφεραν στην Ευρώπη (συμπεραίνω ειδικά στη Γαλλία). Λογικά, το εργαστήριό τους θα βρισκόταν σε κρύπτη κάτω από ιερό ναού (γιά να μην έχει πρόσβαση ο καθένας), καί δή δικού τους «ιδιωτικού» ναού, όχι γενικά της Καθολικής Εκκλησίας (γιά να μην έχει πρόσβαση ο καθένας, επί δέκα φορές!). Ειρήσθω ότι η Ιερουσαλήμ ξανακατακτήθηκε από τους Δυτικούς γιά μιά σύντομη δεκαπενταετία (1229-1244), αλλά μετά χάθηκε οριστικά.
Εννοείται πως, μετά το κυνηγητό τους στη Γαλλία, το εργαστήριο χρυσού το μετέφεραν αλλού.  Έχω μιά υποψία πού, αλλά πιό κάτω η σχετική κουβέντα.
Όσον αφορά την παρασκευή αλχημικού χρυσού, με μεγάλη πιθανότητα μετά τους Ναΐτες έφτιαξε κι ο γνωστός Νεύτων. Μιά ανεπιβεβαίωτη πληροφορία λέει ότι καί μία φράξια των Γερμανών του Β’ ΠΠ (προσκείμενη στον φόν Κανάρη) έφτιαξε (πολύν) αλχημικό χρυσό (άγνωστο, όμως, πόθεν η συνταγή αυτωνών), ο οποίος τώρα βρίσκεται …κάπου πολύ μακριά… Αυτό θα μας ενδιέφερε τα μέγιστα ως Έλληνες της Αισυμνητείας, αλλά τέτοιες ιστορίες δεν είναι του παρόντος – ούτε προσφέρονται γιά δημόσιο ανάγνωσμα. Τέλος πάντων, προσωπικώς πιστεύω ότι ο Νεύτων πράγματι έφτιαξε αλχημικό χρυσό, καί δή με την ίδια συνταγή των Ναϊτών· διότι αυτοί τη δώσανε ως δώρο στη βασιλική αυλή της αγγλίτσας, ως αντάλλαγμα γιά να εγκατασταθούν εκεί μετά τις περιπέτειες που είχαν με τον Φίλιππο Δ’ τον Ωραίο.
Από την εποχή του Νεύτωνα, όμως, καί γιά κάποιους λόγους, δεν φαίνεται να έχει παραχθεί άλλος αλχημικός χρυσός. Πιθανώτατα η συνταγή κρυπτογραφήθηκε από τον Νεύτωνα, διότι ούτε ο ίδιος θα ήθελε να την πιάσουν μή αποδεκτά άτομα στα χέρια τους – όσο «μυημένα» κι αν ήταν αυτά. (Δεμπανά ‘ταν καί εκατόν τριακοστού τρίτου βαθμού ποδίτσες, δηλαδή. Αν ήταν βλάκες ή παλιοχαρακτήρες, τότε όντως δεν έπρεπε να ξέρουν τέτοια πράγματα.) Άλλο τόσο πιθανόν ήταν η συνταγή να ήταν κρυπτογραφημένη από τους ίδιους τους Ναΐτες, διότι ο Νεύτων έζησε (χοντρικά) τρείς αιώνες μετά την άφιξη των Ναϊτών στην αγγλίτσα.
Προφανώς η συνταγή κι οι Ναΐτες περίμεναν να φανεί ο ικανός.
Βέβαια, ένας σοβαρός λόγος (μή παραγωγής αλχημικού χρυσού σήμερα) είναι πως το χρήμα, από κάποια στιγμή καί μετά μετετράπη σε καθαρά λογιστικές εγγραφές – δηλ. έπαψε να είναι πραγματικό (είτε με χρυσά νομίσματα, είτε με χαρτονομίσματα με πραγματικό αντίκρυσμα σε χρυσό). Αυτό έγινε οριστικώς το 1971, επί Νίξον – πρό της ευρείας χρήσεως ηλεκτρονικών υπολογιστών μέν, αλλά οίκοθεν νοείται πως τέτοιες ιστορίες προσχεδιάζονται αρκετό καιρό πρίν. (Ίσως κι αιώνες!) Καί, φυσικά, δεν χρειάζονται ηλεκτρονικοί υπολογιστές προς τούτο· αρκεί η πέννα καί το μελανοδοχείο – καί η απατεώνικη νοοτροπία των κρατούντων.

Τώρα, γιά τη συνταγή της αθανασίας… Δεν νομίζω πως βρέθηκε μέσα στα βιβλία των Ναϊτών. Αν υπήρχε, αφ’ ενός αρκετοί τους θα μπαίνανε στον πειρασμό να τη δοκιμάσουνε, κι αφ’ ετέρου σήμερα τον κόσμο θα τον κυβερνούσε μιά υπεροργάνωση αθανάτων – με τους οποίους δεν θα μπορούσε να τα βάλει κανείς! Μά, αλήθεια! Φαντάζεστε να δοκιμάζατε να πάτε διανοητική κόντρα με ένα έξυπνο άτομο γνώσεων καί σοφίας εννιακοσίων ετών; Ούτε μία στο δισεκατομμύριο!!!
Φυσικά, ο κόσμος υπό διακυβέρνηση ομάδας αθανάτων θα ήταν τελείως διαφορετικός· τρίς χειρότερος, δηλαδή, απ’ ό,τι είναι τώρα. Διότι πολύ σύντομα η διακυβέρνηση αθανάτων θα κατέπιπτε σε στυγνή απολυταρχική δικτατορία αθανάτων. Γιά ποιόν λόγο, νομίζετε, η κακοτριάδα της Ατλαντίδας ήθελε την αθανασία γιά την πάρτη της (καί γιά κανέναν άλλον – απερίσκεπτε προδότη γιατρέ) ; Από επιστημονικό ενδιαφέρον;
Νομίζω είναι κατανοητό πλέον το γιατί δεν υπήρχε τέτοια συνταγή μέσα στα βιβλία: μετά το στραπάτσο στην Ατλαντίδα της δικτατορίας των τριών καί του Κατακλυσμού, όσοι την ήξεραν, την απέκρυψαν συνειδητά.

Τα ίδια τα βιβλία, όμως… τί απέγιναν, άραγε;
Φαίνεται πως μερικά (μάλλον αντίγραφά τους) δόθηκαν δώρο στον πάπα (καί τη μυστική βιβλιοθήκη του Βατικανού), γιά να (πειστεί να) τους δώσει προνόμια· πχ το προνόμιο να μή δίνουν λόγο σε τοπικούς καθολικούς επισκόπους, αλλά κατ’ ευθείαν στον πάπα. Αυτό το γεγονός εξηγεί επαρκώς την δεκαετή καθυστέρηση να πάρουν οι Ναΐτες την παπική ευλογία καί «βούλα»: ώσπου να τα κατανοήσουν στοιχειωδώς κι ώσπου να τα αντιγράψουν, πέρασαν σαν αέρας τα δέκα πρώτα χρόνια του τάγματος (1119-1129) των πρώτων εννέα Ναϊτών.
Προφανώς, στον πάπα δώσανε μερικά με τις πλέον ανώδυνες γνώσεις (πχ κτίσιμο καθεδρικών), κι αυτός μετά τα τοποθέτησε στη μυστική βιβλιοθήκη… όπου κατά 99.9% εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμη καί σήμερα. (Φυσικά, οι κοινοί θνητοί σαν εμάς… ούτε κάν στα όνειρά μας θα τα δούμε!…)
Όσο γιά τα υπόλοιπα, ούτε ξέρω, ούτε πάει κάπου το μυαλό μου πού μπορεί να βρίσκονται. (Πάει, αλλά το συζητάμε!     ) Πιθανώτατα κάπου (καλά) κρυμμένα· αλλά, μου κάνει εντύπωση που, ενώι όλοι μιλάνε γιά μυστικές βιβλιοθήκες (πχ Βατικανό, κτλ), κανείς «ερευνητής» μέχρι σήμερα δεν συνέδεσε τις λέξεις «Ναΐτης» καί «βιβλιοθήκη». Είμαι μάλλον ο πρώτος που το κάνω! (Όμως, εκεί ακριβώς οδηγεί η λογική. Αναπόφευκτα.)

γ1. Καταγωγή
Λοιπόν… Ήδη παρατηρήσατε ότι στο κείμενο ξεπροβάλλει συχνά-πυκνά η λέξη «Ατλαντίδα». Ωραία, δίνει μιά χροιά μυστηρίου – ας πούμε σαν το κερασάκι στην τούρτα του μυστηρίου των Ναϊτών. Αλλά, γιατί;
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά. Ένα-ένα! Πρώτη ερώτηση… διπλή:
Από πού …προέκυψαν αυτοί οι άνθρωποι; Καί …γιατί …προέκυψαν;
Γιάααα να δούμε.

Ξεκινάμε με τα διαθέσιμα βιογραφικά των εννέα πρώτων Ναϊτών. (Όλα τα ονόματα εδώ – όπου στο τέλος του κειμένου βλέπω ότι με προλάβανε στην ανάμνηση της επετείου, διότι βγάλανε μέχρι καί αναμνηστικά νομίσματα! Καλό είναι να υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται καί θυμούνται.)

• Ούγο ντε Παγιέν: καταγωγή από το χωριό Payns, πολύ κοντά στην Τρουά της Καμπανίας.
• Γκοντφρουά ντέ Σαίν Ομέρ: από το χωριό Σαίν Ομέρ (Άγιος Όμηρος) της βόρειας Γαλλίας, αν καί στη Γουΐκι περιέργως αναφέρεται καί ως «Φλαμανδικής καταγωγής» (δηλ. Ολλανδόφωνος Βέλγος).
• Αντρέ ντέ Μοντμπάρ («Αντρέας Τραγουδιστοβούνης», δηλαδή! Lol!!!) : από το Χοσαντέλ της Βουργουνδίας. (Απ’ όσα κατάλαβα απ’ τη Γουΐκι, το Χοσαντέλ πρέπει να είναι ομαδοποίηση τίτλων ευγενείας, κι όχι χωριό. Εν πάσει περιπτώσει, λεπτομέρεια· δεν είχα τέτοια …καί στο χωριό μου! Lol!!!)
• Ούγος ο Α’, τρίτος γυιός του Θεοβάλδου Β’, κόμη του Μπλουά, ο ίδιος κόμης της Καμπανίας (αν καί προτιμούσε τον τίτλο του κόμη της Τρουά).
• Γκοντφρουά Μπισόλ, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
• Αρσαμπώ ντέ Σαίν Αμάν, παρομοίως. Ο Άγιος Αμάνδος ήταν επίσκοπος του Μάαστριχτ (στη νότια Ολλανδία), καί προς τιμήν του ονομάστηκαν αρκετά χωριά. Εμείς εδώ βλέπουμε κατά Βέλγιο μεριά. Παρεμπιπτόντως, η περιοχή του Μάαστριχτ παράγει κρασιά, καί η διαδικτυακή μου αναζήτηση έβγαλε πως το Μπισόλ είναι είδος κρασιού. Κρασοπατέρες, λοιπόν, οι δύο προηγούμενοι ιππότες! Lol!!!
• Παγιέν ντέ Μοντιντιέ, από βόρεια Γαλλία. (Υπάρχουν δύο χωριά Μοντιντιέ εκεί: πρώτο, δεύτερο.) Ετούτος εδώ έβαλε τη συγγενή του βασίλισσα της αγγλίτσας να φτιάξει ένα σπουδαίο ναΐτικο κέντρο στην Οξφόρδη καί να το χρηματοδοτήσει. (Άρα, οι Ναΐτες δεν πήγαν στην αγγλίτσα μονάχα μετά το 1307.) Οξφόρδη; Όϊ όϊ μάναμ’!… Που βγάζει φιλολόγους που μελετάνε την αρχαία Ελληνική, καί παράγει καί μαϊμουδοπροφητείες-«Αγαθαγγέλους»!…
• Ροσσάλ, κι αυτός διεθνώς άγνωστος. Υποτίθεται (βιογραφικώς) ήδη καρείς μοναχός.
• Γκοντεμάρ, επίσης διεθνώς άγνωστος / επίσης καλόγερος. Αναφέρεται ως Πορτογαλικής καταγωγής.

Αυτοί είναι οι εννέα πρώτοι λεβέντες, αν καί άλλες πηγές μιλάνε γιά τριανταέναν αρχικούς Ναΐτες. (Αλλά προφανώς οι χρονικογράφοι αυτοί συναπαριθμούν καί τους βοηθητικούς – ιπποποκόμους, κτλ. Οπότε, εσφαλμένη εκτίμηση.)

Πάμε τώρα  στον χάρτη.
Μιλάμε γιά  την εξής περιοχή, απάνω-κάτω:

Η οποία συμπίπτει με την πράσινη περιοχή στο χάρτη ετούτον εδώ:


Τί χάρτης είν’ αυτός, τώρα; Είναι ο χάρτης της «Νορσικής» οικογένειας γλωσσών! (Όπου το «Νορσικής» ερμηνεύεται ως «Νορβηγικής», ή «Νορμανδικής») Οι άνθρωποι εκείνοι, λοιπόν, ήτοι οι εννέα πρώτοι Ναΐτες, ήταν Νορμανδοί.

γ2. Απώτερη ιστορία
Ιστορικώς, οι Νορμανδοί κατέβηκαν στη σημερινή βόρεια Γαλλία από τη Σκανδιναυΐα κατά το τέλος του 9ου με αρχές 10ου μΧ αιώνες. Μάλιστα, το πρώτο φέουδό τους σε Γαλλικό έδαφος δημιουργήθηκε το έτος 911 (σημείωση: !!!). «Νορμανδός» είναι ένας μάλλον ασαφής όρος, που σημαίνει «άνθρωπος του Βορρά». Εν πάσει περιπτώσει, οι λεβέντες επί της ουσίας ήταν Βίκινγκς… κι εδώ αρχίζουν τα μυστήρια!
Οι Βίκινγκς (στα Παλαιοαγγλικά σημαίνει «πειρατές») είναι πασίγνωστοι γιά τις επιδρομές που κάνανε στις νοτιώτερες Ευρωπαϊκές περιοχές – κυρίως Αγγλία καί Ιρλανδία.  Στην Αγγλία, μάλιστα, απηύδισαν τόσο πολύ ειδικά τους Δανούς Βίκινγκς, που τους πρόσφεραν το στέμμα της χώρας, μπας κι ησυχάσουν από δαύτους! (Γεγονός! Μάλιστα, οι Δανοί -που δέχτηκαν ασμένως το στέμμα- είχαν συγκεντρώσει πολύ χρυσό, τον περίφημο «Ντάνενγκελντ».) Στην δε Ιρλανδία, την πλήρωσαν περισσότερο οι καλόγεροι των ξεμοναχιασμένων μοναστηριών: οι Βίκινγκς (αφού σκότωναν όσους αντιστεκόντουσαν) άρπαζαν τα χρυσά ιερά σκεύη, τα χρυσόδετα Ευαγγέλια, καί τους πολύτιμους λίθους των εκκλησιών. Πρόσφατα βρέθηκε τάφος Βίκινγκ, με κτερίσματα τα χρυσά μεντεσεδάκια Ευαγγελίου!

• Το πρώτο μυστήριο είναι πως ξαφνικά ( ; ), κάπου στα μέσα του 9ου αιώνα, οι Βίκινγκς παρατάνε τις επιδρομές καί γίνονται αγρότες.

Γιά σκεφτήτε το αυτό, λιγάκι… Τί «αγρότες»; Σε ποιές «καλλιέργειες», εκεί πάνω; Καλλιεργημένα φυτά με ποιά ηλιοφάνεια; (Άντε, ν’ αγοράζουμε λεμόνια Νορβηγίας στο εξής! Lol!!!) Ωστόσο, «οφείλουμε» να καταπίνουμε αμάσητες τις «εξηγήσεις» των ιστορικών!
Οι Βίκινγκς που έμειναν επάνω στη Σκανδιναυΐα, δηλαδή. Διότι…

• …Το δεύτερο σχετικό μυστήριο, είναι πως μεγάλες ομάδες τους κατεβαίνουν διά ξηράς προς τα νότια, στη Δυτική Ευρώπη, ως Νορμανδοί.

Φυσικά, ουδόλως ξέχασαν την τέχνη του σπαθιού – καί στο διάβα τους κατακτούν εδάφη. Ειδικά όλη τη βόρεια Γαλλία καί τις ΒΔ ακτές της (που κοιτάζουν προς αγγλίτσα).

• Καί το τρίτο μυστήριο, είναι πως την ίδια ακριβώς εποχή (περίπου 850 μΧ) αρχίζουν να κατηφορίζουν καί οι Ρώσσοι (ίσον κοκκινομάλληδες), προς τα νοτιοανατολικά αυτοί.

Οι Ρώσσοι είναι όντως Σκανδιναυϊκής καταγωγής καί άμεσοι φυλετικοί συγγενείς των Βίκινγκς. Παράβαλε πχ το όνομα «Χέλγκα», που γίνεται «Όλγα». Κτλ κτλ. (Αυτά δεν είναι δικά μου· είναι γραμμένα «επισήμως».)
Δεν πιστεύω να …πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο κρυμμένο φυλετικό ιερατείο πίσω απ’ όλ’ αυτά, που δίνει εντολές κι οδηγίες, έ; Μπάαααα!!! Εντελώς τυχαία έγιναν όλες αυτές οι μετακινήσεις!    Δεν είμαστε καί συνωμοσιολόγοι, έ;   

(συνεχίζεται

ΜΙΑ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ...ΜΕΡΟΣ Β΄

Μιά αξιοσημείωτη επέτειος – 2

     

ΕργΔημΕργ -

ραίαααα!…

Κάνανε τον ιστορικό τους «βιολογικό» κύκλο, πεθάνανε, ίσως …μετενσαρκωθήκανε, αλλά τί μας νοιάζουν όλ’ αυτά εμάς;
Μας νοιάζουν, διότι οι Ναΐτες άφησαν κληρονομιά.
Μερικές φορές, μάλιστα, όχι μονάχα μας νοιάζει, αλλά καί μας καίει.
Ας πάμε, όμως, στον …συμβολαιογράφο, να δούμε τί άφησαν!

β1. Πολιτισμική αναφορά
Επειδή οι Ναΐτες είναι μία από τις ιστορικές ομάδες, που συνδέονται με κάμποσα επιθυμητά από κάθε κοινό θνητό αγαθά (πλούτο, μυστήριο, ταξίδια σε εξωτικά μέρη, θρύλους…), έχουν δώσει αφορμή να γραφούν αμέτρητα βιβλία γιά πάρτη τους. Τόσο αμιγώς ιστορικά, όσο καί μυθιστορηματικά.
Από την άλλη, καί με αφορμή τα τζιχάντια που πλημμύρισαν την Ευρώπη, πρόσφατα κάποιοι τους θυμήθηκαν ως σημείο αναφοράς παύλα Σταυροφόρους· κι «αναβίωσαν» τα τραγούδια τους! Βρήκαν τα χειρόγραφα, ενορχήστρωσαν τις φωνές στις χορωδίες, διάλεξαν καθεδρικούς με καλή ακουστική… κι αν βάλετε στα ψαχτήρια «songs of Nights Templar», θα σας βγάλουν κάμποσα ναΐτικα τραγουδάκια.
Εδώ σας παρουσιάζω ένα ενδεικτικό, το «Κρούτσεμ Σάνκταμ Σούμπιιτ» (σε μεσαιωνικά εκκλησιαστικά Λατινικά: «τον Άγιο Σταυρό φέρει» – λόγια καί μετάφραση εδώ), το οποίο μάλλον χρησιμοποιήθηκε ως προπαρασκευαστικό (ανυψωτικό του ηθικού) πρίν από μάχες. Απολαύστε!

β2-1. Το παραδάκι!
Επειδή, τώρα, οι περισσότεροι δεν είναι καί τόσο πνευματικά όντα (άρα, στα παπάρια τους ο πολιτισμός), εδώ γίνεται ο κακός χαμός!!! Τον κοσμάκη (που έμαθε πέντε πράγματα γιά τους Ναΐτες) τον έπιασε ο πυρετός του χρυσού! Η θησαυρολαγνεία, να τσεπώσουν τον θησαυρό των Ναϊτών!
Βρέ, πού είν’ ο κρυμμένος θησαυρός; Μπάς κ’ είν’ εδώ; Μπάς κ’ είν’ εκεί; Μπάς κ’ είναι παραπέρα; 
Γνώμη μου, πάντως, είναι ότι οι Ναΐτες τον θησαυρό τον καταχώνιασαν, γιά να συνεχίσουν να τον χρησιμοποιούν…
…από το 1314 μέχρι καί σήμερα!!!
Γι’ αυτό καί δεν βρέθηκε επί τόσους αιώνες! Επειδή εξακολουθούν να τον φυλάνε ζωντανοί άνθρωποι, κι όχι μεσαιωνικά φαντάσματα.

• Βλέπετε, ένας ωραίος τρόπος να εξαφανιστείς, είναι να σκηνοθετήσεις τον θάνατό σου.

(Πρέπει να σας βάλουν σε υποψίες πχ αυτά τα ήξεις-αφήξεις της Καθολικής Εκκλησίας… Πρώτα τους καταδικάζει γιά αίρεση, μέσα σε λίγους μήνες τους αθωώνει… αλλά σε έξι χρόνια ξαναμετανοιώνει καί καίει ζωντανό τον αρχηγό τους. Επομένως, κάτι δεν πάει καλά εδώ!

Μάλλον έπαιξε αλισβερίσι, που δεν βγήκε τελικά:
«- Ή μου δίνεις τα λεφτά καί τα βιβλία, ή σε καίω! Δεν είδες ότι είμαι καλό παιδί κι αθώωσα τους άλλους; Γίνε κι εσύ  καλό  παιδί, να δουλεύουμε μαζί τον κοσμάκη εν κρυπτώι! Είσαι;»
«- Δε σου δίνω τίποτε!»
«- Έτσι είσαι; Στη σούβλα με πατάτες φούρνου, παλιοτόμαρο!!!»)

• Βλέπετε (δίς), τα λεφτά γεννάνε λεφτά.

Μην πάτε μακριά! Δεν έγραψε η Ιστορία στα ίσα, πως οι λεβέντες την κοπάνησαν γι’ αλλού κι άλλαξαν όνομα; Τί νομίζετε, επομένως; Ότι κάτσανε στ’ αυγά τους, όπου πήγανε, καί δεν συνέχισαν τα ίδια;
Ή μήπως δεν υπάρχουν σήμερα τοκογλύφοι… επίσημοι, πχ ΔΝΤ καί τα ρέστα; Μάλιστα, συνεπικουρούμενοι από στρατούς γιά νταβατζηλίκι (ΝΑΤΟ, 6ος στόλος…), όπως ακριβώς κάνουν οι μαφιόζοι τοκογλύφοι με τους μπράβους τους;
Γνωμάρα μου (συμπερασματική), λοιπόν, είναι ότι:

• Οι Ναΐτες δεν χάθηκαν το 1314, απλώς έφυγαν από το ιστορικό προσκήνιο καί όλους αυτούς τους αιώνες μέχρι σήμερα δρούν παρασκηνιακώς.
• Άλλαξαν όνομα καί οργάνωση, ώστε τίποτε πιά να μην θυμίζει επάνω τους τους μεσαιωνικούς ενόπλους τοκογλύφους.
• Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον τεράστιο πλούτο τους, γιά να χρηματοδοτούν τον μετασχηματισμό των κοινωνιών προς την επιθυμητή γι’ αυτούς κατεύθυνση.

Καί ποιά είν’ αυτή;
Χμμμμ… εκείνο που σίγουρα δεν άλλαξε σ’ αυτούς, είναι πως συνεχίζουν να λατρεύουν τον Κρόνο! Άρα, κάποιοι απ’ όσους προωθούν την «Πανθρησκεία», ή κάποιοι απ’ όσους προωθούν το τσιπάρισμα ανθρώπων, πιθανώτατα είναι σημερινοί Ναΐτες.

Σ’ όλα τα παραπάνω, όμως, υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι: το ότι κανείς δεν κάθησε ποτέ να υπολογίσει το ακριβές ύψος του θησαυρού, που μάζεψαν οι Ναΐτες. Γνωρίζουν αρκετοί το πόσο κόστιζε ένα πολεμικό άλογο το 1100, ή ένα πολεμικό πλοίο. Αλλά κανείς ιστορικός (ή οικονομολόγος) δεν μας έκανε τη σούμα!
Εν πάσει περιπτώσει, γνώμη μου είναι (κι όπως είδα, καί του Παλαιού) ότι όλος αυτός ο θησαυρός, όσος καί νά ‘ταν, δεν επαρκεί γιά να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν έναν (επιθυμητόν απ’ αυτούς) μετασχηματισμό της κοινωνίας. Άντε, πες ότι χρηματοδοτήσανε τα σαπιοκάραβα του Κολόμβου· ή το χτίσιμο κάστρων ανά τας Ευρώπας. Αλλά -γιά παράδειγμα- την «Πανθρησκεία»;… Δύσκολο.
Άρα, χρειάζεται να προστεθεί ακόμη ένα μεγάλο ποσόν στο αρχικό.
Τώρα, από πού θα μπορούσε να προέλθει αυτό καί με ποιόν τρόπο… ο λόγος παρακάτω.

Πριν κλείσουμε την ενότητα: ειρήσθω ότι κάτι μπαρμπάδες, που σήμερα φοράνε λευκούς χιτώνες με κόκκινο σταυρό στο στήθος καί υψώνουν σπαθιά σε τελετές, είναι απλώς ψώνια (μεγαλύτερα των μασώνων), που νομίζουν ότι αποτελούν τους σύγχρονους Ναΐτες, καί μαζεύονται σε διάφορες γραφικές συνάξεις «ιπποτών». (Μαζί με άλλους παρεμφερείς, πχ «σύγχρονους Ιωαννίτες», καί τα ρέστα.)
Δε βαρυέσαι… άφες αυτοίς! Αυτό που αναζητάμε, βρίσκεται τελείως αλλού.

β2-2. Ο …άλλος θησαυρός
Η λέξη «θησαυρός» στα Ελληνικά δεν σημαίνει μονάχα χρήμα· σημαίνει καί πνευματικό θησαυρό. Έ, λοιπόν, απ’ αυτόν μας άφησαν πολύ πράμα οι Ναΐτες! (Καί… τζάμπα! Lol!!!)

Οι πρωταρχικοί εννέα λεβέντες του 1118, αφού πήραν το «καλώς έχειν» του βασιλιά της Ιερουσαλήμ καί κατσικώθηκαν στον λόφο του ναού «του Σολομώντος», άρχισαν πάραυτα ανασκαφές. Αυτό το λέει η Ιστορία, δεν τό ‘βγαλα απ’ το κεφάλι μου. Μάλιστα, κάτι αγγλίτσοι, που πήγαν στα ίδια μέρη κατά το 1810 (αν θυμάμαι καλά) καί δοκίμασαν κι αυτοί να ψάξουν, πιστοποίησαν όντως τα ίχνη της ανασκαφής των πρώτων εννέα Ναϊτών.
Μεταξύ θρύλου καί πραγματικότητας, τώρα, λέγεται πως οι πρώτοι εννέα βρήκαν πολλά αρχαία χειρόγραφα (καί δή, μέσα σε κλειστά πιθάρια γιά φύλαξη). Χωρίς να πούν τίποτε σε κανέναν, τα …απαλλοτρίωσαν καί τα …αξιοποίησαν. Πώς; Σε διαφόρους τομείς. Ένας «ορατός» απ’ αυτούς είναι ότι, με πρώτη την περίφημη Νότρ Ντάμ στο Παρίσι, άρχιζαν να κτίζονται οι περίφημοι καθεδρικοί! Σαρανταδύο χρόνια είχαν περάσει από την ανασκαφή εκείνη, όταν τέθηκαν τα θεμέλια της Νότρ Ντάμ το 1160. Είναι προφανές ότι πιό πρίν, κανείς δεν ήξερε πώς να χτίζει τέτοια κτίρια· άρα, τα ξεκίνησαν οι αποκτηθείσες από την ανασκαφή γνώσεις των Ναϊτών.
[Παρένθεση: Επειδή πολλών ο νούς θα πάει σε συγκρίσεις, λέω πως η -αρχαιότερη της Νότρ Ντάμ- Αγία Σοφία η δική μας καί το -πολύ αρχαιότερο- Πάνθεον των Ρωμαίων είναι άλλου είδους κατασκευές, μή συγκρίσιμες με τους καθεδρικούς στον τρόπο οικοδομήσεως. Επειδή, όμως, δεν είμαι ειδικός, περιμένω γνώμες από ειδικούς· όπως πχ του Διονυσίου του εν Βερολίνωι, Μπετορρίπτου Πρωτομαΐστορος!    ]
«- Καί τί θες να πείς, ρέ Εργοδότη; Ότι υπάρχουν καί …αόρατοι -πνευματικοί- τομείς, όπου διέπρεψαν οι Ναΐτες;»
Σαφώς!… Παρακάτω ο λόγος.

Μιά κι ο λόγος γιά την Νότρ Ντάμ, ειρήσθωσαν τινά ακόμη:
i. Τα πέτρινα «πόδια αράχνης», που βλέπουμε στα πλαϊνά του ναού, όσο όμορφα κι αν είναι, εξυπηρετούν πρακτικό σκοπό: είναι αντηρίδες. Δηλαδή, στηρίζουν τους πλαϊνούς τοίχους.

(Η πλήρης εικόνα, εδώ.)

Δείγμα ότι οι κτίστες της Νότρ Ντάμ δεν εμπιστευόντουσαν τη στατική αντοχή των πλαϊνών τοίχων… δείγμα ότι κάνανε δοκιμές σε κάτι άγνωστο!
ii. Οι τέσσερεις μορφές στην πρόσοψη…

(Η πλήρης εικόνα, εδώ.)

…αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα μεγάλα θρησκευτικά ρεύματα: την Ορθοδοξία (ναί, εμάς τους …αιρετικούς!), τον Καθολικισμό, τις αρχαίες θρησκείες (μάλλον μονάχα την αρχαιο-Ελληνική), καί τον ιουδαϊσμό. Αυτός ο τελευταίος είναι η παρτσακλή γυναίκα, δεξιά της κυρίας εισόδου. Παναπεί, ότι με λίγο …ίσιασμα, γίνεται εντάξει! Γίνεται πλήρως αποδεκτός! (Αυτό συγκρατήστε το, γιά παρακάτω.)
iii. Η Νότρ Ντάμ είναι χτισμένη σ’ ένα νησάκι του Σηκουάνα, το Ίλ ντε λά Σιτέ (το νησί της πόλης). Ωστόσο, τον Ζάκ ντέ Μολαί τον κάψανε σε άλλο νησάκι· νομίζω στο διπλανό (που βρίσκεται νοτιοανατολικά), το νησί του Αγίου Λουδοβίκου.

Δε μοιάζει λιγάκι σαν καράβι, από ψηλά;

«- Τί υπονοείς, ρέ Εργοδότη;»

Ένα (θρυλικό) καράβι δικό μας, ένα (συμβολικό) δικό τους…

iv. Τώι καιρώι εκείνωι, ο έμπειρος μάστορας οικοδομών δούλευε επί τρείς μήνες (το καλοκαίρι), καί πληρωνόταν τόσο καλά, ώστε να περάσει χωρίς έσοδα καί τους υπόλοιπους εννέα! Αντιθέτως, σήμερα τρέχουμε επί …όλους τους μήνες, καί δή ίσα-ίσα να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας!!!
Τώρα, αν όντως κάναμε …πρόοδο απ’ τις εργατικές συνθήκες καί αμοιβές του Μεσαίωνα… να μας ζήσουν ο σοσιαλισμός καί τα εργατικά κινήματα! Καρα-lol!!!

β2-3. Ο «αόρατος» άλλος θησαυρός
Κάτι, που αμέσως μας κάνει εντύπωση (όλων ημών των ερευνητών του Παράξενου) είναι …δύο κάτι:

• Το ότι οι πρώτοι εννέα άρχισαν αμέσως ανασκαφές. Παναπεί, πήγαν «συστημένοι»!
• Καί το ότι μεσολαβούν σαρανταδύο χρόνια, από την εύρεση καί ανάγνωση των χειρογράφων, έως την εφαρμογή πρακτικών γνώσεων, που προέκυψαν απ’ αυτά.

Όσον αφορά το πρώτο, ουδέν γνωρίζω. Από πού είχανε την πληροφόρηση πού να σκάψουν καί τί να περιμένουνε, ούτε διάβασα τίποτε πουθενά, ούτε ελπίζω να διαβάσω / μάθω.
Όσον αφορά το δεύτερο, υπάρχει εξήγηση – αν καί ίσως φανεί τραβηγμένη: η καθυστέρηση οφείλεται στην προσπάθεια να διαβάσουν / κατανοήσουν μιά άγνωστη σ’ αυτούς γλώσσα. Καί άγνωστη επίσης στους πάντες του καιρού εκείνου… ίσως καί του σήμερα!
Είναι προφανές ότι αυτά τα χειρόγραφα δεν ήταν αρχαία Ελληνικά, της Ελληνιστικής εποχής, διότι αντίγραφα απ’ αυτά γενικώς κυκλοφορούσαν σε βιβλιοθήκες μοναστηριών· αν καί ψιλοχύμα. Επίσης προφανές είναι ότι δεν ήταν αρχαία εβραϊκά· διότι, αν ήταν τέτοια, οι ιουδαίοι θα είχαν ήδη εφαρμόσει αυτές τις γνώσεις, χίζοντας πχ συναγωγές σε σχήμα -καί ενδεχομένως όγκο- καθεδρικών. Γιά τον ίδιο λόγο, δεν ήταν ούτε Αιγυπτιακά με ιερογλυφικά – αν υποθέσουμε ότι οι Ναΐτες είχαν βρεί τρόπο να διαβάσουν τα ιερογλυφικά.
Τί ήταν, τότε;

(συνεχίζεται)