... βλεπω τους διαδηλωτες να δινουν το αίμα τους, θυσια στην καθαροτητα των ουρανων ...

Τα ΜΑΤ έστειλαν κόσμο στο νοσοκομείο
Δέκα τουλάχιστον άτομα διακομίστηκαν στο νοσοκομείο τη Δευτέρα το βράδυ με τραύματα που ποίκιλλαν, από σπασμένα χέρια, διασείσεις και κατάγματα μέχρι ελαφρότερους μώλωπες, από την επίθεση των ΜΑΤ και τον μαζικό ξυλοδαρμό των διαδηλωτών στην πορεία.

Μόνο μικρής έκτασης δεν ήταν τα επεισόδια που έγιναν τελικά προχθές το βράδυ, μετά τη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας κατά της πορείας 2.000 ανθρώπων που έγινε στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικό Αλέξη Γρηγορόπουλου. Δέκα τουλάχιστον διαδηλωτές διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο μετά την πορεία. Μια κοπέλα με τραύμα στη λεκάνη, άλλη μια με διάσειση και κάταγμα στο χέρι, καθώς και άλλοι με μικρότερης βαρύτητας τραύματα. Αυτουργοί, ήταν άνδρες των ΜΑΤ που «στρίμωξαν» βάσει σχεδίου ένα κομμάτι της πορείας στη Χαριλάου Τρικούπη μεταξύ Μιχαήλ Αγγέλου και 28ης Οκτωβρίου και επιτέθηκαν ξυλοφορτώνοντας διαδηλωτές, χωρίς να έχει υπάρξει κάποιος λόγος. Η μοναδική αφορμή που δόθηκε στην προχθεσινή πορεία ήταν η επίθεση σε τράπεζα με κατεβασμένα ρολά στην Πυρσινέλλα, η οποία αποτράπηκε από άνδρες των ΜΑΤ. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο συγκεκριμένο σημείο και πριν συμβεί ο,τιδήποτε, οι τρεις διμοιρίες που ακολουθούσαν την πορεία πέρασαν τρέχοντας το πεζοδρόμιο της Πυρσινέλλα προς την πλατεία Πάργης κόβοντας ουσιαστικά την πορεία στη μέση, πριν καν πεταχτεί οποιοδήποτε αντικείμενο. Ακόμη και όταν «έφυγαν» μερικά μπουκάλια νερού, η εντύπωση ήταν ότι για πολύ χειρότερα, έχουν γίνει πολύ λιγότερα από τις αστυνομικές δυνάμεις…
Στη συνέχεια αυτές έδειξαν να «ξεσπούν» πάνω στα φοιτητικά μπλοκ ιδιαίτερα, αφήνοντας πίσω τους αρκετούς τραυματίες και 15 προσαχθέντες και 3 συλληφθέντες εξ αυτών. Αντίστοιχη ήταν και η επιχείρηση της ΟΠΚΕ κατά φοιτητών του τμήματος Μηχανικών Επιστήμης Υλικών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.
Διαδηλωτές μιλώντας στον «Η.Α.» έλεγαν (οι παλιότεροι τουλάχιστον) ότι αντίστοιχου μεγέθους ξυλοδαρμός στην πόλη από αστυνομικές δυνάμεις έχει γίνει μόνο στα επεισόδια στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ στο 2ο λύκειο, το 1998.
Καταγγελίες για τους ξυλοδαρμούς εξέδωσε ο σύλλογος καθηγητών του 4ου λυκείου, καθώς ένας από τους τραυματίες ήταν μαθητής του σχολείου. Ο συλλογος διδασκόντων με την ανακοίνωσή του που εκδόθηκε χθες, καταδικάζει «τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό και τη χρήση βίας από τις δυνάμεις καταστολής ενάντια σε μαθητή του σχολείου μας».

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Ανακοίνωση εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ για τα γεγονότα, καταδικάζοντας τη στάση της αστυνομίας. Την καταγγέλλει γιατί «με απερίγραπτη βιαιότητα επιτέθηκε απρόκλητα εναντίον όλου του κορμού των πολιτών, περιλούζοντάς τους με χημικά και δέρνοντας βάναυσα, που διαδήλωναν στη μνήμη της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Γρηγορόπουλου. Όπως φαίνεται ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, με όργανο τον ψευδεπίγραφο υπουργό ‘Προστασίας Πολίτη’ κ. Παπουτσή, στο δίλημμα ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ έχουν επιλέξει την δεύτερη».

Ανακοίνωση καταγγελίας εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων τονίζοντας πως η στάση της αστυνομίας, τόσο στην Αθήνα, όσο και στα Γιάννενα, ήταν «ιδιαίτερα προκλητική». Αναφέρει ότι «η πορεία κτυπήθηκε σχεδόν προτού ξεκινήσει, πνίγοντας την πόλη στα χημικά, σπάζοντας στο ξύλο τους διαδηλωτές, κτυπώντας με ανείπωτη βαρβαρότητα την πορεία.
Το μήνυμα σαφέστατο: Κάθε διαδήλωση, κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας θα γίνεται ανεκτή εφόσον και όταν το θέλει το μακρύ χέρι του κράτους η αστυνομία». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει τη στάση της κυβέρνησης και αναφέρει ότι «ήθελε να στείλει και μήνυμα «τάξης και ασφάλειας», ενόψει της αυριανής επίσκεψης του επιτηρητή μας Στρος Καν. Με αυτό τον τρόπο όμως γίνεται ολοένα και πιο μισητή».
Κακές εντυπώσεις επίσης προκάλεσε η «πανστρατιά» της αστυνομίας, με δυνάμεις ίσως και μεγαλύτερες από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν πέρυσι, με πολλούς άνδρες της Ασφάλειας με πολιτικά, σκούφους και κασκόλ ομάδων και την ομάδα «ΔΙΑΣ» να καταδιώκει πεζούς με κινηματογραφικό τρόπο, με τις μηχανές της να βγαίνουν με ταχύτητα ανάποδα από την οδό Πουτέτση προς την Χαριλάου Τρικούπη, ενώ δεν είχε γίνει η παραμικρή ζημιά και γενικώς, χωρίς να συντρέχει λόγος τέτοιου μεγέθους επέμβασης.

Και η ΕΛΜΕ
Τους χειρισμούς της αστυνομίας καταγγέλλει και η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, καταλογίζοντας στην κυβέρνηση «εκστρατεία τρομοκράτησης που έχει ξεκινήσει από την κυβέρνηση και την αστυνομία ενόψει των διαδηλώσεων στις 15 Δεκέμβρη».
Συμπληρώνει επίσης ότι «η ασύδοτη προσπάθεια τρομοκράτησης της αστυνομίας εφαρμόστηκε και στα Γιάννενα. Μαζί με τη βίαιη καταστολή της ειρηνικής διαδήλωσηςέγιναν και 15 προσαγωγές με 3 συλλήψεις. Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η πολιτική της δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί, ξέρει καλά ότι το μνημόνιο, το ΔΝΤ και η ΕΕ είναι πλέον αποκρουστικά μπροστά στα μάτια του λαού. Για αυτό ο μόνος τρόπος να συνεχίσει την πολιτική της είναι η βία, η τρομοκρατία και η καλλιέργεια της υποταγής. Η κυβέρνηση πρωτοστατεί και πάλι στην ποινικοποίηση αγώνων».
ΠΗΓΗ: Ηπειρωτικός Αγών - Τεταρτη 8 Δεκ. 2010

ΣΧΕΤΙΚΑ 1) Μέρες οργής Δεκέμβρης 2008

2) Εφιάλτης στο Γενικό Κρατικό Αθήνας, Νοέμβριος 1973

Μέρες οργής - Δεκέμβρης 2008 - Αθήνα

Εννέα άνθρωποι που βρέθηκαν στο μέτωπο των εξελίξεων των τελευταίων ημερών δίνουν τη δική τους ερμηνεία.
Ο άνδρας των ΜΑΤ, ο εικονολήπτης, ο έμπορος, ο αναρχικός, η φοιτήτρια, τρεις δημοσιογράφοι, ο φωτορεπόρτερ περιγράφουν αυτά που έζησαν.
ΠΗΓΗ: Περιοδικό BHMAagazino 21 Δεκεμβρίου 2008

Κ.Κ Άνδρας των ΜΑΤ
Είμαι μπάτσος, αλλά δεν είμαι γουρούνι και πολύ περισσότερο δολοφόνος. Είμαι και εγώ ένας εργαζόμενος των 1.000 ευρώ, με δωδεκάωρες βάρδιες, δύσκολες συνθήκες δουλειάς και κακά «αφεντικά». Εγώ όμως δεν μπορώ να απεργήσω ή να διαδηλώσω. Και εγώ στο υπουργείο θέλω να ξεσπάσω, και εμένα οι τράπεζες με αρμέγουν κάθε μήνα. Ναι, είχαμε διαταγές αμυντικής στάσης την Κυριακή και τη Δευτέρα μετά το περιστατικό του Σαββάτου και τον θάνατο του παιδιού. Έχουμε τον τρόπο να επιβάλλουμε την τάξη όταν μας αφήνουν…Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να μας αφήνουν όσοι δίνουν διαταγές, πολιτικές ή επιχειρησιακές.
Εμείς είμαστε εκπαιδευμένοι και με γερά νεύρα. Δεν τραβάμε πιστόλι όταν τα βρούμε σκούρα, παρ’ ότι είμαστε στην πρώτη γραμμή. Τα επιθετικά περιστατικά υπάρχουν λόγω της έντασης των στιγμών. Όπως θα είδες όμως, ένας ξέφευγε, τρεις τον μάζευαν.
Όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι, και όλοι οι διαδηλωτές ταραξίες, έτσι και οι μπάτσοι δεν είναι όλοι γουρούνια και δολοφόνοι. Και αν με πειράζει κάτι από όλα αυτά τα γεγονότα, πλην του θανάτου ενός νέου παιδιού, είναι ότι μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει χωρίς κανένα σεβασμό στην Αστυνομία. Και έχουμε 50.000 αστυνομικούς, το 0,5% του πληθυσμού, αλλά δεν έχουμε ασφάλεια. Είναι επιχειρησιακό πρόβλημα ή πολιτικό;

Αλέξης Π. (εικονολήπτης)
Για πρώτη φορά είδαμε στην πράξη μια νέα μορφή πληροφόρησης, καθώς δόθηκε μεγάλη έκταση στο internet. Δεν θα έλεγα ότι ήταν το πρώτο χαμένο στοίχημα για τα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά ότι εφαρμόστηκε στην πράξη η άμεση πληροφόρηση, με τις ελλείψεις της, όπως η εγκυρότητα.
Ως το 1991, το συμβάν στο κατάστημα «Κ. Μαρούσης» και τις μαθητικές διαδηλώσεις, τα ΜΜΕ, ήταν στην πλευρά των διαδηλωτών. Βρέθηκαν τότε πέντε κακόβουλοι και το κλίμα γύρισε εις βάρος μας.
Δεν είμαστε ρουφιάνοι της Αστυνομίας. Καταγράφουμε γεγονότα με όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, ουδέτερο τρόπο. Αν δεν υπήρχε ένας ολλανδός κάμερα-μαν στημένος σε ταράτσα της Πατησίων, οι επόμενες γενιές δεν θα είχαμε εικόνα από την εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο. Ποιος μου λέει ότι μέρος των επεισοδίων δεν είναι προβοκάτσια;
Γι’ αυτό επιμένω στην ύπαρξη κάμερας και φωτογράφων στις πορείες. Πόσες φωτογραφίες και βίντεο δείχνουν «κουκουλοφόρους» γιαλαντζί, δίπλα ή πίσω από αστυνομικούς; Εκεί είναι καλές οι κάμερες και αλλού είναι ρουφιάνες; Αν δεν υπήρχε το βίντεο με τους πυροβολισμούς στα Εξάρχεια, ακόμη θα είχαμε αμφιβολίες για τους ισχυρισμούς του ειδικού φρουρού. Με έθλιψε ένα γεγονός που είδα αυτές τις μέρες. Σε σπασμένο σούπερ-μάρκετ παππούδες και γιαγιάδες να κλέβουν μακαρόνια. Αυτό δεν είναι κρίση;

Σπύρος Χ. (έμπορος)
Ζήσαμε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Και με μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους που μιλήσαμε οι μνήμες τους γύρισαν χρόνια πίσω, σε εποχές Πολυτεχνείου. Ήταν μια κατάσταση εξέγερσης. Για εμάς βέβαια δεν ήταν ευχάριστα γεγονότα, ήμασταν αυτό που λένε παράπλευρες απώλειες. Ζήσαμε τέσσερα κύματα. Το πρώτο ήταν με τους διαδηλωτές, ειρηνικό, μετά ήρθαν οι πιο άγριοι να σπάσουν συγκεκριμένους στόχους, π.χ. τράπεζες ή γραφεία πολυεθνικών. Το τρίτο κύμα τα έσπαγε όλα, χωρίς διακρίσεις. Και το τέταρτο έκλεβε από τα σπασμένα. Και δεν ήταν μόνο μετανάστες στο πλιάτσικο, πρέπει να σημειώσω. Ήταν άνθρωποι που δεν πάει ο νους σου. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 25 χρονών. Δεν μπορώ να πω ψέματα, 15χρονους δεν είδα να σπάνε και να κλέβουν.
Ήρθα μισή ώρα προτού σπάσουν το μαγαζί και μισή ώρα μετά. Δεν μείναμε εδώ διότι δεν ξέραμε πως θα αντιδράσουμε. Αν και τώρα πιστεύω ότι αν τα μαγαζιά ήταν ανοικτά δεν θα είχαμε τόσες ζημιές. Το χειρότερο συναίσθημα δεν ήταν οι ζημιές. Το χειρότερο ήταν ότι ένιωθες μόνος σου. Απροστάτευτος. Ένιωθες ότι δεν υπάρχει ελπίδα, θα το υποστώ αυτό που έρχεται, αυτόν τον «βιασμό». Όλοι είχαν την ψυχολογία ότι τα σπάμε και δεν μας σταματάει κανένας. Αυτό είναι τρομακτικό. Και τα δευτερόλεπτα ώσπου να έρθω εδώ ήταν αιώνας. Δεν ήξερα τι θα βρω. Ένιωσα σαν κομπάρσος σε ταινία. Δεν ένιωσα οργή αλλά πίκρα. Γιατί εμείς; Γιατί έμποροι που δεν πειράζουν, δεν ενοχλούν, δίνουν δουλειές.
Έχω πάει σε πορείες, καταλήψεις, είμαι πολιτικοποιημένος άνθρωπος, ενεργός πολίτης. Ακούω που λένε ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν όμως στη ζωή και στην κοινωνία. Κάποιοι λίγοι περνάνε καλά, όμορφα και κάποιοι πολύ άσχημα και δύσκολα. Αυτό δεν είναι ένα αδιέξοδο;

Κωστής (αναρχικός)
Είμαι αναρχικός, πατρίδα μου είναι όλος ο κόσμος, δεν πιστεύω στην ιδιοκτησία αλλά στην ισότητα και στην αυτοδιαχείριση. Είμαι υπέρ της ανταλλαγής και όχι της κατανάλωσης. Οι καρποί ανήκουν σε όλους, η γη σε κανέναν. Δεν είμαι επαγγελματίας «χούλιγκαν», δεν καίω και δεν σπάω χωρίς λόγο. Δεν καίω μαγαζιά απλών ανθρώπων, αν και διαφωνώ με την ιδιοκτησία, ούτε πετάω μολότοφ μέσα στον ανύποπτο κόσμο των πολιτών – «τηλεθεατών». Στόχοι μου είναι οι τράπεζες, τα δημόσια κτίρια, οι πολυεθνικές, οι μεγάλες επιχειρήσεις που πίνοντας αίμα αποκομίζουν κέρδη.
Στα γεγονότα της Αθήνας και στη μεγάλη κινητοποίηση της περασμένης Δευτέρας, κάποια στιγμή αποφάσισα να αποσυρθώ. Όλο αυτό που γινόταν δεν ήταν στάση και δράση αναρχικών συντρόφων με αφετηρία τα πιστεύω τους. Ήταν δημιούργημα «μπαχαλάκηδων» που είδαν φως και μπήκαν, απουσία Αστυνομίας και σοβαρών ιδεολόγων συντρόφων, και όχι καθοδηγητών, όπως λάθος λέτε στα χαζοκούτια.
Καθένας βάζει μια κουκούλα, πετάει πέτρες στους μπάτσους και δηλώνει αναρχικός στα κανάλια. Ανάθεμα αν ένας από όλους αυτούς γνωρίζει τον Προυντόν, τον Κροπότκιν, τον Μπακούνιν ή τον Ζήνωνα και τους Κυνικούς. Δεν μας πήραν «τη δουλειά», δεν είναι δουλειά αυτό που κάνουμε πιστεύοντας σε μια άλλη κοινωνία. Ξέρεις πολλούς αναρχικούς που θα έσπαγαν τη βιτρίνα του κυριλάτου μαγαζιού για να «ψωνίσουν» Dolce & Gabbana ή ένα χάι κινητό;
Οι μπάτσοι και καθετί που εκπροσωπεί το καθεστώς θα είναι πάντα εχθροί μας. Η πέτρα και η μολότοφ δεν σκοτώνουν, οι σφαίρες τους σε κάνουν μακαρίτη. Αλλά και οι πολιτικές τους που σε οδηγούν στον πνευματικό θάνατο, αγαπητέ μου «τηλεθεατή».
Δεν θα ζήσω πολύ να δω την αλλαγή και τις συνέπειες αυτής της εξέγερσης: έχω φάει τόσα χημικά στη ζωή μου…

Αλεξάνδρα (Φοιτήτρια)
Ποιος θα πίστευε πριν λίγο καιρό ότι καμένα αυτοκίνητα, σπασμένες βιτρίνες, καπνογόνα, φωτιές και τα ΜΑΤ στους δρόμους θα γίνονταν μέρος της καθημερινότητας στο κέντρο της Αθήνας, όπως και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας; Καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα που φαντάζομαι ότι προβλημάτισε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο: Πριν από το θάνατο του Αλέξη που ήταν κρυμμένη όλη αυτή η οργή, η οποία στην ακραία της μορφή έλαβε διαστάσεις καταστρεπτικής βίας; Η οργή αυτή, όπως παρατηρήσατε τις προηγούμενες ημέρες, έχει την ιδιότητα να εκφράζεται άλλοτε με πράξεις βίας και άλλοτε με πιο συνειδητοποιημένες πράξεις, όπως, π.χ., αυτές από τον χώρο του θεάτρου. Οι τελευταίες με αντιπροσωπεύουν περισσότερο, αντιπροσωπεύουν έναν πιο δημιουργικό τρόπο έκφρασης της κοινωνικής δυσφορίας απέναντι σε ένα καθεστώς το οποίο εν τέλει έχει ισοπεδώσει ακόμη και τις πιο βασικές αξίες της Δημοκρατίας.
Η ίδια η πολιτεία ισοπεδώνει αξίες και πρότυπα, στρέφοντας τους νέους στο περιθώριο. Εκείνοι εύλογα έχουν χάσει κάθε ελπίδα στις βασικές αρχές του πολιτισμού μας που αποκτήθηκαν με πολύ κόπο στον Διαφωτισμό. Έχουν χάσει την πίστη τους στον άνθρωπο και στην ικανότητά του να δρα συνειδητά μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Τι απαντήσεις να δώσει η κοινωνία στους νέους όταν η Δημοκρατία του «σύγχρονου» κόσμου βασίζεται στην εξουσία που κυβερνά άλλοτε με τον φόβο και άλλοτε με τη συναισθηματική υποταγή;
Προτιμώ την ειρηνική διαμαρτυρία κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή με τα κεριά, από τις θορυβώδεις διαδηλώσεις και φυσικά από τα επεισόδια. Γιατί όμως δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων εκείνοι που θα έπρεπε να είναι καθοδηγητές της κοινωνίας μας σε περίοδο κρίσης; Αναφέρομαι στους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Που είναι οι ποιητές, οι συγγραφείς και οι επιστήμονες να καθοδηγήσουν μια νεολαία η οποία έχει παραδοθεί σε ένα κόσμο χωρίς πρότυπα και χωρίς μέλλον;

Αχμάντ Μοαβία (Δημοσιογράφος, συντονιστής ελληνικού φόρουμ μεταναστών)
Αγανάκτησα όπως όλος ο κόσμος, χαίρομαι την κινητοποίηση, αν και δεν την περίμενα τόσο μεγάλη. Δεν ξέρω αν η εξέγερση θα φέρει αλλαγές. Ελπίζω να μην ήταν απλώς οργή που θα περάσει. Είναι πολλές ομάδες στο δρόμο, καθεμιά φωνάζει για το πρόβλημά της.
Είμαι Σουδανός και ζω 30 χρόνια εδώ. Υπάρχει διαφορά με την Ελλάδα που πρωτογνώρισα. Τότε νεολαία και φοιτητικός κόσμος ήταν διαφορετικοί. Η αριστερά κυριαρχούσε, οι στόχοι ήταν σαφείς, τα προβλήματα συγκεκριμένα. Υπήρχαν ζωντανές ιδεολογίες. Σήμερα λείπει η ιδεολογία, η βάση στην οποία στηρίζεσαι για να δεις τον κόσμο. Η νεολαία είναι διχασμένη. Από τη μια θέλει την ευημερία της παγκοσμιοποίησης, της κατανάλωσης και από την άλλη ζητά όσα διεκδικούσαμε τη δεκαετία του 1970. Το 1980 υπήρχε μια μαγική λέξη η «Αλλαγή». Αυτές τις μέρες δεν άκουσα καμία τέτοια λέξη από στόματα πολιτικών.
Δεν περίμενα το πλιάτσικο από μετανάστες. Γνωρίζω ότι στο κέντρο υπάρχουν άτομα που ζουν από αυτό – μικροκλέφτες, μικροαπατεώνες-. Με ενόχλησε ότι ενώ ήταν μικρός αριθμός προβλήθηκε σε μεγάλο βαθμό και φοβήθηκα ότι θα γυρίσουμε χρόνια πίσω, όταν κάθε μετανάστης εθεωρείτο εγκληματίας. Ελπίζω να μην μπει ξανά αυτή η ταμπέλα επειδή πέντε ή δέκα εκμεταλλεύτηκαν τις ταραχές. Στο κέντρο της Αθήνας άλλωστε πολλοί μετανάστες έχουν δικά τους μαγαζιά και κοιμήθηκαν μέσα για να τα προστατεύσουν, έχοντας την ίδια αγωνία με τους έλληνες ιδιοκτήτες. Αυτό δεν το έδειξε κανείς.
Οι πρόσφυγες εδώ έχουν έρθει για ένα καλύτερο μέλλον. Όποιος φεύγει από την πατρίδα του που έχει πόλεμο είναι καλός άνθρωπος και έρχεται ελπίζοντας. Αυτός ποτέ δεν θα κλέψει. Προέρχονται από κοινωνίες με δυνατές αξίες και τις κρατάνε.

Πάνος Τουμάσης (Δημοσιογράφος, Mega Channel)
Έχω ζήσει σαν μαθητής όσα ακολούθησαν τη δολοφονία Καλτεζά το 1985. Στη συνέχεια έζησα, καλύπτοντας ως δημοσιογράφος, πορείες αλλά και επεισόδια. Τα τωρινά γεγονότα ήταν από τις πιο μεγάλες ταραχές, κυρίως επειδή υπήρχε πραγματική οργή από την πλευρά του κόσμου που συμμετείχε στις διαδηλώσεις, αλλά και διότι τα επεισόδια ήταν από τα χειρότερα επειδή τα μέτωπα ήταν πολλά. Το παράπονό μου είναι ότι τα ΜΜΕ – κάμερες, φωτογράφοι, δημοσιογράφοι – θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στις πορείες, κοντά στους διαδηλωτές. Έτσι αναδεικνύονται καλύτερα οι αγώνες, αλλά και αποτρέπεται το να σταθείς περισσότερο σε επεισόδια που τυχόν προκύπτουν. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να είμαστε πίσω από τα ΜΑΤ, άσχετα αν αυτό συμβαίνει τα τελευταία χρόνια επειδή υπάρχει προκατάληψη εις βάρος μας από μια μερίδα διαδηλωτών. Δεν είμαστε ασφαλίτες.
Είναι δύσκολο όταν είσαι στον αέρα να διασταυρώνεις ταυτόχρονα ειδήσεις. Γι’ αυτό η εμπειρία με έχει κάνει να είμαι πολύ επιφυλακτικός με ό,τι μεταδίδω. Υπήρξαν παράλογες ενέργειες από την Αστυνομία μετά το βράδυ του Σαββάτου. Την Κυριακή και τη Δευτέρα απουσίασε πλήρως. Και την Τρίτη, μετά τις φωτιές της προηγούμενης νύχτας, επιτέθηκε στο Σύνταγμα μέρα μεσημέρι σε μαθητές. Δεν υπήρχε μέτρο, και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο όταν μιλάμε για Αστυνομία. Ούτε σωστός σχεδιασμός υπήρξε. Δεν υπήρχε λόγος να πνιγούν γειτονιές όπως το Παλιό Φάληρο στα δακρυγόνα, επειδή 15χρονοι μαθητές πετούσαν πέτρες ή έλεγαν συνθήματα. Εντύπωση μου έκανε επίσης ότι σε αρκετές περιπτώσεις που η κατάσταση πήγαινε προς εκτόνωση εμφανίζονταν «αγανακτισμένοι πολίτες» ηλικίας από 28 ως 35 ετών, πάντα πίσω από τους άνδρες των ΜΑΤ, να πετάνε πέτρες και να προκαλούν τους κουκουλοφόρους.

Άρης Μεσσήνης (Φωτορεπόρτερ, Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων)
Την πρώτη μέρα έφαγα πέτρα, τη δεύτερη μπουνιές, την Τρίτη ξανά πέτρα. Αν δεν ήτανε η δουλειά που αγαπώ, θα ξαναπήγαινα; Καταγράφουμε ιστορικές στιγμές διότι οι πιτσιρικάδες εξεγείρονται πραγματικά. Είμαστε το πρώτο θέμα στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων από την πρώτη ημέρα των γεγονότων. Οι λέξεις είναι επικίνδυνες αν δεν ξέρεις να τις χρησιμοποιείς, το ίδιο και οι φωτογραφίες. Είμαστε στη μέση, κυνηγημένοι και από Αστυνομία και από κουκουλοφόρους. Οι περισσότεροι τα βάζουν όλα στο ίδιο τσουβάλι, δεν διαχωρίζουν τη δουλειά καθενός. Βλέπουν κάμερες στις ταράτσες, δεν καταλαβαίνουν ότι τραβούν γενικά πλάνα, υποψιάζονται ότι βιντεοσκοπούν με …υπερζούμ φακούς για να τα «δώσουν» στην Ασφάλεια. Και όμως ελάχιστες φορές έχω δει κάποιο μέσο να εκθέτει διαδηλωτή. Δεν υπάρχει έλληνας επαγγελματίας φωτογράφος που θα δώσει στην Ασφάλεια φωτογραφίες. Οι ίδιοι οι φωτογράφοι έχουμε αποβάλει όσους η Αστυνομία προσπάθησε να βάλει μέσα στις τάξεις μας. Αν δεν υπήρχαν κάμερες, δημοσιογράφοι και φωτογράφοι, σε κάθε διαδήλωση θρηνούσαμε θύματα. Διότι μερικές φορές δεν μιλάμε για αστυνομικούς αλλά για επικίνδυνους τύπους. Αν δεν υπάρχει εικόνα και δημοσίευση, δεν υπάρχει δικαιοσύνη.
Οι πιτσιρικάδες είναι εγκλωβισμένοι στα όνειρά τους. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Βλέπουν τους γονείς τους να τρέχουν όλη μέρα για να τα βγάλουν πέρα και να πληρώσουν πέντε πιστωτικές και τρία δάνεια. Βλέπουν τη διαφθορά να βασιλεύει. Βλέπουν ένα κράτος που μιλάει για οικονομική κρίση, αλλά ξοδεύει χρήματα σε μοναστήρια, από ‘δώ και ΄κει. Εδώ έχει αρχίσει το δικό μου αίμα να ξαναβράζει…Προσπαθώ να μην έχω συναισθήματα όταν δουλεύω, αλλά αυτές τις ημέρες ήταν δύσκολο, προσπάθησα πολύ να τα περιορίσω.
Ο κίνδυνος είναι μέρος της δουλειάς μας. Δεν φοβάμαι, αλλά αυτές τις ημέρες «μούδιασα» όταν άκουσα ότι σκέπτονται επέμβαση του στρατού. Όποιος και αν το σκέφτηκε είναι απλώς επικίνδυνος.

Τζέιμς Χάιντερ (Δημοσιογράφος των The Times, The Sunday Times)
Έχοντας περάσει αρκετές ημέρες καλύπτοντας τις διαδηλώσεις στην Αθήνα, τρέχοντας στους δρόμους με τους διαδηλωτές και μιλώντας μαζί τους στη «βάση» στο Πολυτεχνείο, με εξέπληξε ότι τα γεγονότα ήταν γερά βασισμένα στην οργή τους για τη διαφθορά και την ανεπάρκεια της κυβέρνησής τους, αλλά και στην αφύπνιση για το καπιταλιστικό σύστημα, όπως αυτό σκοντάφτει στα «κύματα –σοκ» της παγκοσμιοποίησης.
Συνδυαστικά, εκτιμώ ότι η έκταση της βίας βοηθήθηκε από τους φόβους της Αστυνομίας μήπως προκαλέσει περισσότερα θύματα, μετά τον πυροβολισμό του 15χρονου αγοριού, που πυροδότησε αρχικά τα γεγονότα. Ο συνδυασμός αυτής της αρχικής αστυνομικής υπεραντίδρασης ακολουθήθηκε από μια συνολική δειλή αντιμετώπιση της βίας, ίσως υπό τις διαταγές πολύ νευρικών πολιτικών, γεγονός που επέτρεψε να ξεσπάσει η οργή απογοητευμένων ανθρώπων με μαζική βία.
Όλα έμοιαζαν με μια ριζοσπαστική αριστερής προέλευσης ιδεολογία, που έχει ξεπεραστεί σε άλλα μέρη της Ευρώπης, αλλά η οποία, μιλώντας με πολλούς Έλληνες όλων των ηλικιών, μοιάζει να επιζεί στην ελληνική κοινωνία. Στην πίστη στην ταξική πάλη, στην άρνηση του ευρωπαϊκού στυλ προστασίας των καταναλωτών και σε μια δυνατή αναρχική σκέψη, η οποία δίνει αυτή την έξτρα ώθηση που απουσιάζει από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Και στη μέση όλων αυτών πρέπει να αναφέρω ότι με εξέπληξε πραγματικά το ήταν διεγερτικό για πολλούς νεαρούς που ενεπλάκησαν στα επεισόδια η έκρηξη της βίαιης έκφρασης μέσα στην ανιαρή –κατά τα άλλα – ζωή ανθρώπων που δεν έχουν μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον τους. Ρώτησα αρκετούς διαδηλωτές αν έβρισκαν τα γεγονότα συναρπαστικά και αποκρίθηκαν ότι όντως περνούσαν καλά. Δυναμικά παιδιά που άδραξαν την ευκαιρία να κάψουν και να εκφράσουν την οργή τους στη μεσαία τάξη σε πείσμα των δακρυγόνων και της περιστασιακής ευθύνης της Αστυνομίας – με πολλή δόση ατιμωρησίας μάλιστα.
Για πολλούς νέους ανθρώπους, το κάψιμο και η καταστροφή είναι η μεγαλύτερη συγκίνηση που είχαν για πολύ καιρό, μια δύναμη που οδηγεί πολύ κόσμο να καταταγεί στον στρατό ή σε μια αντάρτικη κίνηση, ειδικά όταν προέρχεται και από μια σωστή οργή.

Πλήθος Σαδδουκαίων, μάντεις και αστρονόμοι περιστοιχίζουν τον αυτοκράτορα.

Αναδημοσίευση από την alfavita.gr άρθρο της Νίνας Γεωργιάδου

Δεν υπάρχει λέξη, φράση, συναίσθημα που να μπορεί στοιχειωδώς να περιγράψει αυτό που γίνεται, από τη στιγμή που η ευθεία βολή βρήκε την καρδιά του Αλέξη, και οι ευθείες κουμπουριές βρήκαν τα κεφάλια των δεκατριάχρονων παιδιών και οι τεθλασμένες αναλύσεις των διατεταγμένων ακΤVιστών της καναλαρχικής δημοκρατίας στόχευσαν για άλλη μια φορά στα πλαδαρά καπούλια των καναπέδων, και οι τρισάθλιες δηλώσεις πολιτικών νάνων επιχείρησαν να διασκευάσουν το μεγάλο θυμό, βρίζοντας αυτό που δεν ελέγχουν και οι κουτοπόνηροι δημοσκόποι μαγείρεψαν στη χύτρα της χειραγώγησης τα δικά τους πορίσματα για να αναγορεύσουν τους τίποτα σε μεσσίες και τα παιδιά σε συνωμότες και οι εντεταλμένοι κυβερνητικοί συνδικαλισταράδες ανακάλυψαν την καταστατική νομιμότητα για να αναχαιτίσουν τις θυμωμένες φωνές και οι διατεταγμένοι προϊστάμενοι άπλωσαν χρησιμοποιημένες λαδόκολλες για να τυλίξουν τους υποκινητές (τι πλήξη) και η ντροπή της νομικάτζας έφτιαξε φάκελο στο δολοφονημένο παιδί, αφού πρώτα σκόρπισε ατάκτως τα μαξιλαράκια του καναπέ και ακούμπησε απαλά στο πάτωμα το laptop της σκηνοθετημένης εφόδου (καλά, αυτός θα υπερασπιζόταν και το δολοφόνο του παιδιού του αν πλήρωνε αδρά).
Πλήθος Σαδδουκαίων
Ρωμαίων υπαλλήλων, μάντεις και αστρονόμοι
Περιστοιχίζουν τον αυτοκράτορα.
Το μόνο που δεν περίσσεψε μέσα σε όλα αυτά είναι λίγη ντροπή. Τους περίσσεψε μόνο η «βαθιά οδύνη» - πρωτίστως για τα τζάμια, δευτερευόντως για τη βεβήλωση της τσάντας Armani που θα την κρατήσουν τα ανάξια χέρια του πλιάτσικου χωρίς να συνοδεύεται απ΄το ανάλογο μοντελάκι και την επαρκή ποσότητα σιλικόνης των χειλέων, τριτευόντως για το πλαστικό κωνοφόρο του Συντάγματος και στον πάτο, παρεμπιπτόντως, για τη ζωή ενός παιδιού.
Μια «οδύνη» που μας την πέταξαν στα μούτρα σαν το σταυρό του εξορκιστή, απαιτώντας μαζί και την «καταδίκη, μετά βδελυγμίας» των παιδιών μας.
Διδάσκετε την επανάστασιν κατά του πρίγκηπος;

Κι έπειτα βροχή οι δηλώσεις, αυτών που ποτέ δε βουτάνε τη γλώσσα στο μυαλό – πριν αφοδεύσουν το δύσοσμο μερίδιό τους στο διακαναλικό οχετό – γιατί το ξόδεψαν όλο σε αμαρτωλές συμπράξεις. «Ε, συμβαίνουν κι αυτά», «μεμονωμένο περιστατικό», «ατυχές συμβάν», «παρεξήγηση», «εξοστρακισμός». «θέλημα θεού», «εξυφαίνεται αντεθνική συνωμοσία», «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων»,
«αποτάσσω το σατανά;», «αποταξάμενος».
Τους ύπατους εγώ ανάδειξα
Κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα
Εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου,
κι εναντίον όσων έθαψε πρόωρα η μάνα τους, σ’ αυτή τη χώρα που έχει δημογραφικό πρόβλημα γιατί ξέρει μόνο πώς να θάβει τα παιδιά της. Τον Πέτρουλα, το Διομήδη, τον Κουμή, την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά, τον Τεμπονέρα, το Γρηγορόπουλο κι αυτούς που δεν μνημόνεψε κανείς, το Γιάκα, το Ναμπούζ, το Μουράτη, το Μπουλάτοβιτς, τον Κατσιώτη, το Μέξη, το Λεωνίδη, το Σεγκάκ, το Χριστόπουλο, το Μαραγκάκη, κι άλλους, κι άλλους. Όλα τα τυχαία και μεμονωμένα περιστατικά.

Κι όσους έπεσαν πάνω στις ζαρντινιέρες κι έσπασαν μόνοι τους τα μούτρα τους για να ενοχοποιήσουν τους αθώους πραίτορες ή τόλμησαν να φορέσουν πράσινα, αντικαθεστωτικά παπούτσια.
Ξανθός και όμορφος ο εχθρός του βασιλείου,
Έχει χιτώνα πράσινο και κάτω το ξίφος.
Τα μάτια του , αστραπές και συνωμοσία.
Ευτυχώς σε όλες τις περιπτώσεις η θεόστραβη δικαιοσύνη κατήγαγε νίκη λαμπρά. Όλα τα φονικά χέρια αθώα. «Ε, συμβαίνουν και αυτά», όπως συμβαίνουν και οι ξυλοδαρμοί των συνταξιούχων και το σφυροκόπημα των φοιτητών και οι σιδερογροθιές κατά των δασκάλων και τα ξεγυμνώματα των μεταναστών στον υπόγειο της Ομόνοιας και οι διαπομπεύσεις τους στα αστυνομικά τμήματα και εξάλλου, εσείς είστε το κράτος.
Μη σκεφτείς άσχημα για τους Βησιγότθους.
Είναι κάτι ακίνητα μεζεμένα υποκείμενα
Που παριστάνουν τους επιδρομείς.
Εκείνα μόνο τα δεκαπεντάχρονα στη Λάρισα να δικαστούν παραδειγματικά. Ούτε άφεση, ούτε έφεση. Να βοηθήσουμε λίγο τη θεόστραβη δικαιοσύνη να κρατήσει την παλάντζα της, μη γείρει μονόπατα στη μεριά των απαλλαγών και χάσει τις ισορροπίες της, γιατί πίσω έρχονται κι άλλες αθωώτητες, η Ζήμενς, οι υποκλοπές, οι απαγωγές, ο Ζαχόπουλος, η Γλαυκώπις Αθηνά, η επιτροπή ανταγωνισμού, προτελευταίοι οι κουμπάροι και τελευταίοι οι ρασοφόροι και ο Ρασπούτιν, έχοντας γεμάτες τις βαθιές τσέπες τους με το νερό μιας λίμνης που κάνει ένα φλοίσβο σαν καλοστοιβαγμένες λίρες.
Εξακολουθούσα να βλέπω
Τον επερχόμενο μεσαίωνα,
Με φάλαγγες πιστών,
Με αργυρά δισκοπότηρα, αφρίζοντα αίμα
Με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους.

Τελευταίος βγήκε ο αυτοκράτορας που δεν ήταν πια μόνο γυμνός , αλλά είχε αρχίσει από καιρό να ασελγεί πάνω μας. «Αναλαμβάνω την ευθύνη» και από κάτω, αντί να ακουστεί ένα ‘αίσχος’, ξέσπασε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Πόνεσαν τα χέρια των αυλοκολάκων και άφρισε το στόμα τους να επευφημούν την πολιτική μαγκιά που υπέδειξαν οι image makers προσδοκώντας ανάσταση νεκρών και αύξηση του ποσοστού στη μπαγιάτικη δημοσκοπική πίτα.
«Πες μας πράμα και για τις μεταρρυθμίσεις», ξελαρυγγιαζόντουσαν από κάτω οι αυλοκόλακες.
Παραδίδοντας κλειδιά, πολιτείες, μπετόν και σημαίες,
ξεπουλήσαμε ό, τι είχε απομείνει από το μεγάλο γιουσουρούμ των προκατόχων μας. Τον κρατικό Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας στον κρατικό Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών Γερμανίας, και τον κρατικό Αερομεταφορέα της χώρας στον κρατικό αερομεταφορέα του Κατάρ γιατί πρωτίστως στηρίζουμε την κρατική περιουσία. Και στο λιμάνι του Πειραιά όλοι τώρα οι επίδοξοι πολύτεκνοι τραγουδούν τη διασκευή του άσματος , «πώς ήθελα να είχα κι ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά , που όταν όλα μεγαλώσουν θα γίνουν λεβέντες για χάρη της ‘λαϊκής’ δημοκρατίας της Κίνας». Συγκινητικά πράγματα. Στιγμές εθνικής έξαρσης.
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
Σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων,
Σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;
Να αναστήσουμε τα ζόμπι. Να δώσουμε φρέσκο αίμα και ζεστό χρήμα στους βρυκόλακες. Να συντηρήσουμε τη μηχανή του συστήματος. Φτάνουν 28 δις; Καλά είναι, να μη σας γινόμαστε βάρος. Η κουλτούρα της ανώτερης τάξης. Η εγγενής ευγένεια της μεγάλης αρπαχτής, που στραγγίζει και την τελευταία ανθρώπινη σταγόνα σαν τον αρωματοποιό του Ζισκίντ, αλλά, βρε αδερφέ, τη μετατρέπει σε αιθέριο έλαιο κα τη μετοχοποιεί και τη βγάζει στη μειοδοσία της Σοφοκλέους. Πούλα, πούλα, αγόραζε.
Στο τέλος ένα παιδί που ήτανε γελωτοποιός.
Σαν σίφουνας, ένα ξανθό παιδί να ξεχωρίζει μόνο,
Αλλιώτικο, με άλλη βουή.
Άρχισε να φωνάζει , ενώ όλοι πίστευαν πως του είχαν έγκαιρα κόψει τη γλώσσα. Έδειξε πως σκεφτόταν , ενώ όλοι ήταν σίγουροι πως στη φωλιά του κούκου που μεγάλωσε, οι λοβοτομές ήταν αποτελεσματικές. Κι άρχισε να τρέχει, το μπαγάσικο, σα σίφουνας, κρατώντας στο ένα χέρι μια πέτρα και στο άλλο δυο νεράτζια.
Αιτία της δραπέτευσης το γκρίζο σχολείο με τους γκρίζους τοίχους και τις γκρίζες ιδέες.
Αιτία της δραπέτευσης η καθημερινή ειρωνεία της δωρεάν εκπαίδευσης που πάσχει από βουλημική αδηφαγία.
Aιτία ο άνεργος πατέρας του και ο τετραμηνίτης συμβασιούχος αδερφός του.
Αιτία τα τιμημένα γερατειά των παππούδων του που λιμοκτονούν με τα τετρακόσια ευρώ.
Αιτία η Γλαυκώπις Αθηνά που ‘φαγε 2,5 εκατομμύρια ευρώ για μια χριστουγεννιάτικη πίτα και ο κουδουνιστός φλοίσβος των ρασοφόρων.
Αιτία τα τυφλά χτυπήματα στο κεφάλι , με την ανάποδη του γκλομπ κι εκείνος ο μπάσταρδος κρανοφόρος που του ψιθύρισε κυνικά στ’ αυτί,
‘πού είναι ρε, ο Αλέξης ο, ε, ο ;’
Αιτία η μαύρη κάμερα στο στύλο που γράφει ανεξίτηλα όσους ακόμα χαμογελούν κι όσους τολμούν να βγάζουν περιπαιχτικά τη γλώσσα
Αιτία η μαύρη κι άραχνη προοπτική του στη γενιά των εφτακοσίων ευρώ, που μετά έγιναν πεντακόσια και τώρα κατρακύλησαν κάτω απ΄τα τετρακόσια.
Αιτία οι εικόνες από ένα κόσμο που πεθαίνει πεινασμένος στην κοινωνία της επιλεκτικής αφθονίας.
Αιτία ένας ρυπαρός, πεισιθανάτιος πλανήτης.
Αιτία ο καραφλός κόσμος των ενηλίκων, με το μεγάλο στομάχι, το νυσταγμένο μυαλό και τα ευνουχισμένα αισθήματα, που χωθήκαμε στα φουστάνια του εφησυχασμού και δεν διεκδικούμε πια ούτε το δικαίωμα των παιδιών μας στη ζωή.
Αιτία
Αυτός που χτίζει ένα σπιτάκι και λέει, καλά είμαι εδώ.
Όλα τα ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
Όλοι που γράφουν λόγους για την εποχή
Δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
Όλα αυτά το παιδί μου τα ζει και τα εμπεδώνει μέχρι αηδίας. Είναι η πρώτη μεταπολεμική γενιά που βλέπει το μέλλον της κατάμαυρο. Τι ανυπόφορος συνδυασμός η καρτερία της φρίκης στα δεκαπέντε σου χρόνια
Και πάλι δεν ήξερε πώς να διαμαρτυρηθεί, γιατί του κοντύναμε τη γλώσσα κι έτσι άρχισε να μιλάει με νοήματα. Πήρε μια πέτρα, την έριξε και … μπαμ, έσπασε η βιτρίνα του συστήματος.
Τότε μόνο αφυπνίστηκαν όλα τα αντανακλαστικά κι ενεργοποιήθηκαν οι συναγερμοί και άρχισαν να ουρλιάζουν οι σειρήνες.
Γιατί ρε; Έχεις τόσες επίλογές.
Να μένεις αγράμματος, ενώ διαβάζεις.
Να πεθαίνεις πριν γεράσεις.
«Καλά Χριστούγεννα, μαλάκα κουραμπιέ», είπε το παιδί κι απομακρύνθηκε.
Ήξερε πως δεν είχε να περιμένει ούτε τους τρεις μάγους, ούτε τον Άη Βασίλη που ήτανε σκέτη λέρα.
Μόνο ο Ηρώδης τον καραδοκούσε στη γωνία.
Κι εγώ φεύγω.
Αναζητάω έντρομος την όψη σου.
Κάτω στο βάθος, τόσα πέλματα βαριά.
Μα ακούω να ‘ρχεται καινούργιο βήμα.

Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου

Το λάβαρα ανέμισαν από τον Νταλάρα.

Επιτύμβιο.

Ποιός είναι ο Κύριος αυτός με τον κόκκινο φάκελο και το αίμα στο χέρι;

(αναμετάδοση από τον "Σκύλο της Βαλια Καλντα")

Βρήκα αυτή τη σημερινή φωτογραφία στα πρακτορεία. Η λεζάντα της λέει:

«A man stands in front of riot policemen during a demonstration in Athens December 9, 2008. Hundreds of protesters threw stones and bottles at lines of riot police outside the Greek parliament on Tuesday, in a fourth day of anti-government clashes triggered by police killing a teenager. REUTERS/John Kolesidis (GREECE)»

Ο (εμφανώς νεαρός) φωτογράφος δεν αναγνώρισε τον Κύριο (με κεφαλαίο Κ) Αντώνη Καρρά. Που αν και είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ δεν έλειψε από κανέναν αγώνα της νεολαίας. Δεν επανεξελέγη βουλευτής γιατί δεν «είχε βάλει κάτι στην άκρη» όπως άλλοι. Και πορεύεται στην ένατη δεκαετία της ζωής του με μοναδικό όπλο την αξιοπρέπειά του.

Η επόμενη λεζάντα του ίδιου φωτογράφου είναι «A man's hand drips blood as he stands in front of riot policemen during a demonstration in Athens December 9, 2008. Hundreds of protesters threw stones and bottles at lines of riot police outside the Greek parliament on Tuesday, in a fourth day of anti-government clashes triggered by police killing a teenager. REUTERS/John Kolesidis (GREECE)»

Ο κόκκινος φάκελος, το γηρασμένο χέρι που τρέχει αίμα, και το χαρακτηριστικό σακάκι, με πείθουν ότι το χέρι είναι του Κύριου Αντώνη Καρρά. Σαν δεν ντρέπονται τα θρασύδειλα των ΜΑΤ, που χτύπησαν έναν άνθρωπο 80+ ετών! Όχι μόνο επειδή έχει θυσιάσει τα πάντα για τη δημοκρατία αλλά και επειδή θα μπορούσε να είναι παππούς τους.

Όλη η χώρα μουδιασμένη. Σαββάτο βράδυ του φονιά.

Τεστ δεξιοτήτων για ειδικούς "φρουρούς"

Σεβασμός! Να σιωπήσουμε όλοι! Δεν θέλω οι πολιτικοί να φκάλουν λόους!