Πρωτάκουστο και εξωφρενικό: Ο δήμαρχος αποποιείται της κληρονομιάς των Ευεργετών

ΠΡΩΤΑΚΟΥΣΤΟ! Ο Δήμαρχος Ιωαννίνων με εμπιστευτική επιστολή του στο Υπ. Οικονομικών…

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΑ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΑ!

Ο Φιλ. Φίλιος αγνοεί τρεις ομόφωνες αποφάσεις του Δημ. Συμβουλίου και μόνος του, κρυφίως (!), καθορίζει και αποφασίζει για τις τύχες της πόλης…

Αποκαλυπτική η χθεσινή συνέντευξη του τ. δημάρχου Ν. Γκόντα

• Απίστευτη και όμως αληθινή ήταν η είδηση που επιβεβαιώθηκε χθες, μέσα και από δηλώσεις του ίδιου του δημάρχου Ιωαννίνων Φιλ. Φίλιου, ο οποίος, αναφερόμενος στο θέμα των Κληροδοτημάτων, ομολόγησε ότι με εμπιστευτική (!) επιστολή του στο Υπουργείο Οικονομικών ζήτησε να μην αλλάξει το ισχύον καθεστώς στα Κληροδοτήματα (το γνωστό «πλην Ιωαννίνων»), επιβεβαιώνοντας τα όσα είχε καταγγείλει λίγη ώρα πριν ο Νίκος Γκόντας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Βεβαίως και δεν πρόκειται για κάποιο θέμα τρέχουσας σημασίας, αλλά για μια πρωτάκουστη απόφαση «του ενός ανδρός», που φέρνει εκ νέου -και με πολύ άκομψο τρόπο- στο προσκήνιο το σοβαρότατο θέμα των Κληροδοτημάτων, την ώρα, που μέσα στο Μάρτιο κατατίθεται στη Βουλή το Νομοσχέδιο από το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο ελπίζεται να βάλει οριστικό τέλος στα προβλήματα διαχείρισης των Κληροδοτημάτων. 

Η ομολογία…

«Ναι υπάρχει μία δική μου εμπιστευτική επιστολή προς το Υπουργείο Οικονομικών» ήταν η χθεσινή ομολογία του δημάρχου Ιωαννίνων, όταν ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους.

Και συνέχισε ο Φιλ. Φίλιος λέγοντας: «Η επιστολή περιέχει δύο σημεία. Το πρώτο σχετίζεται με το νομικό πλαίσιο, καθώς και το 1984 ψηφίστηκε ένας νόμος ο οποίος δεν εφαρμόστηκε και το δεύτερο με το οικονομικό σκέλος. Τα τελευταία πέντε χρόνια τα κληροδοτήματα δεν παίρνουν μέρισμα από την Εθνική Τράπεζα. Έχουν οφειλές έντεκα περίπου εκατομμυρίων. Μπορεί ο Δήμος να αντέξει ένα τέτοιο οικονομικό βάρος. Στα δάνεια δηλαδή που άφησε ο κ. Γκόντας να προσθέσει κι άλλα; Στην επιστολή λοιπόν παρουσιάζω το θέμα έτσι ως έχει χωρίς να διατυπώνω τίποτα παραπάνω», κατέληξε ο δήμαρχος.

Φαίνεται πως ο δήμαρχος μόνος του «αποφασίζει και διατάσσει» για τις τύχες της πόλης, αφού αγνοεί τρεις ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου (1983, 1999 και 2001), για την αλλαγή του υπάρχοντος, απαράδεκτου, καθεστώτος! Και όχι μόνο αγνοεί το Δημοτικό Συμβούλιο, το ανώτατο όργανο της πόλης, αλλά αποδεικνύεται πως δεν θέλει τα Κληροδοτήματα, επιβεβαιώνοντας ο ίδιος την ύπαρξη της εμπιστευτικής –κατά τ’ άλλα!- επιστολής του προς το Υπουργείο Οικονομικών.

Άμεσα το Συμβούλιο…

Λίγη ώρα πριν τις δηλώσεις- βόμβα του δημάρχου Ιωαννίνων, ο Νίκος Γκόντας, τέως δήμαρχος και νυν επικεφαλής της μείζονος Αντιπολίτευσης, είχε κάνει τις σχετικές αποκαλύψεις για την περιβόητη -πλέον- επιστολή Φίλιου, ζητώντας την άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου Ιωαννίνων.

«Δεν ζητάμε τίποτε παραπάνω, από το να ισχύσει η βούληση του διαθέτη κάθε Κληροδοτήματος, κάτι που ζητούσε,  με τρεις ομόφωνες αποφάσεις του και το Δημοτικό Συμβούλιο Ιωαννίνων» σημείωσε, μεταξύ άλλων, ο κ. Γκόντας, κατά τη διάρκεια χθεσινής συνέντευξης Τύπου, που παρέθεσε αποκλειστικά για το συγκεκριμένο θέμα.

Παράλληλα, ο κ. Γκόντας ενημέρωσε πως έμαθε για την ύπαρξη της επιστολής από την Επιτροπή Αγώνα, η οποία προ ολίγων ημερών τον είχε επισκεφθεί. «Πρόκειται για ένα θέμα πολύ σοβαρό.

Και φυσικά πρέπει να τοποθετηθεί το Δημοτικό Συμβούλιο Ιωαννίνων» επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ο κ. Γκόντας.

Και συνέχισε: «Ως πόλη, πασχίζουμε επί δεκαετίες για να φύγει το «πλην Ιωαννίνων» από τα Κληροδοτήματα, στα οποία ισχύει ακόμη φιρμάνι του Σουλτάνου!

Επί Τουρκοκρατίας, ό, τι ίσχυε ήταν πολύ καλύτερο απ’ ό, τι ισχύει σήμερα. Αυτό το «πλην Ιωαννίνων» πρέπει να προσβάλει βάναυσα κάθε Γιαννιώτη και κάθε Ηπειρώτη».

Απλός στρατιώτης!..

Παράλληλα, ο κ. Γκόντας υπενθύμισε ότι και ως δήμαρχος είχε ταχθεί «ως απλός στρατιώτης», όπως είπε χαρακτηριστικά, στον αγώνα για την αλλαγή του συγκεκριμένου καθεστώτος.

Έκανε δε, ειδική αναφορά στο έγγραφο του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας Ηλία Θεοδωρίδη, προς το Υπουργείο Οικονομικών, με το οποίο έπαιρνε σαφέστατη θέση υπέρ της αποκατάστασης της νομιμότητας.

«Φέτος η πόλη μας γιορτάζει τα 100 χρόνια απελευθέρωσης από τους Τούρκους. Και όμως, στα Γιάννινα σήμερα εξακολουθεί να υπάρχει και να είναι σε ισχύ φιρμάνι του Σουλτάνου!» είπε, με καυστικό τόνο, ο κ. Γκόντας, που σημείωσε πως η αξία των Κληροδοτημάτων, κατά πληροφορίες, ξεπερνά τα 6,5 δισεκ. ευρώ, χρήματα που θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί στην Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια.

Ικανοποίηση…

Τέλος, υπενθύμισε ότι υπάρχουν δυο αποφάσεις της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, που ευθέως ζητούν αλλαγή του «πλην Ιωαννίνων», ενώ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το Νομοσχέδιο που αφορά στη διαχείριση των Κληροδοτημάτων, το οποίο θα μπει στη Βουλή εντός Μαρτίου.

Να σημειωθεί, ότι με το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο αποκρυσταλλώνεται  η αξιοποίηση και η διάφανη λειτουργία των εθνικών κληροδοτημάτων. Πρόκειται για περίπου 15.000 κοινωφελείς περιουσίες (κληροδοτήματα και ιδρύματα), που η αξία τους εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 10 δισ. ευρώ. Το Νομοσχέδιο λύνει όλα τα προβλήματα εξασφαλίζει την αξιοποίηση των κοινωφελών περιουσιών.

***

Ελπίδα όλων είναι, στο συγκεκριμένο Νομοσχέδιο να μην υπάρχει κάποιο «πλην Ιωαννίνων», όπως σε προηγούμενα, και το Υπουργείο Οικονομικών, ουσιαστικά, να αγνοήσει την επιστολή Φίλιου, ακούγοντας την βούληση της Γιαννιώτικης κοινωνίας, την οποία, όπως φαίνεται, ο δήμαρχος αφήνει στο περιθώριο, ακολουθώντας το δικό του είδος… μυστικής διπλωματίας, σε βάρος των συμφερόντων της πόλης.

ΠΗΓΗ: Πρωϊνός Λόγος

Έχει άδικο η νέα γενιά να τους αποδοκιμάζει;

Έχει άδικο η νέα γενιά να τους αποδοκιμάζει;

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ, φιλόλογος-συγγραφέας στον ΠΡΩΪΝΟ ΛΟΓΟ

Έδειχνε και ξανάδειχνε, τις προάλλες, αθηναϊκό τηλεοπτικό κανάλι την εικόνα των μαθητών που αποδοκίμασαν, με το γνωστό τρόπο, τους εκπροσώπους της εξουσίας, που βρίσκονταν στην εξέδρα των επισήμων, κατά την παρέλαση της 21ης Φεβρουαρίου. Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Γνωστές παρόμοιες εικόνες, μπροστά στο Κοινοβούλιο, κατά το περασμένο καλοκαίρι, γνωστές από τις παρελάσεις κατά την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Εικόνες που γεμίζουν τον πολίτη από θλίψη και οργή, τον κάνουν δε να προβληματίζεται έντονα για το κατάντημα στο οποίο έφεραν τη χώρα αυτοί που την κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Έφεραν τη νεολαία μας – ό,τι πιο πολύτιμο έχει να παρουσιάσει ένα Έθνος – στο σημείο να τους απορρίπτει κατά τρόπο που σοκάρει τους μεγαλύτερους, και να τους αντιμετωπίζει με αυτό τον, οπωσδήποτε, περιφρονητικό τρόπο.

Αυτή η εκδήλωση των μαθητών ενός συγκεκριμένου τμήματος, προκάλεσε την αντίδραση του δημάρχου της πόλης, ο οποίος, μετά την αποχώρησή του από το χώρο της παρέλασης, έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις:

“Η παρουσία μας στην εξέδρα των επισήμων έχει διπλό νόημα:

Να τιμήσει όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία του τόπου, και συνάμα να τιμήσει τη νέα γενιά, την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον”.

Πρόσθεσε δε ότι “οι ύβρεις στη διάρκεια της παρέλασης προσβάλλουν την ιστορία μας και τη νέα γενιά που έχει ύψιστο καθήκον να αγωνίζεται για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας”.

Ατυχείς και ανιστόρητες οι δηλώσεις του δημάρχου.

Η παρουσία του ίδιου και των άλλων εκπροσώπων της εξουσίας στην εξέδρα των επισήμων δεν έχει καμιά σχέση με το “διπλό νόημα” που αυτός της απέδωσε. Δεν αποτελεί μια τέτοια παρουσία καμιά τιμή, ούτε σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, ούτε για τη νέα γενιά που (πρέπει να) “αγωνίζεται για την ελευθερία και τη δημοκρατία”. Αυτούς που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν τους τιμάμε, όταν ακολουθούμε, με συνέπεια, το δρόμο που χάραξαν οι αγνές μορφές τους.

Τη νέα γενιά την τιμάμε, όταν της εξασφαλίζουμε όλες τις προϋποθέσεις για τη σταδιοδρομία τους στη ζωή, στα πλαίσια της αξιοκρατίας και των προσωπικών ικανοτήτων της.

Τίποτε απ’ αυτά τα δυο δε συμβαίνει στη σημερινή Ελλάδα της πολύπλευρης χρεοκοπίας, της αναξιοκρατίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς που οδήγησαν τη χώρα μας στην πλήρη κατοχή και την αφαίρεση της εθνικής κυριαρχίας από τους δανειστές μας.

Για ελευθερία και δημοκρατία αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν οι ήρωες του 1912 – 1913. Και η πολιτική ηγεσία του τόπου – κεντρική και τοπική – αρνείται εδώ και δεκαετίες να εφαρμόσει στην πόλη μας, της οποίας οι εκπρόσωποι γιόρταζαν τα “ελευθέρια”, “με την παρουσία τους στην εξέδρα των επισήμων” τους βασικούς δημοκρατικούς θεσμούς, όπως είναι το Σύνταγμα και οι νόμοι που συμφωνούν με αυτό, και συντηρεί αδιάντροπα το καθεστώς της τουρκοκρατίας – και χειρότερο ακόμα – 99 χρόνια μετά την απελευθέρωση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θεωρήσαμε σωστή την απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας – (φέρει και αυτός μεγάλο μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβαίνει με αυτή τη συνταγματική, νομική και ηθική αταξία, στην πόλη μας) – να μη συμμετάσχει σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, γιατί η παρουσία του εδώ δεν είχε κανένα νόημα.

Για “ελευθερία και δημοκρατία” προέτρεψε ο δήμαρχος της πόλης, τη νέα γενιά να αγωνιστεί, δηλώνοντας ότι αυτός “με την παρουσία του στην εξέδρα των επισήμων” ήθελε “να τιμήσει τη νέα γενιά” !

Ποια τιμή όμως αποδίδει – αυτός και η παράταξή του – στη νέα γενιά της πόλης μας, όταν με την ενεργό υποστήριξη και συμμετοχή του σε ένα αντισυνταγματικό και παράνομο καθεστώς θλιβερό κατάλοιπο της τουρκοκρατίας και των τριών φασιστικών καθεστώτων, ανέχεται να σπαταλώνται από μια ομάδα “εκλεκτών” της

Mητρόπολης, μια “παρέα”, όπως προσφυέστατα την είχε αποκαλέσει διακεκριμένος δικηγόρος της πόλης μας, εντελώς ανεξέλεγκτα από πρόσωπα αναρμόδια, τα χρήματα που άφησαν για τη νέα γενιά οι Ευεργέτες μας και να χορηγούνται μάλιστα υποτροφίες, ως μέσο εξαγοράς συνειδήσεων σε τέκνα ανθρώπων του περιβάλλοντος της;

Ποια τιμή αποδίδει στη νέα γενιά όταν τα σχολεία και τις σχολικές περιουσίες που άφησαν οι Ευεργέτες μας στην πόλη και όρισαν να τα διοικούν, “εκλεγμένοι απ’ το Γιαννιώτικο Λαό, Γιαννιώτες πολίτες”, τα έχει υποκλέψει η Μητρόπολη, με φασιστικά διατάγματα, τα δε έσοδα από αυτές τις περιουσίες (ενοίκια, τοκομερίδια) τα διοχετεύει σε άλλες κατευθύνσεις και δεν τα διαθέτει για τις – ασφυχτικές σήμερα – ανάγκες των σχολείων, όπως ορίζουν με τις διαθήκες τους οι Ευεργέτες και επιβάλλουν οι νόμοι της δημοκρατίας, για την οποία μάλιστα προτρέπει τη νέα γενιά, με τις δηλώσεις του ο δήμαρχος, να αγωνίζεται;

Είναι καιρός πια να αντιμετωπίσουμε κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα. Περιθώρια άλλα – σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο – δεν υπάρχουν. Βρισκόμαστε ήδη στο τελευταίο σκαλί του κατήφορου, και, όπως έλεγε ο Μαρξ, αυτό το σκαλί είναι ο πάτος. Θεωρούμε, από την άποψη αυτή, δικαιολογημένη τη σκληρή απάντηση της ΟΛΜΕ Ιωαννίνων, στις απαράδεχτες δηλώσεις του δημάρχου.

Θέλουμε όμως να υπενθυμίσουμε στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των δασκάλων και των καθηγητών της πόλης και του νομού ότι φέρουν και αυτές, με την απαράδεχτη στάση τους, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όσα τραγικά συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης, με τις σχολικές περιουσίες της πόλης που προέρχονται από κληροδοτήματα, και με τα έσοδά τους που προορίζονται για τη νέα γενιά.

Γνωρίζουν, πολύ καλά μάλιστα το θέμα και, αν πράγματι ενδιαφέρονται για τη νέα γενιά, δεν πρέπει πια να στρουθοκαμηλίζουν.

Και κάτι ακόμα σχετικά με το σεβασμό της νέας γενιάς προς τους μεγαλύτερους και προς τους ανθρώπους της εξουσίας. Ήδη ο Πλάτων, πριν από 2500 χρόνια, διακήρυξε πως “το πρόβλημα σε μια κοινωνία δεν είναι αν οι νεότεροι σέβονται τους μεγαλύτερους, αλλά αν οι μεγαλύτεροι σέβονται τους νεότερους, για να απαιτήσουν στη συνέχεια, τον ανάλογο σεβασμό από αυτούς”. Το ίδιο μήνυμα στέλνει από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα το επίσημο Κράτος, προς όλους ξεκαθαρίζοντας, μέσα από τα διδακτικά βιβλία του Λυκείου την πραγματική έννοια του σεβασμού.

Συγκεκριμένα: Στα “Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας” της Γ´ Λυκείου, στις σελίδες 223 – 226, υπάρχει σχετικό διδακτικότατο δοκίμιο του Άγγελου Τερζάκη, με τίτλο “Τα παιδιά με τα κλωνάρια” μέσα από το οποίο εκπέμπεται το ακόλουθο μήνυμα, χρήσιμο για όλους, ιδιαίτερα δε για τους ανθρώπους της εξουσίας:

“Ο κόσμος γνώρισε πρεσβύτερους ανάξιους που απαιτούσαν το σεβασμό μόνο και μόνο γιατί έτσι τους συνέφερε και γιατί είχαν την εξουσία να τον επιβάλουν.

Ο καιρός αυτός, ας το πάρουμε απόφαση, έχει περάσει. Πάει ο καιρός που ένα επιτήδειο μηδενικό απαιτούσε το σεβασμό, επειδή κατάφερε να σκαρφαλώσει σε μια καθέδρα. Από δω κι εμπρός ο διδάσκων θα κρίνεται, ο ηγέτης θα ελέγχεται, ο γονιός θα πρέπει να δείχνεται άξιος της αποστολής του. Η αντίληψη πως έτσι και κατόρθωσες κάπου να φτάσεις δεν έχεις πια για τίποτα να γνοιαστείς ανήκει στην ιστορία. Ανατέλλει μια εποχή που ο κάθε ενδιαφερόμενος θα ξέρει πως το δύσκολο δεν είναι να ανέβεις, αλλά να σταθείς, πως η πολιτεία σου ( = ο τρόπος που ενεργείς και συμπεριφέρεσαι) και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος”).

Από τέτοια “επιτήδεια μηδενικά” που κατόρθωσαν με τα γνωστά μέσα “να σκαρφαλώσουν” έχει γεμίσει, όλα αυτά τα χρόνια, τούτος ο δύσμοιρος τόπος. Αυτά μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα. Σ’ αυτά τα “μηδενικά” αντιδράει, με τον τρόπο που αυτή επιλέγει, η νέα γενιά. Αν θέλουμε να κρίνουμε το αποτέλεσμα – τη συμπεριφορά της νέας γενιάς – πρέπει να ξεκινήσουμε από το αίτιο – τη συμπεριφορά των μεγαλύτερων - ιδιαίτερα δε των ανθρώπων της εξουσίας.

Με δυο ιδιότητες ο Φιλ. Φίλιος: Δήμαρχος και διορισμένος εφοροεπίτροπος από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων.

Θλιβερή και προκλητική εμφάνιση του δημάρχου Φιλ. Φίλιου στη Βουλή. Κατέθεσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για τα Κληροδοτήματα

• «Απευθυνόμαστε στους νέους δημοτικούς συμβούλους και εντελώς φιλικά τους συνιστούμε να προφυλάξουν το Δήμο και την πόλη από αυθαίρετες και παράνομες ενέργειες του δημάρχου…», τονίζουν, μεταξύ άλλων, δύο πρώην δημοτικοί σύμβουλοι, οι κ.κ. Σπύρος Εργολάβος και Χάρης Λεοντάρης, οι οποίοι επί σειρά ετών υπηρέτησαν (και από ηγετικές θέσεις) το Δήμο Ιωαννιτών.
Σε μια μακροσκελή κοινή έγγραφη δήλωσή τους, με αφορμή την εμφάνιση του δημάρχου κ. Φιλ. Φίλιου στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής σχετικά με τα Κληροδοτήματα, ασκούν δριμεία κριτική κατά του νεοεκλεγέντος δημάρχου, κάνοντας λόγο για σοβαρά ολισθήματά του, σε βάρος του Δήμου και της πόλης, αλλά και σε βάρος της Δημοκρατίας!
Το πλήρες κείμενο της κοινής δήλωσης των κ.κ. Εργολάβου και Λεοντάρη έχει ως εξής:
• Θλιβερό θέαμα αντικρίσαμε, τις προάλλες, παρακολουθώντας μαγνητοσκοπημένη, στο κανάλι της Βουλής των Ελλήνων, την ειδική συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου, με θέμα ημερήσιας διάταξης: "Ηπειρωτικά Κληροδοτήματα". Θέαμα πράγματι θλιβερό! Στη θέση του μητροπολίτη Ιωαννίνων, την εμφάνιση του οποίου γνωστοποιούσε, με σχετικό υπότιτλο, το κανάλι της Βουλής,
είδαμε να κάθεται ο Φίλιππας Φίλιος, ως εκπρόσωπος των Αγαθοεργών Καταστημάτων της Μητρόπολης Ιωαννίνων, περιστοιχιζόμενος απ’ το νομικό τους σύμβουλο Γιώργο Τσουμάνη και το γραμματέα τους Γιώργο Τζώρτζη.
Βρίσκομαι εδώ – είπε ο ίδιος – ως εφοροεπίτροπος των Αγαθοεργών Καταστημάτων της Μητρόπολης και ως νέος δήμαρχος της πόλης. Θαυμάσια δήλωση!
Διορισμένος, με την πρώτη ιδιότητα, απ’ το μητροπολίτη Ιωαννίνων, εφοροεπίτροπος, σε ένα καθεστώς, συνταγματικά και νομικά ανύπαρκτο, που συγκροτείται και λειτουργεί αυθαίρετα, με πνεύμα καθαρά μεσαιωνικό, γνήσια σκοταδιστικό˙ εκλεγμένος, με τη δεύτερη ιδιότητα, απ’ το λαό της πόλης – με στήριξη μάλιστα του ΠΑΣΟΚ και λοιπών "δημοκρατικών δυνάμεων" – και πριμοδότηση, στο δεύτερο γύρο, από "αριστερές δυνάμεις" – με την υποχρέωση, σύμφωνα με τον όρκο, που ήδη έχει δώσει, "να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους που είναι σύμφωνοι με αυτό". Η μια ιδιότητα αναιρεί και αντιστρατεύεται την άλλη. Αυτό ήταν το πρώτο ολίσθημά του˙ ολίσθημα σε βάρος του Δήμου και της πόλης, ολίσθημα σε βάρος της Δημοκρατίας.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ…
Δεν άργησε όμως να ακολουθήσει το δεύτερο ολίσθημά του: Η παράταξή μου και εγώ – πρόσθεσε – ενδιαφερόμαστε,
όχι για το πώς και από ποιους γίνεται η διοίκηση και η διαχείριση των Κληροδοτημάτων,
αλλά για το εάν εκτελούνται οι σκοποί που όρισαν οι διαθέτες. Θαυμάσια σκέψη αιρετού τοπικού άρχοντα! Δεν ενδιαφέρεται – λέει – για τον τρόπο διοίκησης και διαχείρισης των Κληροδοτημάτων! Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται η πεμπτουσία της βούλησης των ευεργετών μας. Βούληση συνταγματικά κατοχυρωμένη και υποχρεωτική για όλους. "Η διοίκηση και η διαχείριση των Κληροδοτημάτων" – ορίζει το άρθρο 109 του Συντάγματος - "γίνεται σύμφωνα με τη βούληση του διαθέτη". Και ο σχετικός – σύμφωνος με το Σύνταγμα νόμος - συμπληρώνει: "η πιστή και επακριβής εκπλήρωση της βούλησης του διαθέτη αποτελεί υποχρέωση του Κράτους".
Ενδιαφέρεται – πρόσθεσε ο Φίλιππας Φίλιος για την εκπλήρωση των σκοπών που όρισαν οι διαθέτες. Αν κρίνουμε με βάση τα όσα ανομολόγητα συνέβησαν επί ολόκληρες δεκαετίες – και εξακολουθούν να συμβαίνουν – με τα Αγαθοεργά Καταστήματα της Μητρόπολης Ιωαννίνων, στα οποία και ο ίδιος συμμετέχει, ούτε η εκτέλεση των σκοπών που ορίζουν οι διαθέτες τον ενδιαφέρει. Το μόνο, όπως φαίνεται, που τον ενδιαφέρει είναι η κατοχή και η νομή της εξουσίας. Εδώ το δεύτερο ολίσθημά του συνοδεύτηκε από ένα μεγάλο ψέμα.

ΚΑΙ ΤΡΙΤΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ!..
Και η αυλαία αυτής της αξιοθρήνητης παράστασης έκλεισε με το τρίτο ολίσθημά του. Εμείς – δήλωσε – θα στείλουμε εκπροσώπους στα Αγαθοεργά, για να παρακολουθούμε τη λειτουργία τους. Όταν, βέβαια, έλεγε "εμείς" εννοούσε μόνο τον εαυτό του. Πριν ακόμα αναλάβει τη διοίκηση του Δήμου, προκαταλαμβάνει, με επίσημες δηλώσεις τη βούληση και την απόφαση του κυρίαρχου οργάνου που είναι το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης. Αν θα πάνε ή δεν θα πάνε εκπρόσωποι του Δήμου στα Αγαθοεργά, αυτό δεν εξαρτάται απ’ την αυθαίρετη βούληση του δημάρχου˙ εξαρτάται απ’ την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, που λαμβάνεται με βάση τους νόμους. Αυτή την απόφαση, προκλητικά και αυθαίρετα, προκαταλαμβάνει ο Φίλιππας Φίλιος.

ΠΑΡΑΝΟΜΗ Η ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ…
Ξέρει ο ίδιος, όπως ξέρουμε όλοι, ότι ο Δήμος, τα τελευταία οκτώ χρόνια, δεν έστελνε εκπροσώπους, στα Αγαθοεργά Καταστήματα Ιωαννίνων. Και αυτό δε γινόταν, επειδή έτσι ήθελε ο δήμαρχος της πόλης. Αυτό δε γινόταν, γιατί έτσι επέβαλλαν – και εξακολουθούν να επιβάλουν – οι νόμοι της πολιτείας. Ξέρει, καλά μάλιστα, ο Φίλιππας Φίλιος πως η απόφαση 22/1999 του Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία στάλθηκαν δυο εκπρόσωποι του Δήμου στη "Γενική Συνέλευση" – ο Θεός να την κάνει τέτοια – των Αγαθοεργών, ακυρώθηκε ως παράνομη από τα Αρμόδια Όργανα της Πολιτείας (Επιτροπή του άρθρου 18 του ν. 2218/1994, Υπουργεία Εσωτερικών και Παιδείας, Συμβούλιο Επικρατείας) που έκριναν τελεσίδικα την υπόθεση, έπειτα από προσφυγή συμπολιτών μας.
Ξεκάθαρο το σκεπτικό των αποφάσεων των Θεσμικών Οργάνων της Πολιτείας:
«Μετά την ψήφιση το άρθρου 47 του Ν. 1473/1984 οι διατάξεις των άρθρων 113 έως 124 του Α.Ν. 2039/39 με τις οποίες προβλεπόταν η λειτουργία της Εφοροεπιτροπείας των Αγαθοεργών καταστημάτων Ιωαννίνων καταργήθηκαν. Ο Νόμος 1473/84 (άρθρα 47, 37) είναι σαφής τόσο ως προς την κατάργηση των διατάξεων 113 έως 124 του Α.Ν. 2039/39, όσο και ως προς την ισχύ των λοιπών διατάξεών του για τα παλιά κληροδοτήματα Νομού Ιωαννίνων. Έτσι με σαφήνεια συνάγεται ότι ο κανονισμός του 1926 που προβλέπει τον τρόπο διαχείρισης των κληροδοτημάτων αυτών δεν ισχύει.
Κατά συνέπεια των ανωτέρω δεν υφίσταται νόμιμο έρεισμα για τη συγκρότηση της εφοροεπιτροπείας, όσον αφορά τη διαχείριση των κληροδοτημάτων του Νομού Ιωαννίνων και ως εκ τούτου η απόφαση ορισμού εκπροσώπων του Δήμου για το όργανο αυτό είναι παράνομη».

ΘΑ ΣΥΝΕΡΓΗΣΟΥΝ;
Και ρωτάμε τους δημοτικούς συμβούλους: Θα τολμήσουν, με την απόφασή τους, να συνεργήσουν σε μια τέτοια παράνομη πρόταση του δημάρχου; Αν παρασυρθούν και το πράξουν, τότε το ολίσθημα δεν θα είναι του δημάρχου˙ το ολίσθημα θα είναι δικό τους και, μαζί με το ολίσθημά τους, δικές τους είναι και οι συνέπειες που τους περιμένουν.
Έπειτα από όσα, συνοπτικά, εκθέσαμε παραπάνω:
Ως πρώην δημοτικού σύμβουλοι Ιωαννίνων που ασχοληθήκαμε – και εξακολουθούμε να ασχολούμαστε – με τα κοινά της πόλης, ως ελεύθεροι και υπεύθυνοι πολίτες που έχουμε την απαίτηση να ζούμε μέσα στα πλαίσια μιας ευνομούμενης Πολιτείας, με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, χωρίς αντισυνταγματικούς μηχανισμούς και κυκλώματα που έλκουν την καταγωγή τους από σκοτεινές περιόδους του Ελληνικού Κράτους, και δηλητηριάζουν, κατά τρόπο επικίνδυνο, την κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης:
Απευθυνόμαστε προς τους νέους δημοτικούς συμβούλους –ιδιαίτερα αυτούς της πλειοψηφία– και εντελώς φιλικά τους συνιστούμε να προφυλάξουν το Δήμο και την πόλη από αυθαίρετες και παράνομες ενέργειες του δημάρχου (τα πρώτα δείγματα τα έχει ήδη δώσει και τις πρώτες προθέσεις του τις έχει εκδηλώσει).

ΟΧΙ ΣΤΟ «ΕΓΚΛΗΜΑ»…
Θέλουμε επίσης να τους πούμε πως ο αγώνας για την εξάλειψη των θλιβερών κατάλοιπων της Τουρκοκρατίας στην πόλη και την αποκατάσταση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της Ισονομίας και της Ισοπολιτείας για τους Γιαννιώτες πολίτες, ένας αγώνας που άρχισε το 1984, με την ψήφιση του νόμου 1473/1984, βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο, καθώς, προς αυτή την κατεύθυνση κινείται σήμερα η Βουλή των Ελλήνων, όπως έδειξε η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, κατά την οποία ομόθυμα, από όλες τις παρατάξεις, εκφράστηκε η σθεναρή βούλησή τους για τη δικαίωση αυτού του αγώνα. Εμπόδια σ’ αυτή την προσπάθεια προσπαθεί να ορθώσει ο Φίλιππας Φίλιος. Να μην θελήσουν να τον ακολουθήσουν στο φοβερό ολίσθημά του. Ολίσθημα που αποτελεί πραγματικό "έγκλημα" σε βάρος του Δήμου και της πόλης».

ΠΗΓΗ: Πρωϊνός Λόγος Τετάρτη 21 Δεκ. 2010

Όταν οι πολιτικοί παίζουν θέατρο (του παραλόγου)

Όταν οι πολιτικοί παίζουν θέατρο
Γράφει:Ο Σπύρος Εργολάβος, στον ΠΡΩΪΝΟ ΛΟΓΟ

Είναι γνωστός σε όλους μας ο ρόλος που διαδραμάτισε το θέατρο στη ζωή –κοινωνική και πολιτική– της αρχαίας Αθήνας. Θεωρήθηκε, και πραγματικά ήταν, λαϊκό σχολείο. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Περικλής, δίνοντας ουσιαστικό περιεχόμενο στη Δημοκρατία, καθιέρωσε τα περίφημα θεωρικά, που επέτρεπαν στους Αθηναίους πολίτες δωρεάν να παρακολουθούν στο θέατρο τα αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματικής τέχνης.

Στόχος τους η αγωγή των πολιτών. Και τούτο γιατί, και όταν ακόμα τα αρχαία δραματικά έργα είχαν ως πρωταγωνιστές θεούς και ήρωες, και τότε, το υπόστρωμά τους ήταν βαθύτατα κοινωνικό, πολιτικό.

Έτσι, όταν στο αρχαίο θέατρο ακούστηκε η φράση «ανδρός ος βούλεται είναι και μη φαίνεσθαι δίκαιος», όλοι οι θεατές έστρεψαν, αυθόρμητα, τα βλέμματά τους προς τον παριστάμενο Αριστείδη και τον χειροκρότησαν.

Κάτι παρόμοιο με αυτό που συνέβαινε στην αρχαία Αθήνα επιχειρήθηκε – και σε ικανοποιητικό βαθμό επιτεύχθηκε – τον 20ό αιώνα, με τους μεγάλους δημιουργούς των θεατρικών έργων.

Το θέατρο, σε μεγάλο βαθμό πολιτικοποιήθηκε, με την έννοια ότι έγινε φορέας όχι μόνο γενικών κοινωνικών θεωρήσεων, αλλά και ουσιαστικών πολιτικών μηνυμάτων. Έτσι, ανάμεσα στο θέατρο – μιλάμε, βέβαια, για θέατρο απαιτήσεων – και ανάμεσα στην πολιτική – μιλάμε, βέβαια, για την πολιτική εκείνη που εκπληρώνει, στο ακέραιο, μάλιστα, τον προορισμό της και γίνεται φορέας εξυπηρέτησης του κοινωνικού συνόλου, στα πλαίσια της πολιτικής ηθικής – αναπτύχθηκε στενή και δημιουργική σχέση, ένα είδος "εκλεκτικής συγγένειας" όπως θα την ονόμαζε ο Γκαίτε, και η μια πλευρά ένιωθε απαραίτητη την ύπαρξη και την επίδραση της άλλης.

Και αυτό ήταν επόμενο να συμβεί:

Πρώτα, γιατί το θέατρο αποτελεί μια ξεκάθαρη κοινωνική δραστηριότητα, ένα φαινόμενο κοινωνικό και, συχνά, άμεσα ή έμμεσα, πολιτικό. Έχει, συνεπώς, άμεση σχέση με την πολιτική: Αναδεικνύει τις πλευρές εκείνες που πρέπει να παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή, και στις οποίες πρέπει να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία, για να συνδέεται, έτσι, η πολιτική ζωή με αρχές και αξίες που μπορούν να κάνουν καλύτερη τη ζωή των πολιτών. Παράλληλα επισημαίνει τρωτά και ελαττώματα στα οποία εύκολα παραδίνεται η ανθρώπινη φύση – όταν μάλιστα αυτή εμπλέκεται στα γρανάζια της αλαζονείας της εξουσίας – και γίνεται πρόξενος μυρίων δεινών.

Έπειτα, γιατί η πολιτική αφουγκράζεται τα μηνύματα που εκπέμπονται από τη θεατρική δημιουργία, τα αξιολογεί, και ανάλογα, τα αποδέχεται ή τα απορρίπτει, βελτιώνοντας, κατʼ αυτό τον τρόπο, την ίδια την πολιτική και τη ζωή της κοινωνίας. Όπως το θέατρο, έτσι και η πολιτική, επιζητούν μορφές διαμεσολάβησης ανάμεσα στη ζωή και στο θεατή το πρώτο, ανάμεσα στη ζωή – κοινωνική και πολιτική – και στον πολίτη η δεύτερη.

Ο καλός πολιτικός πρέπει να είναι και καλός ρήτορας, για να μπορεί να εξηγεί στους πολίτες τις σκέψεις του και τις αποφάσεις με τις οποίες σκοπεύει να αντιμετωπίσει τις εκάστοτε, παρουσιαζόμενες καταστάσεις όπως, άλλωστε, και το θέατρο, ενέχει και ένα στοιχείο ηθοποιΐας, βασικό μάλιστα.

Τι συμβαίνει όμως όταν η πολιτική αποξενώνεται από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο και, αντί να εκλαϊκεύσει, κατά τρόπο ειλικρινή, τη δράση της – πράγμα που θα την εξέθετε ανεπανόρθωτα στους πολίτες – καταφεύγει σε διάφορες "θεατρικές μορφές", προκειμένου να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από τα βασικά προβλήματα, τα οποία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει, αλλά ούτε και να στερηθεί τους καρπούς της εξουσίας;

Τότε συμβαίνει, απλούστατα, οι πολιτικοί μας να προσπαθούν να αντικαταστήσουν την πολιτική πράξη – ανύπαρκτη στην ουσία – με διάφορες θεατρινίστικες μορφές, εκχυδαΐζοντας τόσο την πολιτική όσο και τη θεατρική δημιουργία. Δηλαδή, επειδή δεν είναι σε θέση να ασκήσουν πολιτική, παίζουν θέατρο σε βάρος των πολιτών.

Αυτή την πνιγηρή ατμόσφαιρα τη ζούμε, σε όλο το τραγικό της μεγαλείο, στον τόπο μας – με ελάχιστες εξαιρέσεις που όμως δεν αναιρούν τον κανόνα – εδώ και τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Ατμόσφαιρα πνιγηρή που, στις μέρες μας, έχει προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις, καθώς "αποπνέει" – όπως εξομολογήθηκε δημόσια, ανώτατος δικαστικός λειτουργός – "οσμές διαφθοράς, αδιαφάνειας και ανομίας σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος" .

Έτσι φτάσαμε στα όρια – αν δεν τα έχουμε ξεπεράσει – μιας ολοκληρωτικής χρεοκοπίας. Χρεοκοπία που είναι, κατά κύριο λόγο, πολιτική.Έχει χρεοκοπήσει, κατά κοινή ομολογία, το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας. Το ομολογούν, άλλωστε, οι ίδιοι οι πολιτικοί μας – με πρώτο και καλύτερο τον πρωθυπουργό – που καλεί τους πολίτες να υποστούν τα νέα οδυνηρά οικονομικά μέτρα, για να μη χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά η χώρα.

Και μέσα σʼ αυτή την πολιτική χρεοκοπία που δεν επιτρέπει την άσκηση πολιτικής παίζεται, σε βάρος του λαού, το θέατρο με πρωταγωνιστές, όχι ηθοποιούς, αλλά πολιτικούς που παίζουν το ρόλο των ηθοποιών.

Ανοίξτε την τηλεόραση και παρακολουθήστε τους πολιτικούς μας να συζητούν – δηλαδή να διαπληκτίζονται – περί παντός επιστητού. Παριστάνουν τους παντογνώστες για θέματα γύρω από τα οποία έχουν πλήρη άγνοια, παράλληλα, βέβαια, με την άγνοια της ουσίας της πολιτικής.

Δυο πρόσφατες χαρακτηριστικές εικόνες που σχετίζονται με την πολιτική ζωή του τόπου, αλλά έχουν έντονα τα στοιχεία της θεατρικής παράστασης, είναι αρκετές να μας κάνουν να νιώσουμε την ουσία του προβλήματος.

Εικόνα πρώτη:

Το υπουργικό συμβούλιο, σε πλήρη απαρτία, περιμένει την άφιξη του πρωθυπουργού για να αρχίσει η συνεδρίαση. Προς μεγάλη έκπληξη των περισσότερων, αν όχι όλων των υπουργών, ανοίγει η πόρτα και βλέπουν να προπορεύεται ο αρχιεπίσκοπος και να ακολουθεί ο πρωθυπουργός.

Κάποιος υπουργός τότε, αν αληθεύουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, παρατήρησε: "Αυτό δεν είναι υπουργικό συμβούλιο, είναι talk show".

Με απλά λόγια: μια πρωτότυπη θεατρική παράσταση, μεσαιωνικής κοπής και έμπνευσης". Πού βρίσκεται τώρα το θεατρικό στοιχείο της υπόθεσης; Βρίσκεται, ακριβώς στο "ενδιαφέρον" του αρχιεπισκόπου για τους μετανάστες και στην "προβολή" εκ μέρους του – και εκ μέρους της άλλης πλευράς – του κοινωνικού έργου της Εκκλησίας.

Και ποια είναι η ουσία η πολιτική αυτής της υπόθεσης; Απλούστατα το γνωστό θέμα της λεγόμενης εκκλησιαστικής περιουσίας". Η μια πλευρά – η πολιτική – προσπαθεί να τη φορολογήσει – γιατί ξέρει πως αν αυτό δε γίνει, με τα νέα – δυσβάσταχτα για το λαό – φορολογικά μέτρα, θα ξεσηκωθούν ακόμα και οι πέτρες˙ η άλλη πλευρά – η εκκλησιαστική – προσπαθεί, με νύχια και με δόντια, να διατηρήσει τα προνόμιά της, με πρόσχημα το κοινωνικό της έργο.

Δηλαδή, και οι δυο πλευρές, επειδή δεν μπορούν να πουν ευθέως την αλήθεια στο Λαό, δηλαδή να εκφραστούν πολιτικά, παίζουν θέατρο.

Εικόνα δεύτερη:

Με υπογραφές βουλευτών της συμπολίτευσης, και με συμφωνία των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποφασίστηκε να συσταθούν πέντε εξεταστικές επιτροπές για να διερευνήσουν – λέει – τα μεγάλα σκάνδαλα που συγκλόνισαν, τα τελευταία δέκα χρόνια, τη χώρα και την οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Πού βρίσκεται, τώρα, το δραματικό – πολιτικό – στοιχείο της υπόθεσης; Βρίσκεται απλούστατα στο γεγονός, ότι πρωταγωνιστές αυτών των σκανδάλων, είναι τα δυο κόμματα εξουσίας που θα "διερευνήσουν" τις υπο­θέσεις˙ βρίσκεται ακόμα στο γεγονός – κωμικό – τραγικό αυτό – ότι τα σκάνδαλα αυτά, με νόμο που ψήφισαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους, έχουν παραγραφεί και κανένας δεν πρόκειται να τιμωρηθεί.

Δηλαδή και εδώ οι πολιτικοί μας, επειδή δεν μπορούν – και δε θέλουν – να ασκήσουν πολιτική, παίζουν θέατρο σε βάρος του Λαού.

Και εδώ δεν πρόκειται για απλό θέατρο: πρόκειται για θέατρο παραλόγου, για πραγματική κοροϊδία του Λαού.

Τώρα θα μου πείτε: Και τι σε πειράζει που, με τέτοια και παρόμοια περιστατικά, οι πολιτικοί μας, με το θέατρο που παίζουν, μας διασκεδάζουν και μας κάνουν να ξεχάσουμε τα πιεστικά προβλήματα;

Με πειράζει – και πρέπει όλους να μας πειράζει – γιατί σʼ αυτό το θέατρο, άλλοι είναι οι θύτες – οι πολιτικοί – και άλλα είναι τα θύματα – εμείς οι πολίτες.

Εμείς καλούμαστε, για μια ακόμα φορά – που μπορεί να είναι και η τελευταία για τη χώρα μας – να πληρώσουμε τα πολλαπλά ανομήματά τους, εμείς καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε την τραγικότητα της κατάστασης στην οποία μας έχουν οδηγήσει. Αυτή την κατάσταση διεκτραγώδησε, πρόσφατα, ο οξυδερκής πολιτικός, Μίμης Ανδρουλάκης, με τούτη τη χαρακτηριστική φράση που απηύθυνε, μέσα στη Βουλή, προς τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης:

"Να μη χαίρεστε – τους είπε – αν η κυβέρνηση αποτύχει. Η επόμενη κυβέρνηση δε θα είναι ελληνική, έστω και αν κάθονται εκεί Έλληνες υπουργοί".

Εγώ, απλούστατα, ήθελα να προσθέσω:

Μπορεί σήμερα η Κυβέρνηση να είναι ελληνική, όπως είναι και η Βουλή.

Η πολιτική όμως που ασκείται στη χώρα μας – κάτω από τη δαμόκλεια σπάθη της χρεοκοπίας – δεν είναι ελληνική. Την πολιτική σήμερα στη χώρα μας την υπαγορεύουν ο Αλμούνια, ο Όλι Ρεν και ο Τρισέ.

Οι Έλληνες πολιτικοί απλώς εκτελούν τις εντολές τους. Μα, αυτό συμβαίνει, θα μου πείτε, στον τομέα τον οικονομικό.

Όμως, πρέπει να έχουμε το θάρρος να το ομολογήσουμε:

Μια χώρα, βουτηγμένη στο δημόσιο χρέος, στα ελλείμματα, στη διαφθορά και στη χρεοκοπία, που δεν είναι σε θέση να ασκήσει ανεξάρτητη οικονομική πολιτική, δεν μπορεί, σε καμιά περίπτωση, να ασκήσει εθνική, ελληνική πολιτική. Αυτό όσο δύσπεπτο κι αν είναι, πρέπει, επί τέλους, να το χωνέψουμε. Και να δεχθούμε ότι η πολιτική που ασκείται στον τόπο μας, 35 χρόνια τώρα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κακόγουστο θέατρο που παίζεται σε βάρος του Λαού.

Αυτό πρέπει να είναι το κυριότερο δίδαγμα από την 35ετία που πέρασε, και το ισχυρότερο μήνυμα για τη νέα χρονιά, για την οποία σας εύχομαι:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.