Χρωματίζοντας το παρελθόν

Μίκης - Μάνος 1954

Ο Άρης στα Γιάννενα Δεκ. 1944

 Παραμυθιά 1913

Πρόσφυγες 1922

Αεροδρόμιο Ιωαννίνων 1934

ΠΗΓΗ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΧΡΩΜΑ στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Αποβάθρα στη συνοικία του Μάτσικα - 1950.

Έκθεση φωτογραφίας στο Ριζάρειο Εκθ. Κέντρο Μονοδενδρίου: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ Δημ Χαρισιάδης

Το Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο Μονοδενδρίου Ιωαννίνων παρουσιάζει την

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ « Δ.Α. ΧΑΡΙΣΙΑΔΗΣ»

Για πολλούς ειδικούς ο Δημήτρης Χαρισιάδης (1911-1993) θεωρείται 

ο συνεπέστερος του μοντερνισμού στην ελληνική φωτογραφία.

Είναι ίσως ο μόνος

φωτογράφος της γενιάς του που είχε σε υψηλό βαθμό θεωρητική και

τεχνολογική κατάρτιση.

Η ισορροπημένη και συχνά αφαιρετική σύνθεση, η άψογη τεχνική και η

αισιοδοξία χαρακτηρίζουν το έργο του Δημήτρη Χαρισιάδη που το αρχείο του

αριθμεί 120.000 αρνητικά.

Η επιλογή του να φωτογραφίζει θέματα που παρουσιάζουν μια ανώδυνη όψη της

ζωής δεν ήταν τυχαία ή αφελής. Τουναντίον, ήταν αναγκαία.

 Όπως όλος ο κόσμος, έτσι και ο ίδιος μετά τη δεινή εμπειρία της Κατοχής ζητούσε από τη φωτογραφία την επιβεβαίωση πως η ζωή συνεχίζεται.

Η σημαντικότερη στιγμή για το δημιουργό Χαρισιάδη ήταν η επιλογή μιας

φωτογραφίας του για την έκθεση “The Family of Man”, New York, (Museum of

Modern Art, 1955).

Μια έκθεση ορόσημο της ουμανιστικής φωτογραφίας που

σκοπός της ήταν να δείξει «πόσο όμορφη είναι η ζωή, πόσο υπέροχοι είναι οι

άνθρωποι και πάνω απ’ όλα πόσο όμοιοι είναι οι άνθρωποι σε όλα τα μέρη του

κόσμου».

Στην έκθεση που εγκαινιάζουμε το Σάββατο 4-7-2015 στις 7μ.μ., στο Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο Μονοδενδρίου Ιωαννίνων  θα εκτεθούν οι ενότητες: «Τοπίο», «Αρχαιότητες», «Υπαίθριος ζωή», «Στιγμιότυπα κοινωνικής ζωής», «Αρχιτεκτονική» και «Ναυπηγεία».

Το Πολυμελές Συμβούλιο του Ριζαρείου Ιδρύματος εκφράζει τις ευχαριστίες του

στο Μουσείο Μπενάκη, το θεματοφύλακα της φωτογραφικής  μας κληρονομιάς,

για την προσφορά του υλικού της έκθεσης και τη συνεχή και εποικοδομητική

συνεργασία.

                                                                               

Διάρκεια         Ιούλιος 2015-Φεβρουάριος 2016

                       Οργάνωση         Ριζάρειο Ίδρυμα

                       Παραγωγή         Μουσείο Μπενάκη

                       Επιμέλεια          Γεωργία Ιμσιρίδου

                      Συντονισμός   Τάκης Αναγνωστόπουλος

                  

(Στη φωτογραφία ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσες της Ηλείας)

ΠΗΓΗ Epirus TV News Blogspot

Η Σκάλα στη Λίμνη τις δεκαετίες του '50 του '60.

Δεκαετίες του ’50 του ΄60, ένας άλλος κόσμος οριστικά σωπασμένος. Σπίτια χαμηλά, βάρκες ταπεινά αποτελεσματικές, δυο αυτοκίνητα που ο φακός μερίμνησε να τα μετατοπίσει στο βάθος, χαμογελαστοί οι ψαράδες της λίμνης των Ιωαννίνων, δίχτυα απλωμένα στην αποβάθρα, ανοιχτός ορίζοντας – εύγλωττα τεκμήρια της ελυτικής «λίγης Ελλάδας που μας απόμεινε». Τόπος και κόσμος κατοικημένοι από την οικονομία και την απλότητα, πριν από την υπερβολή, πριν από τη μέθη των «αναγκών» που αδιάκοπα γεννάει ο καταναλωτισμός μας

Φωτογραφία: Άγγελος Καλογερίδης (Αφιέρωμα των «Επτά Ημερών» στα Ιωάννινα)

Εορταστική Χριστουγεννιάτικη Αθήνα του 1960

(Άρθρο του Κώστα Μπαλάφα στο ένθετο Επτά Ημέρες της Καθημερινής – ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ βουνά στο σχήμα του ουρανού (22 Μαίου 2005) -  με τίτλο « Ειν’ η πατρίδα μας …»  

Τα Τζουμέρκα είναι μια γη ματωμένη και περήφανη, με έναν λαό ίδια σκληρό, ζυμωμένο με τη στρουρνανόπετρα της γης που τον γέννησε, φιλόξενο και φιλότιμο, γεμάτο ειλικρίνεια, που ορκίζεται και τιμά τη φιλία και το ψωμί.

Οι γυναίκες του, ίσιες με τους άνδρες στην πάλη της ζωής, είναι μανάδες στοργικές, που μοχθούν ολημερίς με την πέτρινη μοίρα τους, καλλιεργώντας τη στέρφα γη, κι άλλοτε, νύχτα, βιαστικά ζαλικωμένες τη λιγοστή πραμάτεια, τρέχουν να βρεθούν χαράματα στην αγορά, για να στηρίξουν οικογένεια και να σπουδάσουν παιδιά. Στον αγώνα τους για τα απαραίτητα, σκυμμένες στη δουλειά, στύβουν, θαρρείς, στα δυο τους χέρια το λιγοστό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα για να το κάμουν να καρπίσει – όπως τόσο παραστατικά, μιλάει ο ποιητής του τόπου μας Γιώργος Κοτζιούλας:

Φτωχά χωράφια βολεμένα σε πεζούλια

κι άπιαστες γίδες που κρέμονται σε γκρεμούς

αυτήν είν’ η πατρίδα μας, μα η πούλια

δε λάμπει πιο καθαρά σ’ άλλους ουρανούς

Κι όταν οι περιστάσεις κρίθηκαν δύσκολες για τον τόπο, και πάλι οι κάτοικοι αυτής της γης πρώτοι ξεσηκώθηκαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα, με την ελπίδα πως θα άλλαζαν και τη δική τους μοίρα, για να ξαναθυμηθούμε και πάλι τα λόγια του Κοτζιούλα:

Πεθάνατε γι’ αυτό της γης μας το κομμάτι

Για της πατρίδας ακέρια την τιμή

Κι ακόμα για το δίκιο το Άγιο του χωριάτη

Για της φτωχολογιάς τ’ ατίμητο ψωμί

Στον τόπο τον δικό μας, μείναμε με βούλες

Στην τρυπημένη σας μανδύα εδώ και εκεί

Θα σας σκεπάσουν με τη χλόη τους οι ραχούλες

Και θα σας κλαιν με τη φλογέρα οι πιστικοί

Αυτός ο κόσμος του μόχθου και της στέρησης είχε το κουράγιο να αγωνιστεί εκεί και να κρατήσει στον τόπο τη ζωή, κι ακόμα να ανδρώσει οικογένειες με τις μητριαρχικές αρετές της φυλής που δίκαια χάρισαν στην Ήπειρο το ζηλευτό επίθετο «εύανδρος».

Είναι σκληρός αυτός ο τόπος και κακοτράχαλος σπαρμένος από πέτρες με ονόματα και ιστορία.

Όλος πέτρα και πόνο είναι αυτός ο τόπος.

Πέτρα που δίδαξε ο Πατρο–Κοσμάς.

Πέτρα που ο Κατσαντώνης αγνάντευε κατά τα Γιάννινα τα φουσάτα του Βέλη-Γκέκα.

Πέτρες του Σέλτσου και του Σταυρού, ταμπούρια απ΄ τα απομεινάρια των Σουλιωτών.

Πέτρες που ακόμα ανασαίνουν τον πόνο της θυσίας και το μεγαλείο της φυλής να μην αναγνωρίζει δικαίωμα στους τρανούς να πατούν τον αδύνατο, να υπερασπίζει τα όσια και ιερά που συνθέτουν την ουσία του Ελληνισμού.

Όσο μας τυραννάει ο τόπος όπου πρωτοείδαμε το φως του ήλιου, τόσο πιο πολύ τον αγαπάμε. Γι’ αυτό κι όλοι μαζευόμαστε εδώ, σε χρονιάρες μέρες, για να ανταμώσουμε απ’ τον καιρό που μας σκορπίσανε οι ανάγκες του βιοπορισμού και να τιμήσουμε τον τόπο απ’ όπου ξεκινήσαμε αναζητώντας την προκοπή.

Είναι χρέος και άγραφος νόμος σ’ όλους εμάς τους ξενιτεμένους να τιμούμε εκείνους που βρήκαν το κουράγιο να παλέψουν με τις τόσες δυσκολίες και να μείνουν στα χωριά τα σκαρφαλωμένα στα ριζοβούνια, τα ξακουστά κι από παλιά ονομαστά για τους Αγώνες τους Τζουμέρκα. 

Αλλες φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα 

 (Στις 6 Δεκεμβρίου 1944 ο Άρης Βελουχιώτης με τον Στέφανο Σαράφη μέσω Περάματος και των οδών Ανεξαρτησίας – Αβέρωφ φθάνουν στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων, όπου τους γίνεται αποθεωτική υποδοχή.

Οι δυνάμεις του Ζέρβα με τη βοήθεια αγγλικών πλοίων από Ηγουμενίτσα και Πρέβεζα καταφεύγουν στην Κέρκυρα.)

Να 'ναι το 2012 καλύτερο απ' οτι περιμένουμε

ΕΥΧΕΣ από ΜΑΘΗΤΕΣ - ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ

"Θελω να κανω μια ευχη να πετηχει γιατι αυτο θελουνε ολοι εκτος απο τους πολιτικους.Θελω να βγουμε απο αυτο τον κλιο της χρεοκωποιας γιατι αν συνεχιστη αυτο εγω δε θα βρω δουλεια και να βγουμε απο την κρυση,αυτο θελω ολοψυχα."

"Η ευχη που θα κανω ειναι να εχει ολος ο κοσμος υγεια και να καταφερει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να βγει η Ελλαδα απο το χρεος."

"Η νεα χρονια θελω να μην υπαρχει αυτο το οικονομικο προβλημα και η ανεργεια στην οικογενεια μου με αποτελεσμα να ειναι ολοι χαρουμενοι."

"Να σωθει η Ελλαδα."

"Να πανε ολα καλα ΜΟΝΟ για τους ΚΑΛΟΥΣ ανθρωπους που ειναι ανεργοι."

'Να ξεπερασουμε την κριση και να ζουμε οπως μας αξιζει."

"Να ξαναγινουν χαρουμενοι οι ανθρωποι."

"Θελω να μην υπαρχει αλλη φτωχεια."

'Θελω να βγει η ομορφη χωρα μας"Ελλαδαρα μου",απο την κριση και να προοδευσει.Επισης να μεινουν οι γονεις μου στη δουλεια."

"Ευχομαι η χωρα μου να βγει απο αυτη την κατασταση και ο πατερας μου να βρει δουλεια."

"Να φυγω και να παω στην Αμερικη."

"Να αλλλαξει η κατασταση για να μπορουμε ξανα κι εμεις η νεοι να ελπιζουμε."

'Να αντεξει ολος ο κοσμος και περισσοτερο η οικογενεια μου αυτες τις δυσκολες μερες που θα ερθουν στην Ελλαδα με τον καινουργιο χρονο.Ευχομαι τα πραγματα να αλλαξουν και να μη μεινουμε στο δρομο."

¨Θελω να φυγει η οικονομικη κριση και να υπαρχει δουλεια."

"Ευχομαι το 2012 να ειναι ευτυχησμενο χρονο και να γινουν ολα καλα και να γυρισουν ολοι στις δουλιες και να μη μινει κανενας ανεργος."

"Ενα παλτο."

"Θελω να βρω μια καλη δουλεια για να βοηθησω την οικογενεια μου."

"Με ενα τροπο,ας πουμε μαγικο να ξαναγινουμε καλα απο αυτα τα προβληματα στην Ελλαδα και στην οικογενεια μου."

"Ο Θεος να μας βοηθησει να αντιμετωπισουμε αυτη την κατασταση με θαρρος."

"Να ηταν ολα καλυτερα με την κατασταση στην Ελλαδα."

"Θελω να βρουνε οι γονεις μου δουλεια και να πηγαινει ο αδερφος μου καλα στο πανεπιστημιο του."

"Να τελειωσει αυτη η κατασταση στην Ελλαδα."

"Να φυγει η οικονομικη κριση."

"Να εχουμε μια καλη Ελλαδα χωρις κρισεις γιατι ετσι χωρις λεφτα δεν μπορω να προσαρμοστω."

"Η κριση καταπιεζει ολους τους ανθρωπους γι αυτο να φυγει."

"Η Ελλαδα να ξαναγινει ΕΛΕΥΘΕΡΗ."

"Ο πατερας μου κι ο αδερφος μου να βρουνε δουλια.'

"Να μην υπαρχει γκρινια για τα λεφτα στο σπιτι μου."

Έρχονται βροχές με χαμηλή θερμοκρασία, ναι δεν είναι αστείο!

Τις επόμενες μέρες από αύριο Σάββατο θάχουμε έντονη βροχή και σημαντική πτώση της θερμοκρασίας.
Περισσότερα στην πρόγνωση επτά ημερών.

Μια ωραία αεροφωτογραφία του "δώδεκα της λίμνης" με το Τζαμί και το Βυζαντινό Μουσείο. Διακρίνεται ο εξώστης της παλαιας Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Στο βάθος οι λόφοι με τα προάστεια πλεον Σταυράκι και Μάρμαρα. Η φωτό αλιευμένη από το ιστολόγιο ενημέρωσης και σχολιασμού Νέα από την Ήπειρο και τα Γιάννενα

...και η απάντησις έχει δοθεί: Ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός κυβερνά...

Κατεβαίνοντας εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι την Ακαδημίας από Ιπποκράτους προς την πλατεία Κάνιγγος έβλεπε κανείς σε όλα τα περίπτερα στολισμένα με το περιοδικό Πολιτικά Θέματα να φιγουράρει στο εξώφυλλο ο Γέρος της Δημοκρατίας και να χαιρετά τον Λαό της Αθήνας, σαν να ακούγονταν ξανά ο δημεγερτικός ρητορικός του λόγος

.…εχει τεθεί το μέγα ερώτημα: Ποίος κυβερνά την Ελλάδα;, και η απάντησις έχει δοθεί: Ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός κυβερνά ….

Αρκετά περίπτερα είχαν κρεμάσει δυο, και τρία , τσε πέντε «Πολιτικά Θέματα», έτσι νόμιζες ότι ο Γέρος της Δημοκρατίας σε χαιρετούσε από παντού, σαν να φώναζε:
Μην σκιάζεστε στα σκότη: Η Δημοκρατία θα νικήσει!
Όλη την προηγούμενη χρονιά είχαν συμβεί πολλά. Η κατάληψη της Νομικής στις 21 Φεβρουαρίου 1973 (τότε ο Παπαδόπουλος ήταν στο συντριβάνι στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων για την επέτειο της απελευθέρωσης από τον Τουρκικό ζυγό, δεν θα βλεπε τα Γιάννενα άλλη φορά)
Το κίνημα του Ναυτικού τον Μάη του 1973 και η φυγή του Α/Τ Βέλους με τον πλοίαρχο Νίκο Παπά στην Ιταλία.
Στο Δημοψήφισμα στις 29 Ιουλίου 1973 που προκύρηξε ο Παπαδόπουλος
(μετά την ψηφοφορία και το άνοιγμα της κάλπης τα ψηφοδέλτια ΟΧΙ σχίζονταν –μαθές δεν εματάγινε τέτοιο κουτί ρημάδι, να ρίχνεις ΟΧΙ το πρωί, να βγαίνει ΝΑΙ το βράδυ) το στρατιωτικό καθεστώς παίρνει τον μανδύα Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με προσωρινό Πρόεδρο τον τεως συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο. (78% ΝΑΙ - 22% ΟΧΙ)
Στις 8 Οκτωβρίου 1973 ορκίζεται μεταβατική κυβέρνηση υπό τον «δοτό» Πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα (αν ήταν δυνατό!) σε ελεύθερες εκλογές, έστω υπό το Παπαδοπουλικό Σύνταγμα.
Αρκετοί παλαιοί πολιτικοί το σκέπτονται να συμμετάσχουν. Ο μόνος που είχε ταχθεί «κάθετα» εναντίον της συμμετοχής στις σχεδιαζόμενες ψευτοεκλογές ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου και το ΠΑΚ.
Την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1973, μια γλυκιά ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα , γίνεται το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου στο Α Νεκροταφείο με συμμετοχή πλήθους κόσμου, αρκετών «παλαιών» πολιτικών που βρίσκουν την ευκαιρία να συζητήσουν για την συμμετοχή ή όχι στις σχεδιαζόμενες Παπαδοπουλικο Μαρκεζινικές εκλογές.
Ο Γιάννης Αλευράς με τον Κουτσοχέρα τον ποιητή, ήταν εκεί και παίνευαν τον Αντρέα. Ο Κουτσοχέρας μάλιστα, παλιός βουλευτής της Ε.Κ. είχε στήσει κανονικά πηγαδάκι σαν προεκλογική μάζωξη, μοίραζε βιβλιαράκια με ποιήματα.
Μετά το μνημόσυνο ξεσπούν επεισόδια στους γύρω δρόμους προς το Σύνταγμα. Αρκετοί τραυματίες και συλλήψεις. Οι συλληφθέντες θα δικασθούν λίγες μέρες μετά.
Τα συνθήματα που κυριαρχούν, προεόρτια του τι θα επακολουθήσει, είναι:
Όλοι Ενωμένοι, Έξω οι Αμερικάνοι, Ελευθερία, Ταϋλάνδη,
Δεν σε θέλει ο Λαός, παρ’ τη Δέσποινα και μπρός.
Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973, νωρίς το απόγευμα, θα κλειστούν στο Πολυτεχνείο οι πρώτοι φοιτητές που θα κατέβουν από τη Νομική, η μαγιά για την εξέγερση του Νοέμβρη.
Πλήθος Λαού θα συρρεύσει τις επόμενες μέρες στους γύρω δρόμους, θα απαιτήσει Δημοκρατία, που θα διασκορπιστούν και θα κλεισθούν στα σπίτια τους, μόλις πέσουν τα πρώτα δακρυγόνα στη Σταδίου την Παρασκευή το βράδυ, ξημερώνοντας Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973 θα επέμβουν τα τανκς, ενώ θα κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος. Το πείραμα φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη απέτυχε.
Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πετύχει, αξέχαστο ηχεί το αυτοσχέδιο σύνθημα της εξέγερσης του Νοέμβρη.
Δεν σε θέλει ο Λαός, παρ’ τον πήθικο και μπρος…

Ο ταξίαρχος Δημ. Ιωαννίδης θα ανατρέψει τον Παπαδόπουλο, λίγες μέρες αργότερα ξημέρωμα Κυριακής 25 Νοεμβρίου 1973, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ θα ορκίσει Πρόεδρο Δημοκρατίας τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και Πρωθυπουργό μαριονέτα τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.
Θα ακολουθήσει επιστροφή στο παρελθόν στις πρώτες μέρες της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» της γιορτής της εικοσιμιά τ’ Απρίλη.
Ξανανοίγει το στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων στη Γυάρο, όπου στέλνονται για χειμερινές διακοπές ο Γεώργιος Μαύρος, ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, ο Νίκος Ψαρουδάκης της Χριστιανικής, ο ηθοποιός Σταύρος Παράβας γιατί έλεγε στο θέατρο ότι την ερχόμενη άνοιξη θα φορεθεί το φράκο –το πιάσατε το υπονοούμενο, εννοούσε τον Καραμανλή- ο καθηγητής του Μαθηματικού Αθήνας Γεωργίου, ο Χαραλαμπόπουλος και άλλοι.
Το είχε πει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος : Είναι δύσκολο, να διαβείς το ίδιο ορμητικό ποτάμι δυό φορές.

Στις 15 Ιουλίου 1974, η χούντα των Αθηνών και οι εκπρόσωποι της στην Κύπρο απεφάσισαν να καταστρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία, βάζοντας στόχο τον Αρχιεπίσκοπο και Εθνάρχη Μακάριο, ζητώντας την κεφαλήν του επί πίνακι, σαν τον Αλιέντε της Χιλής.
Γενιές Ελλήνων γαλουχημένες στια Σχολειά κάτω από τις εικόνες του Γρηγορίου του Ε, του Παπαφλέσσα, του Αθανάσιου Διάκου, βλέπουν την Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών να θέλει να εξοντώσει τον παπά Μούσκο.
Το έγκλημα θα ολοκληρωθεί στις 20 Ιουλίου με την Τούρκικη εισβολή, που όλα τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων την έβλεπαν, μόνο οι πραξικοπηματίες δεν την είδαν, είχαν λάβει ισχυρές δεσμεύσεις από τον ξένο παράγοντα και τους διάφορους πράκτορες.
Το καθεστώς Γκιζίκη – Ιωαννίδη θα καταρρεύσει κάτω από το αμείλικτο βάρος της Κυπριακής προδοσίας.

Ο Γκιζίκης σε συννενόηση με τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για να τους παραδώσει εν λευκώ την εξουσία, και την Κύπρο με τουρκικά στρατεύματα.
Στις 24 Ιουλίου 1974 φθάνει στην Αθήνα από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με αεροπλάνο της γαλλικής προεδρίας.
Σχηματίζει βραχύβια οικουμενική κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.
Τον Αύγουστο του 1974 νέα προέλαση των Τούρκων στη Μεγαλόνησο Κύπρο, χάνεται η Αμμόχωστος, η ΕΛΔΥΚ κρατάει ηρωϊκά μαχόμενη ελεύθερο το αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Στις εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 1974 θριαμβεύει η Ν.Δ. με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή 54,4%, ακολουθούν η Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις με τον Γεώργιο Μαύρο 20,4% , το ΠΑ.ΣΟ.Κ με τον Αντρέα Παπανδρέου 13,6%, η Ενωμένη Αριστερά 9,5%.
Ο Κώστας Μητσοτάκης, ανεξάρτητος στα Χανιά δεν εκλέγεται.
Ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, η πέτρα του σκανδάλου του Ιουλίου του 1965, που δεν ήθελε να παραιτηθεί από Υπουργός Εθνικής Αμύνης στον Πρωθυπουργό της χώρας Γεώργιο Παπανδρέου, επικεφαλής χουντικού σχήματος λαμβάνει 1%.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1974 με το Δημοψήφισμα καταργείται η Βασιλεία στην Ελλάδα με ποσοστό 69% (Στα Χανιά το ποσοστό ήταν 93% και στο Ηράκλειο 89%)
Η τότε εφημερίδα «Αθηναϊκή» έγραφε στην πρώτη σελίδα: «Οι Γλύξμπουργκ Τέλος»

Παρά την πτώση της χούντας, ο Γκιζίκης παρέμεινε στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας ως τον Δεκέμβριο του 1974, ώστε η μετάβαση στην Δημοκρατία να γίνει ομαλά (σταδιακά και αναίμακτα)

Πρώτος (προσωρινός) Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Μιχαήλ Στασινόπουλος (είχε απομακρυνθεί από το στρατιωτικό καθεστώς από την θέση του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας) ως τις 15 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.
Η συνέχεια πιθανόν να είναι γνωστή και σε πιο νεότερους.
Τελικά από ένα εξώφυλλο ξεκινάς και αλλού φτάνεις ξετυλίγοντας το κουβάρι της Ιστορίας.

Δυό φωτογραφίες από το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ το Φθινόπωρο 1973, πριν ξεσπάσει το Πολυτεχνείο.