Νοεμ.1962: Μαθη-τές-τριες της Ζωσιμαίας στο Δρίσκο, τιμούν τον Λορέντζο Μαβίλη

1. Μπέλλος 

2

3. 

4. Παππάς  Κωνσταντίνος                    Καθηγητής Ιατρικής Παν. Θεσσαλονίκης

5          Μπαϊρακτάρης  Θώμάς            Θεολόγος – Καθηγητής Ζωσιμαίας Σχολής

6                                 

7          Τζιμογιάννης   Ευάγγελος       Φυσικός

8          Σακελλαρίου   Λάζαρος          Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

9          Γούλατη          Διαλέτα          

10        Πιτένης            Ηλίας               Γεωπόνος

11        Κατσίλας         Γεώργιος         Ιατρός Παθολόγος

12        Κολιού            Μαίρη              Μαθηματικός

13        Κεφάλας         Κωνσταντίνος Δημόσιος Υπάλληλος

14        Σούλτης           Αντώνης          Οδοντίατρος

15        Σταρρας           Δημήτριος       Πολιτικός Μηχανικός

16        Παντελιού                  

17        Μέντζος          Γεώργιος         Πολιτικός Μηχανικός

18        Δεύτος Ναπολέων                  Έμπορος

19                               

20        Δαλάκας          Μιχάλης          Δασολόγος

21        Διαμαντόπουλος     Αλέξης      Ιατρός

22        Τέλης  Ελευθέριος                   Αξιωματικός Ε.Σ.

23        Κατσίκης Απόστολος              Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

24                               

25        Δάλλας            Αθανάσιος       Μεταλλειολόγος Μηχανικός

26        Φαρμάκη         Βασιλική         Αρχιτέκτων

27        Σωμάκου         Βασιλεία          Πολιτικός Μηχανικός

28                               

29        Παπασταύρος  Αναστάσιος     Αρχιτέκτων – πρώην Δήμαρχος Ιωαννίνων

30                               

31                               

32        Κωστόπουλος Χρυσόστομος   Ιατρός

33                               

34        Οικονόμου      Απόστολος      Δικηγόρος

35        Κωσταδήμας   Κωνσταντίνος Φιλόλογος – Καθηγητής  Ζωσιμαίας Σχολής

36                               

37        Βράνος            Δημήτριος       Δασολόγος

38        Φαρίδης           Πέτρος           

39        Τζιάλλας         Κωνσταντίνος Υπομηχανικός

40        Μίχος  Γεώργιος                     Φιλόλογος

41        Μπένος           Στέφανος         Φιλόλογος

42        Παπαστεφάνου   Δημήτριος       Υπάλληλος Τραπέζης

43        Παπάζογλου    Κοσμάς           Φυσικός – ΟΤΕ

44                               

45        Κόλλιας          Μιχάλης         

46                               

47        Πασχάλης        Βασίλειος        Γεωπόνος

48                               

49        Έξαρχος          Δημήτριος       Ηλεκτρολόγος

50        Παπαϊωάννου  Απόστολος      Φιλόλογος – Καθηγητής Πανεπιστ. Ιωαννίνων

51                               

52        Δασκάλου       Γεώργιος         Γεωπόνος, Μαθηματικός, Οικονομολόγος

52        Φούφας           Ιωάννης           Πολιτικός Μηχανικός

53        Μπλέτσος       Νικόλαος        Αεροναυπηγός – NASA

54        Κονταξής        Κωνσταντίνος Φιλόλογος

ΠΗΓΗ ΖΩΣΙΜΑΙΑ ΣΧΟΛΗ 

.....................................................................................

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Οι Γαριβαλδινοί και η μάχη του Δρίσκου»

Δημ. Χατζόπουλος (Εν Αθήναις Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Φέξη 1914)

…. Προς βορράν της Γαστρίτσης η λίμνη – γλαυκός καθρέπτης- μέσα εις το οποίον έκυπτον αυταρέσκως τα πάλλευκα Γιάννενα, τα Γιάννενα, δια τα οποία τόσοι παλμοί εδόνουν τας καρδίας κάτω από τον αιματόχρωμον γαριβαλδινόν χιτώνα. Το νησί, σταγών οπαλίου λίθου εις το σμάραγδον των ακίνητων νερών. Και δεξιά της λίμνης ο Τόμαρος αρχοντικός και υπερήφανος.

Εις τον κάμπον ήστραπτον υπό τας πρώτας πλαγίας ηλιακάς ακτίνας τα νερά και κάπου – κάπου αιφνιδία αστραπή μέσα εις τα δένδρα εφανέρωνε την κρυπτομένην εχθρικήν δύναμιν, ήτο το φίλημα ακτίνος ηλιακής επί ξίφους, επί κομβίου στρατιωτικού, επί τηλεβόλου.

Μετ’ ολίγον οι ατμοί της λίμνης και της πεδιάδος επυκνώθησαν εις κυανά νεφελώματα, τα οποία, αφού επλανήθησν επί ολίγον χαμηλά, διελύθησαν.

Ο Μαβίλης εστέκετο σιωπηλός προ της μεγάλης εικόνος, μέσα εις το ολύμπιον βλέμμα του εσπινθήριζαν μύριαι σκέψεις ευγενείς.

Και ενωρίς εκίνησε προς κάποιο μοναστήρι, αριστερά της παρατάξεως των ερυθροχιτώνων, απ’ όπου η θέα ήτο ωραιοτέρα. Ο κρης υπολοχαγός Γερακάρης ύψωνε το ευσταλές παράστημά του παρά τας σκηνάς, τα πολλά του γένεια ανεμίζοντο από την πρωϊνήν αύραν και γεμα΄τος παιδικήν αγαλλίασιν έλεγε

- Τι θαύμα τα Γιάννενα! Αξίζει κανείς να πεθάνη για να τα πάρη!

Η Μοίρα τον εισάκουσε, την επιούσαν εφονεύθη πολεμών για τα Γιάννενα.

…………………

…. Ήτο η 9^η πρωϊνή της 27^ης Νοεμβρίου 1912, ότε ήρχισεν η δετέρα μάχη εις το Δρίσκο. Δυο οβίδες επισκηπτικαί του εχθρού εξερράγησαν υπερ την Αρδομίσταν, εις τους πόδας του Δρίσκου. Ήτο το σύνθημα της μάχης.

Ένας καταρράκτης ερυθρός ώρμησε τότε ακάθεκτος προς τας κλιτύας του βουνού και η μάχη ήρχισεν πεισματώδης. Αι σφαίραι έσχιζον διαμονιωδώς τον αέρα, αι οβίδες του εχθρού ύψωναν νεφέλας χώματος και θύελλαν πετρών γύρω από τας ερυθράς διμοιρίας

……… Οι δυο τραυματίαι μετεφέρθησαν εις το χειρουργείον της μονής Σωτήρος. Καθ’ οδόν ενώ διήρχοντο πλησίον των σκηνών ο Ρώμας και ο Μπαρδόπουλος είδον τον οπλαρχηγόν Κριάρην μετά ολίγων κρητών, παραπονούμενον, ότι εστερείτο φυσιγγίων.

Ο επιτελάρχης Μπαρδόπουλος τον παρεκάλεσε να σπεύση αν ηδύνατο να ενισχύση τους Μαβίλην, Γιοβάνην και Τοπάλην εις την μονήν Τζόρας, και του πρεσέθεσε, ότι θα προσέφερε μεγάλην υπηρεσίας εις την πατρίδαν. Ο Κριάρης εξεκίνησε προθύμως.

Αλλ’ εν τω μεταξύ τα αντάρτικα σώματα τα φρουρούντα το άκρον αριστερόν ήρχισαν κλονιζόμενα. Τα πυρομαχικά των ερυθροχιτώνων έχουν τελείως σχεδόν εξαντληθή.

Οι έλληνες ερυθροχίτωνες έπιπτον ηρωϊκώς.

Ο ηρωϊκός Μαβίλης δις τραυματισθείς έπεσε ηρωϊκώς και η λύρα του ποιητού συνετρίβη μαζί του επί των βράχων της μονής Τζώρας.

Ο λοχαγός Γιοβάνης ετραυματίσθη. Ο Τόπαλης, ο Γερακάρης έπεσαν επίσης νεκροί

Τραυματίας ο αρχηγός Ρώμας επροχώρησεν έφιππος προς το χειρουργείον υπό τας ζητωκραυγάς των ανδρών του και όπισθεν του μεταφέρθη επί φορείου ο ταγματάρχης Μπαρδόπουλος.

Αι εχθρικαί σφαίραι είχον διατρύση την λευκήν σημαίαν με τον ερυθρόν σταυρόν του χειρουεργείου, εις τον περίβολον της εκκλησίας εφονεύθη σταρτιώτης, ενώ έτρωγε γαλέταν, άπνους κατέπεσεν επίσης ο ίππος του αρχιάτρου Γιαννακάκου – Ραζέλου.

Οι τραυματίαι δεν ήσαν πλέον ασφαλείς εκεί και διετάχθη η μετακίνησίς των.

Εις το χειρουργείον επεδέθησαν τα τραύματα του Ρώμα και του Μπαρδόπουλου, ενώ ο στρατηγός Γαριβάλδης τους κατεφίλει   και τους συνεχαίρετο.

Αμέσως διετάχθη η μεταφορά των εις το χάνι Καμπέραγα και εκείθεν εις Μέτσοβον.     

Ο Λορέντζος Μαβίλης πέφτει στο Δρίσκο για την λευτεριά της Ηπείρου, στις 28 Νοεμβρίου 1912

Λορέντζος Μαβίλης (Ιθάκη 6 Σεπτεμβρίου 1860 – Δρίσκος Ιωαννίνων 28 Νοεμβρίου 1912)

Η καταγωγή του ήταν από την Κέρκυρα, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ήταν μεγαλόσωμος, ξανθός με γαλανά μάτια. Φοίτησε στο εκπαιδευτήριο «Καποδίστριας» στην Κέρκυρα με δάσκαλο τον ελληνιστή Ι. Ρωμανό.
Ο Ιάκωβος Πολυλάς θα τον μυήσει στο έργο του Σολωμού, στην παγκόσμια λογοτεχνία και στην αγάπη για τη δημοτική γλώσσα.
Το 1879 παρακολούθησε για ένα χρόνο μαθήματα στη Φιλοσοφική Αθηνών.Το 1880 πήγε στην Γερμανία για να σπουδάσει φιλολογία και φιλοσοφία.
Οι σπουδές συνεχίστηκαν επί δεκατέσσερα χρόνια, και επηρεάστηκε από τις θεωρίες του Νίτσε (έχει γράψει και σονέτο με τίτλο "Υπεράνθρωπος"), την "Κριτική του Καθαρού Λόγου" του ορθολογικού Ιμμάνουελ Καντ, και από την "Βουλησιαρχία" Σοπενάουερ (Arthur Schopenhauer). Ασχολήθηκε με τα σανσκριτικά φιλοσοφικά κείμενα και μετέφρασε αποσπάσματα από το ινδικό έπος "Μαχαμπχαράτα".
Κατά την παραμονή του στην Γερμανία ασχολήθηκε με την σύνθεση λυρικών ποιημάτων (κύρια σονέτων), και σκακιστικών προβλημάτων που δημοσιεύτηκαν σε γερμανικά έντυπα.
Την 1η Απριλίου 1884 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τίτλο «Εις τον γυρισμό της» στον Μεσσηνιακό Τύπο. Ποιήματα και μεταφράσεις του θα δημοσιευτούν στον ΕΣΠΕΡΟ της Λειψίας το 1885, στο ΑΤΤΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ το 1890 – 1891, στην ΤΕΧΝΗ του Κ. Χατζόπουλου το 1898 -1899, και αργότερα στο περιοδικό ΓΡΑΜΜΑΤΑ της Αλεξάνδρειας.Το 1890, με τη διατριβή του για τον βυζαντινό χρονογράφο Σκυλίτση, θα αναγορευθεί διδάκτορας φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του ERLANGEN της Βαυαρίας.
Ο Μαβίλης δεν είναι φιλόσοφος και ποιητής του γραφείου, προσχωρεί στην Εθνική Εταιρεία όπου γίνεται πρόεδρος σε ένα από τα πέντε τμήματά της που ο Παύλος Μελάς είχε ιδρύσει στην Κέρκυρα. Το 1896 ο Μαβίλης συμμετείχε στην επανάσταση της Κρήτης, πολεμώντας μαζί με τον Κ. Θεοτόκη, με αξιωματικούς οι οποίοι άφησαν κρυφά τις θέσεις του στρατού κι άλλους αντάρτες στα κρητικά βουνά. Για τις στιγμές που έζησε στην Κρήτη έγραψε τρία σονέτα «Κρήτη», «Πλήρωμα χρόνου» και «Exelsior».
Τα σονέτα του Μαβίλη είχαν άρτια μορφή και εξαίρετο περιεχόμενο, το οποίο πάντως χαρακτηρίζεται από ολοφάνερη απαισιοδοξία.
Τα σονέτα του, με ενδεκασύλλαβους στίχους, είναι πολύ πιο επεξεργασμένα και περίτεχνα από των συγχρόνων του και εισάγει νέα στοιχεία, όπως το να αρχίζει η πρόταση στην μέση του στίχου, να υπάρχει διάλογος, κλπ..
Το 1897 κατά τον ελληνο – τουρκικό πόλεμο, ο Μαβίλης συγκέντρωσε εβδομήντα Κερκυραίους εθελοντές, και πήγαν να πολεμήσουν στην Ήπειρο, όπου και τραυματίστηκε στο χέρι. Τα έξοδα της εκστρατείας των εθελοντών αυτών τα κάλυπτε ο ίδιος.
Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Κερκύρας. Το 1911 υπερασπίζοντας την δημοτική γλώσσα μέσα στην Ελληνική Βουλή είπε, απευθυνόμενος στους καθαρευουσιάνους : Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν.
Στον Πρώτο Βαλκανικό πόλεμο ο Λορέντζος Μαβίλης εντάχθηκε στο εθελοντικό σώμα του Αλέξανδρου Ρώμα κι αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της Ηπείρου.
Την 28 Νοεμβρίου 1912 έπεσε ηρωικά υπέρ πατρίδος επικεφαλής του λόχου του των εθελοντών, στη Μάχη του Δρίσκου κοντά στα Ιωάννινα.
Με τον Λορέντζο Μαβίλη, συνεχιστή του εθνικού μας ποιητή Δ. Σολωμού, του Α. Κάλβου, του Α. Βαλαωρίτη, του Γ. Τερτσέτη, του Ι. Τυπάλδου, του Ι. Πολυλά, του Γ. Μαρκορά, κλείνει ο κύκλος της Επτανησιακής Σχολής.
Το έργο του αποτελούμενο από στίχους, πεζά, μεταφράσεις, πολιτικές αγορεύσεις και γράμματα, πηγάζει από τον έξοχο χαρακτήρα του και τις ιδέες του για τον άνθρωπο, το έθνος, τη θρησκεία, την τέχνη, τη φιλοσοφία και την ηθική.

Το παλιό μνημείο στην περιοχή του λόφου Δρίσκου, πάνω από το χωριό Βασιλική του κάμπου (παλιά Γιάνιστα) κοντά στο μοναστήρι της Τζιόρας, χτυπήθηκε από κεραυνό και καταστράφηκε. Το σημερινό που χτίστηκε αργότερα φέρει αλεξικέραυνο, όπως δείχνει η εικόνα δεξιά. Στο βάθος αριστερά διακρίνεται η Ολύτσικα ή Τόμαρος (από το τομή και όρος, γιατί στην αυσία είναι δυο κορφές).

Στην κάτω επόμενη φωτογραφία, άποψη του κάμπου, του χωριού Λογγάδες (παλιά Αρδομίστα), της λίμνης Παμβώτιδας και των Ιωαννίνων από το μνημείο -πέτρινη στήλη- του Λορέντζου Μαβίλη στο Δρίσκο. Σήμερα μεταξύ μνημείου και Βασιλικής περνάει η Εγνατία οδός. Στο μώλο στα Γιάννενα κοντά στις πολύβουες καφετέριες υπάρχει η προτομή του Βουλευτή, ποιητή και πολεμιστή που ατενίζει προς το λόφο του Δρίσκου.