"ΑΘΗΝΑΪΚΗ" 11 Ιουνίου 1963: Η παραίτησις Καραμανλή υπεβλήθη από της χθες (Διαφωνία με τον Βασιλέα ή συμπαιγνία;)

Στο κύριο τίτλο του πρωτοσέλιδου της «ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ» της 11^ης Ιουνίου 1963

Σήμερον ή αύριον η κατάστασις αποσαφηνίζεται οριστικώς, αλλά κατά κυβερνητικάς πηγάς …

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΥΠΕΒΛΗΘΗ ΑΠΟ ΤΗΣ ΧΘΕΣ

(Διαφωνία με τον Βασιλέα ή συμπαιγνία;)

Εις περίπτωσιν παραιτήσεως ο αρχηγός της ΕΡΕ θα αναχωρήση εις Ελβετίαν

Απλούν πρόσχημα το ταξίδι των Βασιλέων

Κανελλόπουλος: Ελπίζει να του ανατεθή η εντολή

Αλληλοσπαραγμός εις την ΕΡΕ εν όψει «διαλύσεως του καταστήματος»

Αι φιλοδοξίαι των κ.κ. Θεοτόκη, Πιπινέλη, Αβέρωφ, Ροδόπουλου

Η σημασία της ανόδου των Επιτελαρχών εις Ανάκτορα

Στη γελοιογραφία το τρίκυκλο του παρακράτους με φόντο το λευκό πύργο της Θεσσαλονίκης, αντί της τυπικής επιγραφής «εκτελούνται μεταφοραί» γράφει

«εκτελούνται βουλευταί» με λεζάντα «- Μόνο εμένα δεν μπορεί να με διαλύσει κανείς»

Σε  άλλα υπόστηλα έγραφε

1) Η Βασίλισσα κεντρική μορφή της πολιτικής κρίσεως (κατά τους Αμερικανούς) Ελλάς η χώρα των απάνθρωπων αντιθέσεων

2) Εις την σκιάν του (τρομο)κράτους της ΕΡΕ. Και άλλοι «σταυροφόροι» Πανελλήνιος Εθνική Σταυροφορία.

Διαθέτει: Ταυτότητας και μαχητικόν  τμήμα με ειδική στολή και έμβλημα την νεκροκεφαλήν! Σκοπός: Η συνδρομή των Αρχών δια την «υποτροπήν τυχόν κομμουνιστικού κινδύνου»

3) Η ΕΡΕ εναντίον της ΕΡΕ

4) 6^η Αυγούστου: (επέτειος Χιροσίμα) Οι «100» θα ειβάλουν ειρηνικώς εις την Ελλάδα

5) Αύριον δικάζονται οι ηγέται των φοιτητών

6) Ο πρωθυπουργός με το μπαλωμένο πανταλόνι   

Οι εκλογές της μεταπολίτευσης. Δημοκρατία ετών 35, από το αφιέρωμα των ΝΕΩΝ.

Από το αφιέρωμα των ΝΕΩΝ του Σαββατοκύριακου 3-4 Οκτωβρίου 2009.
Ο χάρτης των εκλογικών αναμετρήσεων από το 1974 μέχρι σήμερα.

Για τη συνέχεια με σχόλια και πιο πολλές φωτογραφίες πατήστε εδώ.

Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα.

... ΕΝΑ e-mail ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΦΙΛΟΣ .....

Επειδή αυτές τις μέρες ενοχλούμαι με μηνύματα στο κινητό μου τηλέφωνο από υποψήφιους βουλευτές, σκέφτηκα να τους στείλω κι εγώ με τη σειρά μου το πιο κάτω κείμενο.

<<...Ελπίζω όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της... >> και

<<... εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματα μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν >>.

Ιωάννης Καποδίστριας
Κυβερνήτης της Ελλάδας
προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

Κωνσταντίνος Καραμανλής (1909-1998): 14 χρόνια Πρωθυπουργός και δύο πενταετίες Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Από το ένθετο «ΕΤ review» του Ελεύθερου Τύπου του Σαββάτου 19 Απριλίου 2008.

Οι πολλαπλές όψεις του προδικτατορικού αντικαραμανλισμού

Του Μελέτη Μελετόπουλου

(Διδάκτορος Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γενεύης)

Η γενική, διακομματική αποδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1909-1998) από την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ εμπεδώθηκε μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική το 1980.

Δηλαδή, όταν ο ίδιος αποστασιοποιήθηκε από το κόμμα του και την τρέχουσα πολιτική και λειτούργησε ως υπερκομματικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας επί δύο πενταετείς θητείες, το 1980-85 και το 1990-95.

Απεναντίας, κατά τις δύο πρωθυπουργίες του (1955-63) και (1974-80) μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και του πολιτικού κόσμου έτρεφε έντονα αρνητικά συναισθήματα προς το πρόσωπό του και την πολιτική του.

Την εποχή της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (ΕΡΕ), ο Καραμανλής υπήρξε στα μάτια του κεντρώου και αριστερού τμήματος του εκλογικού σώματος (δηλαδή της κοινωνικής πλειοψηφίας), ο εκλεκτός των Ανακτόρων και των Συμμάχων, που ανέλαβε την πρωθυπουργία με αυθαίρετη βασιλική επιλογή το 1955.

Όταν μάλιστα παραγκωνίστηκαν δύο πανίσχυροι αντιπρόεδροι, ο ένας εκ των οποίων διέθετε τη δεδηλωμένη της πλειοψηφίας των βουλευτών του τότε κυβερνώντος κόμματος του Εθνικού Συναγερμού, τη στιγμή του θανάτου του πρωθυπουργού Παπάγου.

Εκτός αυτού, η μη δεξιά κοινή γνώμη θεωρούσε τον Καραμανλή φορέα του μετεμφυλιακού αυταρχισμού (παρά τις εκ των υστέρων προσπάθειες του Καραμανλή να διαχωρίσει τη θέση του από το μοναρχο-στρατοκρατικό μετεμφυλιακό σύστημα εξουσίας, που όμως τον είχε προωθήσει στη θέση του πρωθυπουργού).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αντικαραμανλισμός που αναπτύχθηκε στο εσωτερικό του δεξιού συστήματος εξουσίας.

Για παράδειγμα, ο Καραμανλής δεν έγινε ποτέ αποδεκτός από το μικρό αλλά ποιοτικά σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης και των αντιμαρξιστών, ιδεαλιστών και καντιανών διανοούμενων που επηρέαζε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Αυτοί θεωρούσαν τον Καραμανλή ακατάλληλο να δώσει πνευματικές κατευθύνσεις στον Ελληνισμό και να δημιουργήσει τις βάσεις ενός εκπαιδευτικού συστήματος με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Τον Καραμανλή επίσης αντιπολιτεύθηκε, ιδίως μετά το 1961, η βασιλική καμαρίλα, που δεν ανέχτηκε τη σταδιακή του χειραφέτηση από το ρόλο του φερέφωνου των Ανακτόρων.

Σημειωθήτω ότι ο Καραμανλής έφθασε στο σημείο, την περίοδο 1961-63, να προσανατολισθεί στη συνταγματική κατάργηση των προνομίων του Στέμματος, κάτι που δείχνει την εσωτερική διχοστασία της κυβερνώσης Δεξιάς.

Αλλά και το εσωτερικό του Στρατεύματος είχαν αναπτυχθεί έντονα αντικαραμανλικά συναισθήματα. Κατ’ ουσία επρόκειτο για ένα σκληρό ανταγωνισμό εξουσίας μεταξύ των κέντρων που προωθούσαν τον κομβικό ρόλο του Στρατού στην πολιτική ζωή και του καραμανλικού συστήματος εξουσίας που επεδίωκε να υποτάξει αυτά τα κέντρα σε μια καραμανλική νομιμότητα.

Η πιο ενδιαφέρουσα όψη του καραμανλισμού είναι η αποστροφή που έτρεφε γι’ αυτόν η αθηναϊκή αριστοκρατία.

Ναι μεν ο λαϊκισμός και ο δυναμισμός του Καραμανλή ήταν χρήσιμα για την πολιτική κυριαρχία της Δεξιάς, αλλά το παραδοσιακό κοινωνικό κατεστημένο των Αθηνών τον αντιμετώπιζε ως επαρχιώτη πολιτευτή που εισέβαλε ως ταύρος εν υαλοπωλείω στις εύθραυστες κοινωνικές ισορροπίες και στα ήθη της κοσμικής ζωής της πρωτεύουσας.

Ας μην υποτιμάμε τον αρνητικό ρόλο που έπαιξαν τα αθηναϊκά σαλόνια στη ρήξη του Καραμανλή με τα Ανάκτορα και στην πτώση του το 1963.

……………………………………………………….

Μια υγιής αντίδραση

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ πρώην εκδότη της εφημερίδας «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» στο ίδιο ένθετο του Ελεύθερου Τύπου.

Μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα πε΄ρι αντικαραμανλισμού θα ήταν: επρόκειτο για δείγμα υγιούς και επιβεβλημένης αντίδρασης στη λαίλαπα του «Καραμανλισμού» που σάρωνε την Ελλάδα.

Πιστεύοντας ότι ήταν γεννημένος ηγέτης («θα ήθελα να αφιερωθώ στους ανθρώπους του λαού μου …του έθνους μου» έλεγε από νέος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής) επελέγη (1955) « από τα Ανάκτορα, τους Αμερικάνους και το ντόπιο κατεστημένο» κατά την προσφιλή έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου, για να κυβερνήσει και έβαλε την προσωπική του σφραγίδα για 8 χρόνια σ’ αυτό που ο Γεώργιος Μαύρος αποκαλούσε από τότε «δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα», ο αντικομμουνισμός έγινε κρατική ιδεολογία, θέριεψαν το παρακράτος και ο χαφιεδισμός, η αστυφιλία και η μετανάστευση, οι πολίτες χωρίζονταν σε α’ κατηγορίας (εθνικόφρονες) και β’ (οι λοιποί), και η τύχη τους εξαρτιόταν από τον αστυφύλακα, το χωροφύλακα, τον ΚΥΠατζή, τον ΤΕΑτζή, τον τοπικό χαφιέ (στη γειτονιά ή στον τόπο δουλειάς) με το «φακέλωμα» να παίρνει τερατώδεις διαστάσεις, όπως και κρατική βία και αναλγησία.

Και επειδή γίνεται συχνά η επίκληση της λαϊκής βούλησης, να θυμίσουμε ότι στην «8ετία του» (1955-1963), ο Καραμανλής έχασε τις πρώτες εκλογές το 1956

(Δ.Ε.. 48,15% - ΕΡΕ 47,38%) αλλά έβγαλε – λόγω εκλογικού νόμου – 165 έδρες(!),

το 1958 κέρδισε διότι το Κέντρο ήταν τόσο αδύναμο, ώστε ξεπεράστηκε και από την ΕΔΑ (ΕΡΕ 41,2% ΕΔΑ 24,4% Κ.Φ. 20,7%)

Το 1961 «κέρδισε» με βία και νοθεία, ύστερα από ένα επιτελικά σχεδιασμένο εκλογικό πραξικόπημα, με συμμετοχή και του στρατού (ΕΡΕ 50,8% Ε.Κ. 33,7%),

Και το Νοέμβριο του 1963 έχασε (Ε.Κ. 42% ΕΡΕ 39,4%)

Μετά τη χούντα, γύρισε εμφανώς διαφοροποιημένος (μας έβγαλε από το ΝΑΤΟ για 6 χρόνια, λόγω Αττίλα ΙΙ, μας έβαλε στην ΕΕ – τότε ΕΟΚ- χωρίς να κάνει ουσιαστικές αλλαγές: προδικτατορικά γιατί δεν μπορούσε, αφού κινείτο στα πλαίσια που του είχαν επιβάλει αυτοί που τον επέλεξαν, κι όταν προσπάθησε να διαφοροποιηθεί υποχρεώθηκε να φύγει από τη χώρα, μεταδικτατορικά γιατί δεν κατάφερε ν’ απαλλαγεί από εμμονές (και πρόσωπα) του παρελθόντος και – χωρίς διάθεση αυτοκριτικής- φρόντισε μόνο για την υστεροφημία του.

Με διοικητικά προσόντα και ικανότητες σίγουρα, αποτέλεσε ένα φαινόμενο

(60 χρόνια στην πολιτική, πολλές φορές Βουλευτής και Υπουργός, 14 χρόνια συνολικά Πρωθυπουργός και δυο πενταετίες Πρόεδρος της Δημοκρατίας!)

που θα κριθεί από την Ιστορία (άρα είναι νωρίς ακόμα..) όπως θα κριθεί και το φαινόμενο του αντικαραμανλισμού: Μια υγιής και επιβεβλημένη αντίδραση στη λαίλαπα του καραμανλισμού…

Ο πολιτικός που στέγνωσε την ψυχή του, για να κυβερνήσει

Εγραφε στο ένθετο ET-REVIEW στον Ελεύθερο Τύπο του Σαββάτου 19Απριλίου 2008 ο Γιάννης Προβής:

…..Οι περισσότεροι Έλληνες βιογράφοι του Κ. Καραμανλή, υποβάθμισαν ή και αγιογράφησαν τη γενέθλια πράξη που έδωσε το ιστορικό χρήσμα στον Μακεδόνα πολιτικό. Μίλησαν, λίγο έως πολύ, για μια «αιφνιδιαστική και εύστοχη βασιλική πρωτοβουλία» που έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον 48χρονο Καραμανλή, τον Οκτώβριο του 1955 και έγινε δεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών του Συναγερμού.

Ενώ ήταν γνωστό ότι επρόκειτο για ωμή παρέμβαση του Παλατιού στα εσωτερικά της συντηρητικής παράταξης, που ναι μεν πέτυχε να επιβάλει τον άριστο μέσα στην παραπαίουσα αστική μετριότητα αρχηγό, όμως έμελλε να τραυματίσει βαθιά και εν μέρει να ακυρώσει, μεσοπρόθεσμα, το νεογέννητο – μέσα στις στάχτες του εθνικού διχασμού- κοινοβουλευτισμό στην Ελλάδα.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ο Καραμανλής, από μια έμφυτη και πρωτόγονη (σχεδόν βουκολική) αίσθηση και πίστη στο «καθήκον εποχής», μπορεί να μην ξεπέρασε τα απαγορευτικά όρια του «μετεμφυλιακού αστυνομικού κράτους της Δεξιάς», όμως ξεπέρασε και συγκρούστηκε με τις προθέσεις και την αμετροέπεια των «πατρόνων» του.

Η πολιτική επιείκεια -περιορισμένη πάντως- προς τους ηττημένους του Εμφυλίου, η εμπειρία του από τη σύντομη περίοδο της «συμβίωσης» του με την αξιωματική αντιπολίτευση της ΕΔΑ, τα ανοίγματά του σε διακεκριμένες προσωπικότητες του Κέντρου, όπως και η άδοξη απόπειρά του για τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος του 1952, σίγουρα αποτέλεσαν ένα ιστορικό δείγμα γραφής των προθέσεων και διαθέσεων του Καραμανλή. Αλλά η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν».

Την 1^η Ιανουαρίου 1953 κρατούνται στις φυλακές 5.311 «κομμουνισταί» από τους οποίους πέντε είναι καταδικασμένοι σε θάνατο, 2.495 σε ισόβια δεσμά, 2.692 σε πρόσκαιρα, 74 σε φυλάκιση και 45 υπόδικοι.

Ο Καραμανλής του 1960 μπορεί να φιλοδόξησε έναν εκσυγχρονισμό και έναν εξευρωπαϊσμό του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, όμως βρέθηκε εγκλωβισμένος στο ίδιο «καθεστώς» που τον δημιούργησε. Οι διαδοχικές απόπειρες του Καραμανλή να θέσει τις βάσεις ενός σταθερού δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος, μέσω του εκλογικού νόμου, αποτυγχάνουν.

Παραμονές των πρόωρων εκλογών του 1961, ο Γεώργιος Παπανδρέου, συστήνει επειγόντως την Ένωση Κέντρου, για να εμποδιστεί η εκρηκτική άνοδος της ΕΔΑ.

«Έκανα έργον μου, μετά τις εκλογές του 1958, την δημιουργίαν Εθνικής Αντιπολιτεύσεως» θα γράψει αργότερα σε επιστολή του.

Αλλά φαίνεται λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Οι δαίμονες του αστυνομικού κράτους, του Παλατιού, και της Αμερικανικής Αποστολής, παραμόνευαν. Και η Φρειδερίκη έπαψε να «πίνει σαμπάνιες» για τον Καραμανλή και φλερτάριζε, έστω όψιμα και επιπόλαια, με τον παρορμητισμό και τη θαυμαστή ρητορεία του Γεωργίου Παπανδρέου.

Πολλά έχουν γραφεί και για τις ανορθωτικές πολιτικές του Καραμανλή, κατά την πρώτη οκταετία, αλλά μια ψύχραιμη και διεισδυτική ματιά, παραπέμπει σε ένα μάλλον πενιχρό απολογισμό. Στα χρόνια του ’50 και των αρχών του 60, η αστική ανάπτυξη της Ελλάδας και, ειδικότερα της Αθήνας, που θα δεχτεί και τη μεγαλύτερη πίεση από τα μαζικά και πιεστικά ρεύματα της εσωτερικής μετανάστευσης δεν αποκτά κανένα σοβαρό στοιχείο στρατηγικού σχεδιασμού, όπως η άναρχη και αυθαίρετη δόμηση. Η μεταπολεμική αστική άνθηση, εκτός κάποιων αστικών παραδοσιακών τζακιών που είχαν επιβιώσει, βασίστηκε στους μαυραγορίτες της Κατοχής, των οποίων τα «κλεμμένα» νομιμοποιήθηκαν εν ψυχρώ από τις μετακατοχικές κυβερνήσεις.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη σφραγίζει ανεξίτηλα την αφετηρία μιας σύγκρουσης που έμελλε να ξεπεραστεί πολύ αργότερα. Το οδυνηρό αποτέλεσμα ήταν πως η ιστορία εκείνης της εποχής ξεπέρασε τις πραγματικές προθέσεις όλων των πρωταγωνιστών της, και τους σημάδεψε ανεξίτηλα

Όταν ο Καραμανλής, επιστρέφοντας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1963, ζητάει από το Παλάτι να μη δώσει εντολή στο νικητή Γεώργιο Παπανδρέου του 42%, δεν διαισθάνεται την τραγικότητα και την ένταση των καιρών.

Όταν ο Καραμανλής αυτοεξορίζεται στο Παρίσι, θα έλεγε κανείς πως είναι η αρχή μιας ανώμαλης πολιτικά περιόδου, που θα καταλήξει με μαθηματική ακρίβεια στη δικτατορία (των λοχαγών ή των στρατηγών) και από εκεί στη Μεταπολίτευση.

Ήταν δεξιός ο Καραμανλής; Και αν δεν ήταν δεξιός ο Καραμανλής, μήπως η Φρειδερίκη φλερτάριζε με τη σοσιαλδημοκρατία;

Αν ο Καραμανλής έβγαλε τη χώρα από το ΝΑΤΟ, μήπως τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν δεξιός; Και όταν ο Καραμανλής εθνικοποιούσε την Ολυμπιακή έπαιζε με τον μαρξισμό;

Όλα αυτά για να δείξουμε το ρηχό της ελληνικής πολιτικής, οι εκπρόσωποι της οποίας πάντα κολακεύονται ακούγοντας ιστορίες για πολιτικούς γίγαντες…

Η «Αλλαγή» του 1981, θα γυρίσει οριστικά τη ματωμένη σελίδα του Εμφυλίου. Οι σχέσεις του Ανδρέα με τον Καραμανλή, αν και εδραιωμένες σε δύσκολες εποχές, θα διαταραχθούν αιφνίδια, αλλά όχι ανεξήγητα, το 1985, με την εκλογή Σαρτζετάκη στην Προεδρία, επιλογή για την οποία ο Ανδρέας θα εμφανισθεί αργότερα μετανιωμένος, αλλά είναι αργά.

Πάντως το 1985, που κατά το ιστορικό πρωτοσέλιδο της Αυριανής «Γκρέμισε τον Καραμανλισμό» φαίνεται πως έμελλε να είναι και η δραματική κορύφωση της αρχής του επερχόμενου τέλους του. Στα «πέτρινα» χρόνια του Ανδρέα, ο Καραμανλής, που ήξερε μεγαλόψυχα να αναγνωρίζει εχθρούς και αντιπάλους, θα πει για τον υπόδικο Ανδρέα, το ιστορικό: «Δεν πηγαίνεις ποτέ στη φυλακή έναν πρωθυπουργό»

Και μερικά χρόνια αργότερα, όταν το καλοκαίρι του 1994, συναντηθούν για τελευταία φορά στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, στην τελευταία προεδρική δεξίωση ου Καραμανλή, ο μεγάλος πολιτικός που «στέγνωσε την ψυχή του για να κυβερνήσει», είχε την εκλεπτυσμένη ευγένεια να ευχηθεί στο μεγάλο αντίπαλό του: «Αντρέα, άντε τώρα και Πρόεδρος»…

...και η απάντησις έχει δοθεί: Ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός κυβερνά...

Κατεβαίνοντας εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι την Ακαδημίας από Ιπποκράτους προς την πλατεία Κάνιγγος έβλεπε κανείς σε όλα τα περίπτερα στολισμένα με το περιοδικό Πολιτικά Θέματα να φιγουράρει στο εξώφυλλο ο Γέρος της Δημοκρατίας και να χαιρετά τον Λαό της Αθήνας, σαν να ακούγονταν ξανά ο δημεγερτικός ρητορικός του λόγος

.…εχει τεθεί το μέγα ερώτημα: Ποίος κυβερνά την Ελλάδα;, και η απάντησις έχει δοθεί: Ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός κυβερνά ….

Αρκετά περίπτερα είχαν κρεμάσει δυο, και τρία , τσε πέντε «Πολιτικά Θέματα», έτσι νόμιζες ότι ο Γέρος της Δημοκρατίας σε χαιρετούσε από παντού, σαν να φώναζε:
Μην σκιάζεστε στα σκότη: Η Δημοκρατία θα νικήσει!
Όλη την προηγούμενη χρονιά είχαν συμβεί πολλά. Η κατάληψη της Νομικής στις 21 Φεβρουαρίου 1973 (τότε ο Παπαδόπουλος ήταν στο συντριβάνι στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων για την επέτειο της απελευθέρωσης από τον Τουρκικό ζυγό, δεν θα βλεπε τα Γιάννενα άλλη φορά)
Το κίνημα του Ναυτικού τον Μάη του 1973 και η φυγή του Α/Τ Βέλους με τον πλοίαρχο Νίκο Παπά στην Ιταλία.
Στο Δημοψήφισμα στις 29 Ιουλίου 1973 που προκύρηξε ο Παπαδόπουλος
(μετά την ψηφοφορία και το άνοιγμα της κάλπης τα ψηφοδέλτια ΟΧΙ σχίζονταν –μαθές δεν εματάγινε τέτοιο κουτί ρημάδι, να ρίχνεις ΟΧΙ το πρωί, να βγαίνει ΝΑΙ το βράδυ) το στρατιωτικό καθεστώς παίρνει τον μανδύα Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με προσωρινό Πρόεδρο τον τεως συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο. (78% ΝΑΙ - 22% ΟΧΙ)
Στις 8 Οκτωβρίου 1973 ορκίζεται μεταβατική κυβέρνηση υπό τον «δοτό» Πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα (αν ήταν δυνατό!) σε ελεύθερες εκλογές, έστω υπό το Παπαδοπουλικό Σύνταγμα.
Αρκετοί παλαιοί πολιτικοί το σκέπτονται να συμμετάσχουν. Ο μόνος που είχε ταχθεί «κάθετα» εναντίον της συμμετοχής στις σχεδιαζόμενες ψευτοεκλογές ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου και το ΠΑΚ.
Την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1973, μια γλυκιά ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα , γίνεται το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου στο Α Νεκροταφείο με συμμετοχή πλήθους κόσμου, αρκετών «παλαιών» πολιτικών που βρίσκουν την ευκαιρία να συζητήσουν για την συμμετοχή ή όχι στις σχεδιαζόμενες Παπαδοπουλικο Μαρκεζινικές εκλογές.
Ο Γιάννης Αλευράς με τον Κουτσοχέρα τον ποιητή, ήταν εκεί και παίνευαν τον Αντρέα. Ο Κουτσοχέρας μάλιστα, παλιός βουλευτής της Ε.Κ. είχε στήσει κανονικά πηγαδάκι σαν προεκλογική μάζωξη, μοίραζε βιβλιαράκια με ποιήματα.
Μετά το μνημόσυνο ξεσπούν επεισόδια στους γύρω δρόμους προς το Σύνταγμα. Αρκετοί τραυματίες και συλλήψεις. Οι συλληφθέντες θα δικασθούν λίγες μέρες μετά.
Τα συνθήματα που κυριαρχούν, προεόρτια του τι θα επακολουθήσει, είναι:
Όλοι Ενωμένοι, Έξω οι Αμερικάνοι, Ελευθερία, Ταϋλάνδη,
Δεν σε θέλει ο Λαός, παρ’ τη Δέσποινα και μπρός.
Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973, νωρίς το απόγευμα, θα κλειστούν στο Πολυτεχνείο οι πρώτοι φοιτητές που θα κατέβουν από τη Νομική, η μαγιά για την εξέγερση του Νοέμβρη.
Πλήθος Λαού θα συρρεύσει τις επόμενες μέρες στους γύρω δρόμους, θα απαιτήσει Δημοκρατία, που θα διασκορπιστούν και θα κλεισθούν στα σπίτια τους, μόλις πέσουν τα πρώτα δακρυγόνα στη Σταδίου την Παρασκευή το βράδυ, ξημερώνοντας Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973 θα επέμβουν τα τανκς, ενώ θα κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος. Το πείραμα φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη απέτυχε.
Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πετύχει, αξέχαστο ηχεί το αυτοσχέδιο σύνθημα της εξέγερσης του Νοέμβρη.
Δεν σε θέλει ο Λαός, παρ’ τον πήθικο και μπρος…

Ο ταξίαρχος Δημ. Ιωαννίδης θα ανατρέψει τον Παπαδόπουλο, λίγες μέρες αργότερα ξημέρωμα Κυριακής 25 Νοεμβρίου 1973, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ θα ορκίσει Πρόεδρο Δημοκρατίας τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και Πρωθυπουργό μαριονέτα τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.
Θα ακολουθήσει επιστροφή στο παρελθόν στις πρώτες μέρες της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» της γιορτής της εικοσιμιά τ’ Απρίλη.
Ξανανοίγει το στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων στη Γυάρο, όπου στέλνονται για χειμερινές διακοπές ο Γεώργιος Μαύρος, ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, ο Νίκος Ψαρουδάκης της Χριστιανικής, ο ηθοποιός Σταύρος Παράβας γιατί έλεγε στο θέατρο ότι την ερχόμενη άνοιξη θα φορεθεί το φράκο –το πιάσατε το υπονοούμενο, εννοούσε τον Καραμανλή- ο καθηγητής του Μαθηματικού Αθήνας Γεωργίου, ο Χαραλαμπόπουλος και άλλοι.
Το είχε πει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος : Είναι δύσκολο, να διαβείς το ίδιο ορμητικό ποτάμι δυό φορές.

Στις 15 Ιουλίου 1974, η χούντα των Αθηνών και οι εκπρόσωποι της στην Κύπρο απεφάσισαν να καταστρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία, βάζοντας στόχο τον Αρχιεπίσκοπο και Εθνάρχη Μακάριο, ζητώντας την κεφαλήν του επί πίνακι, σαν τον Αλιέντε της Χιλής.
Γενιές Ελλήνων γαλουχημένες στια Σχολειά κάτω από τις εικόνες του Γρηγορίου του Ε, του Παπαφλέσσα, του Αθανάσιου Διάκου, βλέπουν την Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών να θέλει να εξοντώσει τον παπά Μούσκο.
Το έγκλημα θα ολοκληρωθεί στις 20 Ιουλίου με την Τούρκικη εισβολή, που όλα τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων την έβλεπαν, μόνο οι πραξικοπηματίες δεν την είδαν, είχαν λάβει ισχυρές δεσμεύσεις από τον ξένο παράγοντα και τους διάφορους πράκτορες.
Το καθεστώς Γκιζίκη – Ιωαννίδη θα καταρρεύσει κάτω από το αμείλικτο βάρος της Κυπριακής προδοσίας.

Ο Γκιζίκης σε συννενόηση με τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για να τους παραδώσει εν λευκώ την εξουσία, και την Κύπρο με τουρκικά στρατεύματα.
Στις 24 Ιουλίου 1974 φθάνει στην Αθήνα από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με αεροπλάνο της γαλλικής προεδρίας.
Σχηματίζει βραχύβια οικουμενική κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.
Τον Αύγουστο του 1974 νέα προέλαση των Τούρκων στη Μεγαλόνησο Κύπρο, χάνεται η Αμμόχωστος, η ΕΛΔΥΚ κρατάει ηρωϊκά μαχόμενη ελεύθερο το αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Στις εκλογές στις 17 Νοεμβρίου 1974 θριαμβεύει η Ν.Δ. με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή 54,4%, ακολουθούν η Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις με τον Γεώργιο Μαύρο 20,4% , το ΠΑ.ΣΟ.Κ με τον Αντρέα Παπανδρέου 13,6%, η Ενωμένη Αριστερά 9,5%.
Ο Κώστας Μητσοτάκης, ανεξάρτητος στα Χανιά δεν εκλέγεται.
Ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, η πέτρα του σκανδάλου του Ιουλίου του 1965, που δεν ήθελε να παραιτηθεί από Υπουργός Εθνικής Αμύνης στον Πρωθυπουργό της χώρας Γεώργιο Παπανδρέου, επικεφαλής χουντικού σχήματος λαμβάνει 1%.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1974 με το Δημοψήφισμα καταργείται η Βασιλεία στην Ελλάδα με ποσοστό 69% (Στα Χανιά το ποσοστό ήταν 93% και στο Ηράκλειο 89%)
Η τότε εφημερίδα «Αθηναϊκή» έγραφε στην πρώτη σελίδα: «Οι Γλύξμπουργκ Τέλος»

Παρά την πτώση της χούντας, ο Γκιζίκης παρέμεινε στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας ως τον Δεκέμβριο του 1974, ώστε η μετάβαση στην Δημοκρατία να γίνει ομαλά (σταδιακά και αναίμακτα)

Πρώτος (προσωρινός) Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Μιχαήλ Στασινόπουλος (είχε απομακρυνθεί από το στρατιωτικό καθεστώς από την θέση του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας) ως τις 15 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.
Η συνέχεια πιθανόν να είναι γνωστή και σε πιο νεότερους.
Τελικά από ένα εξώφυλλο ξεκινάς και αλλού φτάνεις ξετυλίγοντας το κουβάρι της Ιστορίας.