Αριστερή Παρέμβαση: Ο αγώνας για την επανένωση της Κύπρου στη συγκυρία του 2013

Η επίλυση του Κυπριακού και η επανένωση της χώρας συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα και άμεση προτεραιότητα. Η διευθέτηση του Kυπριακού αποτελεί ουσιαστική ευκαιρία για μια ευρύτερη αμφισβήτηση του κατεστημένου που παγιώθηκε από το 1960, για να αλλάξουν οι κοινωνικές δυναμικές και για να δημιουργηθεί ένα νέο πεδίο δράσης με προοπτικές συνεργασίας μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων 

Η συνέχιση της ύπαρξης του κυπριακού προβλήματος εγκλωβίζει την κυπριακή ιστορία στη λογική του εθνοτικού ανταγωνισμού, ενώ ταυτόχρονα, λειτουργεί ως τρόπος καθυπόταξης της κοινωνίας μας σε ένα στενό, αυταρχικό και μονοδιάστατο εθνοκεντρικό πλαίσιο.  Ιδιαίτερα στο σημερινό πλαίσιο, με την εύρεση των υδρογονανθράκων και τους ευρύτερους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς για τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής, ενσωματώνονται  νέες μεταβλητές στην “εξίσωση” του Kυπριακού, οι οποίες ενδέχεται να αποτελέσουν εστίες αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων.

Μετά την απόρριψη του σχεδίου λύσης των ΗΕ στο δημοψήφισμα του 2004 από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων, το διχοτομικό ρεύμα στην ε/κ κοινότητα ενισχύθηκε έναντι του ομοσπονδιακού, παράλληλα το ποσοστό του πληθυσμού με τουρκική καταγωγή στον κυπριακό βορρά αυξήθηκε σε συνάρτηση με την τεράστια διείσδυση του τουρκικού κεφαλαίου, ενώ η απομάκρυνση των δυο κοινοτήτων επεκτάθηκε. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας βόρεια και νότια της Πράσινης Γραμμής είναι σήμερα αδιάφορο ως προς το μέλλον του Κυπριακού και σκέφτεται τα πιο άμεσα ζητήματα της οικονομικής κρίσης με τα οποία το Κυπριακό φαντάζει άσχετο και απόμακρο. Παγιώνεται έτσι ακόμα περισσότερο η διχοτόμηση, όχι μόνο επί του εδάφους, αλλά και στα μυαλά των Κυπρίων που πλειοψηφικά φαίνονται να φυσικοποιούν και νομιμοποιούν τη διαίρεση της χώρας που επιβλήθηκε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 από τους εθνικισμούς, αλλά και τις επεμβάσεις του ελληνικού και τουρκικού κράτους.

Το κίνημα της επαναπροσέγγισης παρά την 20ετή παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό δεν κατάφερε, ούτε να ανεξαρτητοποιηθεί επαρκώς από τις τοπικές και διεθνείς εξουσίες, ούτε να μεγαλώσει σε ικανοποιητικό βαθμό και ούτε εν τέλει να επηρεάσει σημαντικά την πολιτική διαδικασία. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ο κανονισμός της Πράσινης Γραμμής υπήρξαν  θετικές εξελίξεις που επέτρεπαν και επιτρέπουν σε κάποιο βαθμό τη συνάντηση, τη  συνύπαρξη και τη συνεργασία, αλλά μέσα σε ένα συνολικά αρνητικό κλίμα που ενορχηστρωμένα αναπαράγεται, δεν  κατάφεραν να δημιουργήσουν τις συνθήκες και τη δυναμική για επίλυση του προβλήματος. Στο επίπεδο των συνομιλιών σημειώθηκε μεν κάποια πρόοδος με τη συμφωνία Χριστόφια – Ταλάτ στο συνταγματικό για τη διασταυρούμενη ψήφο και την εκ περιτροπής προεδρία, αλλά καθώς η συμφωνία δεν έκλεισε και δεν ακολούθησε επαρκής στήριξη αυτής “της πρόνοιας που βελτιώνει τη Ζυρίχη”, η κοινή γνώμη δεν φαίνεται να έχει πειστεί πλειοψηφικά, ούτε βόρεια ούτε νότια. Είναι σημαντικό να μην εγκαταλειφθεί η πρόνοια αυτή, και κυρίως η λογική της, εξανεμίζοντας έτσι τις σαφώς επανενωτικές προεκτάσεις της.

Γενικότερα, έχει χαθεί η ελπίδα και η αισιοδοξία για την επανένωση της χώρας – με την προοπτική της λύσης να φαντάζει πλέον ως ένας πιθανός εξαναγκασμός, επιβαλλόμενος γεωπολιτικά από τις Μεγάλες Δυνάμεις ή από τις συνθήκες της ιστορίας και της αγοράς και όχι ως υπόθεση των Κυπρίων, και ως το βασικό πολιτικό στοίχημα της μεταπολεμικής γενιάς για να απεγκλωβιστεί από το κακό παρελθόν. Και αυτό γιατί οι δυνάμεις της διχοτόμησης που περιλαμβάνουν την Εκκλησία, τα κανάλια, την πολιτική, τη γραφειοκρατική και την επιχειρηματική ελίτ , φαίνονται αρκετά ισχυρές και χωρίς καμία διάθεση να ρισκάρουν να απωλέσουν το ρόλο, την ισχύ και τα προνόμια που έχουν κατακτήσει και εδραιώσει τα τελευταία 50 χρόνια, μέσα από ένα νέο διαμοιρασμό εξουσίας.

Η πραγματική βούληση για μια νέα πολιτεία με δύο ισότιμες κοινότητες που θα ζουν μαζί (και όχι δίπλα δίπλα) απουσιάζει από την ατζέντα.Η ομοσπονδιακή λύση παρουσιάζεται σαν μια συμβιβαστική και οδυνηρή επιλογή, όπου η ε/κ  κοινότητα εκχωρεί την «ανωτερότητα» και κυριαρχία της για να εξισωθεί με μια «κατώτερη» κοινότητα. Η πολιτική ηγεσία αναπαράγει μια μονότονη ρητορική, ενώ τα πλείστα ΜΜΕ συντηρούν το μίσος και την καχυποψία. Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, η Αριστερά καλείται να διαφοροποιήσει το ιστορικό παράδειγμα. Να δώσει ένα διαφορετικό πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο στην ανάδειξη και λύση των προβλημάτων. Καλείται να καταθέσει μια νέα κοινωνική και πολιτική αντίληψη.

Η αριστερή Παρέμβαση αξιώνει ότι: 

• η δυναμική για τη λύση του Κυπριακού και την ομοσπονδιακή επανένωση της χώρας μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την κινητοποίηση των δυνάμεων της ειρήνης και της συνύπαρξης εντός της Κύπρου.
• η λειτουργικότητα του ομοσπονδιακού κράτους δεν εξαρτάται μόνο από τις πρόνοιες του συντάγματός του, αλλά από τη διάθεση για συνεργασία και την αποδοχή της λογικής του διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των δυο κοινοτήτων, καθώς και από την ύπαρξη ενός ισχυρού δικοινοτικού πολιτικού υποκειμένου που θα στηρίξει το ομοσπονδιακό σύστημα και θα είναι σε θέση να το αναπροσαρμόζει όσον και εφόσον χρειάζεται.
• η προσπάθεια για την ειρήνευση στην Κύπρο συνδέεται με την ευρύτερη προσπάθεια για ειρήνευση στην περιοχή μας και απεμπλοκή από το πλέγμα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων στο οποίο βρισκόμαστε και του οποίου οι Βρετανικές Βάσεις αποτελούν ουσιαστικό εργαλείο.
• το κίνημα της επανένωσης θα πρέπει να ενισχυθεί, να αυτονομηθεί από τα κόμματα και τους θεσμούς των Ηνωμένων Εθνών και να καλλιεργήσει την ομοσπονδιακή πολιτική κουλτούρα που είναι απαραίτητη για την επίτευξη και την υλοποίηση της λύσης του Κυπριακού.
• οι επαφές και η συνεργασία μεταξύ των μελών των κοινοτήτων θα πρέπει να αυξηθούν σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, οικονομικό, ακαδημαϊκό, πολιτιστικό, κοινωνικό, διαπροσωπικό. Το άνοιγμα και άλλων διόδων, η ανάπτυξη δικοινοτικών μέσων ενημέρωσης, εκπαιδευτικών και ερευνητικών κέντρων και συνεταιρισμών αποτελούν εποικοδομητικά βήματα στην πορεία για τη λύση.
• το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να διέπεται από την ανάλογη φιλοσοφία. Μια φιλοσοφία ανθρωποκεντρική, που να ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες ενός διαπολιτισμικού κράτους. Μια φιλοσοφία που να μη διασπά, αλλά να ενώνει. Η διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα ελληνοκυπριακά σχολεία, όπως και η ελληνική στα τουρκοκυπριακά αντίστοιχα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ουσιαστικό μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, το οποίο μακροπρόθεσμα θα συμβάλει στην ενίσχυση της επικοινωνίας και της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/

Βάζοντας τέλος σε μια εκκρεμότητα. Μια οφειλόμενη δήλωση.

Ένας σύντομος απολογισμός και μια ξεκάθαρη δήλωση αποχώρησης

Η ΕΡΑΣ είχε εξελιχτεί σε ένα αξιόλογο και σημαντικό εγχείρημα το 2012, καθώς τότε προσέλκυσε αρκετούς κυρίως ανένταχτους ακτιβιστές/ριες της ριζοσπαστικής αριστεράς. Διαμόρφωσε προκαταρκτικές θέσεις, έκανε παρεμβάσεις και ξεκίνησε μια επίπονη διαδικασία συγκρότησης ενός νέου αυτόνομου αριστερού σχήματος, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Παρά τις διάφορες δυσκολίες που προέκυψαν προς το τέλος της χρονιάς και ιδιαίτερα σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές όπου υπήρξε διαφωνία για τη στήριξη ή όχι του υποψηφίου που επέλεξε το ΑΚΕΛ, η προοπτική για τη συγκρότηση ενός ριζοσπαστικού αριστερού σχήματος δεν είχε χαθεί.

Αυτή χάθηκε κάπου στις αρχές του 2013 όταν μερίδα συντρόφων και συντροφισσών (ουσιαστικά τα μέλη της Αριστερής Πτέρυγας, της Εργατικής Δημοκρατίας και η περιφέρειά τους) έδειξε ότι δεν είχε ούτε τη διάθεση να συζητήσει ισότιμα, ούτε και την πρόθεση να συν-διαμορφώσει πλαίσιο και να παράξει συλλογικά πολιτική στη νέα συγκυρία. Φάνηκε ακόμα, ότι τελικά δεν είχε την ετοιμότητα και διάθεση να αλλάξει νοοτροπίες και συνήθειες και να κάνει τις υπερβάσεις εκείνες προς τον κοινό στόχο του κτισίματος μιας σοβαρής και αξιόπιστης, αυτόνομης αριστερής κίνησης. Η ένταση και ο τρόπος με τον οποίο αυτή η τάση στήριξε τον μνημονιακό υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προεδρικές, και όχι αυτή καθ’ αυτή η στήριξη, ήταν ένα προμήνυμα για αυτά που θα ακολουθούσαν. Ενώ οι πολιτικές διαφωνίες και διαφορές είναι θεμιτές, η αδιαφορία για τις διαδικασίες, η παράκαμψη ή η επιλεκτική επίκλησή τους με αποκλειστικό σκοπό την επιβολή και όχι τη συλλογική και ισότιμη συνδιαμόρφωση θέσεων, μας έχουν απογοητεύσει. Οι τριβές, η σύγχυση και οι φυγόκεντρες τάσεις που υπήρχαν στο εσωτερικό της ΕΡΑΣ εντάθηκαν περισσότερο όταν αυτή η μερίδα συντρόφων και συντροφισσών προσκολλήθηκε ακόμα περισσότερο στο ΑΚΕΛ, το οποίο, όντας τώρα στην αντιπολίτευση, είχε προχωρήσει ρητορικά και υποκριτικά σε δήθεν εναντίωση στην τρόικα και το μνημόνιο. Η συνοχή της ΕΡΑΣ διαλύθηκε και πολλά μέλη οδηγήθηκαν οριστικά στην αδρανοποίηση ή και στην αποχώρηση.

Η ΕΡΑΣ, ως συλλογικότητα, ουσιαστικά βρίσκεται σε αδράνεια από την άνοιξη του 2013. Οι ομάδες εργασίας, το γραφείο τύπου, το συντονιστικό, παρέλυσαν διαδοχικά, ενώ όλες οι προσπάθειες για διενέργεια παγκύπριας συνέλευσης προσέκρουσαν στην άρνηση αυτής της μερίδας μελών. Μετά την αποχώρηση και αποστασιοποίηση αρκετών από την επαρχιακή Λευκωσίας και σχεδόν του συνόλου της επαρχιακής Λεμεσού, η ομάδα αυτή ενεργεί ουσιαστικά σαν “η ΕΡΑΣ Λευκωσίας”.

Αντιλαμβανόμενοι ότι δεν υπήρχαν και πολλά περιθώρια μέσα στο ασφυκτικό αυτό κλίμα, μια ομάδα μελών της ΕΡΑΣ ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία με στόχο τη διαφύλαξη των βασικών αρχών στη βάση των οποίων είχε συγκροτηθεί η ΕΡΑΣ.. Δηλαδή, την από κοινού και με αλληλοσεβασμό διαμόρφωση προγράμματος, την αποσαφήνιση του πολιτικού λόγου μιας ανεξάρτητης από το ΑΚΕΛ αριστεράς και την αναζήτηση των όρων συγκρότησης ενός ριζοσπαστικού πολιτικού φορέα. Επιλέξαμε να διατηρήσουμε την ιδιότητα των μελών της ΕΡΑΣ ελπίζοντας ότι δυνητικά, μέσα από μια νέα συνεννόηση μπορούσε να επιτευχθεί κάποιου είδους μετεξέλιξη του σχήματος έτσι ώστε να κρατηθεί κάποιου τύπου συνεργασία εκεί όπου θα ήταν εφικτό.

Σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της Αριστερής Πτέρυγας, Εργατικής Δημοκρατίας και φίλων, όπως και άλλους συντρόφους μέσα, γύρω και έξω από το ΑΚΕΛ, θα βρεθούμε μαζί στις κινητοποιήσεις στο δρόμο, σε μονοθεματικές πρωτοβουλίες και αγώνες, ίσως και σε μεγάλες συνελεύσεις. Για τους λόγους αυτούς προτιμούμε μια ήρεμη, παρά συγκρουσιακή αποχώρηση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσποιούμαστε ότι μαζί μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα οργανωτικό σχήμα, πόσο μάλλον το νέο πολιτικό σχήμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που δεν θα κουβαλά τις παθογένειες που ιστορικά χαρακτήριζαν εξωΑΚΕΛικά σχήματα. Όλες και όλοι κάνουμε την ανάγνωση και τις επιλογές μας. Η “πλειοψηφία της ΕΡΑΣ Λευκωσίας” μπορεί να κρατήσει το όνομα και το ρόλο μιας Συσπείρωσης γύρω από τον υφιστάμενο αριστερό πόλο. Εμείς επιλέξαμε μια νέα, αυτόνομη αριστερή Παρέμβαση.

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/

Γρηγόρης Ιωάννου

Μαρίλια Χριστοδούλου

Μάριος Θρασυβούλου

Γιώργος Χαραλάμπους

Νίκος Φιλίππου

Χρίστος Τσέλιος

Θοδωρής Κούρος

Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου

Λέανδρος Σαββίδης

Μάριος Ιερωνύμου

Μαρία Τ.

Αντώνης X’Κυριάκος

Ενάντια στην αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία

Η επικείμενη ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο συριακό εμφύλιο πόλεμο θα εντείνει την αιματηρή διένεξη, θα επιτείνει την ανθρωπιστική κρίση και το προσφυγικό πρόβλημα και θα επεκτείνει πιθανόν τη σύρραξη και εκτός των συριακών συνόρων, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο και για μια ευρύτερη ανάφλεξη στην περιοχή. Ως αριστεροί και ως κάτοικοι ενός τόπου – σταυροδρόμι στρατηγικών σχεδιασμών, που βιώνει τη μόνιμη παρουσία στρατιωτικών βάσεων, τασσόμαστε ανεπιφύλακτα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επιχειρήσεις.

Η σύγκρουση στη Συρία είναι ένα σύνθετο ζήτημα και δεν μπορεί να προσεγγίζεται με απλοϊκά σχήματα τού τύπου καθεστώς-λαός, κοσμικοί-ισλαμιστές, αντιδυτικοί-φιλοδυτικοί κλπ. Οι παρατάξεις και τα στρατόπεδα δομούνται πάνω σε πολλούς διαφορετικούς και ενίοτε αντιφατικούς άξονες και διαστάσεις, που επηρεάζονται και από τη γεωπολιτική και από την ιδεολογία, αλλά και από την εθνο-θρησκευτική ταυτότητα, σε ένα ιδιαίτερα ρευστό πλαίσιο. Ως εκ τούτου, ο συριακός εμφύλιος πόλεμος δεν προσφέρεται για εύκολες μανιχαϊστικές τοποθετήσεις, όπου υπάρχει ξεκάθαρη διάκριση του «καλού» και του «κακού».

Φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση Άσσαντ το 2011 και την καταστολή της που ακολούθησε, καθώς αυτή εμπεριείχε και ταξική διάσταση, ενώ τμήμα της είχε προοδευτικό κοσμικό προσανατολισμό. Ταυτόχρονα όμως, ξέρουμε ότι στην πορεία της σύγκρουσης, στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο, έχουν καταφέρει να κυριαρχήσουν αντιδραστικές ισλαμιστικές δυνάμεις. Όπως επίσης ξέρουμε ότι και η κυβέρνηση Άσσαντ διατηρεί σημαντικό έρεισμα στη συριακή κοινωνία.

Είναι σαφές ότι το κίνημα του Μπααθισμού δεν αποτελεί σήμερα κάποιο προοδευτικό πόλο και ούτε μπορεί να μετεξελιχθεί σε κάποιου είδους πρότυπο, είτε για την αυτονόμηση της περιοχής και την αντίσταση στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για σφαίρες επιρροής και ενεργειακούς πόρους στη περιοχή, είτε για την εσωτερική οργάνωση των αραβικών κοινωνιών. Παράλληλα, είναι εξίσου σαφές ότι η επικυριαρχία του αντιδραστικού Ισλαμισμού δεν αφήνει πολλές ελπίδες για τις προοδευτικές δυνάμεις εντός του στρατοπέδου της συριακής αντιπολίτευσης.

Παρόλα αυτά, προσβλέπουμε στις δυνάμεις εντός της Συρίας που οραματίζονται και επιδιώκουν, μέσα στο χάος του εμφυλίου πολέμου, την κοινωνική χειραφέτηση και όχι την μετατροπή της Συρίας σε ένα δυτικό προτεκτοράτο ή ένα ισλαμικό κράτος. Στις δυνάμεις που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτε από μια πιθανή αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, η οποία θα ενισχύσει την στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης και την εθνοθρησκευτική βία και τον τρόμο. 

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/

αριστερή Παρέμβαση - σχετικά με την μετατροπή της χώρας σε μια "απέραντη αγορά"

Σχετικά με την επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων

Η μετατροπή ολόκληρης της Κύπρου σε τουριστική ζώνη και η επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, πέραν από κάποια φαινομενική ευκολία στους καταναλωτές και κάποιες πιθανές προσωρινές προσλήψεις (που δεν είναι σίγουρο αν θα αντισταθμίσουν καν τις απολύσεις που θα προκύψουν από το κλείσιμο καταστημάτων που δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα), θα έχει μια σειρά από αρνητικές συνέπειες στους εργαζομένους στο λιανικό εμπόριο και στην κοινωνία γενικότερα. Το διάταγμα της κυβέρνησης Αναστασιάδη που ικανοποιεί πάγιο αίτημα της ΟΕΒ και του ΚΕΒΕ, τους εκπροσώπους, κατά βάση, του μεγάλου κεφαλαίου,  έχει ως συνέπειες:

α) Αυξάνει τις πιέσεις και προετοιμάζει το έδαφος για περαιτέρω παραβιάσεις της νομοθεσίας για τον εργασιακό και ελεύθερο χρόνο, ενώ υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των εργαζομένων στο λιανικό εμπόριο που θα καλούνται πλέον να είναι έτοιμοι για εργασία ανά πάσα στιγμή και όλες τις μέρες, με αρνητικές συνέπειες για την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή.

β) Αυξάνει την πίεση της εργασίας και το εργασιακό στρες, καθώς για να καλυφτεί η επιμήκυνση του χρόνου λειτουργίας των καταστημάτων θα απαιτείται αναλογικά περισσότερη προσπάθεια από το υφιστάμενο προσωπικό.

γ) Επιτείνει και θεσμικά την περαιτέρω υπονόμευση των υφιστάμενων εργασιακών δικαιωμάτων, όχι μόνο στον άμεσα επηρεαζόμενο κλάδο του λιανικού εμπορίου, αλλά συνολικά, αυξάνοντας τις πιέσεις για την οριστική κατάργηση της υπερωριακής αμοιβής και τη σταθερή πλήρους απασχόλησης εργασία, προωθώντας τη λογική της μερικής απασχόλησης, της εργασιακής βάρδιας και της ευέλικτης και επισφαλούς εργασίας.

δ) Μετατρέπει τη χώρα σε μια “απέραντη υπεραγορά”, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης του καταναλωτισμού, τη στιγμή που εκ των πραγμάτων στις συνθήκες κρίσης, μεγάλο μέρος της κοινωνίας αδυνατεί να εξασφαλίσει τα βασικά τής επιβίωσής του.

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/2013/07/11/%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%89%CF%81%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B5/

Περί Ευρώπης

...Η κατάρρευση, αργότερα, του ανατολικού μπλόκ έφερε, μαζί με την ομηρεία των λαών της ανατολικής ευρώπης μπροστά σε μιας πρωτοφανούς έκτασης επιθετική οικονομική επέκταση του δυτικοευρωπαικού κεφαλαίου, την ισχυροποίηση της (πλαστής) πεποίθεσης μιας πολιτικής και ιδεολογικής υπεροχής του μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης που η ΕΕ εκπροσωπούσε –ώριμη υποτίθεται έκφραση της οργανικής συνεύρεσης των επιμέρους εθνικών οικονομιών των ανεπτυγμένων δυτικών οικονομιών.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο η πορεία της ευρωπαικής ενοποίησης ταυτίστηκε γενικώς και αδιακρίτως με την πρόοδο, την εξέλιξη και τον εκσυγχρονισμό των κοινωνιών. Οτιδήποτε βρισκόταν σε αντίθεση με τις κατευθυντήριες γραμμές που ένα ευρωπαικό κέντρο πρόσταζε –ολοένα και περισσότερο αυτονομημένο απο τις ευρωπαικές κοινωνίες- μονομίας χαρακτηριζόταν αναχρονιστικό και απαρχαιωμένο. Οποιοσδήποτε τολμούσε να αμφισβητίσει και να κριτικάρει αυτήν την πορεία αμέσως καταγγείλετο από στρατίες καλοταισμένων δημοσιογράφων και διανοούμενων ως επικίνδυνος λαικιστής, ιδεολογικά αγκυλωμένος στο χθές, εκπρόσωπος του παλιού και της καθυστέρισης, κρυπτο-φιλο-βορεοκορεάτης κ.α.

Η ΕΕ σήμερα• στο κέντρο της κρίσης

Πως φτάσαμε λοιπόν στην σημερινή συγκυρία, οπού η ΕΕ παρουσιάζεται μπροστά σε ένα μεγάλο τμήμα των ευρωπαικών λαών ως συστατικό μέρος της κρίσης και οργανωτής βαθιά αντικοινωνικών πολιτικών σε ευρωπαικό επίπεδο;...

http://aristeriparemvasicy.wordpress.com/