Ποδέμος;

η χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατίας στο σύμπαν της αυταρχικής νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας είναι δεδομένη. αυτό που φαίνεται σήμερα ενδιαφέρον είναι μια κινηματική μεταμοντέρνα διεκδίκηση της κληρονομιάς της ως "δημοκρατία"

"Κερδίζοντας τις εκλογές δεν κερδίζεται, σε καμία περίπτωση, η εξουσία. Γι’ αυτό, στο καθήκον μας για τη διεκδίκηση της δημοκρατίας καλούνται όσοι επιθυμούν να κάνουν την αξιοπρέπεια, που απορρέει από την αποτελεσματική εφαρμογή της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κυβερνητική προτεραιότητα.

Σήμερα, δυστυχώς, δε φιλοδοξούμε να εξαλειφθεί το Κράτος, να εξαφανιστούν οι φυλακές, ούτε να γίνει η γη παράδεισος. Φιλοδοξούμε να πηγαίνουν όλα τα παιδιά σε δημόσια σχολεία, που θα είναι τα καλύτερα που υπάρχουν· να λαμβάνουν όλοι οι ηλικιωμένοι σύνταξη και να περιθάλπονται στα καλύτερα νοσοκομεία, και όχι αυτά να αποτελούν προνόμιο των πλουσίων· φιλοδοξούμε να μπορεί ο καθένας να φοιτά στο πανεπιστήμιο, ανεξαρτήτως καταγωγής· να μη στερούν από κανέναν τη θέρμανση αν δεν μπορεί να την πληρώσει· να μην μπορεί καμία τράπεζα να αφήσει στο δρόμο μια οικογένεια· φιλοδοξούμε όλος ο κόσμος να δουλεύει υπό αξιοπρεπείς συνθήκες χωρίς να αναγκάζεται να αποδέχεται επαίσχυντους μισθούς ή συνθήκες εργασίας· να μη διώκεται κανείς για τις απόψεις του· να μην είναι η παραγωγή πληροφοριών προνόμιο των πολυεκατομμυριούχων· να μη χρειάζεται να γονατίζει μια χώρα μπροστά σε ξένους κερδοσκόπους. Με λίγα λόγια, φιλοδοξούμε η κοινωνία να είναι σε θέση να παρέχει τις ελάχιστες υλικές προϋποθέσεις για αξιοπρέπεια και ευτυχία.

Αυτοί οι στόχοι, που σήμερα φαίνονται τόσο ριζοσπαστικοί, αντιπροσωπεύουν τη δημοκρατία.

Η διεκδίκηση της δημοκρατίας ως άξονα της πολιτικής πάλης όσων προσβλέπουν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι θεμελιώδης. Το παρόν βιβλίο φιλοδοξεί να καταστεί αυτό ακριβώς: μια ταπεινή εργαλειοθήκη για τον τρόπο δράσης όσων αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή κοινωνία, ένα σύνολο από επιχειρήματα και τεχνικές σε έναν αγώνα ερμηνείας της πραγματικότητας στον οποίο δεν έχει νόημα να αναζητάμε μια ιδεολογία που μας τοποθετεί πάντα αριστερότερα από τους υπολοίπους, αλλά μια ιδεολογία που θα μας επιτρέψει να γίνουμε σημείο αναφοράς και υπέρμαχοι της δημοκρατίας.

Πάμπλο Ιγκλέσιας, Διεκδικώντας τη δημοκρατία, ελληνική έκδοση 2015, Λιβάνης

«Δεν καταστρέφεται η Ευρώπη επειδή υπάρχουν πολίτες που λένε σε ένα δημοψήφισμα ότι δεν συμφωνούν με τις πολιτικές λιτότητας και προσαρμογής της τρόικας και του ΔΝΤ»

«Δεν καταστρέφεται η Ευρώπη επειδή υπάρχουν κυβερνήσεις που έχουν την τόλμη να ρωτήσουν τους πολίτες τους τι σκέπτονται. Αυτό που καταστρέφει την Ευρώπη είναι ο ολοκληρωτισμός των κεφαλαίων, η αλαζονεία της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτό που καταστρέφει την Ευρώπη είναι η ανικανότητα κυβερνώντων να υπερασπισθούν τους πολίτες τους. Απευθύνω έκκληση και πάλι από αυτό το σώμα στη σοσιαλιστική ομάδα. Κάντε το βήμα που απαιτείται για τα κοινωνικά δικαιώματα και αφήστε αυτόν τον μεγάλο συνασπισμό που είναι καταραμένος και μας οδηγεί στην καταστροφή. Το να υπερασπισθούμε σήμερα τους Έλληνες και την κυβέρνησή τους, είναι το να υπερασπιζόμαστε την αξιοπρέπεια της Ευρώπης. Οι καιροί αλλάζουν και πολύ σύντομα θα είμαστε εμείς οι πιο δυνατοί». 

Πάμπλο Ιγκλέσιας, ευρωκοινοβούλιο 8/7/2015

Από τη Δέφτερη Ανάγνωση

...Οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές – θεσμούς, μπήκαν πια στον 6^ο  μήνα και επειδή πλησιάζουν και οι ημερομηνίες «αποπληρωμής» δανείων, οι μηχανισμοί εκβιασμού των ευρωπαίων φαίνεται να κάνουν ξανά και ξανά πρόβα το θέαμα του τρόμου [θα σας κόψουμε τα λεφτά, θα χρεοκοπήσετε, είναι τελευταία φορά που σας δίνουμε τελεσίγραφο, εντάξει άντε ακόμα ένα τελεσίγραφο κοκ] – σε βαθμό που αρχίζει να γίνεται κωμικό, πια. Το σαββατοκύριακο 19-20 Ιουνίου πρέπει να είναι η τέταρτη φορά που είχε ανακοινωθεί, μέσω των διαρροών στα ΜΜΕ [όπως και πριν], ότι δόθηκε τελεσίγραφο στην Ελλάδα. Βέβαια, το τελεσίγραφο είναι κάτι που το δίνεις μια φορά – και μετά προχωράς στην εφαρμογή. Αλλά η Ευρώπη δεν φαίνεται να μπορεί να προχωρήσει. Και έτσι, δίνει και άλλα νέα τελεσίγραφα. Και στον κωμικό χώρο των εκβιασμών ρίχνονται πια και οι εφεδρείες της ευρωπαϊκής εξουσίας – ο Σουλτς να εμφανίζεται ως εκβιαστής, ενώ ο Στουρνάρας ανέλαβε τον ακόμα πιο κωμικό ρόλο του εσωτερικού εκβιασμού: καθώς τα ΜΜΕ και οι οπαδοί του μνημονίου προσπαθούσαν να κινητοποιηθούν ο Στουρνάρας εξέδωσε ανακοίνωση, όπου έλεγε ότι δεν θα φύγει απλώς από το ευρώ η Ελλάδα, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι να απορείς μερικές φορές με το σε πόσους εξευτελισμούς μπορούν να υποβληθούν οι άνθρωποι για να γαντζωθούν σε μια καρέκλα.

Η οργή της εξουσίας για την απομυθοποίηση: οι «θεσμοί» θέλουν να δώσουν λεφτά στον εαυτό τους, ξοφλώντας τα χρέη που οδήγησαν την Ελλάδα στην εξαθλίωση, και θέλουν την ελληνική υπογραφή ότι θα δεχτεί η κοινωνία και άλλη στέρηση για τα αρχικά λάθη του ΔΝΤ και τις λογιστικές ανάγκες της ευρωπαϊκής εξουσίας

Η οργή των μηχανισμών της ευρωπαϊκής εξουσίας έχει να κάνει ένα είδος διαπραγμάτευσης που ως de facto γεγονός πλέον αμφισβητεί την εξουσία τους ως τη μόνη υπαρκτή επιλογή. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν συμπεριφέρεται όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που έκαναν δηλώσεις και αμολούσαν αντί-μνημονιακές φούσκες, και μόλις τους έδωσαν μια καρέκλα, αμέσως έγιναν τόσο πειθήνιοι, που μπροστά τους ο Γ. Παπανδρέου φαινόταν τουλάχιστον αθώος στην αφέλεια του να πιστεύει τους δυτικούς μύθους και ρητορικές. Αλλά αντίθετα από τον περασμένο Φερβουάριο φαίνεται να κινείται με ένα είδος υπόγειας μαεστρίας στο να αποδομεί, όχι απλώς την ορολογία, αλλά και το πλαίσιο της ίδιας της διαπραγμάτευσης. Έτσι, από την αλλαγή των ονομάτων το θέμα πέρασε στο ότι "οι έλληνες αποφασίζουν", και τώρα τίθεται θέμα ορίων και εναλλακτικών επιλογών. Η ευρωπαϊκή εξουσία και η πολύ πιο διεφθαρμένη του ΔΝΤ, που οδήγησε δεκάδες κοινωνίες στην εξαθλίωση παγκόσμια, τώρα πια δεν φαίνεται να μπορεί να χρησιμοποιήσει τόσο άνετα το βασικό μηχανισμό που είχε – την εξαγορά. Να εξαγοράζει, δηλαδή, την πολιτική ελίτ.  Οι Τσίπρας και Βαρουφάκης φαίνονται αντίθετα να παίζουν ένα παιχνίδι που πάει παρά πέρα και απομυθοποιεί τη βασική δυτική ρητορική – ότι οι «τεμπέληδες έλληνες» τρώνε τα λεφτά των «καλών δυτικών νοικοκυραίων». Η βασική τους θέση ότι ουσιαστικά τα χρήματα που θα «δώσουν» οι δανειστές, θα τα πάρουν πάλι πίσω οι ίδιοι – είναι, δηλαδή, χρήματα για ξεπληρωθούν τα χρέη που επέβαλαν την ελληνική κοινωνία με τα μνημόνια- ξεσκεπάζει την ουσία των μνημονίων της λιτότητας: εκβιάζουν για να υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση την μεταφορά χρημάτων από τους ίδιους στους εαυτούς τους, με αντίτιμο να υποστεί η ελληνική κοινωνία και άλλη λιτότητα. Οι έλληνες θα έπρεπε να υπογράψουν δικές τους στερήσεις για να κάνουν οι ευρωπαίοι και το ΔΝΤ άσκηση εσωτερικής λογιστικής μεταφοράς χρημάτων στους λογαριασμούς τους. Και αυτή η άσκηση είναι και πειθαρχική – να «διδάξουν» υπακοή και στους έλληνες και στους άλλους εξεγερμένους του ευρωπαϊκού νότου....

• Χαρακτηριστική η αποκάλυψη της κωμωδίας του Eurogroup.  Απόρησε ο Ιρλανδός γιατί δεν δόθηκαν οι προτάσεις στους υπουργούς για να μπορούν να ξέρουν τι συζητούν [οι δημοσιογράφοι που αναπαράγουν ότι τους λένε για 18-1 ποτέ δεν κατάφεραν– δεν τόλμησαν σαν υπάκουα φερέφωνα-  να ρωτήσουν τι ακριβώς συζητούν εκεί μέσα]. Και ο Σοιμπλε είπε ότι δεν γίνεται γιατί αν γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να τους πάρει στην..γερμανικη βουλή. Δηλαδή οι υπουργοί οικονομιών συζητούν στα τυφλά με βάση το κριτήριο ..τί ξέρει η γερμανική βουλή. Και ποιό είναι το νόημα αυτής της φαιδρής συνομοταξίας τότε; Να επικυρώνει ότι της φέρουν οι γερμανοί – καλά τα στέλλουν με τον Ντάιζελμπλουμ σαν messenger. Τοπικό συμπέρασμα: ο Χάρης ποτέ δεν ξέρει τί γίνεται, απλώς σηκώνει το χέρι και ψηφίζει, κοιτάζοντας τί κάνουν οι άλλοι. Η πλάκα είναι ότι τον πληρώνουμε κιόλας.
  
  
• Για την περίπτωση του Χάρη θα αντιγράψουμε και αυτήν την εβδομάδα τον Παπαδημήτρη – eloquent: «Τζαι η Μαριού τον άντρα της μες τους πραματευτάες» ήμαρτον σου Κύριε! Εδώ και μέρες που ασχολούμαστε με δισεκατομμύρια, ο Χάρης στον δικό του κόσμο: Κάμνει χαρούλες επειδή η Τρόικα αποφάσισε να εγκρίνει να μας εκταμιεύσει εκατόν ψωροεκατομμύρια.» Και άμα προσθέσεις και το γεγονός ότι ο Χάρης κτυπιόταν με ψέματα στάσης πληρωμών από το περασμένο καλοκαίρι μέχρι την φετινή άνοιξη, αν δεν περάσει το δικό του σχέδιο για τις εκποιήσεις, το οποίο όχι μόνο δεν πέρασε αλλά πέρασαν και 10 μήνες για να εγκριθεί άλλο, τότε το επίπεδο της συζήτησης για το ρόλο του υπουργού οικονομικών και την "Μαριού με τον άντρα της" που νομίζει ότι είναι πραματευτής, είναι πιο σαφές..:)
  
  
• Για το άγκρισμα της Λαγκάρντ και την ωριμότητα της εξαρτώμενης του Σαρκοζί. Ποιά μιλά. Μια τύπισσα που την διόρισε ο Σαρκοζί, όταν έστησαν το θέαμα σκανδαλολογίας του Στρως Καν..Και η «ενήλικη» κυρία δεν αντιλαμβανόταν σε τί φιλμ έπαιζε, σε τί στημένο σκηνικό βολέματος και ευνοιοκρατικών διορισμών συμμετείχε; Η ευνοούμενη του Σαρκοζί, υπό διερεύνηση και αυτή για σκάνδαλα μιλά για… ωριμότητα..:)
• 
  
• Όπως τον Σόιμπλε που απειλούσε θεούς και δαίμονες το περασμένο Φεβράρη ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση στην πληρωμή δόσης από την ελληνική κυβέρνηση θα ήταν «χρηματοπιστωτικό γεγονός». Κατάπιε την γλώσσα του, όταν η ελληνική κυβέρνηση είπε ότι θα πακετοποιήσει τις δόσεις.. Οι εκβιασμοί.. Ένας βασικός λόγος γιατί η Γερμανία πρέπει να πληρώσει πολεμικές αποζημίωσης είναι για να θυμούνται οι γερμανοί [ως λαός αλλά και ως ηγεσία] ότι αυτές οι «ηγεμονικές» αθλιότητες, πληρώνονται..Και η Δύση έχει πολλές αμαρτίες να ξεπληρώσει, καθώς συρρικνώνεται η επιρροή της..

http://2ha-cy.blogspot.com/2015/06/blog-post_33.html

http://2ha-cy.blogspot.com/2015/06/blog-post_74.html

Συνθήκες και διλήμματα...

Η νέα συγκυρία και η ριζοσπαστική αριστερά

Η κυπριακή δανειακή σύμβαση εγκλωβίζει την κυπριακή κοινωνία σε μια πορεία ελεγχόμενης χρεωκοπίας, όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα αποφευχθούν στο επόμενο διάστημα συνθήκες ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας που μπορεί να προκύψουν από την ταχύτητα της αποσταθεροποίησης και την ένταση της ύφεσης. Οι πληροφορίες είναι βέβαια λιγοστές και πνιγμένες σε ένα ορυμαγδό προπαγάνδας, τα γεγονότα τρέχουν και τα δεδομένα να αλλάζουν μέρα με τη μέρα, και η όποια ανάλυση και ερμηνεία σε αυτό το στάδιο ενδέχεται να είναι ανεπαρκής – ωστόσο μια πρώτη ανάγνωση της σημερινής συγκυρίας είναι απαραίτητη ως ένας βασικός προσανατολισμός δράσης στους επόμενους κρίσιμους μήνες.

Είναι πλέον προφανές ότι οδεύουμε με μεγάλη ταχύτητα προς τη συρρίκνωση της οικονομίας, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και την υποτέλεια της χώρας – συνθήκες που θα προκαλέσουν μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές στην Κύπρο σε ένα διεθνές και γεωπολιτικό πλαίσιο πιο ρευστό, απρόβλεπτο και ασταθές από ποτέ. Είναι με αυτά τα δεδομένα που θα πρέπει να αναμετρηθούμε το επόμενο διάστημα και να παρέμβουμε ως ευρύτερος χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Θεωρώ ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιβάλλουν περισσότερο από όσο ποτέ τολμηρές αποφάσεις, ξεκάθαρες θέσεις και ετοιμότητα για σκεφτούμε και να δράσουμε έξω από τα καθιερωμένα.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε τον μηχανισμό του ΑΚΕΛ ούτε τους μηχανισμούς των συνδικάτων. Αυτοί θα κινηθούν μόνο όταν αναγκαστούν από τα μέλη τους και κυρίως για να διαχειριστούν τις αντιδράσεις τους που ενδέχεται να πάρουν ανεξέλεγκτες μορφές. Δηλαδή και αργά και συντηρητικά. Ούτως ή άλλως πέραν από τη διαχρονική τους παρακμή, τα τελευταία χρόνια έχουν υποστεί τεράστια φθορά και ως μέχρι χτες υποστηρικτές του “ήπιου μνημονίου”, που ήταν όπως μας έλεγαν “μονόδρομος”, δεν μπορούν χωρίς ριζικές τομές στη σύνθεσή τους να συγκροτήσουν ένα πραγματικό μέτωπο κοινωνικής αντίστασης. Ούτε εμείς όμως, ως ευρύτερη ριζοσπαστική αριστερά, μπορούμε να συγκροτήσουμε το μέτωπο κοινωνικής αντίστασης με την έννοια ότι σε αυτό το στάδιο δεν μπορούμε να αποτελέσουμε τον πόλο γύρω από τον οποίο να συσπειρωθούν σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Η εκκλησία και τα πολιτικά της δίκτυα ως φορείς και οι ιδεολογίες του εθνο-πατριωτισμού και του λαϊκισμού έχουν πολύ περισσότερες δυνάμεις και μπορούν με περισσότερες αξιώσεις να ηγηθούν μέσα στη νέα συνθήκη που έρχεται με την κατάρρευση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ακριβώς επειδή το διακύβευμα δεν είναι πλέον η οικονομία – αυτή καταρρέει ούτως ή άλλως – και επειδή το ζήτημα δεν είναι μόνο η φτωχοποίηση της κοινωνίας αλλά και η τροπή της προς αυταρχικές και εθνικιστικές κατευθύνσεις, χρειάζεται να αρθρώσουμε μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση που να απαντά στη σημερινή συγκυρία. Και κυρίως να τερματίζει την καλλιέργεια και την ανοχή των διαχειριστικών ψευδαισθήσεων και να συγκρούεται συνολικά με τη κυβέρνηση και τη βουλή του πλούτου, του κεφαλαίου και της διαπλοκής. Ο καπιταλισμός εδώ και κάποια χρόνια, στα πλαίσια διαχείρισης της κρίσης του, δεν σέβεται το θεσμικό του πλαίσιο, δεν σέβεται ούτε καν το γράμμα της αστικής έννομης τάξης. Τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν παραβιαστεί κανόνες, νόμοι, συντάγματα από αυτούς που ορίστηκαν ως οι θεματοφύλακές τους. Είναι αδιανόητο οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να συνεχίζουν να μιλούν και να δρουν σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο και να επιζητούν απλά διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Ας είμαστε ειλικρινείς – η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει τίποτα να κάνει με τον διεθνισμό, ούτε με την υπέρβαση των εθνικών ανταγωνισμών, ούτε καν με την οριοθέτηση των εθνικών ανταγωνισμών εντός ενός συμβιβαστικού πλαισίου. Η οικονομική κρίση διέλυσε, θεωρώ, τα όποια θολά σημεία υπήρχαν ως προς αυτό και τοπικά και διεθνώς. Αν ισχύει μια φορά η θέση των ριζοσπαστών των αρχών του 20ου αιώνα που επέμεναν κόντρα στους σοσιαλδημοκράτες στην αναγκαιότητα καταστροφής και όχι απλά μεταρρύθμισης του αστικού κράτους ως προϋπόθεση για να κινηθεί η κοινωνία προς τον σοσιαλισμό, σήμερα σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό ισχύει δυο φορές. Η δε ευρωζώνη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργαλείο επιβολής της “ανταγωνιστικότητας” και της “δημοσιονομικής πειθαρχίας”, δηλαδή η θεσμοποίηση της απορρύθμισης και της λιτότητας ως αρχής και βάσης της όποιας πολιτικής. Δεν νοείται άλλη πολιτική εντός αυτού του πλαισίου και δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπήρξε άλλη πολιτική εδώ και πολλά χρόνια πουθενά. Επιπλέον, τόσο η ΕΕ όσο και η ευρωζώνη δίνουν στην αστική τάξη την δυνατότητα να θολώνει τα νερά, να μεταθέτει την ευθύνη από το ένα επίπεδο στο άλλο, από το ένα θεσμικό σώμα στο άλλο, από το ένα μη θεσμικό σώμα στο άλλο και στο τέλος να υποβάλλει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις και να φορτώνει στην εργατική τάξη και τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα το κόστος.

Ας είμαστε ειλικρινείς – έξω από την τρόικα και τα μνημόνια υποτέλειας σημαίνει στην ουσία ρήξη με την ευρωζώνη και έξοδο από το ευρώ. Μια έξοδος που μπορεί να επιβληθεί ούτως ή άλλως ανά πάσα στιγμή. Αν όμως ως ριζοσπαστική αριστερά δεν αρθρώσουμε λόγο, δεν πάρουμε θέση και δεν θέσουμε το ζήτημα στην ταξική του διάσταση και στα πλαίσια του αριστερού διεθνισμού, τότε εκ των πραγμάτων η επιστροφή στην λίρα – είτε επιβληθεί από τα έξω είτε από τα μέσα – θα ενταχθεί συνολικά εντός ενός πατριωτικού αφηγήματος και ενός εθνικού καπιταλισμού. Η ρήξη με την ευρωζώνη άμεσα και με την ίδια την ΕΕ σε δεύτερο χρόνο πρέπει να αποτελεί μέρος μιας γενικότερης ρήξης με το αστικό πολιτικό σύστημα και με προσανατολισμό τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Αλλιώς δεν έχει λόγο να αρθρώνεται. Βέβαια ισχύει και το αντίθετο – η υπεράσπιση του ευρώ και της ΕΕ και η μετάθεση του αγώνα για τον σοσιαλισμό στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς δεν έχει λόγο να αρθρώνεται παρά μόνο αν υπάρχει ο δισταγμός για διεξαγωγή του αγώνα για την ανατροπή στην Κύπρο.

Δεν υπάρχει καμιά ψευδαίσθηση και ευσεβοποθισμός εδώ. Απλώς στοιχειώδεις θέσεις βασισμένες πάνω σε συγκεκριμένες εμπειρικές παρατηρήσεις. Είναι γνωστό ότι, ενώ οι αντικειμενικές συνθήκες και δυνατότητες για το σοσιαλισμό υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό στο πεδίο του υποκειμενικού παράγοντα, οι προοπτικές παραμένουν μικρές, ακόμα και μετά από 5 χρόνια βαθιάς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Παρά το ότι όμως ο σοσιαλισμός σήμερα φαντάζει ακόμα πολύ μακριά, η εξέλιξη της διαχείρισης της κρίσης από το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, έχει προκαλέσει σημαντικά ρήγματα στο πεδίο της ιδεολογικής νομιμοποίησης του συστήματος, τα οποία μπορούμε και πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε με στόχο την περαιτέρω διάβρωση των στηριγμάτων της αστικής ηγεμονίας. Σε μια εποχή που το κεφάλαιο καταστρέφει όχι απλά την έννομη του τάξη και τμήματα του εαυτού του, αλλά και τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους της ηγεμονίας του μέσα από την διάλυση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και της παραβίασης των αρχών της ιδιοκτησίας και της διακίνησης κεφαλαίων, μπορούμε πιο αποτελεσματικά από ποτέ να αμφισβητήσουμε συνολικά τον καπιταλισμό.

Δεν είναι μόνο το ότι μεγάλες μερίδες της κοινωνίας είναι σήμερα έτοιμες να ακούσουν πράγματα που προηγουμένως τους φάνταζαν εξωπραγματικά. Είναι και το ότι μεγάλες μερίδες της κοινωνίας σύντομα θα ζήσουν μέσα σε συνθήκες που μέχρι χτες τους φαίνονταν εξωπραγματικές. Και επειδή ο αγώνας για τον σοσιαλισμό δεν ήταν ποτέ η αναζήτηση κάποιου εξωπραγματικού ιδανικού αλλά η ανατροπή και ο μετασχηματισμός της κοινωνίας μέσα από την μελέτη της πραγματικότητας και την παρέμβαση στους όρους της παραγωγής της, θα πρέπει μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό πεδίο που ανοίγεται μπροστά μας σήμερα να δράσουμε. Και αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει αναπόφευκτα στο επόμενο διάστημα πέραν από τις κινητοποιήσεις στο δρόμο και την δημόσια σφαίρα, δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλο-στήριξης των ανέργων, καταλήψεις νευραλγικών υπηρεσιών που σχετίζονται με τον δημόσιο πλούτο ως ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί το ξεπούλημά του από το αστικό πολιτικό προσωπικό και εργατικός έλεγχος σε μερικές βασικές βιομηχανίες για να προστατευτούν θέσεις εργασίας και στοιχειώδεις όροι διαβίωσης. Αν η ριζοσπαστική αριστερά δεν προωθήσει και δεν πετύχει έστω σε κάποιο βαθμό να τα υλοποιήσει αυτά – η βαρβαρότητα είτε με νεοφιλελεύθερο είτε με εθνο-λαϊκιστικό πρόσωπο είναι αναπόφευκτη.

Ανένδοτο αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου! Πρώτο βήμα η έξοδος από την ευρωζώνη

Ο κυπριακός λαός --εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, υπάλληλοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι και άνεργες, μαθητές και νεολαία-- έχει πια αδιάσειστες αποδείξεις ότι εξαπατήθηκε με τον πιο αισχρό και επαίσχυντο τρόπο.

Εξαπατήθηκε πάνω στη βάση της αγωνίας του για ένωση της Κύπρου, για λύση του κυπριακού προβλήματος, που του το δημιούργησε ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός και οι εθνικισμοί που έθρεψε, πως δήθεν με την ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα "εξασφάλιζε" την ειρήνη και την ευημερία στον τόπο του.

Εξαπατήθηκε πως η οικονομία του, που μετά την καταστροφή του 1974 βρίσκονταν σε ραγδαία ανοδική πορεία εξαιτίας της δικής του σκληρής δουλειάς, της διάθεσής του να ξαναχτίσει στα ερείπια του πολέμου, θα "εξασφάλιζε" δήθεν μακροπρόθεσμη σταθερότητα και βιωσιμότητα.

Σήμερα, βρίσκεται για άλλη μια φορά αντιμέτωπος με ερείπια. Για άλλη μια φορά προδομένος και εγκατελειμμένος από όλους.

Από ποιον εξαπατήθηκε ο κυπριακός λαός;

Εξαπατήθηκε, και αυτό το γνωρίζει σήμερα με σιγουριά, από χιλιάδες "ειδικούς", "ειδήμονες" και πολιτικούς σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, που τον κολάκευαν για το οικονομικό θαύμα που πέτυχε και του υπόσχονταν ακόμα καλύτερες μέρες αν έβαζε τον τράχηλό του στα δόντια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που δοξολογούσαν το "κυπριακό θαύμα" σήμερα φτύνουν τον κυπριακό λαό και τους μυριάδες καθημερινούς του κόπους και αγώνες στο πρόσωπο. Αυτοί οι ίδιοι τον αποκαλούν "πόρνη της Μεσογείου" για μια ακόμα φορά. Αυτοί οι ίδιοι του λένε πως όσα υλικά αγαθά απέκτησε ξυπνώντας στις 5 το πρωί, κάνοντας οικονομίες αιματηρές, στέλνοντας μέλη της οικογένειάς του να δουλεύουν στο λιοπύρι στις Αραβικές χώρες ή στην παγωμένη Αγγλία, σερβιτόρος, μηχανικός, μάγειρας, ναυτικός, μικροέμπορος, εργάτης, για να θρέψει τα στόματα της φαμίλιας του, τα απέκτησε άδικα. Ως βάρος της κοινωνίας. Ως υπηρέτης μαφιόζων. Αυτοί οι ίδιοι τσαλαπατούν πάνω στη λαϊκή αξιοπρέπεια του Κύπριου και της Κύπριας που στερήθηκε και το φαϊ έξω, και τις καφετέριες και τα ταξίδια και τις διακοπές για να φροντίσει τα παιδιά του, να ξαναχτίσει το σπίτι του, να μάθει γράμματα. Αυτοί που ενθάρρυναν την καταστροφή και τη διάβρωση του κυπριακού λαϊκού ήθους, το κυπριακού λαϊκού πολιτισμού, που έκαναν τον Κύπριο να ντρέπεται για τη γλώσσα που μιλάει, για τη μυρωδιά της κοπριάς και του πατατοχωραφιού που κουβαλάει αιώνες, αυτοί που τον ενθάρρυναν να γίνει "Ευρωπαίος", να "εκσυγχρονιστεί", αυτοί οι ίδιοι πετούν τη ζωή του στα σκουπίδια και τον απαξιώνουν σε όλο τον κόσμο ως κηφήνα, ανεπρόκοπο, παράσιτο της παγκόσμιας οικονομίας. 

Εξαπατήθηκε από τους δικούς του αφέντες, από την αστική του τάξη, που έστησε συγχορδίες με τα ευρωενωσιακά κοράκια, υποσχόμενη ακόμα καλύτερες μέρες, αλλά στην πραγματικότητα απομυζώντας όλα τα οφέλη από την ένταξη στη λυκοσυμμαχία και φορτώνοντάς του όλες τις ζημιές. 

Εξαπατήθηκε από ένα παγκόσμιο σύστημα αδηφάγο, ανελέητο, απάνθρωπο, που τον εγκαλεί και τον απαξιώνει επειδή έκανε αυτό που του είπαν να κάνει, επειδή "συνεμορφώθη προς τα υποδείξεις", ανακηρύσσοντάς τον, το μεγάλο θύμα όλων, ως τον θύτη, τον υπαριθμό ένα υπεύθυνο και φταίχτη για τα αίσχη και τις βρωμιές του συστήματος.

Εξαπατήθηκε, τέλος, απ' τον εαυτό του, στο βαθμό που ανέχτηκε την τάξη των αφεντάδων του, των πολιτικών, των τραπεζικών, των πανεπιστημιακών οικονομολόγων και ειδημόνων, των developers, της οικονομικής ολιγαρχίας μιας χούφτας σογιών, της εκκλησίας των businessman με ράσα που ακόμα και σήμερα αναζητά τρόπους να βάλει χέρι στον πλούτο του παριστάνοντας και τη φιλάνθρωπη και πατριωτική δύναμη από πάνω. Εξαπατήθηκε από τον εαυτό του στον βαθμό που πίστεψε πως μονάχα η δουλειά αρκεί, μονάχα ο τίμιος ιδρώτας αρκεί, μονάχα η καλοσύνη αρκεί για να ζήσεις ειρηνικά και άκακα σε τούτο τον κόσμο. Όμως το καλό είναι πολύ αδύναμο για να ναι πραγματικά καλό. Και καλή ζωή σε ένα σάπιο κόσμο, καλή ζωή στα στόματα των λύκων, δεν υπάρχει. 

Όμως οι τύραννοι και οι σατραπείες του κόσμου και της χώρας του έκαναν άθελά τους ένα μεγάλο καλό στον κυπριακό λαό: του άνοιξαν τα μάτια για το με ποιους στα αλήθεια έχει να κάνει, για το σε τι είδους κόσμο προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά του, για το ποιανού κόσμου τον πλούτο κοπιάζει μέρα-νύχτα. 

Κι αυτά τα μάτια δεν μπορούν να του τα ξανακλείσουν. 

Αυτά τα μάτια, αντίθετα, πρέπει να τ' ανοίξει μόνος του διάπλατα, να δει πίσω από τα φαινόμενα, να αγγίξει τις αιτίες. 

Το ποτήρι δε ράγισε απλώς στην Κύπρο. Έσπασε.

Η ώρα της εξόδου από τα λυσσασμένα δόντια της πλουτοκρατικής λυκοσυμμαχίας έφτασε.

Να μην ησυχάσει ο κυπριακός λαός αν πρώτα δεν απαντήσει στους δυνάστες του κόβοντας τον ομφάλιο λώρο με το τέρας που τον έπεισαν πως είναι δήθεν ο προστάτης του. 

Καμιά ειρήνη στην Κύπρο, καμιά υποταγή και υπομονή μέχρι να λευτερωθεί η χώρα από τα δεσμά της υποτέλειας στην ξένη και ντόπια πλουτοκρατία. Η έξοδος από την ΕΕ και την ευρωζώνη να γίνει ανειρήνευτη λαϊκή απαίτηση. 

Και μετά, όταν κοπεί το σκοινί γύρω απ' το λαιμό του, να κοιτάξει ο κυπριακός λαός τα δικά του συμφέροντα πως θα εξασφαλίσει για τον εαυτό του. Από τη δική του γη. Απ' τον δικό του ορυκτό πλούτο. Απ' τον δικό του ιδρώτα και κόπο. Χωρίς αφέντες να του πίνουν το αίμα. Χωρίς τις τράπεζές τους να τον κυνηγούν μέρα και νύχτα όταν τους χρωστά και να εξαφανίζονται πίσω από νόμους και κοινοβουλευτικά ψηφίσματα όταν του χρωστάνε. Χωρίς πατριδοκάπηλους που ζουν απ' την διαρκή πώληση του κόπου του και των ονείρων του. 

Να μην αφήσει κανένα στην Ευρώπη να ξανακοιμηθεί ήσυχος ο κυπριακός λαός. Να μην αφήσει κανένα να τον ξανακοιμήσει. Να μην ξαναχτίσει τα όνειρά του στην άμμο. Να κάνει τον εαυτό του το θεμέλιο της ζωής του. Βήμα-βήμα, απόφαση με απόφαση, σύγκρουση με σύγκρουση, μέχρι τη λευτεριά! Από την εκμετάλλευση, από την αγωνία της επιβίωσης, από την αγωνία των μαχαιριών και των όπλων και των πυραύλων με τους οποίους τον περιστοιχίζουν σε ένα σπίτι-σφαγείο. 

Πατριώτες Κύπριοι, δεν υπάρχει πια "δεξιά" κι "αριστερά", ούτε "Δύση" κι "Ανατολή", ούτε "πρόοδος" και "οπισθοδρόμηση", "υπακοή" και "ανευθυνότητα"! Δεν υπάρχει κανένας δρόμος μπροστά μας παρά μόνο δυο! Η συντριβή κι ο όλεθρος επειδή "συμμορφωθήκαμε" κι η εξέγερση για το δίκιο του εργάτη, της μέλισσας που όλο μαζεύει μέλι κι όλο της το αρπάζουν απ' το στόμα! Όχι άλλα όνειρα στην άμμο να τα κάνει συντρίμμια το κύμα που φουσκώνουν όποτε θέλουν τ' αφεντικά! Λευτεριά για μας σημαίνει μονάχα ένα, γιατί μονάχα ένα όνειρο μας απέμεινε, κι αυτό πρέπει να χτίσουμε χωρίς καθυστέρηση, χωρίς τις ανασφάλειες και τους δισταγμούς όσων ακόμα ελπίζουν να βολευτούν στην κόλαση· λευτεριά σημαίνει σοσιαλισμός!

http://leninreloaded.blogspot.com/2013/03/blog-post_5170.html