ελοάρκαζα να γράψω ολοκληρωμένη τοποθέτηση για την κατάσταση, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου ανάβαλα το πάλε. θα παραθέσω όμως προς το παρόν 3 αποσπάσματα που κείμενα άλλων.
...Το Σύνταγμα είναι μια καθαρή πολιτική διαμαρτυρία. Ας μας επιτρέψουν λοιπόν οι κάθε είδους ιμπρεσιονιστές, να παρατηρούμε κάθε πολιτική κίνηση που εξελίσσεται εκεί και να δίνουμε τη σημασία που πρέπει στα σύμβολα, τα συνθήματα και τον γενικό προβληματισμό του πλήθους και των διαφόρων αποχρώσεων που παίρνουν αυτές. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά εδώ έχουν δευτερεύουσα σημασία. Τον πρώτο λόγο έχει πλέον η πολιτική στάση. Ο άνεργος ή ο μικροαστός, η νοικοκυρά ή ο εργάτης, ο συνταξιούχος ή ο νέος που φωνάζει “οι προδότες στο Γουδί” δεν είναι εκεί με την επαγγελματική ή την κοινωνική τους ταυτότητα. Είναι με την πολιτική τους ταυτότητα και μάλιστα ενοποιημένη σε άμεσα συνθήματα. Εχουν φύγει από τη φάση του πληττόμενου και έχουν περάσει στην ενεργητική πολιτική δράση. Αυτό δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο. Ούτε να το κρύψουμε κάτω από το χαλί. Και επειδή ότι είναι να γίνει θα γίνει πολύ σύντομα, καθένας θα πρέπει να σκεφτεί με την αίσθηση του κατεπείγοντος...
Αβαντ γκαρτ, κόκκινη ορχήστρα Αθήνας, 6/6/2011
................................................
..Η φοβικότητα απέναντι στο κομματικό "καπέλωμα", με όλες τις "τρύπες" και "διόδους" δράσης που αυτή αφήνει σε κάποιους αλλά όχι σε άλλους, δεν είναι σημάδι αυτοπεποίθησης του κινήματος, δεν σηματοδοτεί την γνήσια αυτονόμησή του από προηγηθείσες κατατμήσεις της κοινωνίας· είναι αντίθετα σύμπτωμα γενικευμένης ανασφάλειας, η οποία είναι η φυσική συνέπεια της απουσίας οποιουδήποτε πραγματικού ενοποιητικού προτάγματος που θα μπορούσε να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει άμεσα τις ετερογενείς μικροαστικές μάζες προς έναν πολιτικό στόχο.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΥΣ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ "ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ" ΤΟΥΣ!
Η επανασυναρμολόγηση του "εθνικού κορμού" απ' τα τσακισμένα λόγω κρίσης, μικροαστικά Εγώ, είναι το βασικό πολιτικό ζητούμενο της δημόσιας εμφάνισης των αγανακτισμένων. Με μαγνήτη την εμπορικά κοινότοπη ατραξιόν του "γεγονότος/event", το πλήθος καλείται να θαυμάσει (και να πιστέψει) τον εαυτό του, χωρίς όρους. Η καλύτερα, με προδιαγραφές και κανόνες για των οποίων τη σημασία αδιαφορεί. Ο "υπερκομματισμός" όλων αυτών είναι τόσο κυριολεκτικός όσο επιτρέπει το ότι είναι απογοητευμένοι πελάτες ή απογόνοι του κράτους των κομμάτων. Και τώρα καλούνται να εκδηλώσουν ωμά, χωρίς τους ξεπερασμένους κομματικούς διαχωρισμούς, τον κοινό τόπο όλων των κομμάτων: την διαταξική συνεργασία, για "το καλό της πατρίδας" και της "εθνικής οικονομίας".
Μουντζώνοντας το πολιτικό προσωπικό του κράτους οι "αγανακτισμένοι" δεν είναι "αντικρατιστές". Αντίθετα νοσταλγούν ένα καπιταλιστικό κράτος ισχυρό, πατρικό και πειστικό. Και περιμένοντας το δηλώνουν έτοιμοι να εξαφανίσουν αυτοπροσώπως κάτω από την γαλανόλευκη, χωρίς κομματικές μεσολαβήσεις, κάθε ταξική αντίθεση...
ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ "ΠΛΗΘΟΣ" ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ.
Αυτόνομοι, Ιούνης 2011
...Το Σύνταγμα είναι μια καθαρή πολιτική διαμαρτυρία. Ας μας επιτρέψουν λοιπόν οι κάθε είδους ιμπρεσιονιστές, να παρατηρούμε κάθε πολιτική κίνηση που εξελίσσεται εκεί και να δίνουμε τη σημασία που πρέπει στα σύμβολα, τα συνθήματα και τον γενικό προβληματισμό του πλήθους και των διαφόρων αποχρώσεων που παίρνουν αυτές. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά εδώ έχουν δευτερεύουσα σημασία. Τον πρώτο λόγο έχει πλέον η πολιτική στάση. Ο άνεργος ή ο μικροαστός, η νοικοκυρά ή ο εργάτης, ο συνταξιούχος ή ο νέος που φωνάζει “οι προδότες στο Γουδί” δεν είναι εκεί με την επαγγελματική ή την κοινωνική τους ταυτότητα. Είναι με την πολιτική τους ταυτότητα και μάλιστα ενοποιημένη σε άμεσα συνθήματα. Εχουν φύγει από τη φάση του πληττόμενου και έχουν περάσει στην ενεργητική πολιτική δράση. Αυτό δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο. Ούτε να το κρύψουμε κάτω από το χαλί. Και επειδή ότι είναι να γίνει θα γίνει πολύ σύντομα, καθένας θα πρέπει να σκεφτεί με την αίσθηση του κατεπείγοντος...
Αβαντ γκαρτ, κόκκινη ορχήστρα Αθήνας, 6/6/2011
................................................
..Η φοβικότητα απέναντι στο κομματικό "καπέλωμα", με όλες τις "τρύπες" και "διόδους" δράσης που αυτή αφήνει σε κάποιους αλλά όχι σε άλλους, δεν είναι σημάδι αυτοπεποίθησης του κινήματος, δεν σηματοδοτεί την γνήσια αυτονόμησή του από προηγηθείσες κατατμήσεις της κοινωνίας· είναι αντίθετα σύμπτωμα γενικευμένης ανασφάλειας, η οποία είναι η φυσική συνέπεια της απουσίας οποιουδήποτε πραγματικού ενοποιητικού προτάγματος που θα μπορούσε να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει άμεσα τις ετερογενείς μικροαστικές μάζες προς έναν πολιτικό στόχο.
Με τα δεδομένα αυτά, η μόνη μορφή "ικανοποίησης" του κινήματος των "αγανακτισμένων" που είναι εφικτή αντικειμενικά (από την συγκυρία) και υποκειμενικά (με δεδομένη την εκπεφρασμένη ιδεολογική του εχθρότητα προς το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική ιδεολογία) είναι φαντασιακή σε χαρακτήρα: σήμερα, το φαντασιακό αυτό έχει τη μορφή της οικουμενικοποίησης ενός αντιμνημονιακού ιδεολογικού πυρήνα (έξω το ΔΝΤ, κάτω το μνημόνιο, κάτω η τρόϊκα, κάτω η ΕΕ) σε όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη ΣΠΙΘΑ, απ' τον ΣΥΡΙΖΑ στο Πατριωτικό Μέτωπο, από μερίδα των αντιεξουσιαστών στην Νέα Δημοκρατία και την Εκκλησία της Ελλάδος...
....Το σύνθημα του παρόντος, με πιο επείγοντα τρόπο από ποτέ άλλοτε τα τελευταία 80 χρόνια, δεν είναι βέβαια ούτε το "ουστ!", ούτε η μούντζα, ούτε η συμμετοχή στη μέθεξη του "πλήθους", ούτε η φαντασματική "αυτοδιάθεση" στα λίγα, "ελεύθερα" μα και εκ των ένδον πολιορκημένα τετραγωνικά μιας πλατείας στο κέντρο ενός γιγάντιου κελιού που ασφυκτιά σε μια ατέλειωτη γεωοπολιτική και οικονομική φυλακή, ούτε η αναβίωση του έθνους και της αρχαίας αθηναϊκής πολιτείας, ούτε κάτι παρόμοια και ανέξοδα νοσταλγικό, φετιχιστικό, αυτο-εκπληρούμενο και αγανακτισμένο.
Όχι. Το σύνθημα του πραγματικού και ριζοσπαστικού αγώνα --ριζοσπαστικού επειδή είναι πραγματικός, επειδή διαφεύγει της σφαίρας της καθαρής εμφάνισης, της ναρκισσιστικής οικονομίας της κινητοποιημένης μάζας που, ελλείψει καταφατικού στόχου, μένει να περιεργάζεται απλώς τον εαυτό της-- είναι ένα, και είναι νηφάλιο, ασυμβίβαστο, ακαταπόνητο και αποφασιστικό: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, για μια ακόμα φορά.
Όχι. Το σύνθημα του πραγματικού και ριζοσπαστικού αγώνα --ριζοσπαστικού επειδή είναι πραγματικός, επειδή διαφεύγει της σφαίρας της καθαρής εμφάνισης, της ναρκισσιστικής οικονομίας της κινητοποιημένης μάζας που, ελλείψει καταφατικού στόχου, μένει να περιεργάζεται απλώς τον εαυτό της-- είναι ένα, και είναι νηφάλιο, ασυμβίβαστο, ακαταπόνητο και αποφασιστικό: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, για μια ακόμα φορά.
Radical Desire, 10/6/2011
..................................................................
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΥΣ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ "ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ" ΤΟΥΣ!
Η επανασυναρμολόγηση του "εθνικού κορμού" απ' τα τσακισμένα λόγω κρίσης, μικροαστικά Εγώ, είναι το βασικό πολιτικό ζητούμενο της δημόσιας εμφάνισης των αγανακτισμένων. Με μαγνήτη την εμπορικά κοινότοπη ατραξιόν του "γεγονότος/event", το πλήθος καλείται να θαυμάσει (και να πιστέψει) τον εαυτό του, χωρίς όρους. Η καλύτερα, με προδιαγραφές και κανόνες για των οποίων τη σημασία αδιαφορεί. Ο "υπερκομματισμός" όλων αυτών είναι τόσο κυριολεκτικός όσο επιτρέπει το ότι είναι απογοητευμένοι πελάτες ή απογόνοι του κράτους των κομμάτων. Και τώρα καλούνται να εκδηλώσουν ωμά, χωρίς τους ξεπερασμένους κομματικούς διαχωρισμούς, τον κοινό τόπο όλων των κομμάτων: την διαταξική συνεργασία, για "το καλό της πατρίδας" και της "εθνικής οικονομίας".
Μουντζώνοντας το πολιτικό προσωπικό του κράτους οι "αγανακτισμένοι" δεν είναι "αντικρατιστές". Αντίθετα νοσταλγούν ένα καπιταλιστικό κράτος ισχυρό, πατρικό και πειστικό. Και περιμένοντας το δηλώνουν έτοιμοι να εξαφανίσουν αυτοπροσώπως κάτω από την γαλανόλευκη, χωρίς κομματικές μεσολαβήσεις, κάθε ταξική αντίθεση...
ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ "ΠΛΗΘΟΣ" ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ.
Αυτόνομοι, Ιούνης 2011
