ΟΧΙ. Όχι δεν πουλάμε

το όχι να γίνει η αρχή της πραγματικής μάχης - για τη διαγραφή του χρέους και για την πολιτική της αναδιανομής του εισοδήματος.

ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ

και να ξεκινήσουν άμεσα οι διαδικασίες για την μονομερή διαγραφή του χρέους και η έξοδος από την ευρωζώνη. οτιδήποτε άλλο είναι καταστροφή

Χαιρετίσματα

Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρώνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
είμαι απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιγιόν

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Αφροδίτη Μάνου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Όχι δεν πουλάμε

Πάει καλά φέτος η χρονιά,
πάει καλά, προκόψαν όλα τα σπαρτά.

Θα 'ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες.
Θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
κι εμείς στα ίδια θα 'μαστ' άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Τα παιδιά κάνουνε χαρά,
τα παιδιά βλέπουνε μπόλικη σοδειά.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: Τα αγροτικά (1975)
Μουσική-Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος

Πριν το τέλος...

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
σε κρατούσα απ'το χέρι ότι ζούμε μου λες δε μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σουν το πιόνι
μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Τα μάτια στραμμένα στην Ελλάδα

αυτό το εξάμηνο εκεί θα κριθούν πολλά
ένα τραγούδι επίκαιρο όσο ποτέ



Αρνιέμαι

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να είσαι συ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.


Μουσική : Mίκης Θεοδωράκης
Στίχοι : Ιάκωβος Καμπανέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Bασίλης Παπακωνσταντίνου

Σαν ναυαγός

Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα
θα τις μετράς και θα'ναι οι μισές
θα βλέπεις θάλασσα και θα΄σαι σε μια ξέρα
μόνο τα κύματα θα ακούς και τις φωνές

Κάνει στην άκρη ο καιρός να σε χωρέσει
μια αυταπάτη οι επιλογές
έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση
για το χατίρι σου αλλάζουν οι εποχές

Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου
μακάρι να'τανε τα πάντα αλλιώς
μακάρι να'ταν να περνούσε το δικό σου
νιώθεις χαμένος,αλλά είσαι ζωντανός

Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια
κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή
ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια
που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή

Χάνεις αυτό που σου'χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα,αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου'χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού,δεν έχει αλλιώς,μόνο εδώ

Μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου
Το παιχνίδι παίζεται, 2010

Πρωταθλητής

ΟΛΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΚΑΜΕΝΑ - 1988

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Βγάζω τη φόρμα του καλού πρωταθλητή
κρύβω στο ράφι τα αθλητικά μου είδη,
κάνε μονάχη σου και το διαιτητή
το πουλημένο κέρδισέ το το παιχνίδι.

Αν λέω αν, παίζεται το παν δίχως θεατές, χωρίς ρακέτα
αν θέλεις αν, νίκες δωρεάν τότε τα παιχνίδια κέρδισε τα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Βγάζω τη φόρμα του καλού πρωταθλητή
κρύβω στο ράφι τ' αθλητικά μου είδη,
κάνε μονάχη σου και το διαιτητή
το πουλημένο κέρδισέ το το παιχνίδι.

Αν λέω αν, είσαι κάτι σαν γήπεδο αδειανό, ψυχρή κερκίδα
αν παίζεις αν, με σινιέ μπουφάν τότε δε σε ξέρω δε σε είδα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Αν λέω αν, παίζεται το παν δίχως θεατές, χωρίς ρακέτα
αν θέλεις αν, νίκες δωρεάν τότε τα παιχνίδια κέρδισε τα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Δεν πάει άλλο...Τώρα τώρα

Μου λες, πως θα περάσουμε τα δύσκολα,
μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό,
στον πόλεμο με πας με νεροπίστολα,
μου κρύβεις κι από πάνω τον εχθρό.

Σταμάτης Μεσημέρης, 1997
...................................................................

Όπως και να ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί

Όπως και να ναι ο κόσμος, δε θα σταθώ πουθενά.
Δεν καρτεράει ο χρόνος, πίσω ποτέ δε γυρνά.
Όπως και να ναι ο κόσμος, θα τραγουδώ στη ζωή.
Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί.

Όπως και να ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί.


Πάνος Φαλάρας, 1978
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Κάντιλακ

Βγήκα με μια κάντιλακ αρχαία
μ' ένα σκουριασμένο θωρηκτό
μαύρη σημαιούλα στην κεραία
σαρανταπεντάρι φυλακτό.

Νύχτα που μυρίζει μπριγιαντίνη
σπρέι με βαρύ αποσμητικό
γδύνεται στο κάθισμα εκείνη
κι είμαι το μεγάλο αφεντικό.

Με θέλεις
με κακό χορτάρι κι άγρια γκάζια
μα είμαι κόκκινος
κι εσύ χορεύεις στα γρανάζια.

Βγήκα με μια κάντιλακ αρχαία
δίπλα μου μαζί του σκοτωμού
των σφαιριστηρίων η ωραία
λάμπει στην εξέδρα του καπνού.

Νύχτα που την καίνε αναπτήρες
τα κρυμμένα μάτια των γυαλιών
λάστιχα καμένα και λαμπτήρες
η βασίλισσα των ηδονών.

Με θέλεις
με κακό χορτάρι κι άγρια γκάζια
μα είμαι κόκκινος
κι εσύ χορεύεις στα γρανάζια

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη Εκτέλεση: Β. Παπακωνσταντίνου
Δίσκος - Όλα από χέρι καμένα, 1988

Όλα από χέρι καμένα

Όλα από χέρι καμένα (1988)
Στίχοι: Κ. Τριπολίτης
Μουσική: Θ. Μικρούτσικος

Ήρωες, μίξερ, μανταλάκια, σερβιέτες,
λάβαρα, κόμιξ, σούπερ-μάρκετ, ηγέτες,
ρήτορες, μπλέντερ, βιταμίνες, μονώσεις,
κι ότι σου τάζουνε για να καυλώσεις.

Κίνημα, χάπια, σελοτέιπ, πτυχία,
άγιοι, σέρβις, μπόντυ μπίλντινγκ, ηχεία,
κάμερες, γκέι, φουστανέλες, ψυχώσεις,
κι ότι σου δίνουνε για να καυλώσεις.

Όλα από χέρι καμένα
και τα σπίρτα μας βρεγμένα…
Λείψανα ,κέικ, χορωδίες, μουστάρδες,
βίζιτες, χύτρες, ινστιτούτα, κονκάρδες,
κόλλυβα , πόστερ, after-shave, διαγνώσεις,
κι ότι σου τάζουνε για να τα χώσεις.

Κλίσματα, σέντρες, γκομενάκια, πακέτα,
άγγελοι, telex, ανθοδέσμες, κουφέτα,
πρόεδροι, κέτσαπ, βαλβολίνες, ενέσεις,
κι ότι σου υπόσχονται για να τη πέσεις.

Όλα από χέρι καμένα
και τα σπίρτα μας βρεγμένα…
Έρανοι, άλμπουμ, ονειράκια, πατέντες,
κάψουλες, μπόνους, φωτοκόπιες, κουβέντες,
κίναιδοι, τίτλοι, wind-surfing, εκπλήξεις,
κι'ότι σου δίνουνε για να πηδήξεις.

Ήρωες, μίξερ, μανταλάκια, σερβιέτες,
λάβαρα, κόμιξ, σούπερ-μάρκετ, ηγέτες,
ρήτορες, μπλέντερ, βιταμίνες, μονώσεις,
κι ότι σου τάζουνε για να καυλώσεις.

Τραγουδάω

Το τραγούδι μου είναι
ένα κούτσουρο χοντρό
Ένα κουρέλι μάλλινο

Τραγουδάω όπως
τραγουδάει το ποτάμι
Όπως γεννιέται κανείς
Όπως κρυώνει κανείς

Τραγουδάω
Τραγουδάω την ελπίδα
που δεν έχει χρώμα,
τραγουδάω εσάς.

τραγουδάω το αίμα
που παντού στη γη
είναι κόκκινο,
τραγουδάω εσάς

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Γιώργος Τσαγγάρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
  

Φοβάμαι

Μπροστά σου τα φώτα μιας πολιτείας
που περιμένει τις ανασκαφές...
Και τα κλουβιά με τα καναρίνια που κοιμούνται βαλμένα στη σειρά...
Κι εγώ που δεν έμαθα ακόμα ποιος είμαι
ένας κουρασμένος σκοπός, χωρίς προοπτική...
Και συ που σε λίγο θα σβήσεις
ένα από τα φώτα, για να κοιμηθείς με κάποιον που μου μοιάζει...
Έτσι που τα σίδερα του κλουβιού
να χαθούν για μια στιγμή, μέσα στο σκοτάδι...

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν
τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις
τσέπες ξηλωμένες απ' τα κέρματα
χαλασμένα φερμουάρ, χάσκουν χρεοκοπία
Το κορμί μου μελανιασμένο
μες το κρύο σαν λάθος
που δεν το παραδέχεται κανένας
γυρνάει και ζητά τη ζεστασιά σου

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα τσιμέντα σου καινούρια
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ' αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ' όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις...
Γέρασα μ' ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη...
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ' ανοίγουν και με κλείνουν...
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα...
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Έτσι ζω προκαταβολικά το παρελθόν μου
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά

Φοβάμαι!

1982
στίχοι Αντώνης Πανταζής
μουσική Γιάννης Ζουγανέλης
πρώτη εκτέλεση Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μαλαματένια λόγια

Μουσική: Μαρκόπουλος
Στίχοι: Ελευθερίου
Τραγουδάει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου , η Λιζέττα Καλημέρη & και ο Δημήτρης Υφαντής

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη, 1975
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, 1978

http://www.youtube.com/watch?v=6CsCs_pWUsE

http://www.youtube.com/watch?v=PU-z6uGm1MI

Πολιτικού τραουθκιού συνέχειας

Πόψε (εψές δηλαδή) ήταν διαφορετικά που την προηγούμενη φορά. Αν την περασμένη φορά το σκηνικό ήταν σαν το ροκ φεστιβάλ, τούτη τη φορά ήταν σαν την όπερα. Τζιαι εφώναζεν το η ίδια η κατάσταση. Καταρχήν την συναυλία δεν την οργάνωσεν η ΕΔΟΝ αλλά το ΑΚΕΛ. Είσιεν τζιαι επιτροπήν τάξης που επέβλεπεν. Καρέκλες μέσα στο στάδιο, μαέστρος στην ορχήστρα τζιαι η νεολαία δίπλα. Ήταν μάλλον για μεγάλους το θέαμα. Επαρακολούθησεν την τζιαι ο κ. Χριστόφιας με την γραβατούδα του, καθισμένος δίπλα στο πρώην προεδρικό ζεύγος Βασιλείου τζιαι τον κύριο Πιερίδη του ομώνυμου Ιδρύματος. Τα πράματα ήταν σίουρα πιο σοβαροφανή.

Η ομιλία του ήταν αρκετά συντηρητική. Τούτη τη φορά το βλέμμα του ήταν στην κάμερα. Εν ήρτεν για να μιλήσει. Ήρτεν για να τον ακούσουν. Μέχρι τζιαι το “λειτουργική, και άρα βιώσιμη” είπεν μας το. Εδεσμεύτηκεν ότι εννά κάμει Σχολή Καλών Τεχνών στην Κύπρο. Επανέλαβεν διάφορα γνωστά τζιαι τετριμμένα, εχαιρέτησεν τον φίλο του τον μαέστρο τζιαι τους άλλους τζιαι εκατέβηκεν.

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα. Οι αρχές δεν μπορούν να μπαίνουν ως εμπόδιο στην λύση του κυπριακού λαλεί ο μαέστρος. Σαν πρώην υπουργός πολιτισμού στη τελευταία κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου δηλώνω, είπεν μας ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει προχωρημένες αντιλήψεις στα θέματα πολιτισμού και ξεχωρίζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Λίγο ακόμα και θα δούμε τις αμυγδαλιές να ανθίζουν... Μπέλα τσιάο τραγουδά η πρώτη φωνή. Πολλοί οι τραγουδιστές σήμερα. Ούλλοι που λλίον πρέπει να εσυμφωνήσαν. Το πρόγραμμα ήταν πολυσυλλεχτικό. Που τον Γουίλλι τον μαύρο θερμαστή στα ανατολίτικα, στα κρητικά, βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι με ταχύτητες μεγάλες μοναχά η γη αλλάζει. Με μια πυρόγα φεύγεις και γυρίζεις...φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι . Επειδή ο μαέστρος θέλει να παίξει πιάνο στο προεδρικό.

Αν φκεις φίλε να το καταργήσεις, αλλά τωρά τραουδώ σου το λαλεί ο τάδε. Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε. Αφού η ιστορία σας ανήκει, σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε... το χρυσοπράσινο φύλλο τζιαι το κλείσιμο. Την πιο όμορφη θάλασσα δεν την ταξιδέψαμε ακόμα. Είπαμεν ούλλα πιο σοβαρά πόψε.