Η κωμωδία

Τι κωμωδία, τι κωμωδία,
χωρίς φινάλε:
όλοι, παλιάτσοι, μασκαράδες, τριγυρνάνε
σ' αυτό το μέγα φρενοκομείο της ζωής.

Φρικτόν εμπόριο πάντα,
ναι, τα πάντα.
ως και το γέλιο και η χαρά και η ηδονή!

Τη δυστυχία να κοιτάς που οργιάζει
-τι τραγωδία,
με δίχως κάθαρση καμμιά-
και να γελάς...και να γελάς...
(γιατί γελάς;...)

Εδώ που κλείστηκες, φτωχέ, δε θα μπορέσεις,
χωρίς ζημία,
να παίξεις κάποιο ρόλο στην κωμωδία,
στην τραγωδία.
θα παραπαίεις μέσα στο πλήθος,
σα μεθυσμένος, όπως συνήθως,
κ' ενώ τα χέρια σου θ' απλώνεις
και θα ζητάς τον λυτρωμό, το λυτρωμόν,
αντίς γι' αυτόν, αντίς γι' αυτόν,
θα βρεις μπροστά σου την ειρωνεία,
την ειρωνεία!
τι κωμωδία!
τι τραγωδία!

Πολλά θα πεις θα στοχαστείς,
κι αφού σκληρά βασανιστείς,
θα καταλήξεις ως εξής:

"Φρικτόν εμπόριο τα πάντα, ναι τα πάντα.
Όλοι, παλιάτσοι, μασκαράδες, τριγυρνάμε
σ' αυτό το μέγα φρενοκομείο της ζωής". -

Τεύκρος Ανθίας,
Τα σφυρίγματα του αλήτη, 1929