ΕΛΑΜ, τ/κ, ταϊβανοποίηση

22/10/2017

Το 2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την θέση ότι η ακροδεξιά είναι αυτή που θέτει το πλαίσιο στο κυπριακό, ότι ορίζει επί της ουσίας την αντι-ομοσπονδιακή στάση και ότι η ακροδεξιά είναι ο φυσικός ηγέτης του απορριπτισμού και όλων των πολέμιων της επανένωσης. Τότε τυπικά υπήρχε μόνο ένα μικρό αντι-ομοσπονδιακό κόμμα στο κοινοβούλιο, το ΕΥΡΩΚΟ και ακόμα και αυτό μόλις είχε αναγκαστεί υπό την πίεση του νεοϊδρυθέντος ΕΛΑΜ, να αποκηρύξει επίσημα την ΔΔΟ, αναιρώντας την πρόσφατη τότε συμμετοχή του στις λεγόμενες «ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 2009». Από τότε μεσολάβησε και η είσοδος του ΕΛΑΜ στο κοινοβούλιο αλλά και η επίσημη απόρριψη της διζωνικής ομοσπονδίας από 3 επιπλέον κόμματα. Πιο πρόσφατα εν μέσω των συνομιλιών (12/1/2017) είχα γράψει:

«είναι το ΕΛΑΜ που κρατά εκ φύσεως τα ηνία στο απορριπτικό αντι-ομοσπονδιακό στρατόπεδο και σε αυτό θα υπαχθούν ρητορικά όλοι οι πολέμιοι της επανένωσης είτε το θέλουν είτε όχι. Και θα είναι ενδιαφέρον σύντομα, αν προχωρήσουν τα πράγματα, όταν το συνειδητοποιήσουν πλήρως αυτό και σχηματισμοί όπως η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι...»

Με την απόφαση του ΕΛΑΜ να πάρει για πρώτη φορά πάνω του τις προεδρικές εκλογές κατεβαίνοντας με τον αρχηγό του, φαίνεται ότι δεν πρέπει να μιλούμε πλέον απλά για υπαγωγή του κυπριακού στην ακροδεξιά και του απορριπτισμού στον φασισμό με όρους ρητορικής αλλά πλέον και για την καθιέρωση της ακροδεξιάς ως ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

…………..

24/10/2017

Καταγγέλλω τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου διότι είναι ζηλιάρηδες και μας αντιγράφουν εμάς τους Ελληνοκύπριους για σχεδόν ένα αιώνα. Και εξηγούμαι:

Φαντασιωννούμαστεν εμείς ότι έχουμε μητέρα πατρίδα για να ενωθούμε μαζί της, φαντασιώνουνται το ίδιο τζιαι τζείνοι τζιαι μάλιστα διαφορετική μητέρα πατρίδα που την δική μας. Ιδρύουμεν ένοπλη οργάνωση, ιδρύουν τζιαι τζείνοι. Φέρνουμεν στρατό που την μητέρα πατρίδα μας να μας προστατέψει, φέρνουν τζιαι τζείνοι. Στήνουμεν μονο-εθνοτικό κράτος εμείς, στήνουν τζιαι τζείνοι. Πάμε να φκάλουμε γκάζια να γινούμεν με τες τζιελλαπίες, ατού να φκάλουν τζιαι τζείνοι. Μα εν έτσι οι καλοί συμπατριώτες σιόρ; Που εννά πάει δηλαδή τούτη η ιστορία; J

...............

26/10/2017

Στις 16/10/2017 υπήρξε συζήτηση στην βουλή των Λόρδων (γερουσία) του Ηνωμένου Βασιλείου με θέμα την απομόνωση των τ/κ μετά το ναυάγιο στο Κρανς Μοντάνα. Από τις 6 παρεμβάσεις μόνο η 1 από τον βουλευτή του Εργατικού Κόμματος στήριξε ρητά την συνέχιση της προσπάθειας για αναζήτηση λύσης επανένωσης στη βάση διζωνικής ομοσπονδίας. Οι άλλες 5 παρεμβάσεις κινήθηκαν μεταξύ της σταδιακής Ταϊβανοποίησης εώς και τις παρυφές της πλήρους αναγνώρισης της ΤΔΒΚ παραπέμποντας και στο πρόσφατο σχετικό κείμενο του πρώην Υπουργού Εξωτερικών του Η.Β., Τζακ Στρω που λέει ότι οι ε/κ δεν έχουν κίνητρο επανένωσης και δεν θα συναινέσουν σε λύση του κυπριακού.

Από αυτές τις 5 παρεμβάσεις οι 3 θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεσοπρόθεσμα άλλη διαδικασία ειρήνευσης και ότι για αυτό το λόγο πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα άρσης της απομόνωσης του κυπριακού βορρά ή της ΤΔΒΚ, ενώ οι άλλες 2 πρόσθεταν ότι να γίνει μεν αυτό αλλά κρατώντας ταυτόχρονα και την πιθανότητα επανεκκίνησης της διαδικασίας ειρήνευσης ανοιχτή. Εντάξει ο Υπουργός που κλήθηκε να τοποθετηθεί στο τέλος επανέλαβε την επίσημη θέση ότι η ΤΔΒΚ δεν αναγνωρίζεται και ότι το Η.Β. παραμένει δεσμευμένο σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Reality check η συζήτηση.

Προβλέψεις.

1      Αν δεν εκλεγεί ο Μαλάς δεν θα αρχίσουν συνομιλίες όσο είναι στην τ/κ ηγεσία ο Ακκιντζί [χωρίς να σημαίνει ότι αν εκλεγεί και αρχίσουν θα καταλήξουν κιόλας]

2      Αν εκλεγεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα ξεκινήσει άμεσα η Ταϊβανοποίηση

3      Αν εκλεγεί ο Αναστασιάδης ίσως καταφέρει με τους ελιγμούς να καθυστερήσει λίγο την Ταϊβανοποίηση και να ξανα-συνομιλήσει με τον επόμενο τ/κ ηγέτη το 2020, αλλά η Ταϊβανοποίηση θα ξεκινήσει στη δική του θητεία.

Αναζητώντας τον τ/κ αντι-ομοσπονδιακό

Σήμερα στην δικοινοτική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήρτεν ένας Κουκουές να μου δώσει φυλλάδιο. Στην αρκή εστόλισα τον κάπως, αλλά αφού ήταν ευγενικός είπα μετά να κόψω 2-3 κουβέντες. Τες επίσημες θέσεις του ΚΚΕ τζείνος, πόσον ούφο εν οι θέσεις τούτες εγιώ. Οπόταν μετά λαλώ του, θέλω να μου έβρεις ένα Τουρκοκύπριο που να δέχεται τη θέση του ΚΚΕ τζιαι μετά να τη συζητήσω. Στην αρκήν λαλεί μου «δεν είναι ποσοτικό το ζήτημα, η θέση μπορεί να είναι σωστή χωρίς να την στηρίζει κανένας κλπ κλπ». Ναι εντάξει λαλώ του... Ύστερα που λλίον στρέφεται. «Υπάρχει ένας εδώ, πάμε να σου τον δείξω. Ήταν και άλλος ένας αλλά πέθανε, δεν σου κάνω πλάκα». Σε ποιον με παίρνεις; στον Σενέρ Λεβέντ λαλώ του; «Όχι, όχι» λαλεί μου. Παίρνει με σε ένα τ/κ τον Μ.Π. που εμίλαν με έναν άλλο καλαμαρά του ΚΚΕ. Το και το λαλώ του, είσαι εναντίον της ομοσπονδίας; Θέλεις λύση ενιαίου κράτους; ένας άνθρωπος μια ψήφος που λαλεί το ΚΚΕ; Τούτα να τα συζητήσουμεν λαλεί μου, εν απαντούνται έτσι. Ε ναι απαντώ του, να τα συζητήσουμεν. Απλά γυρεύκω ένα τ/κ εναντίον της ομοσπονδίας τζιαι είπαν μου είσαι εσύ, για αυτόν ήρτα. Όι, λαλεί μου εν μπορώ να σου πω έτσι πράμα. Άμαν έφυα που τζιαμέ, έμαθα ότι τον συγκεκριμένο τύπο εξαναδοκίμασεν το ΚΚΕ να τον επικαλεστεί χωρίς αποτέλεσμα τζιαι ότι πέραν που μιαν γενική συμπάθεια τζιαι κοινωνικές επαφές δεν έσιει να κάμει τίποτε με το ΚΚΕ τζιαι τη θέση του για εναντίωση στην ομοσπονδία. Το Κόμμα όμως είναι μεγάλο. Που θα πάει; Δεν θα το καταλάβουν και εδώ στην μεγαλογκαζόνησο; Η αναζήτηση του τ/κ αντιομοσπονδιακού συνεχίζεται J  

Η επιβίωση των Τουρκοκυπρίων: Ζήτημα σύγκρουσης ενός «εθνικού» και ενός «κυπροκεντρικού» εκσυγχρονισμού

Ένα μνημόνιο ως εργαλείο επιβίωσης. Αλλά ποιών η επιβίωση;

Στις 3 Φεβρουαρίου 2015, το Τουρκοκυπριακό εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο δημοσίευσε μια κοινή ανακοίνωση με τίτλο «Δε μπορεί να γίνει αποδεχτή η συνέχιση του στάτους κβο στο δημόσιο»[1]. Οι κοινές ανακοινώσεις των δύο επιμελητηρίων μπορεί να μην είναι σπάνιο φαινόμενο, όμως δεν αποτελούν τον κανόνα. Και αυτό, γιατί ακόμα και σήμερα υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στην τουρκοκυπριακή επιχειρηματική ελίτ. Η διαφοροποίηση εντοπίζεται τόσο στις συνθήκες εμφάνισης της κάθε ομάδας του τουρκοκυπριακού κεφαλαίου, όσο και στις πηγές ενίσχυσής τους, ιδιαίτερα την περίοδο που ακολούθησε την εισβολή του 1974. Η συγκεκριμένη κοινή ανακοίνωση όμως έχει τη δική της πολυδιάστατη σημασία, κυρίως ως μια χαρακτηριστική έκφραση ταύτισης απόψεων σε ένα συγκεκριμένο και στρατηγικής σημασίας θέμα.

Κατ’αρχήν θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ανακοίνωση δημοσιεύθηκε σε μια περίοδο που η βουλή των Τουρκοκυπρίων ετοιμάζεται να ξανασυζητήσει το ζήτημα αλλαγών στο νόμο αναδιάρθρωσης του μισθολογίου στο δημόσιο τομέα και της συνταξιοδότησης. Ο νόμος που τέθηκε σε εφαρμογή από την προηγούμενη κυβέρνηση του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, είναι μέρος του τρίχρονου μνημονίου που υπογράφτηκε με την Τουρκία. Η εφαρμογή των προνοιών του νόμου έφερε άμεσα την εξίσωση των μισθών των νεοεισερχομένων στο δημόσιο τομέα με αυτούς στον ιδιωτικό, κάτι που φυσιολογικά προκάλεσε μια συνολική μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων. Η παρούσα κυβερνητική συνεργασία Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού και Δημοκρατικού Κόμματος συνέχισε να τον εφαρμόζει, παρά τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, όταν πριν από έξι μήνες οι ισχυρές αντιδράσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων την ανάγκασαν να μελετήσει θέμα αλλαγών στο σχετικό νόμο. Η σκέψη και μόνο της επαναφοράς της συζήτησης για αλλαγή του μνημονικού νόμου, προκάλεσε τη δημόσια ταύτιση απόψεων της τουρκοκυπριακής επιχειρηματικής ελίτ.

Στην εν λόγω ανακοίνωση, οι Τουρκοκύπριοι επιχειρηματίες ζητούν από την κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε αλλαγές στο νόμο, γιατί αυτές θα επηρεάσουν αρνητικά το σύνολο των όρων του τρίχρονου μνημονίου και την προσπάθεια μεταρρύθμισης της δημόσιας υπηρεσίας. Η ανακοίνωση υπογραμμίζει επίσης ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του 2013, το σύνολο των απασχολούμενων ήταν 101.181 άτομα, από τα οποία μόνο οι 84 χιλιάδες απασχολούνται στον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα. Τα επιμελητήρια υπενθυμίζουν ότι το ποσοστό απασχόλησης στο δημόσιο βρίσκεται ακόμα στο 16%, ενώ τόσο στην Τουρκία, όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία αυτό το ποσοστό έχει μειωθεί περίπου στο 6%[2].

Βεβαίως, τα επιμελητήρια αποφεύγουν να αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους ότι από τους περίπου 84 χιλιάδες εργαζομένους στον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα, περισσότεροι από 40 χιλιάδες είναι ξένοι εργάτες, ανασφάλιστοι και χωρίς άδειες εργασίας ή παραμονής. Ούτε και υπενθυμίζουν ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν αφορά μόνο στην αναδιάρθρωση του μισθολογίου του δημοσίου προς τα κάτω, αλλά και στην κατάργηση του δικαιώματος των συνδικαλιστικών οργανώσεων για συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις[3].

Η κοινή ανακοίνωση της τουρκοκυπριακής επιχειρηματικής ελίτ τελειώνει με τη φράση «η οικονομική επιβίωση του τουρκοκυπριακού λαού είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία μιας οικονομίας που να στέκεται στα πόδια της»[4]. Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται ακριβώς το βαθύτερο περιεχόμενο της αντιπαράθεσης που βιώνει η Τουρκοκυπριακή κοινότητα σε σχέση, όχι μόνο με το συγκεκριμένο μνημονιακό νόμο, αλλά γενικότερα με το μνημόνιο και τις συνέπειες του. Η «επιβίωση», η «προστασία της ύπαρξης» των Τουρκοκυπρίων, είναι ιστορικές έννοιες που ουσιαστικά δεν απουσίασαν ποτέ από το δημόσιο χώρο και την πολιτική αντιπαράθεση. Είναι συνεπώς όροι που εκφράζουν μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη/ανησυχία, αλλά με πολύ διαφορετικό και τις περισσότερες φορές συγκρουσιακό περιεχόμενο ανάμεσα στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Μια ανησυχία με ρίζες στο βίαιο μας παρελθόν

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1940, αλλά ιδιαίτερα προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η νεωτερική ανάκαμψη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας εκφράστηκε μέσα από την οριστική επικράτηση των εθνικιστών έναντι των φιλοβρετανικών-παραδοσιακών ελίτ, αλλά και μέσα από την εσωτερική σύγκρουση στην εθνικιστική ελίτ με τελικούς νικητές τους νέους και πιο δυναμικούς κεμαλιστές της περιόδου, υπό την καθοδήγηση του Fazıl Küçük. Αυτές οι εξελίξεις συνιστούσαν μια νέα φάση στη διαδικασία εκμοντερνισμού των Τουρκοκυπρίων, η οποία σε ιδεολογικό επίπεδο εκφραζόταν περισσότερο ως μια διπλή μάχη της κεμαλικής-εθνικιστικής ελίτ: ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία και ενάντια στο ελληνοκυπριακό ενωτικό αίτημα.

Η πολιτική κινητικότητα και αναζωογόνηση των Τουρκοκυπρίων κατά τη συγκεκριμένη περίοδο άγγιζε επιπλέον όλα τα ζητήματα της οικονομικής ανάπτυξης και διεκδίκησης για ευημερία. Ο Ahmet An μεταφέρει γλαφυρά την αγωνία ενός μεγάλου μέρους της κοινότητας καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1940 και του 1950 σε σχέση με την οικονομική του θέση, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τους Ελληνοκύπριους. Από την επεξεργασία του Τύπου της εποχής, ο Ahmet An υπογραμμίζει ότι η αγωνία των Τουρκοκυπρίων για το μελλοντικό καθεστώς του νησιού την περίοδο μετά τη λήξη του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνδυάστηκε με την αγωνία για την οικονομική τους επιβίωση ως αποτέλεσμα των πολύ αδύνατων παραγωγικών δυνάμεων[5]. Ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός των Ελληνοκυπρίων, η ενίσχυση της παρουσίας τους στα ελεύθερα επαγγέλματα στα αστικά κέντρα και η σχετική ωριμότητα του εμπορικού τους κεφαλαίου, έθεταν μια σημαντική μερίδα των Τουρκοκυπρίων σε θέση εξάρτησης: οι Τουρκοκύπριοι αγρότες είχαν ανάγκη τους Ελληνοκύπριους μεγαλέμπορες για πώληση των προϊόντων, ενώ οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των πόλεων είχαν ανάγκη το πιο ανεπτυγμένο ελληνοκυπριακό λιανικό εμπόριο για τα καταναλωτικά αγαθά.

Η κατάσταση αυτή όμως, στο επίκεντρο της οποίας βρισκόταν το ζήτημα της οικονομικής και πολιτικής επιβίωσης της κοινότητας, μεταφράστηκε με διαφορετικούς – εν πολλής συγκρουσιακούς – τρόπους εντός των Τουρκοκυπρίων. Από τη μια πλευρά ήταν η αντίληψη της νέας εθνικιστικής ελίτ. Μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1950, η εθνικιστική ηγεσία της κοινότητας επιδίωξε να αντιμετωπίσει την ελληνοκυπριακή οικονομική υπεροχή και να απαντήσει στο ζήτημα της επιβίωσης μέσα από τη δημιουργία μιας χωριστής-αυτόνομης τουρκοκυπριακής αγοράς. Η εκστρατεία «από Τούρκο σε Τούρκο», η ίδρυση επιτροπών «παρακολούθησης της αγοράς», καθώς και η δημιουργία του τουρκοκυπριακού εμπορικού επιμελητηρίου, ήταν οι χαρακτηριστικότερες εκφράσεις αυτής της προσπάθειας. Η χωριστή αγορά ουσιαστικά παρέπεμπε στην παρουσία μιας τουρκοκυπριακής εμπορικής ελίτ, τουρκοκυπριακού κεφαλαίου, καθώς και ενός συγκεκριμένου και εθνικά προσδιορισμένου χώρου αναπαραγωγής και κυκλοφορίας του. Τελικά, η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας εμπόδισε την ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας.

Από την άλλη πλευρά, ήταν η αντίληψη των Τουρκοκύπριων συνδικαλιστών και των δυνάμεων εκείνων που εντάχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στην Αριστερά. Για αυτά τα στρώματα, η επιβίωση της κοινότητας δεν ήταν συνυφασμένη με την ύπαρξη ενός χωριστού τουρκοκυπριακού κεφαλαίου. Ο πολιτικός και οικονομικός εκσυγχρονισμός των Τουρκοκυπρίων, δε θα έπρεπε να ταυτίζεται με διαδικασίες χωριστής από τους Ελληνοκύπριους πολιτικής δραστηριότητας, ή χωριστής συσσώρευσης και κυκλοφορίας κεφαλαίου. Αντίθετα, αυτή η ομάδα αντιπολιτεύθηκε ενάντια στην εθνικιστική ελίτ, έχοντας στο επίκεντρο της ένα είδος «κοινοτικής οικονομικής ανάπτυξης», όπου η ευημερία θα αφορούσε κατ’ αρχήν τους υποδεέστερους και θα ήταν αποτέλεσμα ενός εναλλακτικού εκσυγχρονισμού που συμπεριλάμβανε και τους Ελληνοκύπριους.Για παράδειγμα ο συνδικαλιστής Ahmet Sadi Erkurt, υποστήριζε πως η οικονομική ισχυροποίηση της κοινότητας ήταν απαραίτητη, όμως θα έπρεπε να επικεντρωθεί στους εργαζόμενους. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Εάν υπάρχει μια τάξη που χρειάζεται περισσότερο την οικονομική ανάπτυξη, αυτή είναι η τουρκική εργατική τάξη. Όσο δεν αναπτύσσεται οικονομικά ο Τούρκος εργάτης, ποτέ δε θα μπορέσει να αναπτυχθεί η τουρκική κοινότητα της Κύπρου»[6]. Η ύπαρξη αυτού του εναλλακτικού εκσυγχρονιστικού προγράμματος, ήταν μια φυγόκεντρη δυναμική, η οποία τελικά καταστάληκε βίαια από την εθνικιστική ελίτ. Καθόλου τυχαία η βία στα τέλη της δεκαετίας του 1950, δεν αφορούσε μόνο στη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Την ίδια στιγμή, στόχευε σε μια αυταρχικού τύπου ομογενοποίηση της κοινότητας και περιθωριοποίησης οποιουδήποτε άλλου οράματος πέραν του «εθνικά ορθού».   

Μετά τη δημιουργία θυλάκων την περίοδο 1964-1974, τη στρατιωτικοποίηση της ζωής και την ολοκληρωτική αποκοπή της κοινότητας από την παραγωγική διαδικασία, ακολουθεί μια ανανεωμένη σύγκρουση γύρω από την έννοια της οικονομικής και πολιτικής επιβίωση της κοινότητας. Το παράνομο κράτος του 1974 – σε συνέχειες και ρήξεις με το τουρκοκυπριακό πρωτο-κράτος της περιόδου των διακοινοτικών ταραχών – οικοδομήθηκε στα πρότυπα ενός ιδιότυπου κρατικού καπιταλισμού με επίκεντρο τη δημιουργία και ωρίμανση του τουρκοκυπριακού κεφαλαίου. Η «επιτροπή συντονισμού» κυπριακών υποθέσεων στην Άγκυρα σε συνεργασία με τους κύκλους εξουσίας του Ντενκτάς στην Κύπρο, ανέλαβαν το διαμοιρασμό των πηγών με τρόπο που να συντηρείται ένας μεγάλος δημόσιος τομέας – χώρος ενσωμάτωσης των Τουρκοκυπρίων στη διχοτομική πραγματικότητα – αλλά και με τρόπο που να παρέχεται η δυνατότητα κυρίως στο εμπορικό, αλλά και στο νεοεφμανιζόμενο βιομηχανικό κεφάλαιο να αναπτυχθεί. Μέχρι και το 1986, η οικονομική επιβίωση μεταφραζόταν από την ντενκτασική ελίτ ως η ανάγκη για δημιουργία μιας αστικής τάξης που θα στήριζε το νέο καθεστώς πραγμάτων. Ήταν, δηλαδή, μια εκσυγχρονιστική όψη της δεκαετίας του 1950 σε νέες συνθήκες, όπου η «κοινοτική σωτηρία» απέκλειε κάθε είδους ταξική διαφοροποίηση και αντιμετώπιζε την οικονομική ανάπτυξη μόνο ως ζήτημα επιβίωσης και σταθεροποίησης των «ντενκτασικών» δομών εξουσίας.

Οι φυγόκεντρες δυναμικές της περιόδου, αυτή τη φορά εκφράστηκαν μέσα από την άνοδο του (χωριστού πλέον) αριστερού συνδικαλιστικού κινήματος και τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αυτή η εναλλακτική πολιτική κινητοποίηση συνοδεύτηκε από την έντονη αντιπαράθεση στο ζήτημα της ταυτότητας. Ο κυπριωτισμός/κυπροκεντρισμός της περιόδου, σφυρηλατήθηκε ακριβώς μέσα από την αποξένωση που παρήγαγαν οι κρατικές δομές, η οικονομική διευθέτηση του καθεστώτος, αλλά και η μαζική παρουσία του τουρκικού πληθυσμού. Το τουρκοκυπριακό κράτος μετατράπηκε σταδιακά σε ντενκτασικό κράτος με διακριτές τις παντουρκιστικές ιδεολογικές αναφορές. Η οικονομία, βασισμένη στην ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία, μετατράπηκε σε πεδίο κερδοφορίας του ντενκτασικό κύκλου εξουσίας. Ο τουρκικός πληθυσμός και η μαζικότητα του, μετατράπηκαν σε υπενθύμιση της πολιτιστικής διαφορετικότητας των Τουρκοκυπρίων. Έτσι, η νέα έκδοση του κυπριωτισμού/κυπροκεντρισμού, της κυπριακής/τουρκοκυπριακής συνείδησης απέκτησε σύντομα ένα βαθύ πολιτικό περιεχόμενο, το οποίο εκφράστηκε ποικιλοτρόπως – στη λογοτεχνία, την ποίηση και τον πολιτικό λόγο – αλλά πάντα με επίκεντρο την αντιπολίτευση προς την Άγκυρα και προς τον Ντενκτάς.

«Ποιός θα μας σώσει από τους σωτήρες μας» ήταν η λαϊκή ρήση που ερχόταν ξανά και ξανά στην επιφάνεια σε κάθε συγκυρία κρίσης και αποσταθεροποίησης του διχοτομικού πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος της μετά του 1974 εποχής. Ήταν σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο που οι Ελληνοκύπριοι επανεμφανίζονται πλέον στο δημόσιο χώρο των Τουρκοκυπρίων ως συμπατριώτες ή/και ως κοινότητα – βασική διεύθυνση της επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.

Όταν το παρελθόν επιστρέφει σε νεοφιλελεύθερο περιτύλιγμα

Σήμερα, αντιπαράθεση για την οικονομική επιβίωση της Τουρκοκυπριακής κοινότητας φαίνεται να επιστρέφει ακόμα πιο έντονα σε μια εντελώς διαφορετική συγκυρία. Ο νέος τύπος οικονομικού εκσυγχρονισμού θέλει να ανατρέψει το «στάτους κβο του δημοσίου», όπως εύγλωττα υπογραμμίζουν οι εργοδότες. Δηλαδή θέλει να αμφισβητήσει το τελευταίο ίσως κάστρο συγκέντρωσης της τουρκοκυπριακής πολιτικής και οικονομικής δραστηριότητας και βούλησης. Το χώρο εκείνο που συνέβαλε στην ενίσχυση του εθνοκοινοτισμού των Τουρκοκυπρίων στη μετά του 1974 εποχή, αλλά και που αντιφατικά οδήγησε στην ενδυνάμωση της διεκδίκησης για ένα διαφορετικό εκμοντερνισμό κυπριακής προέλευσης και καθοδήγησης.

Οι σημερινές αντιδράσεις των Τουρκοκυπριακών συνδικαλιστικών οργανώσεων – η συντριπτική δύναμη των οποίων βρίσκεται στο δημόσιο τομέα – δεν περιορίζονται στα μισθολογικά ζητήματα. Αντίθετα, επεκτείνονται στην προσπάθεια δημιουργίας μιας διαφορετικής πρότασης που προωθεί την αυτοδιοίκηση των Τουρκοκυπρίων ως μορφή άμυνας απέναντι στην επέλαση της αυτόνομης (πλέον) παρουσίας της Τουρκίας στην Κύπρο. Γιατί μέσα από τα τρίχρονα μνημόνια, η Τουρκία δεν έχει καμιά ανάγκη νομιμοποίησης των επιλογών της με τη διαμεσολάβηση της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας. Επιλέγει τους τοπικούς φορείς διευκόλυνσης της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης, μέσα από την προώθηση μιας «επιφανειακής» ταύτισης συμφερόντων. Και είναι γεγονός ότι η τουρκοκυπριακή επιχειρηματική ελίτ δεν συμφωνεί με το σύνολο των όρων του μνημονίου, αλλά με ένα αρκετά μεγάλο μέρος τους.

Έτσι, η Άγκυρα αναλαμβάνει σχεδόν αυτόνομα τη μεταφορά του δικού της νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, στα πλαίσια του οποίου ο «οικονομικός κυπροκεντρισμός» των συνδικαλιστικών οργανώσεων πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Το εναλλακτικό όραμα που θέτει την οικονομική ανάπτυξη ως προϊόν της ομοσπονδιακής επανένωσης και συνεπώς ως ζήτημα ανατροπής των μέχρι σήμερα διχοτομικών οικονομικών ισορροπιών, δεν αναγνωρίζεται στα πλαίσια του μνημονίου. Συνεπώς η αντίδραση των Τουρκοκυπριακών συντεχνιών ενάντια στην κοινή τοποθέτηση των Τουρκοκυπριακών επιμελητηρίων, επαναφέρει την ιστορικότητα της αγωνίας για οικονομική επιβίωση και ταυτόχρονα υπενθυμίζει τη σύνδεση της με τη διεκδίκηση για προστασία της κυπριακής ταυτότητας της κοινότητας.  

---

[1] “Kıbrıs Türk Ticaret Odası ve Kıbrıs Türk Sanayi Odası’ndan ortak açıklama”, Kıbrıs Postası, 3.2.2015.

[2] Στο ίδιο.

[3] “Felek: Sermaye kendi dayattığı yasayı savunmaya devam ediyor”, Kıbrıs Postası, 5.2.2015.

[4] “Kıbrıs Türk Ticaret Odası ve Kıbrıs Türk Sanayi Odası’ndan ortak açıklama”, Kıbrıs Postası, 3.2.2015.

[5] Ahmet An, Kıbrıs’ta Fırtınalı Yıllar 1942-1962, Lefkoşa 2005.

[6] Ahmet An, İşçi Sınıfımızın İlk Öncüleri. 1958’e Kadar Emek Hareketinde Kıbrıslı Türkler, Lefkoşa 2011, σελ. 47.

http://2ha-cy.blogspot.com/2015/02/blog-post_28.html

Μια ιστορική καταγραφή της πορείας σύγκλισης του ταξικού και του κυπροκεντρικού: οι ρίζες και η εξέλιξη της τουρκοκυπριακής ταξικής αντίστασης τις δεκαετίες του 1970 και 1980

Έτος 1979: Απεργία Τ/Κ εργαζομένων στη βιομηχανική περιοχή Λευκωσίας, με στόχο την προστασία των συλλογικών συμβάσεων. Η βιομηχανική περιοχή δημιουργήθηκε το 1975 από την Τ/Κ ηγεσία με τις εγκαταστάσεις και εργοστάσια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν οι Ελληνοκύπριοι. Αρχικά, η βιομηχανική περιοχή συμπεριέλαβε 38 εργοστασιακές μονάδες και ακόμα 7 κέντρα πωλήσεων και διαμοιρασμού προϊόντων. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης, μετά το δημόσιο. Μέχρι και το 1981 ήταν ίσως η πιο κερδοφόρα οικονομική φλέβα της συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η βιομηχανική περιοχή εργοδοτούσε 1450 ανθρώπους. Το 1997 έκλεισε μετά από μια σειρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες άρχισαν από την κυβέρνηση Οζάλ το 1986. Ο Οζάλ, ήταν ουσιαστικά ο πρώτος που επιχείρησε την αναδιάρθρωση των σχέσεων Τουρκίας-Τουρκοκυπρίων στη βάση μνημονίων, τα οποία ονομάστηκαν «πρωτόκολλα συνεργασίας». Η κεντρική φιλοσοφία αυτών των πολιτικών ήταν η δημιουργία μιας καταναλωτικής κοινωνίας στα πρότυπα της τότε Τουρκίας, με αποτέλεσμα την εκ νέου αποκοπή μέρους της κοινότητας από την παραγωγική διαδικασία και την συνδικαλιστική οργάνωση.

Έτος 1978: Εργάτες και εργάτριες της βιομηχανικής περιοχής σε απεργίες ενάντια στη μείωση των μισθών.

Έτος 1978: Εργάτριες στην περιοχή της Μιας Μηλιάς απεργούν για την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Έτος 1977: Οργανωμένοι εργαζόμενοι της DEV-İŞ στην πλατεία Σαραγιού, σε συγκέντρωση συμπαράστασης προς τους απεργούς της βιομηχανικής περιοχής Λευκωσίας.

Έτος 1980: Απεργία πείνας εργαζομένων στη βιομηχανική περιοχή, ως διαμαρτυρία για τη μη υπογραφή συλλογικής σύμβασης.

Έτος 1986: Οι εργαζόμενοι στη βιομηχανική περιοχή Λευκωσίας κινητοποιούνται ενάντια στο μνημόνιο που επέβαλε η κυβέρνηση Οζάλ και το οποίο προέβλεπε μεγάλης κλίμακας ιδιωτικοποιήσεις και περιορισμό της συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Φεβρουάριος 1987: Στιγμιότυπο από την απεργία εργαζομένων στη βιομηχανική περιοχή, η οποία διήρκησε 27 μέρες. Οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν την προστασία των συλλογικών συμβάσεων και του δικαιώματος της συνδικαλιστικής οργάνωσης.

http://2ha-cy.blogspot.com/2015/02/1970-1980.html

Ο Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί φυλακίστηκε για την άρνηση του να υπηρετήσει στον στρατό

Περίπου 100 άτομα συγκεντρώθηκαν έξω από το Στρατοδικείο στην βόρεια πλευρά της Λευκωσίας για να διαμαρτυρηθούν σε υποστήριξη του Χαλούκ Σελάμ Τουφανλί που σήμερα καταδικάστηκε σε χρηματική ποινή 500 ΤΛ (περίπου 181 ευρώ) για την άρνηση του να λάβει μέρος σε στρατιωτικές ασκήσεις ως έφεδρος. Καταδικάστηκε σε 10 μέρες φυλάκιση όταν αρνήθηκε να πληρώσει το πρόστιμο. Ο Τουφανλί οδηγήθηκε στις φυλακές ενώ κατά την διάρκεια, άτομα που περίμεναν έξω από το δικαστήριο χειροκροτούσαν και φώναζαν το σύνθημα «Οι ιδέες δεν φυλακίζονται». Ο Χαλούκ δικαζόταν από το 2013. Ο δικηγόρος του, Οντζέλ Πολιλί δήλωσε στο 35-33 ότι το επόμενο βήμα θα είναι η άσκηση έφεσης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

http://www.35-33.com/el/o-chalouk-selam-toufanli-filakistike-gia-tin-arnisi-tou-na-ipiretisi-ston-strato/

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΝΟΘΕΙΑ – εις βάρος Τουρκοκυπρίων

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλων διαστάσεων εκλογική νοθεία στις Ευρωεκλογές την Κυριακή στην Κύπρο. Όπως είναι γνωστό, οι Τουρκοκύπριοι που κατέχουν ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και διαμένουν στον βορρά μπορούν, για πρώτη φορά, να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές. Νόμος που είχε ψηφιστεί στην βουλή πριν λίγο καιρό καθόριζε τα κριτήρια ως εξής: κατοχή Κυπριακής ταυτότητας με δηλωμένη διεύθυνση στον βορρά. Όσοι πληρούσαν αυτά τα κριτήρια θα έμπαιναν αυτόματα στους εκλογικούς καταλόγους. Το κράτος μετέπειτα ανακοίνωσε ότι 58 000 Τουρκοκύπριοι προστέθηκαν στον εκλογικό κατάλογο. Τις τελευταίες μέρες, διαπίστωσαν πολλοί Τουρκοκύπριοι (μεταξύ των οποίων και ο γιος του Σενέρ Λεβέντ και πάρα πολλοί συνδικαλιστές και στελέχη οργανώσεων) ότι το όνομα τους δεν συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο παρόλο που διαθέτουν ταυτότητα και είχαν δηλώσει διεύθυνση.

Για το γεγονός αυτό προχώρησαν σήμερα σε καταγγελίες και επαφές Τουρκοκύπριοι υποψήφιοι οι οποίοι με επιστολή τους και προς την Ευρωπαική Ένωση ζητούν από τις αρμόδιες αρχές να διορθωθεί η κατάσταση αλλιώς να ακυρωθούν οι εκλογές με δικαστικά μέτρα. Διαπιστώθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν είχαν καταχωρήσει την διεύθυνση, είτε αυθαίρετα δεν θεώρησαν την δοσμένη διεύθυνση επαρκή για να πληρή τα κριτήρια κάποιος για να μπει στον κατάλογο. Για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις κάποιοι που είχαν δηλώσει  κανονικά την οδό και στο τέλος της οδού την τοποθεσία ”Μπέλλαπαις” χωρίς να γράψουν δίπλα ”Κερύνεια” δεν καταχωρήθηκαν γιατί (όπως ανέφερε ο έφορος εκλογών) οι υπάλληλοι θεώρησαν ότι θα μπορούσε να είναι τοποθεσία στον νότο!! (δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να είναι τόσο ηλίθιος ώστε ”αθώα” να εκλάβει μια τουρκοκυπριακή οδό μαζί με την τοποθεσία Μπέλλαπαις ως διεύθυνση στο νότο.).

Υπολογίζεται ότι περίπου 40 000 Τουρκοκύπριοι έχουν αδικαιολόγητα στερηθεί το νόμιμο δικαίωμα ψήφου μέσω τέτοιων ”αθώων” γραφειοκρατικών κολυμάτων και το μαθαίνουν μόλις τρεις μέρες πριν τις εκλογές. Οι δε αρχές δεν φάνηκαν να νοιάζονται ιδιαίτερα για την κατάφωρη αυτή καταπίεση. Το γεγονός ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, στο οποίο υπάγεται η υπηρεσία εκλογών, είναι ο έντιμος και καθόλου εθνικιστής κ. Χάσικος, και το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού βρίσκεται υπό την διεύθυνση του ”έτερου ήμισυ” του κ.Χάσικου, της κ. Σιακαλλή, μπορεί να βάλει τον οποιοδήποτε σε πολλές υποψίες.

Δεδομένου ότι:

α) είτε εσκεμμένη ενέργεια αποκλεισμού είτε γραφειοκρατικό μπέρδεμα/παρεξήγηση, υπάρχουν τρεις μέρες πριν τις εκλογές οι οποίες επαρκούν για την πρόσθεση στον κατάλογο των Τουρκοκυπρίων που το δικαιούνται (είναι σχετικά εύκολο ζήτημα μιας και οι σχετικοί κατάλογοι αφορούν μόνο 7-8 κέντρα τα οποία στήθηκαν για τους Τουρκοκύπριους) και είναι αστήρικτη οποιαδήποτε διαιολογία του στυλ ”είναι αργά”

β) κατά πάσα πιθανότητα η συντριπτική πλειοψηφεία των Τ/κ που επιθυμούν να ψηφίσουν, θα ψηφίσουν κάτι μεταξύ ΑΚΕΛ, Δράσυ- Eylem, KSP (Σοσιαλιστικό Κομμα Κύπρου), Σενέρ Λεβέντ, δηλαδή όχι το κυβερνών ΔΗΣΥ, αλλά προς τον αριστερό χώρο, έναν συγκεκριμένο χώρο και όχι όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος

τότε η μη αποκατάσταση της καταπάτησης των εκλογικών δικαιωμάτων των συγκεκριμένων ανθρώπων μέχρι την Κυριακή, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί εσκεμμένη εκλογική νοθεία πολιτικής και ρατσιστικής σκοπιμότητας και οι Ευρωεκλογές 2014 στην Κύπρο θα καταγραφούν στην ιστορία σαν εκλογές νοθείας, ρατσιστικού-πολιτικού αποκλεισμού και ντροπής. Θα είναι ο εσκεμμένος αποκλεισμός από το δικαίωμα ψήφου ενός πολύ μεγάλου κομματιού του εκλογικού σώματος, που αντιστοιχεί σε χιλιάδες.

 από αγκάρρα

Όρκος

“I swear on my dignity as a human being, to work to protect every individual living in the country of Cyprus from discrimination based on language, religion, race, birth place, class, age, physical ability, gender or sexual orientation; to make a concentrated effort to create a just and equal environment in which labor is not exploited, to strive to replace the culture of conflict and violence with values of peace and reconciliation, to remain committed to democracy, principles of social law state, and fundamental human rights and freedoms, and to never give up on the dream of establishing a federal Cyprus.”

Doğuş Derya, στέλεχος του φεμινιστικού κινήματος που εκλέγηκε  βουλευτής το 2013 με το κεντροαριστερό κόμμα CTP

Στο μαγγανοπήγαδο της ήττας μου περνώ, venceremos, venceremos...

Ίνταλως περνούν τα χρόνια αα; μάνι μάνι έσιει 8 χρόνια που αννοίξαν τα οδοφράματα, τζιαι 7 που το δημοψήφισμα. Τζιαι νουν εν εβάλαμεν ακόμα....στον κόσμο γυρόν μας γίνεται χαμός. Που τότε εμεσολαβήσαν 2 εξεγέρσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος ενώ η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση πάει να καταστεί η κανονικότητα μας. Όπως τζιαι η περιβαλλοντική καταστροφή. Πέρσι στον κόλπο του Μεξικού η μεγαλλύττερη πετρελαιοκηλίδα που έκαμεν ποττέ ο άνθρωπος, φέτος στην Φουκοσίμα η πυρηνική μόλυνση εν σιηρόττερη που το Τσιέρνομπιλ...στην γειτονιά μας η δεύτερη Αραβική εξέγερση, στο σπίτι μας η δεύτερη τουρκοκυπριακή εξέγερση. Εμείς τον χαβά μας.

“EVET” έγραφεν το πλακαρτ που εκρατούσαν οι διαδηλωτές μαζί με έναν αυτοκόλλητο που έγραφεν

“ΝΑΙ. Φρένο στη διχοτόμηση, φρένο στο ταξίμ” της πρωτοβουλίας αριστερών του 2004. Ήταν καδρωμένη στον τοίχο η φωτογραφία, σε μια σειρά με άλλα κάδρα με διαδηλώσεις, έναν πορτραίτο του Λένιν με αυστηρό ύφος, τζιαι διάφορες απεικονίσεις του Τσε Γκεβάρα. Μια αφίσια έγραφεν “Patria o muerte”, ενώ πιο πίσω είσιεν μιαν σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Γκεβάρα να σημαδεύκει με ένα πιστόλι τζιαι μιαν αφίσια με τον Γιλμάζ Γκιουνέη. Στην γωνιά, η γνωστή εικόνα του Καβάζογλου με τον Μισιαούλη, τζιαι μιαν πλακέττα που το ΑΚΕΛ Ακακίου αφιερωμένη “στους συντρόφους της παράγκας”.

Ήταν ωραία η ατμόσφαιρα εψές. Η παράγκα ήταν απόμερη χωρικά, σε ένα τόπο όπου το παρελθόν εγκλωβίστηκεν τζιαι εγκλωβίζει τζιαι το παρόν. Λευκωσιάτικη ανοιξιάτικη η νύχτα, συντρόφοι να διασκεδάζουν, παραμονές της κλιμάκωσης του αγώνα που τον οποίον άλλοι απέχουν αδιάφορα τζιαι άλλοι δραπετεύκουν αφήνοντας άλλους μόνους τους. “Τούτος ο αγώνας, είναι αγώνας επιβίωσης” έγραφεν το πανό που θα ανοίξει αύριο στην πορεία. “Ο γιος μου εν στο εξωτερικό. Εν έρκεται πίσω λαλεί. Έτσι όπως εν η κατάσταση εννά φύω τζιαι εγώ” λαλεί μου ο Μ. Κάτι πάω να πω για την λύση. “Εν μπορούμεν να καρτερούμεν την λύση. Εν έχουμεν άλλον χρόνο,” κόφκει με ψυχρά.

Αύριο, η τουρκοκυπριακή εξέγερση του 2011 μπαίνει στην δεύτερη της φάση. Τρίωρη καθιστική εκδήλωση διαμαρτυρίας γύρω που την βουλή. Τζιαι μετά τέντες στο Κοουλού για ένα μήνα – μέραν τζιαι νύχταν, κάθε μέρα άλλο συνδικάτο υπεύθυνον. Η κλιμάκωση εν μονόδρομος, το αποτέλεσμα όμως στην καλλίττερη περίπτωση φαντάζει αμφίβολο. Καλή δύναμη στην τουρκοκυπριακή συνδικαλιστική πλατφόρμα. Καλή επιτυχία τζιαι στον Σενέρ Ελτζίλ, τον ηγέτη τζιαι το σύμβολο πλέον της επανένωσης, στες εκλογές του συνδικάτου των δασκάλων το Σάββατο. Έστω τζιαι αν η επανένωση άρκεψεν ήδη να μετατρέπεται που συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα τζιαι πρόγραμμα σε μιαν γενικήν ιδέα, τζιαι μιαν αφηρημένη σημειολογία, που παρόλο που επάλιηνεν συνεχίζει όμως να εμπνέει ανθρώπους, όπως τα κάδρα της παράγκας...

Διεθνοποίηση ή σουρεαλισμός!

Βρυξέλλες, 22/3/2011

Η άρνηση της πλειοψηφίας των Ελληνοκυπρίων να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους

ως κυπριακή πολιτική οντότητα με την οποία θα πρέπει να συνυπάρξουν ισότιμα τζιαι να συναποφασίσουν για το μέλλον της χώρας

ακόμα τζιαι την στιγμή που οι τ/κ εξεγείρονται τζιαι απαιτούν δικαίωμα ύπαρξης

Η ιστορία τούτη εν παλιά. Τζιαι συνιστά την βαθκιάν ουσία του κυπριακού προβλήματος πάνω στην οποία εχτιστήκαν τζιαι χτίζουνται τζιαι αναπαράγουνται οι υπόλοιπες πτυχές του διχοτομικού στάτους κβο. Τζιαι αν δεν ανατραπεί τούτη τη λογική, εν μπορεί ούτε να τερματιστεί η σύγκρουση ούτε να ανατραπεί η υπαρκτή διχοτόμηση.

Βέβαια η ιστορία προχωρά τζιαι οι συνθήκες αλλάσσουν, όμως η άρνηση του σεβασμού της πολιτικής αυτονομίας τζιαι της βούλησης της τ/κ κοινότητας που πλευράς της ε/κ πολιτικής ελίτ τζιαι μιας μεγάλης μειοψηφίας αν όι πλειοψηφίας των ε/κ φαίνεται να αντέχει τζιαι στον χρόνο τζιαι να αναπαράγεται που γενιά σε γενιά. Οι θκιο άξονες πάνω στους οποίους στηρίζεται τούτη η λογική που αντιλαμβάνεται την ε/κ κοινότητα να έσιει ανώττερο δικαίωμα που την τ/κ πάνω στο νησί εν η “μακραίωνη ελληνική ιστορία” τζιαι “η νόμιμη πληθυσμιακή αναλογία” της Κύπρου. Φυσικά τζιαι οι θκιο τούτοι άξονες χρειάζουνται πολλές υποσημειώσεις, αποσιωπήσεις τζιαι επιλεχτικότητα εως αυθαιρεσία στα ιστορικά, γεωγραφικά τζιαι πολιτικά κριτηρία για να σταθούν ως δεδομένοι, αλλά ο κυρίαρχος εθνικιστικός λόγος καταφέρνει μέχρι σήμερα να τους χρησιμοποιεί ως αυταπόδειχτες αλήθκειες που νομιμοποιούν προβληματικές τζιαι εν δυνάμει καταστροφικές πολιτικές.

Πριν το 1974 υπήρχαν ουσιαστικά θκιο λογικές τζιαι θκιο ρητορικές σε σχέση με τούτην την άρνηση των ε/κ να αναγνωρίσουν τους τ/κ ως διαφορετική κυπριακή κοινότητα. Η μια αρνείτουν τους την κυπριακότητα τους – εν Τούρκοι, απομεινάρι παλιών κατακτητών, τζιαι παρείσαχτο στοιχείο σε ένα ελληνικό νησί. Άρα πρέπει να φύουν, να κρύψουν ή να εξαφανιστούν με τον άλφα η βήτα τρόπο που την πολιτική σκηνή της ελληνικής Κύπρου. Η λογική τούτη εκορυφώθηκε με το “ο εχθρός στη θάλασσα” τζιαι οι συνέπειες της ξιθάφκουνται ακόμα που τους ομαδικούς τάφους σήμερα. Η άλλη λογική αρνείτουν τους την τουρκικότητα τους, άρα την συμμετοχή τους σε ένα εθνικό φαντασιακό που το οποίο επροκύπταν πολιτικές προεκτάσεις – κοινοτική οντότητα, συλλογικά δικαιώματα συνταγματικά κατοχυρωμένα, αυτονομία τζιαι αυτοδιοίκηση. Εν λινοπάμπακοι, ελληνορθόδοξοι που αλλαξοπιστήσαν τζιαι θα τους κάμει καλόν η ενσωμάτωση τζιαι η επαναφομοίωση στο ελληνικό σώμα. Να τους δώσουμεν λλίην “πολιτιστική αυτονομία” τζιαι κανεί τους – σιγά σιγά θα το χωνέψουν ότι εν δικοί μας τζιαι θα ενταχθούν πολιτικά, που θα πάει;

Η εξέλιξη της ιστορίας γνωστή – επικράτηση της λογικής του ταξίμ στην τ/κ κοινότητα τζιαι τυφλή στροφή προς την Τουρκία ως η μοναδική σωτηρία. Το σουζούλισμα που έφερεν ο πόλεμος ήταν δυνάμενον – που ποδά εδραίωσεν τον κυπριωτισμό που είσιεν ήδη αρθρωθεί τζιαι έθαψεν οριστικά το πτώμα της ένωσης. Εκωδικοποιήθηκεν τζιαι η φόρμουλα της λύσης – διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αρθρώθηκεν τζιαι η λογική της επαναπροσέγγισης. Άμαν ήρτεν η ώρα της κρίσης όμως το 2002-2003 ως αποτέλεσμα ενός πρωτοφανούς ξεσηκωμού ενάντια στο ταξίμ που τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους εφάνηκεν τζιαι η απόσταση της θεωρίας που την πράξη τζιαι η διαφορά της ρητορικής που την πολιτική μέσα στην ε/κ κοινότητα. Κυπριωτισμός χωρίς τους Τουρκοκυπρίους στην ουσία εν μισοδότζιει πρόοδος τζιαι μεσοβέζικη στάση. Το 2004 ήταν απλά ο πικρός επίλογος.

Σήμερα πάλε λόγω ενός τ/κ ξησηκωμού υπό διαμόρφωση ξαναφαίνεται στον ορίζοντα μια προοπτική. Έστω τζιαι αν πολλοί τ/κ συντρόφοι μιλούν για την τελευταία κραυγή μιας κοινότητας υπό εξαφάνιση...

“Να φκουν οι ε/κ στους δρόμους να απαιτήσουν την λύση – επανένωση” λαλεί ο αγωνιστής Σ. Ελτζίλ, απευθυνόμενος στες πολιτικές δυνάμεις της λύσης τζιαι ειδικά στην πολιτική δύναμη που είσιεν τζιαι έσιει την ρητορική της “μιας πατρίδας – ένας λαός” των “κοινών αγώνων” κλπ.

- Στου κουφού την πόρτα όσον θέλεις βρόντα, σύντροφε...

....διότι ακόμα τζιαι να θέλουν, εν το τολμούν

ή μάλλον ακόμα τζιαι τζιείνοι που θέλουν,

τζιαι αντιλάμβανουνται την βαθκειάν ουσία των συνθημάτων, την ολότητα τζιαι την συνέπεια τους

φαίνεται να εν λλίοι πνιμένοι στην ευρύττερη αδιαφορία

να θωρούν τους άλλους να βάλλουν το πλαίσιο

τζιαι ο “ένας λαός” της θεωρίας να γίνεται “κατά της διζωνικής δικοινοτικής λύσης”

αντί “κατά της διχοτόμησης” στην πράξη

τζιαι “οι κοινοί αγώνες” της θεωρίας να γίνονται “κατά του ίδιου αντιπάλου” αντί “κοινή δράση, κοινό μέτωπο” στην πράξη

...............................

2 Μαρτίου 2011. Αναμένεται η μεγαλλύττερη κινητοποίηση στην ιστορία της τ/κ κοινότητας...

εμείς – στο ίδιο έργο θεατές...

Σενάριο χωρίς πλοκή της ιστορίας εμπλοκή
αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις
με ποια τραγούδια να σωθείς με ποιους δικούς σου να βρεθείς
και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις

όσο για τους υπόλοιπους,

λαλούμεν να συνεχίσουμε την προσπάθεια

παραπάνω για λόγους αξιοπρέπειας πλέον, παρά που κάποιαν κρυφήν ελπίδα...

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς

θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
μέσα από λόγια και λυγμούς της εποχής μας τους χρησμούς
θα ξεχωρίσουμε απ' τις οφθαλμαπάτες

Στο ίδιο έργο θεατές  εσύ κι εγώ τραγουδιστές
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές 
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

http://platformaenomenikipros.blogspot.com/2011/02/blog-post_27.html

Mevsimi Geldi Artik - Ήρτεν η ώρα

στους αγωνιστές τζιαι στες αγωνίστριες της ΚΤΟΣ που διούν νόημα τζιαι ουσία στες λέξεις
Κύπρος,
συνδικαλισμός,
δασκάλοι

Σε ένα "πολεμιστή με όπλο τη κιθάρα"

τζιαι στους "αγώνες [του] για τη φύση, τα ανθρώπινα δικαιώματα τζιαι την ενωμένη Κύπρο"...




Ο Sertunc Akdogu εν ήταν απλά ένα τυχαίο θύμα της φασιστικής-ρατσιστικής επίθεσης στη Λάρνακα.
Τζιαι δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνον έτσι... 
Ήρτεν που το Λονδίνο πρόσφατα με όνειρα τζιαι στόχους να στήσει όι απλά ένα μουσικό συγκρότημα, αλλά μιαν μουσική κοινότητα ανθρώπων...
 Όπως ο ίδιος είπεν "έγινεν κάτι κακό, αλλά τούτον ίσως να εν ευκαιρία να αλλάξει κάτι"

Καλήν ανάρρωση στον Sertunc. Η πληγή του επουλώνεται.
Εν ξέρω όμως αν ισχύει το ίδιο για την κυπριακή κοινωνία βόρεια τζιαι νότια του συρματοπλέγματος...

"Επερνούσαμεν πολλά καλά με τους Τούρκους (πριν το 1974)"...

"ναι, αλλά είσιεν τρεις τρεις μέσα στα πηγάθκια"...
(να υποθέσουμεν εμπαίνναν μόνοι τους)

Σε πηγάδι του Παρισσινού Λευκωσίας η ΔΕΑ εντόπισε χθες ανθρώπινα κόκαλα

Βρέθηκαν τα πρώτα οστά

Οστά τα οποία πιστεύεται ότι ανήκουν σε αδιευκρίνιστο μέχρι στιγμής αριθμό Τ/Κ δολοφονηθέντων της περιόδου 1963-64 έβγαλε στην επιφάνεια χθες κλιμάκιο της ΔΕΑ από τον πυθμένα πρώην πηγαδιού

Αριθμό ανθρώπινων οστών κατάφεραν να εντοπίσουν κατά τη διάρκεια της χθεσινής μέρας οι ειδικοί της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοούμενους, οι οποίοι από την περασμένη Τετάρτη πραγματοποιούν εργασίες εκσκαφών στην περιοχή του Παρισσινού στη Λευκωσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», οι ειδικοί αρχαιολόγοι της ΔΕΑ κατάφεραν να εντοπίσουν χθες τα πρώτα οστά με τις εκτιμήσεις να αναφέρουν πως όσο προχωρούν οι περίπλοκες αυτές εργασίες, τόσο θα έρχονται στο φως της ημέρας κι άλλα ανθρώπινα οστά. Τα ανθρώπινα οστά βρέθηκαν στο πρώτο από τα τρία συνολικά πηγάδια στα οποία θα πραγματοποιήσει εργασίες ερευνών η ΔΕΑ στην περιοχή, εργασίες για τις οποίες έχει κλείσει και τμήμα της Λεωφόρου Λευκοθέου (κοντά στο ιδιωτικό νοσοκομείο Απολλώνειο).
Όπως έγραψε ο «Π», η ΔΕΑ πραγματοποιεί αυτές τις εργασίες στην περιοχή μετά από τρεις διαφορετικές μαρτυρίες που έχει συλλέξει βάσει των οποίων σε πηγάδια της περιοχής ρίχθηκαν τα πτώματα Τ/Κ δολοφονηθέντων της περιόδου 1963 - 1964.

Όχι ολόκληρο λείψανο
Όπως πληροφορούμαστε, ο χθεσινός εντοπισμός της ΔΕΑ αφορά διάφορα τεμάχια οστών κι όχι ολοκληρωμένο ανθρώπινο λείψανο, κάτι που κρίνεται ως λογικό, καθώς μετά τη ρίψη των πτωμάτων των Τ/Κ δολοφονηθέντων ενδεχομένως να ρίχθηκαν πέτρες αλλά και μπάζα κατά το μεταγενέστερο κλείσιμο των πηγαδιών. Εξάλλου, επειδή πρόκειται για πυθμένα πηγαδιού, το έδαφος είναι λογικό να έχει υποστεί όλα αυτά τα χρόνια καθίζηση, με αποτέλεσμα οι σκελετοί να μην είναι πλέον ενιαίοι. Η εκτίμηση λοιπόν των ειδικών είναι ότι σήμερα ή και τις αμέσως επόμενες μέρες θα βρεθούν κι άλλα οστά.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να εξηγηθεί ότι η φύση των εργασιών που πραγματοποιούνται είναι αρκετά περίπλοκη. Κι αυτό γιατί οι ειδικοί της ΔΕΑ έχουν κατέβει με τη βοήθεια προσβάσεων (ράμπες) που έχουν διανοιχτεί σε μεγάλο βάθος και χρειάζεται να «κοσκινίζουν» (και μετά να τις απομακρύνουν) μεγάλες ποσότητες χώματος προκειμένου να εντοπίσουν οστά.
Ο εντοπισμός των οστών στο πρώτο από τα τρία πηγάδια δεν σημαίνει ότι οι ειδικοί δεν θα κάνουν ανάλογες έρευνες και στα άλλα δυο πηγάδια. Ενδεχομένως τα πτώματα των δολοφονηθέντων Τ/Κ να μην ρίχθηκαν στο ίδιο πηγάδι. Εξάλλου τα πηγάδια είναι σε απόσταση λίγων μέτρων το ένα από το άλλο ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η περιοχή του Παρισσινού (αποτελούνταν από καλλιεργήσιμες εκτάσεις εκείνη την εποχή και διέθετε πολλά πηγάδια) φέρεται να έχει χρησιμοποιηθεί για άλλες παρόμοιες ταφές (προ δυο ετών σε άλλο πηγάδι βρέθηκαν τα λείψανα πέντε Τ/Κ).
Τα οστά που θα εντοπιστούν θα μεταφερθούν σε πρώτη φάση στο ανθρωπολογικό εργαστήριο της ΔΕΑ και μετά από τις πρώτες εξετάσεις θα σταλούν δείγματα γενετικού υλικού στο Ινστιτούτο Γενετικής για σκοπούς ταυτοποίησης.

Αξιόπιστες μαρτυρίες
Οι εργασίες της ΔΕΑ στην περιοχή βασίζονται σε τρεις μαρτυρίες που συλλέχθηκαν. Προ τριμήνου η ΔΕΑ εξετάζοντας μαρτυρία αυτόπτη μάλιστα μάρτυρα πραγματοποίησε εκσκαφές σε άλλα δυο πηγάδια, χωρίς ωστόσο να βρει σε αυτά λείψανα. Ο συγκεκριμένος αυτόπτης μάρτυρας υπέδειξε σημείο όπου είδε από απόσταση (παίζοντας στην περιοχή όντας παιδί τότε) να μεταφέρονται, να εκτελούνται και να θάβονται στη συνέχεια αριθμός Τ/Κ. Δεν αποκλείεται η μαρτυρία αυτή να «έπεσε» έξω λόγω της τοπογραφικής αλλοίωσης της περιοχής μετά από τόσα χρόνια.
Μια δεύτερη μαρτυρία άλλαζε ελαφρώς τον προσανατολισμό της ΔΕΑ στρέφοντας τις έρευνες της ελαφρώς δυτικότερα, ενώ μια τρίτη μαρτυρία που εξασφάλισε λίαν προσφάτως η ΔΕΑ εμπλέκει στην όλη υπόθεση της ρίψης δολοφονηθέντων Τ/Κ ένα πηγάδι που πλαισιωνόταν με συκιές το 1963, στοιχείο που ενδεχομένως βοήθησε στον εντοπισμό του σωστού πηγαδιού (στην περιοχή υπάρχουν δεκάδες πρώην πηγάδια σε απόσταση 20 με 30 μέτρα το ένα από το άλλο).
Στόχος της ΔΕΑ είναι να ολοκληρώσει τις εργασίες εκσκαφών στην περιοχή περί τα τέλη του Αυγούστου, προκειμένου να παραδοθεί κανονικά στην τροχαία κυκλοφορία η λεωφόρος Λευκοθέου. Να σημειωθεί ότι τα κλιμάκια ειδικών της ΔΕΑ προθυμοποιήθηκαν εθελοντικά για την πραγματοποίηση των εργασιών αυτών κατά τη θερινή περίοδο, ενώ εργάζονται και κατά τη διάρκεια των Σαββατοκύριακων.


ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Κωδικός άρθρου: 963357

ΠΟΛΙΤΗΣ - 12/08/2010, Σελίδα: 7

το πιο αισχρό όμως που δεν φκαίννει επαρκώς τζιαι ξεκάθαρα στην δημοσιότητα είναι ότι η ΔΕΑ πολλές φορές βρίσκει φρέσκο χώμα τζιαι απομεινάρκα οστών όταν σκάφκει μετά που πληροφορίες...
ακόμα τζιαι σήμερα κάποιοι ξιθάφκουν τζιαι ξαναθάφκουν αλλού τα κόκκαλα...

24 πολιτικές συλλήψεις τ/κ συνδικαλιστών. Αλληλεγγύη στους συντρόφους στο βορρά!

Tο αποσχιστικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στο βόρειο τμήμα του νησιού μας συνεχίζει τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις του σε βάρος των Τουρκοκυπρίων προκειμένου να τους αναγκάσει να μεταναστεύσουν από το νησί. Τις τελευταίες ημέρες, ειδικά, επιχειρείται να εφαρμοστούν από το καθεστώς νέα μέτρα που επιβάλλονται από την Τουρκία και που αφορούν μισθούς, ημερομίσθια και φόρους. Οι συντεχνίες μας κατήλθαν σε γενική απεργία και πραγματοποίησαν διαμαρτυρία ενάντια στο φορολογικό πακέτο που προγραμμάτιζε να ψηφίσει σήμερα η βουλή. Τα μέλη των συντεχνιών μας αντιμετώπισαν την επιθετική στάση της αστυνομίας. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές η αστυνομία χρησιμοποίησε υπέρμετρη βία και συνέλαβε αρχικά 7 συνδικαλιστές. Ακολούθως συνέλαβε και τους ηγέτες των συντεχνιών που απαιτούσαν την απελευθέρωση των συναγωνιστών τους ανεβάζοντας τελικά τον αριθμό των συλληφθέντων σε 24. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι οι Guven Varoglu- Πρόεδρος της KTOS, Adnan Eraslan – Πρόεδρος της KTOEOS, Ahmet Kaptan – Πρόεδρος της KTAMS, Mehmet Özkardaş – Πρόεδρος της KAMUSEN, Yakup Latifoglu – Πρόεδρος της Ομοσπονδίας HURIS, Sami Dilek – Πρόεδρος της KAMUIS, Ersin Hurdoganoglu- Γενικός Γραμματέας της CAGSEN, Tulug Kalyoncu- Πρόεδρος της ELSEN, Mehmet Seyis – Πρόεδρος της DEVIS, Buran Atakan – Πρόεδρος της HAVASEN and Oguz Kose - Πρόεδρος της Συντεχνίας Νοσοκόμων και Μαιών.

Κύριος στόχος όπως διαφαίνεται είναι η αποδυνάμωση των συντεχνιών και η τελική τους εξαφάνιση. Η Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη, έστειλε στρατεύματα στο νησί το 1974 για να προστατέψει το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και για να τερματίσει τη σύγκρουση. Κατάφερε τελικά, να διαιρέσει το νησί και να εγκαθιδρύσει μια υποτελή της τοπική διοίκηση στο βόρειο τμήμα του νησιού. Η μόνη υπεύθυνη για αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι η Τουρκική Κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα αυτών των πιέσεων, οι Τουρκοκύπριοι αναγκάζονται να παίρνουν το δρόμο της μετανάστευσης.

Ζητούμε την αλληλεγγύη και συμπαράστασή σας ενάντια στη συστηματική καταπίεση που υφίστανται οι Τουρκοκύπριοι από το αστυνομικό κράτος ώστε να υψώσουμε ισχυρή τη φωνή μας για την απελευθέρωση των κρατούμενων συνδικαλιστών.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Εκ μέρους της Πλατφόρμας Συνδικαλιστών,

Sener ELCİL

Ταξική σύγκρουση στη βόρεια Κύπρο

Γενική απεργία την Δευτέρα 5 Ιουλίου ενάντια στο νέο οικονομικό πακέτο της κυβέρνησης Έρογλου που προνοεί μεταξύ άλλων μειώσεις στους μισθούς στο δημόσιο τομέα και αύξηση φορολογιών (εισοδήματος και στα καύσιμα). 35 συνδικάτα και οργανώσεις καλούν σε γενική απεργία κόντρα στα νέα αντι-λαϊκά μέτρα
Χώρος συγκέντρωσης
Önce Peyak Önü, Ardından Meclis Önü
ώρα 10.00 το πρωί
(έξω από τα τείχη: από το Λήδρα Πάλλας ευθεία, πρώτο ράουντ απάουτ ευθεία, δεύτερο ράουντ απάουτ δεξιά)

Οι τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι αντιστέκονται. Αλληλεγγύη και καλό αγώνα.

Πρωτομαγιά - Απεργία

"Η πρωτομαγιά είναι γιορτή της φτωχολογιάς όλου του κόσμου. Την μέρα αυτή οι εργάτες όλοι, σ' οποιανδήποτε φυλή, η θρησκεία κι αν ανήκουνε μαζεύονται αδερφωμένοι για να θυμηθούνε τα θύματα της εργατικής ιδεολογίας. Για να δείξουνε την δύναμη τους. Και να ζητήσουνε από τους δυνάστες τους τα δικαιώματα τους στη ζωή...
Κανένας εργάτης, κανένας φτωχός βιοπαλαιστής, κανένας ευσυνείδητος μορφωμένος που συμπαθεί τον εργατικό αγώνα δεν πρέπει να λείψει. Οι πιέσεις των αφεντικών μας, η εκμετάλλευση μας από τους πλουτοκράτες, πρέπει να μας ενώσουνε, Τούρκους και Χριστιανούς. Δεν μας χωρίζουνε πια φυλετικά μίση και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αυτά ανήκουνε στο παρελθόν. Σήμερα πρέπει όλοι αδερφωμένοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που έχουμε στη ζωή...
Ζήτω η αδερφοσύνη των Ελλήνων και Τούρκων εργατών. Ζήτω οι εργάτες όλου του κόσμου"

Εργατικό Κέντρο Λεμεσού,
Πρώτο κυπριακό Πρωτομαγιάτικο κάλεσμα, 1925

"...Στην εφετινή πρωτομαγιά κυριαρχεί και δεν μπορούμε δυστυχώς να το κρύψουμε, μεγάλη απογοήτευση για την πορεία του Κυπριακού. Δεν είναι μόνο η εκλογή Έρογλου, είναι πολύ περισσότερο η διαπίστωση ότι τα δύο χρόνια συνομιλιών Χριστόφια Ταλάτ άφησαν τις σχέσεις του κόσμου των δύο κοινοτήτων σχεδόν εκεί που τις βρήκαν. Αυτή η πρωτομαγιά θυμίζει τη θλίψη της πρωτομαγιάς του 2004. Τότε απερίσκεπτα για ακόμα μια φορά φανήκαμε ανέτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες που επέβαλλε ο αγώνας ενάντια στη διχοτόμηση. Τότε εμείς είχαμε μαζέψει τα κομμάτια μας και δημιουργήσαμε τη δικοινοτική πλατφόρμα των εκπαιδευτικών. Τότε όπως και τώρα, θυμίζουμε στον εαυτό μας και σε όλους ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, σημαντικότερο ίσως από το 1964 τουλάχιστον και μετά, προσβλέπει σε ένα κυπριακό μέλλον συμβίωσης και ειρήνης. Χρειάζεται να πιστέψει όμως περισσότερο στον εαυτό του απ’ ότι μέχρι τώρα. Και χρειάζεται να συνδέσει τους αγώνες του με τα όμορα κινήματα του ευρωπαϊκού χώρου."

Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών Ενωμένη Κύπρος
Πρωτομαγιά 2010

"...Το σημερινό διακύβευμα εν μέσω της εμβάθυνσης και εξάπλωσης της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης είναι η πολιτική και οργανωτική συγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας σε μια τροχιά επιθετικών συλλογικών διεκδικήσεων που θα αμφισβητήσουν ανοιχτά και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και την μισθωτή εργασία. Αν τα συνδικάτα, ακόμα και αυτά της Αριστεράς δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να αποτελέσουν τους φορείς αυτών των αγώνων τότε να φτιάξουμε καινούργια δημοκρατικά συνδικάτα που θα λειτουργούν έξω από λογικές διαμεσολάβησης και αντιπροσώπευσης. Η αυτονομία της συνδακαλιστικής οργάνωσης δεν συνεπάγεται ούτε με την τοπικοποίηση ούτε με την περιθωριοποίηση των ταξικών αγώνων. Αντίθετα οι δυο τελευταίες απεργίες στο Jumbo και το Cafe la mode τοπικοποιήθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν και ηττήθηκαν παρά το ότι ήταν καθοδηγούμενες από ΠΕΟ-ΣΕΚ το 2008 και ΠΕΟ το 2009. Το ζήτημα της μαζικότητας και της δημοσιότητας των ταξικών αγώνων είναι και πολιτικό και οργανωτικό. Μέσα από τα κοινωνικά μας δίχτυα και χρησιμοποιώντας την φαντασία μας μπορούμε να διεξάγουμε και μικρούς και μεγάλους αγώνες που δεν θα χειραγωγούνται και δεν θα αναβάλλονται από κανένα γραφειοκράτη. Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα μαζικού, εθνικού και διεθνούς αυτόνομου συνδικαλισμού (ΗΠΑ 1900, Ισπανία 1930, Ιταλία 1970) όπου το πολιτικό διεκύβευμα του σοσιαλισμού τέθηκε με αποφασιστικότητα μέσα από την οπτική της ταξικής πάλης. Το ζητούμενο στην Κύπρο όπως και στον κόσμο παραμένει η συγκρότηση της κοινωνικής δυναμικής που θα το επιτρέψει και να το υλοποιήσει."

Πρωτομαγιά 2010, Λευκωσία,
Φάλιες – Συντακτική Ομάδα

17.30 Συγκέντρωση στην Φανερωμένη για να πάμεν στην τ/κ πορεία-εκδήλωση (Πύλη Τζιερύνειας 18.30)
21.00 Προβολή της ταινίας του Αιζενστάιν, "Απεργία" στην Φανερωμένη.
(πρώιμη σοβιετική παραγωγή, 1924)

Διασταυρώνοντας το οδόφραγμα, Λευκωσία, παραμονές τ/κ εκλογών

Όπως η Λήδρας εν το οδόφραγμα των δυνάμεων της επανένωσης, το Λήδρα Πάλας εν το οδόφραγμα των δυνάμεων του στάτους κβο. Κάθε φορά που περνώ αντιλαμβάνουμαι το. Που τον τζιαρό που το θυμούμαι έτσι ήταν. Που τες μαθητικές διαδηλώσεις τζιαι τους πετροβολισμούς με τους απέναντι την δεκαετία του 1990, τον ανηψιό του Ττόμυ Α' τζιαι τες μαυροφορεμένες μάνες που επροσπαθούσαν να εμποδίσουν την διέλευση των τουριστών, τα αντι-ομοσπονδιακά παραληρήματα τούτης της δεκαετίας με την ΕΦΕΝ σε πρώτο πλάνο. Το δημαρχείο της (πάντοτε ελληνικής) Κερύνειας (ο καθένας δικαιούται την φαντασίωση του μπορεί να μου πει κανένας) το άγαλμα μιας πατριωτικής “κυράς της Λαπήθου”, η πρεσβεία της Ελλάδας, οι ξιφτισμένες τοιχογραφίες που αναφέρονται στην Τουρκική βαρβαρότητα με αφορμή τες δολοφονίες Ισαάκ-Σολωμού το 1996 κάμνουν τον περαστικό να κατανοήσει ότι περπατά στες άκρες μιας κατάστασης. Τες προάλλες που εστρέφουμουν πίσω με έναν πραγματικό Ελληνο-Κύπριο (με έναν γονιό Έλληνα τζιαι ένα Κυπραίο δηλαδή) επετάχτηκεν μια μπάτσα να μας κάμει έλεγχο. Ήβραμεν τζιαι εμείς την ευκαιρία να της πούμεν για τες σημαιούες με τες οποίες ήταν προκλητικά στολισμένη ολόκληρη η περιοχή. (μιτσιές ελληνικές σημαιούες που πάνω που τα σημεία ελέγχου των τ/κ ως το δημαρχείο της ελληνικής Κερύνειας).
“Ίντα που εν τούτα τα καραγκιοζλίκια;” λαλώ της. “Τι σημαίνουν;”
“Εν ξέρεις τι σημαίνουν οι σημαίες”; απαντά μου η μπάτσα.
“Είναι για να μοιάζει με το απέναντι” λαλεί ο παρέας μου. “Όπως σημαιοστολίζουν απέναντι σημαιοστολίζουν και εδώ”.
“Όι εν τζιαι εν μόνιμες οι σημαίες. Είχαμεν εθνικές γιορτές.” αμύνεται η μπάτσα.
“Πριν 15 μέρες” απαντώ εγώ. “Γιατί εν δαμέ ακόμα;”
“Εεε, η κυρά της Λαπήθου, είχε εκδήλωση τες προάλλες” συνεχίζει η μπάτσα.
“Τι σχέση έχει η Λάπηθος με την Ελλάδα;” απαντά ο Ελληνο-Κύπριος με καλαμαρίστικη προφορά.
Η μπάτσα έχασεν τα τζιαι εγύρισεν που την άλλην.
Εχτές ήταν η τελευταία μέρα της προεκλογικής εκστρατείας, εν μέσω μιας συνεχιζόμενης διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών για την διαφαινόμενη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης τζιαι των δασκάλων. Είπα να πάω πάλε. Οι ελληνικές σημαιούες ακόμα τζιαμέ για να περπατούν που κάτω οι τ/κ εργάτες που διαστυρώνουν τον συγκεκριμένο οδόφραγμα για να πάσιν δουλειά. Εν κανούν οι ελέγχοι, χρειάζονται τζιαι οι σημαιούες για να μεν ξιάννουν που έρκουνται. Απέναντι οι ταμπέλες καλωσορίζουν τον περαστικό στην “κυρίαρχη ΤΔΒΚ” που “θα υπάρχει πάντα”. Έλεγχος.

Οι φοιτητές της Παιδαγωγικής Ακαδημίας συνεχίζουν απτόητοι. Φκάλλουν βάρδιες στο κατελημμένο ράουντ αμπάουτ με τα πανώ τους. Προχτές εκαταλάβαν τζιαι το υπουργείο παιδείας για 5 ώρες μαζί με συνδικαλιστές της ΚΤΟΣ τζιαι εσυγκρουστήκαν με την αστυνομία. Ίντα πράμαν α; μπορείται να φανταστείτε ποδά τους φοιτητές μας σε έτσι είδους κινητοποιήσεις οξά την ΠΟΕΔ-ΟΕΛΜΕΚ σε ρόλο ΚΤΟΣ-ΚΤΟΕΟΣ; Αδιανόητο. Καθώς επαρπατούσα ένιωθα έντονα την παρουσία των οπαδών του Έρογλου που επλημυρίζαν τους δρόμους σε αυτοκινητοπομπές. Επιστρατεύσαν ακόμα τζιαι αππάρους με σημαίες της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ. Εφορούσαν τζιαι πορτοκαλλί, μαζί με τες εθνικές τους σημαίες, ήταν σαν ένα πλήθος τουρκόφωνων ΑΠΟΕΛιστών...Πολλές φάτσες του Έρογλου, αντίθετα ο Ταλάτ έπαιξεν με παραπάνω με συνθήματα παρά με την φάτσα του. Το κυρίαρχο ήταν “Είτε με το χθες, είτε με τον κόσμο”. Εγύρεψα να έβρω τζιαι το σύνθημα της “ένωσης με την Τουρκία” που μας επρήσαν οι εθνικιστές που ποδά. Ήβρα το. Ήταν υποσημείωση με μιτσιά γράμματα στο 2ο σύνθημα “Όταν ο Ταλάτ υπάρχει, υπάρχουμε και εμείς” που ελάλεν “επειδή με συνδέει με τον κόσμο, επειδή με συνδέει με την Τουρκία” εμφανώς στην προσπάθεια του να πιάσει τους ψήφους των Τουρκικής καταγωγής τζιαι της μετριοπαθούς εθνικοφρόνου κεντροδεξιάς. Ασορτί με φωτογραφίες του Ταλάτ σε χειραψία με τον Μπαν Κι Μουν τζιαι τον Γκιούλ. Όταν εδέχτεικε κριτική για τούτον το σύνθημα που τα αριστερά είπεν ότι το σύνθημα τούτον εν το Τζε Τε Πε που το επέλεξεν τζιαι όι τζίνος τζιαι ότι σημαίνει ότι οι τ/κ θα συνδεθούν με την Τουρκία στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ένταξης δηλαδή των τ/κ με την λύση τζιαι του ανοίγματος της πορείας της Τουρκίας. Αλλά πάλε ο Ταλάτ εν μέσω σημαιών της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ, όπως τζιαι ο Έρογλου ως μια δομική σημειολογία, πλαίσιο.

Το συλλαλητήριο του Έρογλου στην πλατεία του Σαραγιού πρέπει να έισιεν γύρω στες 5 σιηλλιάες που ούλλες τες ηλικίες σε γιορταστική ποπ κατάσταση. Επλήρωσεν το πιο δημοφιλές τοπικό συγκρότημα να παίξει άκουσα μετά. Τζιαι γενικά εσιώνωσεν πολλά λεφτά σε μια συστηματική εκστρατεία με σχεδόν συντριπτική υπεροχή στα μήντια ακόμα τζιαι στο δήθεν ουδέτερο τηλεοπτικό σταθμό του Ασίλ Ναδίρ. Το βαθύ κράτος της δεξιάς εν τζιαι ανατράπηκεν ολοκληρωτικά με την εξέγερση του 2002-2003, υπήρξεν η ενσωμάτωση του 2004-2005, ενώ που τα πέρσι με την επανα-ανάληψην της εξουσίας που το Ου Πε Πε η τ/κ κοινότητα βιώνει μιαν αντεπανάσταση. “Εν τυφλοί εθνικιστές, στενόμυαλοι, κολλημένοι” λαλεί μου με ένταση ο νεαρός υπάλληλος του Ισικιταπεβί, “λαλούν ότι ο κάθε λαός έσιει την ηγεσία που του αξίζει όμως εγώ αντρέπουμαι για την κοινότητα μου”. Το συλλαλητήριο του Ταλάτ στην πλατεία Ινονού (την βάση της εξέγερσης) ήταν σαφώς μεγαλύττερο, ίσως τζιαι διπλάσιο σε μέγεθος. Οι νεολαίες του Τζε Τε Πε τζιαι του Τε Ντε Πε εκάμαν εντυπωσιακή εμφάνιση βροντοφωνάζοντας Κιπριστάν Μπαρίς Εγκελλενεμές το οποίο επιβλήθηκεν τελικά σαν το κεντρικό σλόγκαν του συλλαλητηρίου. Τούτοι οι δεκαοχτάρηδες τωρά το 2002 ήταν δεκάχρονα εσκέφτηκα, που το ήβραν τούτον το πάθος; Το "η ειρήνη δεν μπορεί να εμποδιστεί στην Κύπρο” έννεν απλά ένα πολιτικό σύνθημα. Εν μέρος της αριστερής τ/κ πολιτικής κουλτούρας πλέον, εν ιστορικό δεδομένο, όπως ήταν/είναι το “η Κύπρος ανήκει στον λαό της” για την ε/κ αριστερά μετά το 1974. Οι σημαίες με τα συνθήματα ήταν κότσιηνες τζιαι άσπρες, η Κύπρος ήταν ολόκληρη τζιαι μόνον ένα άτομο εκρατούσεν σημαίαν της ΤΔΒΚ. Μπέλλα τσιάο, Λιβανελλί, ειρήνη στον κόσμο τζιαι την ειρήνη στην Κύπρο. Το κοινό των συλλαλητηρίων ήταν τα πυροτεχνήματα στο πλαίσιο πάντα της υπαγωγής της πολιτικής στο θέαμα. Δαμέ εξοθκιάστηκεν ο Ταλάτ παραπάνω. Υπάρχει η προοπτική εξαργύρωσης τους; ούλλοι λαλούν ότι το πουλλίν επέτασεν. Εγώ διερωτούμαι ακόμα “Αν του φωνάξουμεν που τα καλά, εν μπορεί να στραφεί;”

“Για την Αγγλική Σχολή, αφήστε τα ελληνόπουλλα με τα τουρκο...εε...κυπριακά, τα παιδιά μόνα τους”

Γιαννάκης Μάτσης, ΡΙΚ1, Το συζητάμε, 8/3/10

3 παρατηρήσεις

1.Άμαν η Χαραλαμπίδου εν η πιο προχωρημένη δημοσιογράφος μας στην τηλεόραση κάτι πάει λάθος με τες δυνάμεις της επανένωσης.
2.Άμαν η εκκλησιά ανακοινώνει διοργάνωση δικοινοτικών κατασκηνώσεων εμείς πως ακριβώς πρέπει να το εκλάβουμεν;
3.Έχουν πλάκα οι εθνικόφρονες που προσπαθούν να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους στην βάση της κυπριακότητας τους την οποίαν θέλουν ταυτόχρονα να απαγορεύσουν στους Ελληνοκύπριους μέσα που τα ελληνοχριστιανικά ιδεολογήματα. Έτσι καταλήγουν να αναφέρουνται σε έλληνες (της Κύπρου) τζιαι τουρκοκύπριους . Εν καλή η πρόθεση τους, αφού προσπαθούν να αποφύγουν το φαντασιακό του τουρκισμού τζιαι την συμπαραδήλωση του “προαιώνιου εχθρού” για τους σκοπούς της επανένωσης, αλλά πόσον κόλλημα ρε κουμπάρε με το φαντασιακό του ελληνισμού, έλεος πκιον.

ΥΓ. Ο Μάτσης επί της ουσίας επροσπάθαν να πιπιλίσει την θέση των εθνικιστών γονιών εναντίον των πολιτικών ενσωμάτωσης των τ/κ στην Αγγλική Σχολή (πχ κοινός σχολικός εορτασμός της ανεξαρτησίας, σεμινάρια αντι-ρατσιστικής εκπαίδευσης κλπ) με το σκεπτικό ότι εν τα παιδιά δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα μεταξύ τους.