Σημειώσεις 20 – 25/5/2012

τζιαι το τελευταίο της τριλογίας σημειώσεων στη Περσιάνικη πέννα γιατί έχουμεν τζιαι πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούμεν

Πολλύς θόρυβος γίνεται σήμερα για την ανάγκη έρευνας. Ναι θα ήταν καλό να γίνει έρευνα για να μάθουμε όλοι τι έγινε – και εγώ ειλικρινά ενδιαφέρομαι γιατί οι πληροφορίες που μου διαρρέουν για να πλασάρω στο τύπο τα στελέχη της δεξιάς μέσα στον κρατικό μηχανισμό, το υπουργείο οικονομικών και την κεντρική τράπεζα δεν είναι πλήρη και θα ήθελα να μάθαινα και την άλλη άποψη. Βέβαια κανείς παράγοντας δεν θέλει πραγματικά να γίνει έρευνα γιατί μετά πιθανότατα θα βγει πολλύ βρώμα και σίγουρα οι δικοί μου δεν το θέλουν αυτό. Αλλά ούτε το ΑΚΕΛ το θέλει αυτό γιατί μετά δεν θα ξέρει τι να κάνει – το ΑΚΕΛ θέλει ένα πόρισμα ενάντια στους δικούς μου για το ανεμίσει λίγο προεκλογικά να πάρει μερικούς ψήφους αλλά ως εκεί. Εν πάση περιπτώσει το ΑΚΕΛ χρειάζεται την έρευνα γιατί είναι κυβέρνηση και αν δεν γίνει τότε οι δικοί μου όχι μόνο θα καλύψουν τους κώλους τους αλλά θα της φορτώσουν και την συγκάλυψη. Άρα αφού τελικά θα γίνει η έρευνα είναι χρήσιμο να λέω και εγώ ότι θέλω έρευνα.

Βέβαια η έρευνα δεν μπορεί να γίνει τώρα. Αφού όχι μόνο δεν χώνεψαν ακόμα το δημόσιο χρήμα οι τράπεζες κάποιες μέχρι στιγμής δεν το πήραν καν. Να περιμένουμε το φθινόπωρο. Έτσι τότε θα μπορούμε να λέμε πιο πιστευτά ότι η έρευνα εξυπηρετεί αριστερές εκλογικές σκοπιμότητες. Αν τα πράματα γίνουν σκούρα, να μπορέσει τουλάχιστον και ο Ορφανίδης να πάει στην Αμερική και να μην επιστρέφει για δίκη όπως τον Τσαλικίδη. Λοιπόν τι λέγαμε; Α ναι, να γίνει έρευνα όχι όμως υπό την ευθύνη του νέου Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, όχι πως υπάρχει πρόβλημα με τον άνθρωπο αλλά αφού τα στελέχη της Κεντρικής είναι μπλεγμένα όπως ξέρουμε. Άρα από το εξωτερικό να γίνει η έρευνα. Και να ελεγχθεί φυσικά και ο συνεργατισμός έτσι ώστε να υπάρχει αντίβαρο και οι πολιτικοί δηλαδή η κυβέρνηση Χριστόφια. Για να μην παραγίνει όμως το πράμα και επεκταθεί και στους άλλους πολιτικούς η έρευνα, να κάμει και μια έρευνα η βουλή, η επιτροπή οικονομικών ας πούμε όπου προεδρεύει ο Νικόλας Παπαδόπουλος, άτε να μεν λαλείται ότι είμαι υπέρ του ΔΗΣΥ εγώ.

Επίσης, το ΓεΣΥ πρέπει να προχωρήσει με την αυτονόμηση των νοσηλευτηρίων και το ΜΔΠ να γίνει δεσμευτικό. Και, προς Θεού, μακριά τα λεφτά από το αέριο από τα χέρια των πολιτικών. Εν τζιαι εννά παίζουμε τωρά με τα συνολικά συμφέροντα του κεφαλαίου – οι πολιτικοί μπορεί να κάμνουν την δουλειά της αστικής τάξης αλλά έχουν τζιαι κάποια πίεση που τους πολίτες που τους ψηφίζουν. Έννεν τζιαιροί για χαλαρότητες τωρά. Χρειάζονται ιδιωτικοποιήσεις, δημοσιονομική πειθαρχία, τζιαι τεχνοκρατικός έλεγχος κατευθείαν που τα αστικά επιτελεία.

Σημειώσεις 19 – 25/5/2012

Να συνεχίσουμε την περιδιάβαση στην Περσιάνια σκέψη..

Το 1936 ο συνασπισμός της κεντροαριστεράς που ξανακέρδισε τις εκλογές στην Ισπανία είχε πολύ ωραίες ιδέες – να κάνει αναδιανομή γης στην Ανδαλουσία, να επαναφέρει το σύστημα μεσολάβησης και διαιτησίας στις εργασιακές συγκρούσεις αντί να τις θεωρεί πρόβλημα δημόσιας τάξης και να καλεί την χωροφυλακή και τον στρατό σε κάθε απεργία όπως η προηγούμενη κυβέρνηση, να συνεχίσει την προσπάθεια εκκοσμίκευσης του κράτους και της παιδείας που είχε διακοπεί το 1933 με την νίκη του συντηρητικού συνασπισμού και άλλα πολλά προοδευτικά μέτρα. Το θέμα όμως δεν είναι το τι είναι (ή ακούγεται) ωραίο αλλά το τι είναι εφικτό.

Έτσι και σήμερα το κυβερνών κόμμα ΑΚΕΛ που λέει ότι θέλει να φορολογήσει τον πλούτο και την πολυτέλεια, να μην αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης, να μην μειώσει τους μισθούς. Κανένας στα αλήθεια δεν διαφωνεί με αυτά. Το θέμα όμως είναι αν είναι εφικτά και ποιες θα είναι οι συνέπειες αν εφαρμοστούν. Αν οι κάτοχοι του πλούτου εξαναγκαστούν να πληρώσουν φόρους (δεν εξετάζω εδώ καν αν τέτοιο μέτρο μπορεί να υιοθετηθεί στα αλήθεια) τότε τι θα γίνει; πολύ απλά θα σηκώσουν τα λεφτά τους και θα τα επενδύσουν αλλού σε μια οικονομία που είναι πιο φιλική για αυτούς. Με ποιο αποτέλεσμα για την Κυπριακή οικονομία; ύφεση, ανεργία και χαμηλά έσοδα και για το κράτος. Ανάλογα ισχύει και για τα θέματα της ηλικίας της σύνταξης και των μισθών. Όλοι θα θέλαμε να σταματούσαμε την δουλειά πριν γεράσουμε και να παίρνουμε ψηλούς μισθούς. Δυστυχώς αυτό απλά δεν γίνεται. Δεν γίνεται σας λέω και πρέπει να με πιστέψετε αφού εγώ ξέρω. Πρέπει να παίρνουμε σύνταξη όταν είμαστε στα βαθιά γεράματα και να μάθουμε να ζούμε με πιο χαμηλούς μισθούς. Μόνο έτσι θα αντέξει το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων και μόνο έτσι μπορεί να διατηρήσει η κυπριακή οικονομία την ανταγωνιστικότητα της και την βιωσιμότητα της. Μπορεί η αλήθεια να μην αρέσει, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει την ίδια (πάντως στα αφεντικά μου εμένα αρέσουν αυτά που γράφω και έτσι δεν έχω πρόβλημα...)

Σημειώσεις 18 – 24/5/2012

Ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Ορέλιος είχε κάποτε μια πολύ ωραία ιδέα – αν δώσω αύξηση στους μισθοφόρους της λεγεώνας μου, σκέφτηκε, τότε αυτοί θα είναι πιο ευχαριστημένοι μαζί μου και θα δουλεύουν πιο σκληρά τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη. Ανοησίες, όπως αποδείχτηκε στην πράξη. Η αύξηση μισθών που δόθηκε λειτούργησε ως αντικίνητρο καθώς οι λεγεωνάριοι επαναπαύτηκαν και έγιναν λιγότερο αποδοτικοί στις εργασίες της ειρήνης ενώ πολεμούσαν με λιγότερο πάθος στον πόλεμο αφενός επειδή ήταν λιγότερο έτοιμοι να ρισκάρουν να πεθάνουν και αφετέρου δεν είχαν και τόση ανάγκη τις λεηλασίες που θα ακολουθούσαν μια νικηφόρα μάχη ως συμπλήρωμα του εισοδήματος τους.

Έτσι και η κυβέρνηση Χριστόφια με την ΑΤΑ – είναι ωραία ιδέα η αύξηση των μισθών στη βάση του πληθωρισμού αλλά αναμφίβολα δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά και αγνοεί τους βασικούς παράγοντες της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων διατηρώντας και διαιωνίζοντας με αναχρονιστικές ρυθμίσεις χαμηλή απόδοση για την κυπριακή οικονομία. Επιπλέον είναι και άδικη – αφού αυτοί που παίρνουν ψηλούς μισθούς παίρνουν και ψηλή ΑΤΑ. Και οι ψηλοί μισθοί είναι πρόβλημα βέβαια – συνιστούν αδικία. Να παίρνουν όλοι χαμηλούς έτσι ώστε να υπάρχει δικαιοσύνη. 

Επίσης να προωθηθεί το ΓεΣΥ αλλά φυσικά μόνο μέσα από ιδιωτικοποιήσεις, και λειτουργία των νοσοκομειακών μονάδων στα πρότυπα επιχειρήσεων. Και πάνω από όλα τα κέρδη από το φυσικό αέριο να κρατηθούν μακριά από τους πολιτικούς και κοντά στους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες και τους τεχνοκράτες τους.

Οποιαδήποτε ομοιότητα στο επίπεδο, το ύφος και το πολιτικό περιεχόμενο του σύντομου αυτού σημειώματος με τα άρθρα του Μιχάλη Περσιάνη της Καθημερινής δεν είναι καθόλου τυχαία.