Ευελικτοποίηση της εργασίας και οικονομική κρίση

Μια συζήτηση με αφορμή τις προσπάθειες για την κατάργηση της Κυριακής ως αργίας


Μέσα στις συνθήκες κρίσης αυξάνονται τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση οι πιέσεις στην εργασία. Οι μισθοί μειώνονται, οι όροι εργασίας επιδεινώνονται και η εργασιακή ανασφάλεια εξαπλώνεται σε ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα των εργαζομένων. Με την ανεργία να σταθεροποιείται σε επίπεδα ρεκόρ και την υποαπασχόληση να αυξάνεται το ερώτημα που μπαίνει είναι αν η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας στο λιανικό εμπορίο είναι μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας εμπέδωσης μιας νέας απεχθούς κανονικότητας στο εργασιακό πεδίο.

https://www.facebook.com/events/1072863712741714/

Αγώνας για τη μείωση του εργασιακού χρόνου

"Μετά από πληροφορίες ότι ορισμένοι υπάλληλοι ήταν τόσο ανέντιμοι ώστε να κάνουν το ρολόι που χτυπάει τη λήξη της δουλειάς να πηγαίνει μπροστά με τη βοήθεια βαριδίων, και να κάνουν το ρολόι που χτυπάει την ώρα που ξαναπιάνουν δουλειά να πηγαίνει πίσω με την βοήθεια άλλων βαριδίων, καθώς και ότι τα δυο ελεεινά υποκείμενα ο Φόουλ κι ο Σκέλερν, άφησαν σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να γίνει αυτό το έγκλημα, δια τούτο διατάσσω κανένα πρόσωπο, για κανένα λόγο, να μην παίρνει υπόψη του κανένα άλλο ρολόι τοίχου ή χεριού εκτός από το ρολόι του Επιστάτη, το οποίο θα ρυθμίζει αποκλειστικά ο τακτικός του συντηρητής..."
Χυτήρια Κρόουλεη, Νόμοι, άρθρο 31 Διάταξη για την Επίβλεψη, 18ος αιώνας, Αγγλία
παρατίθεται στο βιβλίο του E.P. Thompson, Χρόνος, εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός, 1973

Time is money

The first generation of factory workers were taught by their masters the importance of time; the second generation formed their short-time work committees in the ten-hour movement; the third generation struck for overtime or time-and-a-half. They had accepted the categories of their employers and learned to fight back within them. They had learnt their lesson, that time is money, only too well.

E.P. Thompson, 1967