Tης πατρίδας μου το ρολόι - Vatanimin saati - My country's watch

http://omospondia.net/

Συνδικάτα στην Κύπρο Η σημερινή κατάσταση και οι προσεχείς προκλήσεις

Το Friedrich-Ebert-Stiftung (FES) σας προσκαλεί σε παρουσίαση μελέτης, συνέδριο και συζήτηση στρογγυλής τραπέζης: Συνδικάτα στην Κύπρο Η σημερινή κατάσταση και οι προσεχείς προκλήσεις Μέρα: Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015 Ώρα: 15.00 – 20.30 Τόπος: Chateau Status, Ουδέτερη Ζώνη (κοντά στο Ledra Palace απέναντι από το Goethe Institute), Λευκωσία Γλώσσες συνεδρίου: Αγγλικά, Ελληνικά, Τούρκικα (με αυτόματη μετάφραση) Η εκδήλωση είναι ανοιχτή στο κοινό.

Καλωσόρισμα: 15.00: Hubert Faustmann, Διευθυντής του Γραφείου του FES στη Κύπρο

Συνεδρία  I: Τουρκοκυπριακά Συνδικάτα Πρόεδρος: Γρηγόρης Ιωάννου 15.10 – 15.30 Παρουσίαση αποτελεσμάτων της Μελέτης FES για το βορρά από τον Δρ.Sertac Sonan, Πολιτικό Επιστήμονα 15.30 – 16.00 Σύντομος σχολιασμός από εκπροσώπους των Τουρκοκυπριακών Συνδικάτων                   DEV-İŞ: Hasan Felek (Προεδρεύων)                 HÜR-İŞ: Yakup Ö. Latifoğlu (Πρόεδρος)                 KTAMS: Güven Bengihan (Γενικός Γραμματέας)                 KTÖS: Şener Elcil (Γενικός Γραμματέας)                 TÜRK-SEN: Arslan Bıçaklı (Πρόεδρος) 16.00 – 16.45 Συζήτηση

16.45 – 17.15 Διάλειμμα για καφέ

Συνεδρία II: Ελληνοκυπριακά Συνδικάτα Πρόεδρος: Sertac Sonan 17.15 – 17.35 Παρουσίαση αποτελεσμάτων της Μελέτης FES για το νότο από τον Δρ. Γρηγόρη Ιωάννου, Κοινωνιολόγο  17.35 – 18.00 Σύντομος σχολιασμός από εκπροσώπους των Ελληνοκυπριακών Συνδικάτων                 ΠΕΟ: Πάμπης Κυρίτσης (Γενικός Γραμματέας)                ΣΕΚ: Ανδρέας Μάτσας (Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας) ή Πανίκος Αργυρίδης (Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας) 18.00 – 18.30 Συζήτηση

18.30 – 19.00 Διάλειμμα για καφέ

Συνεδρία III: Ο Συνδικαλισμός στην εποχή της λιτότητας σε Ευρώπη και Κύπρο Πρόεδρος: Hubert Faustmann 19.00 – 19.30 Συνδικάτα στην Ευρώπη: βασικές εξελίξεις και προκλήσεις Διάλεξη από τον Torsten Müller, Ανώτερο Ερευνητή, Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUI) 19.30 – 20.45 Συζήτηση                 ΠΕΟ: Πάμπης Κυρίτσης (Γενικός Γραμματέας)                ΣΕΚ: Ανδρέας Μάτσας (Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας) ή Πανίκος Αργυρίδης (Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας)                DEV-İŞ: Hasan Felek (Προεδρεύων)                 HÜR-İŞ: Yakup Ö. Latifoğlu (Πρόεδρος)                 KTAMS: Güven Bengihan (Γενικός Γραμματέας)                 KTÖS: Şener Elcil (Γενικός Γραμματέας)                 TÜRK-SEN: Arslan Bıçaklı (Πρόεδρος)

Αξιόλογη ανακοίνωση του ΑΚΕΛ για τη φασιστική επίθεση ενάντια στη τ/κ βουλευτίνα Dogus Derya

Εδώ και μερικές μέρες, η Τουρκοκύπρια συμπατριώτισσα μας, στέλεχος του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Ντοούς Ντεριά δέχεται χυδαίες σεξιστικές επιθέσεις από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις στα κατεχόμενα -ακροδεξιούς Τουρκοκύπριους και έποικους- επειδή με παρρησία κάλεσε τους Τουρκοκύπριους να μην ξεχνούν τα εγκλήματα που διεπράχθησαν σε βάρος Ελληνοκυπρίων και τους βιασμούς γυναικών από τον τουρκικό στρατό το 1974. Η Ντοούς αξίζει συγχαρητηρίων για το θάρρος της.

Όσοι όμως στην ελληνοκυπριακή κοινότητα χαιρετίζουν την τολμηρή στάση της Ντοούς θα πρέπει να έχουν την ανάλογη τόλμη. Να έχουν την τόλμη να πουν και τις αλήθειες που δεν βολεύουν τη δική μας κοινότητα. Να παραδεχθούν και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Ελληνοκύπριοι φασίστες σε βάρος Τουρκοκυπρίων άμαχων και αιχμαλώτων. Δεν ήταν Ελληνοκύπριοι (και μάλιστα από εκείνη την κατηγορία που αυτοπροσδιορίζονται ως οι πιο πατριώτες από όλους), αυτοί που αιματοκύλισαν τη Μάραθα, την Αλόη, το Σανδαλάρι και την Τόχνη το 1974, βιάζοντας γυναίκες, σκοτώνοντας παιδιά και εκτελώντας άοπλους αιχμάλωτους; Δεν ήταν Ελληνοκύπριοι αυτοί που σκότωναν παιδιά κατά την περίοδο των διακοινοτικών ταραχών, τα οστά των οποίων βρίσκουμε σήμερα μέσα σε πηγάδια;

Αν δεν πούμε την αλήθεια, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια δεν πρόκειται να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Μπορεί η εμπιστοσύνη και η επαναπροσέγγιση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων να μην φέρνει από μόνη της τη λύση του Κυπριακού, αφού το εμπόδιο ήταν και παραμένει η Άγκυρα, αλλά αποτελεί μια απαραίτητη συνθήκη για να μπορέσουμε να φτάσουμε και κυρίως να μπορέσει να λειτουργήσει στην πράξη η ομοσπονδιακή λύση.

Αν δεν λέμε επίσης ότι ο σοβινισμός -ελληνοκυπριακός και τουρκοκυπριακός- δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά φυτεύτηκε από ξένα χέρια με τα οποία συνέργησαν Κύπριοι, δεν θα γίνει πραγματικά κατανοητό από τη νέα γενιά ότι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι -όπως έζησαν παλαιότερα- μπορούν να ξαναζήσουν μαζί στις ίδιες πόλεις, στις ίδιες γειτονιές και στο ίδιο κράτος, ειρηνικά και αδελφωμένα.

Εκφράζεται συχνά η άποψη από Ελληνοκύπριους ότι όταν μιλάμε για αυτές τις μαύρες πτυχές της ιστορίας μας, τότε δικαιώνουμε ή δικαιολογούμε την τουρκική κατοχή. Όμως, στη δική μας άποψη δεν χρειάζεται να αποσιωπήσουμε πτυχές της ιστορικής αλήθειας για να καταδικάζουμε και να αντιπαλεύουμε το συνεχιζόμενο όνειδος της τουρκικής κατοχής. Αντίθετα, μόνο αν βάλουμε όλοι τα κομμάτια του ανθρώπινου πόνου, θα μπορέσουμε να δούμε την πλήρη ιστορική εικόνα του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος που διεπράχθη σε βάρος της Κύπρου και του λαού της.

18/12/2014

Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία – Ενωμένη Κύπρος

Η Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία – Ενωμένη Κύπρος, ανακοινώνει την κάθοδο της στις προσεχείς ευρωεκλογές με δικό της ψηφοδέλτιο, στο οποίο θα συμμετέχουν πρόσωπα από το χώρο της αριστεράς που εκπροσωπούν ένα ευρύ φάσμα της πολιτικής και από τις δύο κοινότητες, ανάμεσα στους οποίους θα είναι η Deniz Birinci και ο Κωστής Αχνιώτης.

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, οι συνομιλίες και οι προοπτικές λύσεις που διαφαίνονται κάνουν αναγκαία τη συνεργασία πολιτών και από τις δύο κοινότητες με στόχο τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου δικοινοτικού κινήματος που να συμβάλει δυναμικά στην επίτευξη μιας δημοκρατικής διευθέτησης του κυπριακού, κοινά αποδεκτής και από τις δύο πλευρές, και στη μελλοντική βιωσιμότητά της. Η ομοσπονδία δεν είναι απλώς ένα πολίτευμα είναι και μια συνείδηση που κτίζεται από τα κάτω.

Η οικονομική κρίση, η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η ανεργία και η εξαθλίωση στην οποία μας οδήγησαν οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι της αγοράς και οι πολιτικές ελίτ με τις αποφάσεις τους, κάνουν ακόμη πιο αναγκαία αυτή τη συνεργασία σε ένα κίνημα που να αποτελέσει πόλο αντίστασης στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας: Για να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την καταστροφή και όχι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι χιλιάδες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Η απογοήτευση και η απόγνωση την οποία ζουν σήμερα χιλιάδες άνθρωποι δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις ακραίες εθνικιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές ομάδες, όπως βλέπουμε να συμβαίνει σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες με την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων.

Προτεραιότητά μας είναι οι απλοί άνθρωποι, η κοινωνία και το περιβάλλον. Ως μια άλλη αριστερά, με την κάθοδό μας στις ευρωεκλογές θέλουμε να συμβάλουμε στο να ακουστεί η φωνή των εργαζομένων και των ανέργων που υφίστανται μια κρίση που δεν δημιούργησαν, η φωνή όσων κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, όσων υφίστανται καταπίεση για το χρώμα, την καταγωγή, το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Η επίσημη παρουσίαση των υποψηφίων της Δικοινοτικής Ριζοσπαστικής Αριστερής Συνεργασίας – Ενωμένη Κύπρος, θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα.

Günümüz konjonktüründe Kıbrıs sorununun çözüm çerçevesi hakkında

İki toplumlu, iki bölgeli federasyon (İİF), bugün, en uygun ve en gerçekleştirilebilir siyasi düzenleme durumundadır. Milliyetçi çatışma, karşılıklı nefret ve dış müdahalelerle şekillenmiş toplumlararası ilişkilerin gelişiminin en temel tarihi sonucudur. Bu hatalı bir şekilde, tüm Kıbrıslırum siyasi güçler tarafından Kıbrısrum tarafı için acı veren bir taviz olarak görülmektedir. Bu durumda taviz kavramı toplumsal hayatın etnisite temelinde algılanmasıyla dokunmuştur. Bu algı, sırasıyla, Kıbrıs’taki en büyük iki toplum arasındaki farklılıklara ve siyasi rekabete vurgu yaparken iki toplumun birarada varoluşana dair çoğunlukcu/sayısal yaklaşımdan esinlenmektedir. İİF, şu anki koşullar altında, en ideal çözüm olmaktadır çünkü iki toplumun bir devlet çatısı altında eşitçe ve güven içinde beraber yaşarken belli bir seviyede toplumsal özerkliğe sahip olacağı tek çözümdür.

Fakat İİF’nin ne elde edilmesi ne de gerçekleştirilmesi kesin değildir. Konfederasyon benzeri bir anlaşmaya sürüklenmemiz aynı derecede mümkün olmaktadır. Hatta ikili görüşmelerde bir son veya anlaşmaya varmadan de facto bir konfederasyon modeline sürüklenmemiz daha da mümkün gözükmektedir. Yani Kıbrıs sorunu dışında tüm konulara bir çözüm getiren ya da Kıbrıs sorunun sadece dış boyutunu çözen, doğal gazın çıkarılmasının önünü açacak fakat sorunun iç meselelerini çözmeyip adanın yeniden birleşmesine izin vermeyecek bir gelişme. Bugğnden, hala daha sürmekte olan ikili görüşmeler sürecinden çıkarsamalar yapmak ve sonuç değerlendirmesi yapmak için erkendir.

Bölünmeyi sağlayan koşulların zeminde sabitleşmesi yüzünden anlaşmanın gecikmesi ve çözümün gelecek bir tarihe havale edilmesi, en azından bizim gibi iki toplumun mümkün olduğunca daha az bölünmüş yaşamasını isteyenler için, işlerin daha da kötüleşmesi demek olduğu bilinmektedir. Bu bakış açısından ‘ileriye yönelik sol retçilik’ anlaşılmaz gözükmektedir. Eğer bazı solcuların da akıllarının bir köşesinde bölünmüşlüğün aşılamayacağı ve arzu edilen çözümün gelecekte toprak karşılığı tanınmayla düzenlenmesi tezi varsa veya en azından bu reddedilmiyorsa başka. Günün sonunda, belki de, sözde taviz vermez söylemin arkasında bir taviz yatmaktadır: bugün de facto ve yarın de jure bir bölünmüşlük. Bu kesinlikle Kıbrısrum siyasetinin merkezdeki retçilerinin büyük bir çoğunluğu için geçerli olmakta. Eğer İİF temelinde birleşik bir Kıbrıs’ı en iyi çözüm olarak sayarsak o zaman en kötü çözüm de mesela şu olurdu: Adayı yeniden birleştirmeyecek, Türkiye’nin Kıbrıstürk toplumunun içişlerindeki siyasi rolünü güçlendirecek fakat hem zeminde hem siyasi düzlemde hem de her iki toplumun tahayyülündeki bölünmüşlük çizgilerini ortadan kaldırmayacak Maraş ve hidrokarbonlar için özel bir anlaşma.

Yunan solcularla açıkça ve Kıbrıslırum solcular tarafından daha dolaylı bir şekilde ifade edilen ileriye yönelik retçilik, derinden sorunlu olup ileriye sürdüğü savıyla kıyasla kısırdır, bir açmazdadır. Kavramsal olarak Yunan Komünist Partisi (KKE) İİF’yi bölünmeyle karıştırmakta, Annan modelini konfederasyonla özdeşleştirmektedir. KKE genel olarak milliyetçiliğin daha da güçlenmesini engelleyecek, dış müdahalelerden kaynaklı engelleri aşacak ve şu an varolan bölünmüşlüğü altüst edecek veya en azından ayağını kaydıracak bir karşı öneri sunamayarak daha çok “Genel olarak hayır!” tezinde durmaktadır. Ayni şey diğer küçük sol örgütler için de geçerli olmaktadır. Diğer taraftan SYRIZA şüpheyle bakmakta ve kendi içinde farklı akımlar arası verilen savaşlar artık görünür olmaktadır. AKEL’in bir bölümü ise gözünü zamandan bağımsız retçi Kıbrısrum merkeziyle ileride bir işbirliğine dikmiş ve bir çeşit, KKE referanslı, retçiliğe eğilimli olmaktadır.

İnanıyoruz ki Yunan ve Kırbıslırum solunun herhangi bir parçası, prensip olarak, gerek müzakereler boyunca gerekse varılacak herhangi bir çözümün uygulanmasında, yabancı müdahaleleri istememektedir. Burada söz konusu olan stratejidir ve KKE bu konuda vizyonu ve bunu gerçekleştirecek metodu olmadığından dolayı inandırıcı olmamaktadır. Belli belirsiz bir stratejik hedefi olup olmadan konjonktür tahlili yapan anti-emperyalizm, günün sonunda daha fazla emperyalizme yol açmaktadır. Yani bir anlamda Kıbrıs, hem bölgede hem bölge dışında, güçlü aktörlerin jeo-stratejik planlarında daha da kucaklanmaktadır. Bu geçmiş yıllarda değişik olaylarla gözle görünür oldu: 2004’teki hayır aslen İsrail ile politik-askeri ittifaka yol açtı ve böylece Kıbrıs Cumhuriyeti Doğu Akdeniz’de Türkiye karşısındaki konumunu güçlendirdi. Ayrıca Kıbrıs Cumhuriyeti’nin Avrupa Birliği’ne ve Euro Bölgesi’ne tek taraflı üyeliğine ve böylece Kıbrıslırumlar’ın güçlenmesine, Kıbrıslıtürkeler’e baskı uygulamak için Kıbrıs’ın bir nebze Kuzey Avrupa sermayesine bağımlı olmasına yol açtı. Kısaca, retçi ve “saf anti-emperyalist” siyaset Kıbrıs sorununun dış ilişkiler bölümünde zıt sonuçlar doğurmuştur. İşin özünde, buna paralel olarak, iki toplum arasındaki mesafenin daha da kuvvetlenmesine katkı sağlamış ve Yeşil Hattın her iki tarafındaki ilerici akımların iletişime geçmesine engel olmuştur.

Buna ilaveten, Amerikalıların sorunun çözümündeki rolünü aşırı derecede vurgulamak ve süreci bu sebepten dolay otomatik olarak reddetmek iki toplumun bölgedeki egemen aktörlerle olan gözle görünür ilişkilerine dair çarpık bir algı üzerine kurulmuştur; bu ilişkiler şu an halihazırda var olmakta ve de jure bölünme durumunda da var olacaklardır. Unutmayalım ki Amerikan çıkarları sorunun federatif bir çözümle aşılması yerine bölünmenin normalleşmesini sağlayan başka türlü bir düzenlemeyle de tatmin edilebilir. Tam tersine, sadece Kıbrıs halkının bölünmüşlüğünün ortadan kaldırılması etnisiteye dayalı toplumculuğun aşılmasının ve hakiki bağımsızlığa kavuşmanın gerekli koşullarını sağlayacaktır. Görülüyor ki bu ileriye dönük retçiler, halkların self-determinasyonunun başarısının birçok kez taktiksel hareketler yapılan ve mevcut güçler dengesinden faydalanılan bir diyalektik süreç gerektirdiğini unutuyor. Ayrıca görülüyor ki her halükarda varolan Amerikan askeri ve ekonomik çıkarlarını ve bunun yanında federatif bir Kıbrıs’ta Kıbrısrum sağının NATO’ya girmek için kullandığı argümanların da zayıflayacağını görmezden geliyorlar. Son olarak unuttukları ise tamamiyle askersizleştirme talebi, savaş taraftarı retorik ve niyetlerden kurtulma sadece yeniden birleşmeyle kamuoyunda dinamizm kazanabilir.

Eğer ikili görüşmeler gerçekten ilerlerse ve federatif bir sona doğru yol alırlarsa o zaman çözüme destek için savaş vermek borcumuzdur. Özellikle bugün yeniden birleşme hareketinin 2004’ün tersine resesyonda olduğu bir dönemde. Müzakere sürecinde yaratılacak dinamikler sadece toplum düzeyinde, sadece halkın eylemlere katılımıyla sağlamlaştırılabilir. Bir çözüm durumunda yapılacak idari düzenlemeler sürecinde karşılıklı anlayış ve barışçıl bir birarada var olabilme ruhunun inşa edilebilmesi için zeminin hazır olması gerek. Bu ancak milliyetçilere, kiliseye ve retçi cephe entelektüellerinin hukuki analizlerine- bunlar dolaylı ve direkt olarak etnisite temelli bakış açısından gelen argümanlar öne sürerler- karşı kamusal bir savaş vererek mümkün olacaktır. Eğer ki çözümün ertesi günü her şey bize tanıdık ve yakın gelirse o zaman federasyonun kuruluş sürecinde ortaya çıkacak sorunlar yapıcı bir işbirliği ruhu içinde daha kolay bir şekilde çözülür.

Sol ne acele etmeli ne de geç kalmalıdır. Kıbrıslıtürk Sol’u ve sendikal hareketiyle işbirliği içerisinde tüm süreçte yer almalı, kararları şekillendirmek için müdahale etmelidir. Açıkca ve kararlı bir şekilde fikirlerini kamuoyuna belirtmeli ve ne hükümetin ne de kamuoyunun yönelimlerinin peşinden sürüklenmemelidir. Sol hiçbir şeyi hazır beklememelidir. Yeniden birleşmenin şeklini belirlemek için bugünden mücadele etmelidir. Mücadele etmelidir ki 65 yıl önce anti-kolonyal mücadelenin son aşamasında olduğu gibi Sağ’ın ezici bir şekilde liderliği ele alıp yeniden birleşmeye kendi istediği yönü vermesine izin vermemelidir. Bu bağlamda liberal Sağ’ın unsurlarıyla yeniden birleşme cephesinin ve anti-faşist hareketin geniş çerçeveleri içerisinde beraber yürümek kaçınılmazdır. Bu tabi ki ne sınıfsal ve siyasi farklara gölge düşürülmesini ne de ideolojik çizgilerin bulandırılmasını gerektirmektedir-özellikle bugün içinde bulunduğumuz ekonomik kriz ve tasarruf toplumu çerçevesinde. Anlaşmanın ertesi günü-bugün bölünmüşlük koşulları altında yaptığı gibi-her sınıf ve parti/siyasi oluşum kendi çıkarlarını ve kendi tezlerini öne çıkaracaktır.

İki toplumlu işbirliği ve ülkenin yeniden birleşmesi Sol’un vizyonu ve ana istikameti idi ve hala daha öyle olmaktdır. Sol diğer güçlerin çözümün içeriğine ve şekline sınırlar getirmesine izin vermemelidir. Barış davasına pahalıya mal olmuş geçmişteki bu hatalar tekrarlanmamalıdır. Ve her şeyden önce unutmamalıdır ki Kıbrıs bölünmüş kaldığı sürece-de facto veya de jure- hem Sol hem de halk tabakaları milliyetçilik ve militarizmin zehrine maruz kalmaya mahkumdur. Her iki toplum bir taraftan anavatanların peşini bırakmayacak diğer taraftan da bu iki devletimsi yapı- (sürünceme altında) tanınmış olsun veya tanınmış olmasın- destek ve koruma bulmak için çeşitli emperyalist güçlere başvurmaya devam edeceklerdir.

http://www.gazete360.com/Haberler/gundem/yoannu-ve-haralambustan-kibrista-cozum-ve-sol-siyaset-analizi/13126

Yazarlar:

Grigoris Yoannu sosyolog olup iş ilişkileri ve sınıf oluşumu, kitlesel medya semyotiki ve kamusal söylem konu başlıklı araştırmalar yapmaktadır.

Yorgos Haralambus sosyal bilimci olup partiler teorisi, radikal sol paritler ve ideolojiler, Avrupa’da birleşmenin yerel boyutu ve Güney Avrupa’da siyaset konu başlıklı araştırmalar yapmaktadır.

Türkçe çeviri: Serkan Karas

Makalenin daha önce yayınlandığı kaynaklar:

http://cyprusnews.eu/giorgos-charalambous/1902328--o-.html

http://rednotebook.gr/details.php?id=11914 

 

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

Οι προειδοποιητικές απεργίες έπρεπε να γίνουν το φθινόπωρο του 2011, οι παναπεργίες την άνοιξη του 2012 και η κλιμάκωση τους το φθινόπωρο του 2012 και την άνοιξη του 2013. Βέβαια είναι ιδιαίτερα γοητευτική η ένταση που προκύπτει από την βίαιη ματαίωση της ψευδαίσθησης. Από την άλλη είναι σίγουρα ενθαρρυντική η συμβολική ταξική και πολιτική αλληλεγγύη των τ/κ εργαζομένων. Όσο για τους δημοσιογράφους που δίνουν ρεσιτάλ δουλοπρέπειας στους εργοδότες τους προωθώντας το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και τους ψευτόμαγκες πολιτικάντηδες της κυβέρνησης και της βουλής, πρέπει να καταλάβουν ότι η όποια αυτονομία και εξουσία τούς επιτρέπουν τα αφεντικά τους ντόπια και τροικανά να διατηρούν, βασίζεται στην ανοχή και όχι στην στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και νομίζω θα δυσκολευτούν λίγο το επόμενο διάστημα. Να το πούμε και Αμερικάνικα όπως ο Abraham Lincoln “You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.”

Αλληλεγγύη στους απεργούς της ΑΗΚ και της ΑΤΗΚ, ραντεβού έξω από την βουλή (του πλούτου και του κεφαλαίου) την Πέμπτη.

Αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία

Σάββατο - 15 Φεβρουαρίου 2014 - 14:30 - Πάρκο Ειρήνης (roundabout Μάρκου Δράκου) στη Λευκωσία.
Βγαίνουμε στους δρόμους για μια Αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία.
και πορεία προς τα συρματομπλέγματα που χωρίζουν εμάς και την Κύπρο.

Saturday - 15 February 2014 - 14:30 - Irinis Park (Roundabout Markou Drakou) in Nicosia.
We are getting out in the streets for a Demilitarised Nicosia and we are marching towards the barbed wires that divide us and Cyprus.

askersiz Lefkoşa için sokaktayız!
- 15 Şubat 14:00'te kuzeyde Ledra Palace trafik ışıklarında buluşup.
- 15 Şubat 14:30'de güneyde ise Baf Kapısında buluşup
bizi ve Kıbrıs'ı ikiye bölen yıkılası tel örgülere doğru karşılıklı yürüyoruz.

ΟΥΤΕ ΣΤΡΑΤΟΙ - ΟΥΤΕ ΕΘΝΗ - ΟΥΤΕ ΣΗΜΑΙΕΣ - ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΡΑ
NO ARMIES - NO NATIONS - NO FLAGS - NO BORDERS

https://www.facebook.com/events/262283933935246/?ref_newsfeed_story_type=regular&source=1

Χίλια μύρια κύματα

Ειρήνη και Επανένωση
http://www.gnomionline.com.cy/index.php/politiki/alla-gegonota/idisi8/

Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί
με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ' αρμενάκια
που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά

Πότε παραμονεύοντας τον πόρφυρα
το μαύρο ψάρι έρχεται φεύγει
μικραίνουν οι κύκλοι του

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Ώρες ώρες μερεύουμε με τη χορδή της λύρας
δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι
ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής βραχνός προφήτης
μασώντας τη μαστίχα του παινεύει την Ελένη
κι άλλοτε τη Τζαβέλαινα τραβάει στο χορό

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μνήμη Τσέρνομπιλ - δικοινοτική διαμαρτυρία ενάντια στα πυρηνικά απόψε στη Λήδρας

με πρωτοβουλία του Κόμματος Νέα Κύπρος, θα πραγματοποιηθεί δικοινοτική εκδήλωση ενάντια στα πυρηνικά και στις 2 πλευρές του οδοφράγματος της Λήδρας

την πρωτοβουλία στηρίζουν μέχρι στιγμής και οι ακόλουθες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις

The Progressive Party of the Working People (AKEL), New Cyprus Party (YKP), United Cyprus Party (BKP), Cyprus Green Party, EDON, KTÖS, KTOEÖS, KTAMS, DAÜ-BİR-SEN, BES, ÇAĞ-SEN, Turkish Cypriot Association for Democracy (UK), T/C The Chamber of Electrical Engineers (EMO), T/C Chamber of Industrial Engineer (ENMO), T/C Chamber of Mechanical Engineer (MMO), Friends of Nature

όπως χθες ζήσαμε το Τσερνομπίλ, σήμερα τη Φουκουσίμα και αύριο μπορεί να είναι το Άκκιούγιου! Ο Πυρηνικός Σταθμός Ενέργειας που έχει προγραμματιστεί για το Άκκιουγιου είναι μόλις 90 χλμ. από τις ακτές της Κερύνειας!
Ας υψώσουμε μαζί τη φωνή μας για το μέλλον των παιδιών μας…
Συμμετέχουμε στο κάλεσμα των αντιπυρηνικών κινημάτων για την 26η Απριλίου 2011, την 25η επέτειο της τραγωδίας του Τσερνομπίλ, να γίνει μια «Ευρωπαϊκή αντιπυρηνική μέρα δράσης».
Καλούμε όλους τους Κυπρίους να έρθουν με τα κεριά τους και ενωθούν μαζί μας στις 26 Απριλίου 2011 στις 9-10μ.μ. το βράδυ και στις δύο πλευρές τις οδού Λήδρας… Θα δημιουργήσουμε μια ανθρώπινη αλυσίδα στη μνήμη των θυμάτων του Τσερνομπίλ…

ολόκληρο το κείμενο εδώ

επίσης όπως τζιαι οι φίλοι της γης

Απαιτούμε μία Ζώνη Ελεύθερη Από Πυρηνικά στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή!

http://friendsoftheearthcyprus.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

Έξω όλοι οι στρατοί, ανεξάρτητο νησί. Έξω όλοι οι στρατοί, η Αφροδίτη ζει.

Δικοινοτική αντι-μιλιταριστική δράση το Σάββατο: Λευκωσία χωρίς στρατούς και οδοφράγματα

αυστηρά ακατάλληλη για εθνικιστές και εχθρούς της επανένωσης
..................................................

Πρωτοβουλία για την αποστρατιωτικοποίηση της εντός των τειχών Λευκωσίας και άνοιγμα του οδοφράγματος Αμμοχώστου (παρά το γήπεδο Ορφέα)

Η Λευκωσία, ιδιαίτερα η εντός των τειχών πόλη, είναι εκεί όπου οι Κύπριοι ζουν στο εγγύτερο προς τη διαχωριστική γραμμή του νησιού σημείο. Συνεπώς, στην Λευκωσία οι ένοπλες δυνάμεις των δύο πλευρών βρίσκονται στη μεγαλύτερη εγγύτητα μεταξύ τους. Αυτή είναι η μόνη περιοχή όπου σε ορισμένα σημεία τον περισσότερο χρόνο δεκαοκτάχρονοι εκτελούν υπηρεσία παραταγμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον κατά μήκος του δρόμου που αποτελεί την διαχωριστική γραμμή.

Γι’ αυτό, η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας θα ήταν το πρώτο και σημαντικό βήμα για την αποστρατιωτικοποίηση ολόκληρου του νησιού. Η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας μπορεί επίσης να είναι η αρχή μιας διαδικασίας επανένωσης της πόλης αρχικά και ολόκληρου του νησιού αργότερα. Πέρα όμως από την αξία που έχει ως βήμα ειρήνης και επαναπροσέγγισης από μόνη της, μπορεί να φέρει και ένα καινούργιο σπρώξιμο στην υφιστάμενη διαδικασία των συνομιλιών για την λύση. Η αποστρατιωτικοποίηση της Λευκωσίας μπορεί να είναι το πρώτο χειροπιαστό μέτρο όπου τα «αδύνατα» μετατρέπονται σε «δυνατά»…

Παράλληλα, το άνοιγμα ενός ακόμα σημείου διέλευσης στην ανατολική πλευρά της πόλης, περιοχή στην οποία δεν υπάρχει κανένα σημείο διέλευσης αυτή τη στιγμή, θα μπορούσε και αυτό, με τη σειρά του, να συμβάλει ουσιαστικά στην οικοδόμηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινοτήτων.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα του ανοίγματος του οδοφράγματος της Λήδρας στην επαναπροσέγγιση και στην πόλη μας γενικά , είναι πλέον εμφανή σε όλους. Ζητούμε τη συνέχιση και την εμβάθυνση στη διευκόλυνση των δικοινοτικών επαφών και θεωρούμε το άνοιγμα του οδοφράγματος Αμμοχώστου, μεταξύ γηπέδου Ορφέα και Γυμνασίου Παλλουριώτισσας, σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Με αυτό το σκεπτικό καλούμε σε μια κοινή εκδήλωση – κινητοποίηση ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος στις 19 του Φεβράρη 2011.

Συγκέντρωση στις 14.30 μέσα στο Πάρκο του Ορφέα / Χρυσαλινιώτισσας.

Πρωτοβουλία «ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ»

Initiative for the demilitarisation of Nicosia within the walls and opening of Famagusta check point (next to Orpheas stadium)

Nicosia, especially the walled-city of Nicosia is where the dividing line of Cyprus and Cypriots has the most proximity. This also means that the armed forces of the two sides have the most proximity to each other in Nicosia. This is the only area where most of the time, in some spots, 18 year old kids are on duty, seeing each other across a road on the dividing line.

That’s why the demilitarization of Nicosia would be the first and an important step for the demilitarization of the whole island. The demilitarization of Nicosia would start the process of reuniting the city first, and then the whole island. Beyond the value it has in itself as a peace and reconciliation step, the demilitarization of Nicosia could also bring a new push towards the existing negotiation process for the solution. The demilitarization of Nicosia could be the first concrete measure where the ‘impossibles’ could be turned into ‘possibilities’…
In parallel, opening one more crossing point in the eastern side of the city, where there is currently none, could also in its turn contribute significantly to the building of trust among the communities.

The beneficial results of the opening of the Ledras Street – Lokmaci check point for rapprochement and for our city in general, are now obvious to everybody. We demand the continuation and the deepening of the facilitation of bi-communal contacts and we consider the opening of the check point of Famagusta, between Orpheas stadium and Pallouriotissa Gymnasium, an important step in this direction.

In this context we call for a common event – mobilisation on both sides of the check point on 19^th February 2011.

Gathering place inside Orpheas’ / Chrysaliniotissa Park, at 14.30.

Initiative “NICOSIA WITHOUT ARMIES AND CHECKPOINTS”

Για μια Λευκωσία χωρίς συρματομπλέγματα, χωρίς σύνορα

κόντρα στους εθνικιστικούς μεγαλο-ιδεατισμούς τζιαι τον πατριαρχικό μιλιταρισμό,
ενάντια στην αθεράπευτη στρατοκαυλία του αντι-ομοσπονδιακού διχοτομισμού 
που ονειρεύκεται Φιλικές Εταιρείες τζιαι Μάρτυρες Στρατιώτες, Εόκες τζιαι ΤΜΤς
τζιαι αναπαράγει την λογική της εθνοτικής σύγκρουσης τζιαι της διαίρεσης
είτε στην καθαρή του μορφή ως ταξίμ βόρεια, είτε στην βρώμικη του μορφή ως πλειοψηφισμός νότια..


............................................
είμαστε στους δρόμους ξανά για μια αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία...

για μια Λευκωσία χωρίς συρματομπλέγματα, χωρίς σύνορα,
χωρίς τανκς,
χωρίς όπλα,
για μια Λευκωσία χωρίς εχθρότητα...

σε αυτή τη μοιρασμένη πόλη,
να εμπιστευόμαστε, να μπορούμε να εμπιστευτούμε
να πούμε «στοπ!» στο σωβινισμό

είμαστε στους δρόμους για μια αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία...

χωρίς πλέον αδιέξοδους δρόμους, εκεί πλέον θα παίζουν τα παιδιά...
χωρίς πλέον οι νεαροί να πρέπει να κρατούν σκοπιές πίσω από αμμόσακκους
μερικές φορές τόσο κοντά ο ένας στον άλλο με ένα δρόμο μόνο να τους χωρίζει
βλέποντας ο ένας τον άλλο και μαθαίνοντας να μισούν...

για να ξαναζωντανέψουν τα σπίτια και τα καταστήματα
που είναι τραυματισμένα από σφαίρες και είναι μια ανάμνηση του πολέμου
για να γίνει η νεκρή ζώνη που χωρίζει την Κύπρο ένας χώρος που ενώνει...

είμαστε στους δρόμους για μια αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία:
- συνάντηση στις 19 Φεβρουαρίου στις 15:00 στο Πάρκο Τσαγλαγιάν
- συνάντηση στις 19 Φεβρουαρίου στις14.30 μέσα στο Πάρκο του Ορφέα / Χρυσαλινιώτισσας
και πορεία προς τα συρματομπλέγματα που χωρίζουν εμάς και την Κύπρο.

αίτημα μας η αποστρατιωτκοποίηση της Λευκωσίας, η αποστρατιωτικοποίηση από όλους τους στρατούς.

ελάτε μαζί μας για γίνει εφικτή μια αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία και μια επανενωμένη Κύπρος...

askersiz Lefkoşa için bir kez daha sokaktayız...

içinden teller, sınırlar geçmeyen bir Lefkoşa için
içinden tanklar
içinden silah
içinden düşmanlık geçmeyen bir Lefkoşa için…

bu ikiye bölünmüş şehirde
güven için, güvenebilmek için
şovenizme dur demek için!

askersiz Lefkoşa için sokaktayız...

çıkmaz sokaklar olmasın, orda artık çocuklar oynasın
pencereleri kum torbasıyla kapatılmış evlerin arkasından
gençler nöbet tutmasın
bazen sadece bir yolun ayırdığı mevzilerden birbirlerine bakıp
düşmanlığı öğrenmesinler diye...

savaş hatırası kurşun yaralı evler, işyerleri tekrar hayat bulsun
Kıbrıs’ı ayıran ara bölge, Kıbrıs’ı birleştiren mekanlara dönüşebilsin diye…

askersiz Lefkoşa için,
- 19 Şubat 15:00’te Çağlayan Parkı'nda buluşup
- 19 Şubat 14:30'ta Orpheas' / Chrysaliniotissa Parkı'nda buluşup
bizi ve Kıbrıs’ı ikiye bölen yıkılası tel örgülere doğru karşılıklı yürüyoruz.

talebimiz, Lefkoşa’nın tüm askeri birlikleri kapsayarak askersizleştirilmesi.

sen de katıl ki askersiz bir Lefkoşa’yı, birleşik bir Kıbrıs’ı mümkün kılalım...

Για την προοπτική ενός παρατεταμένου κοινωνικού και πολιτικού αντάρτικου

Γαλλία:

Η απεργία της Πέμπτης (28/10) είναι η έβδομη ημέρα εθνικής δράσης των σωματείων μετά το Σεπτέμβριο.

σύμφωνα με τον Φιλίπ Κορκόφ
...θα πρέπει να εξετάσει κανείς «την προοπτική ενός παρατεταμένου κοινωνικού και πολιτικού αντάρτικου. Ένα πολύμορφο κοινωνικό κίνημα, στο στιλ του έρποντος ιταλικού Μάη, όπου τοπικές και κλαδικές απεργίες θα συνδυάζονται με ημέρες πανεθνικής δράσης και απεργίες διαρκείας, όπου θα λαμβάνουν χώρα περιστρεφόμενες απεργίες, ώστε να μειώνεται το κόστος πάνω στους απεργούς, όπου θα δημιουργούμε απεργιακά ταμεία αλληλεγγύης προς τους μαχόμενους κλάδους, οργανικούς δεσμούς με την κριτική διανόηση και τους καλλιτέχνες ώστε να πάρει μεγαλύτερη έκταση η απονομιμοποίηση της εξουσίας του Σαρκοζί, όπου θα συνδυάζουμε τις αγωνιστικές μορφές με την προώθηση εναλλακτικών χώρων κοινωνικής αυτονομίας- λαϊκά πανεπιστήμια, πολιτιστικές λέσχες κ.α.».

..............................................................................

Κύπρος:

Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών Ενωμένη Κύπρος - Με μια λιτή συγκέντρωση στην αίθουσα Ειρήνης τέρμα Λήδρας θέλουμε να θυμίσουμε στους ξεχασιάρηδες ότι η υπόθεση της Παιδείας είναι πολυπολιτισμική και οπωσδήποτε για τη χώρα μας δικοινοτική. Σάββατο, 30-10-2010, 18.30

...Δεν είναι πια μυστικό σε κανένα ότι οι δυνάμεις της διχοτόμησης κερδίζουν έδαφος και στις δύο κοινότητες. Πίσω από τα παχιά λόγια των αγωνιστών διαφόρων αποχρώσεων ξεπροβάλλει ο σκοτεινός πόθος των πραξικοπηματίων του 1974. Η ειλικρίνεια των πολιτικών δυνάμεων ως προς το στόχο της ομοσπονδίας είναι υπό αμφισβήτηση και οι πράξεις συχνά δεν στηρίζουν τα λόγια. Όμως αν είναι να χάσουμε την επανένωση της χώρας μας ας μην το κάνουμε σιωπηλά. Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε τα δεδομένα. Ας μην αφήσουμε να μας αφήσουν στη διχοτόμηση μέσα από την αδράνεια και την απαισιοδοξία που έντεχνα καλλιεργούν και στις δύο κοινότητες....

.............................................................................

Street Parade - Σάββατο (30/10)

The street parade is out for the 3rd time in the streets of Nicosia! Join us for a trip with music within and outside the walls

Starting point:
Utopia shop at 16.30 (very close to OXI roundabout, Areos 48)

17.30- Park at the end of Trikoupi str.

18.30-Phaneromeni Square

20.30- Eleftheria Square

21:30- Makariou Avenue

22:30-the park on Stasinou Av.

End point: Orfeas Park, close to Famagusta gate

Bring your food & drinks, bring your friends and anything that makes you happy
Bring along if you like your musical instruments for some jamming at Orfeas Park
 

1η Οκτωβρίου 2010: 50 πουλιά πετάσασιν

ακολουθεί αναδημοσίευση από το μπλογκ της ομάδας ΦΑΛΙΕΣ
www.falies.com

5 Θέσεις για τη διαδικασία επανένωσης της χώρας
ή
Για το δικαίωμα στη ζωή στην Κύπρο χωρίς κυπριακό πρόβλημα

1. Το κυπριακό πρόβλημα είναι μεν αστικό ζήτημα, με επιπτώσεις όμως πάνω σε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία. Επομένως αφορά και τον ελευθεριακό/ριζοσπαστικό χώρο. Είναι ιστορικό προϊόν της σύγκρουσης των δυο εθνικισμών στο νησί όπως αυτοί συγκροτήθηκαν στην αποικιακή περίοδο, καθώς και των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων που την υπέθαλψαν και την σχηματοποίησαν. Η ΕΟΚΑ και η ΤΜΤ, και η μετεξέλιξη τους, αποτέλεσαν σε τελική ανάλυση τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος – του εθνοτικού διαχωρισμού και της διαλεκτικής της μισαλλοδοξίας. Το διχοτομικό στάτους κβο που επιβλήθηκε οριστικά μέσα και από τις στρατιωτικές επεμβάσεις του ελληνικού και του τουρκικού κράτους την περίοδο 1963 – 1974 συνιστά πάνω απ’ όλα εμπέδωση του παραλόγου της εθνοτικής σύγκρουσης στο νησί μας και του εγκλωβισμού της κυπριακής ιστορίας στη λογική του εθνοτικού ανταγωνισμού. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως τρόπος καθυπόταξης της κοινωνίας μας στα εξουσιαστικά, εθνικιστικά προτάγματα και από τις δυο πλευρές της πράσινης γραμμής και αποτελεί εστία μόνιμου κινδύνου ευρύτερης πολεμικής σύρραξης. Θεωρούμε ότι η επίλυση του Κυπριακού και η επανένωση της χώρας συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα και άμεση προτεραιότητα.

2. Ως ελευθεριακός /ριζοσπαστικός χώρος τασσόμαστε εναντίον της έννοιας του κράτους, του συνόρου, της οριοθέτησης και της τεχνητής κατακερμάτωσης του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου από επιβαλλόμενες δομές. Από την άποψη του μορφώματος του κράτους, η μορφή της λύσης μας ενδιαφέρει στο βαθμό που το μόρφωμα αυτό θα ευνοεί περισσότερο τις κινηματικές διεργασίες και κινητοποιήσεις ανάμεσα στις κοινότητες. Υπό αυτή την έννοια η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα επιτρέψει την επανένωση του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου. Αυτοί/ες που αντιτίθενται στην επανένωση της χώρας αμφισβητούν την καταλληλότητα, λειτουργικότητα και ακόμα και τη δικαιότητα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως αυτή συμφωνήθηκε το 1977-1979 και επαναβεβαιώθηκε το 2006-2008. Η συνήθης απάντηση της επανενωτικής επιχειρηματολογίας, είτε του αριστερού/σοσιαλιστικού χώρου είτε των φιλελευθέρων, είναι ότι η ομοσπονδία είναι αναγκαίο κακό, το τίμημα για την ειρήνη ή η μόνη ρεαλιστική στάση υπό τις περιστάσεις. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος όμως ήδη από το 1993 προέβαλε τη θέση ότι “η ομοσπονδία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι λύση ανάγκης αλλά η ιδεώδης λύση” (Τραίνο, Βαγόνι 10ο, “Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε”)(1) . Αυτή παραμένει η στάση μας και σήμερα.  Η δικοινοτικότητα – διζωνικότητα αντανακλά την ιστορική εξέλιξη της σύγκρουσης των εθνοταυτοποιημένων από τους εθνικισμούς κοινοτήτων και συγκροτεί το πλαίσιο υπέρβασής της. Επειδή αφενός λαμβάνει υπόψη της τις κατασκευασμένες εθνοτικές ταυτότητες επιτρέποντας τη διατήρησή τους και αφετέρου δημιουργεί και ένα ομοσπονδιακό κυπριακό πολιτικό χώρο που δε θα καθορίζεται από τους δυο μονοδιάστατους εθνοτισμούς. Επειδή δημιουργεί συνθήκες και για την αυτονομία των δυο κοινοτήτων και για την κοινή τους δραστηριότητα. Επειδή συγκροτεί το πλαίσιο, στο οποίο θα μπορούμε να συνυπάρχουμε και οι ελληνοκεντρικές/οί και οι τουρκοκεντρικές/οί και αυτές/οί που δεν τις/τους αφορά το έθνος. Ο ε/κ αντι-ομοσπονδιακός λόγος σήμερα χρησιμοποιεί “αριστερά” επιχειρήματα ενάντια στον “κοινοτισμό” που δήθεν “θα διαχωρίζει” στο νέο ενωμένο κράτος, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αποκαλεί τη δικοινοτικότητα και τη διζωνικότητα ως “ρατσισμό”. Εμείς πιστεύουμε ότι ρατσισμός είναι η υφιστάμενη κατάσταση της (ελληνο-)Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΤΔΒΚ(2) . Η δήθεν αεθνική μορφή του ενιαίου κράτους είναι βαθύτατα εθνική και βασίζεται στην τωρινή δημογραφική ισχύ της ε/κ κοινότητας. Η αποπολιτικοποίηση της εθνότητας δε θα έρθει με διατάγματα (και μάλιστα εθνικά των ε/κ) και σίγουρα δεν μπορεί να προκύψει μέσα από τις υφιστάμενες συνθήκες της πολιτικής και στρατιωτικής σύγκρουσης. Ενδεχόμενη κατάργηση του δικοινοτισμού και της διζωνικότητας σε ένα σχέδιο λύσης θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην περιθωριοποίηση του τ/κ πληθυσμού σπρώχνοντας τον είτε στον αποκλεισμό είτε στην αφομοίωση. Έτσι, η δήθεν προοδευτική θέση της απολιτικοποίησης της ιστορικά κατασκευασμένης εθνότητας, κρύβει πίσω της συγκεκριμένες και βαθύτατα εθνο-πολιτικές προεκτάσεις. Ούτως ή άλλως με δεδομένη τη συντριπτική άρνηση ανάμεσα στην τ/κ κοινότητα της λογικής του ενιαίου κράτους (και ντε φάκτο πλειοψηφικά εθνοτικού, αν υιοθετηθεί η λογική “ένας άνθρωπος μια ψήφος”) είναι αδύνατο να υπάρξει συμφωνία ειρήνευσης. Η παρεμπόδιση της λύσης και η διαιώνιση της σύγκρουσης είναι σε τελική ανάλυση η βάση στην οποία συναντιούνται και οι δυο ρητορικές του ε/κ αντι-ομοσπονδιακού στρατοπέδου – η ελληνοκεντρική (με σημείο αναφοράς τον Ελληνισμό, στον οποίο υποτίθεται ότι υπάγεται η Κύπρος) και η ελληνοκυπριωτική (με σημείο αναφοράς τη μονοπωλημένη από τους ε/κ Κυπριακή Δημοκρατία). Ο δήθεν αντικατοχικός τους λόγος (επειδή στην πράξη αντίσταση στην κατοχή μπορεί να γίνει μόνο από τους τ/κ )(3) όχι απλώς εξυπηρετεί αλλά και αναπαράγει το αποτέλεσμα της κατοχής – το διχοτομικό δηλαδή στάτους κβο.

3. Στα πλαίσια της προσπάθειας εφεύρεσης ενός άλλου “αριστερού” λόγου, η πιο ήπια (και με πιο πολλή υποκρισία) αντι-ομοσπονδιακή τάση, αυτή των θιασωτών και θιασωτριών της Κυπριακής Δημοκρατίας(4), αρθρώνει επιχειρήματα στη βάση των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”. Σε μια πρώτη ανάγνωση αυτός ο λόγος φαντάζει απλώς ιδεαλιστικός και φορμαλιστικός και σε διάσταση με την πολιτική πραγματικότητα. Μια πιο προσεκτική ανάλυση όμως του περιεχομένου αυτής της συλλογιστικής αναδεικνύει σαφέστατα τον αστικό και συντηρητικό χαρακτήρα της, που είναι και ιστορικά ξεπερασμένος και στην προκειμένη περίπτωση εθνικιστικά προσανατολισμένος.
α) Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως πολιτικό πλαίσιο, αν και αντλεί την έμπνευσή της από τις επαναστάσεις της νεωτερικότητας, μετατράπηκε τη δεκαετία του 1940 ως ένα είδος αστικής – φιλελεύθερης ιδεολογικής απάντησης στο όραμα του προλεταριακού σοσιαλισμού. Για τα δεδομένα της εποχής της, ιδιαίτερα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (και ενόσω ο προλεταριακός σοσιαλισμός βρισκόταν στη σκιά της σταλινικής στρέβλωσης), υπήρξε προοδευτική καθώς αναγνώρισε μια σειρά από οικουμενικές ανθρώπινες ανάγκες, ενώ υπήρξε καθοριστική για την παγκόσμια καθιέρωση της έννοιας “ πολίτης ” καταργώντας την έννοια “ υπήκοος” των αυτοκρατοριών. Όμως η εστίαση στο άτομο και η έμμεση αποδοχή του πολιτικού πλαισίου του αστικού έθνους – κράτους έθεταν από την αρχή όρια στο ριζοσπαστισμό αυτής της οπτικής. Όρια που έγιναν εμφανή στους αγώνες των κοινωνικών κινημάτων της δεκαετίας του 1960 και 1970, όταν επανεμφανίστηκαν τα προτάγματα της πολιτιστικής και πολιτικής αυτονομίας των κοινοτήτων εντός και πέραν από το έθνος-κράτος, στη μετα-αποικιακή πια εποχή. Το φεμινιστικό και το αντι-ρατσιστικό κίνημα έθεσαν ζήτημα προστασίας των συλλογικών δικαιωμάτων των “μειοψηφικών” και καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων, η νεολαία διεκδίκησε την απελευθέρωση από τη σεξουαλική καταπίεση και το σεβασμό προς το διαφορετικό, οι αυτόχθονες κοινότητες και το οικολογικό κίνημα διεκδίκησαν αυτονομία, το σεβασμό προς τη φύση και την προστασία του περιβάλλοντος – ως όρια στις θέσεις “πλειοψηφιών” που εξέφραζαν εσωτερικευμένες μορφές εξουσίας και τάσεις επιβολής. Στις σημερινές συνθήκες σαφέστατα η έννοια των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, όπως αυτή προκύπτει μέσα από την Οικουμενική Διακήρυξη του ΟΗΕ του 1948, δεν επαρκεί για να εμπνεύσει ένα κίνημα ριζοσπαστικής αμφισβήτησης(5) . Η αντίληψη αυτή είναι και ιστορικά ξεπερασμένη και πολιτικά ασαφής καθώς αδυνατεί να εκφράσει την πολλαπλότητα των δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών/κοινοτικών, να αναγνωρίσει την πραγματικότητα της πολυπολιτισμικότητας όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από την επέκταση των μεταναστευτικών ρευμάτων, να εμποδίσει την τυραννία της πλειοψηφίας ή/και της ηγεμονεύουσας κοινωνικής ομάδας, να σεβαστεί το διαφορετικό και ταυτόχρονα να υπερασπιστεί τα κεκτημένα των κοινωνικών αγώνων.
β) Στην κυπριακή περίπτωση, και ειδικότερα στην ε/κ πλευρά (αφού οι τ/κ αντι-ομοσπονδιακοί/ες είναι τουλάχιστον ειλικρινείς και λένε ανοιχτά ότι θέλουν το διαχωρισμό και τη διχοτόμηση), η αντι-ομοσπονδιακή ρητορική απολυτοποιεί και ιεροποιεί δυο συγκεκριμένα δικαιώματα τα οποία θεωρεί ανώτερα από άλλα. Τα δυο αυτά δικαιώματα “της ιδιοκτησίας” και “της επιστροφής/εγκατάστασης” σύμφωνα με τους/τις ε/κ αντι-ομοσπονδιακούς/ες δεν μπορούν να σχετικοποιηθούν με αποζημιώσεις/ανταλλαγές ή ποσοστώσεις. Βασικός και άμεσος στόχος αυτών των ιδεολογημάτων είναι η καθυστέρηση της λύσης και η συντήρηση του διαχωρισμού. Εξετάζοντας όμως τις προεκτάσεις αυτών των ιδεολογημάτων, εύκολα μπορεί κάποιος να δει ότι πίσω από τη λεκτική προσπάθεια “προοδευτισμού” κρύβεται μια ξεκάθαρη εθνοτική λογική – στόχος είναι η εκ νέου δημιουργία ε/κ πλειοψηφίας σε πληθυσμό και ιδιοκτησία γης και στο βόρειο μέρος και η αναίρεση της εδαφικής αυτονομίας (και αισθήματος ασφάλειας) της τ/κ κοινότητας όπως κατοχυρώνεται μέσα από τη διζωνικότητα. Για αυτό εξάλλου οι θιασώτες και θιασώτριες των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” προσθέτουν μετά “των νομίμων κατοίκων της Κύπρου” εξαιρώντας δηλαδή όλους τους μακροχρόνιους μετανάστες από την Τουρκία και τους απογόνους τους, καθώς επίσης και τις/τους τ/κ που δεν έχουν πολιτογραφηθεί στην Κ.Δ. Το δικαίωμα της στέγασης αλλά και της ένταξης των μακρόχρονα διαμένοντων μεταναστριών και μεταναστών (τόσο από την Τουρκία όσο και από αλλού) και γεννηθέντων στο νησί δεν υπάρχει για τους ε/κ αντι-ομοσπονδιακούς/ες(6) . Είναι αστείο όταν υποτιθέμενοι “αριστεροί/ες” μιλούν για την “ιερότητα” της ιδιοκτησίας τη στιγμή που το ίδιο το αστικό κράτος που βασίζεται στην ιδιοκτησία ενίοτε αποδέχεται τη σχετικοποίηση αυτού του δικαιώματος χάριν του δημόσιου οφέλους – της ειρήνης, της προστασίας αδύνατων ομάδων, της δημιουργίας υποδομών, ακόμα και της αναδιανομής του πλούτου. Ο αντι-ομοσπονδιακός λόγος, πίσω από την επιφάνεια της δήθεν υπεράσπισης των συμφερόντων των (ε/κ) προσφύγων, αφορά και εκφράζει και μεγάλα συμφέροντα της (ε/κ) ιδιωτικής και εκκλησιαστικής μεγαλο-ιδιοκτησίας.

4. Η επίλυση του Κυπριακού δεν είναι απλώς μια πολιτική πράξη της ελίτ που θα κωδικοποιηθεί σε μια συμφωνία – σύνταγμα. Είναι μια ολική κοινωνική διαδικασία, ένα ιστορικό πέρασμα σε μια άλλη εποχή. Η επανένωση της χώρας συνιστά απελευθέρωση της πολιτικής από την εθνικιστική ηγεμονία και το μιλιταρισμό (που αποτελεί και βασικό στήριγμα της πατριαρχίας) και καταργεί την εθνική λογοκρισία και την ιστορική αλλοτρίωση. Δεν έχουμε βέβαια καμιά ψευδαίσθηση ότι η επανένωση θα επιλύσει τα κοινωνικά ζητήματα ή ότι θα φέρει μαζί της αυτόματα έναν ελευθεριακό πολιτισμό. Η κοινωνική απελευθέρωση και ο κομμουνισμός ήταν, είναι και θα είναι ζήτημα τοπικού και παγκόσμιου αγώνα. Εκείνο που θα αλλάξει με τη λύση-επανένωση είναι το πλαίσιο και οι συνθήκες αυτού του αγώνα στην Κύπρο. Χωρίς το κυπριακό πρόβλημα είναι εφικτή μια πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που θα θέσει την παιδεία σε άλλες βάσεις, καθιστώντας την πιο δημοκρατική και κοσμική και χωρίς εθνοτικά στερεότυπα και μισαλλόδοξα ιδανικά (που παράγουν στρατιωτάκια και για τα δυο κρατικά μορφώματα), κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για την πορεία προς το ελευθεριακό σχολείο. Θα μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε με αξιώσεις την πολιτική και οικονομική εξουσία της Εκκλησίας. Η κατάργηση της στρατιωτικής θητείας θα τερματίσει άλλον ένα παραλογισμό και τη σπατάλη χρόνου και ενέργειας για τους νέους. Η αποστρατικοποίηση θα σπρώξει τον εφιάλτη του πολέμου μακριά ενώ η πολιτική συνεργασία των δυο κοινοτήτων στα πλαίσια της επανένωσης θα μπορέσει να θέσει για πρώτη φορά και με αξιώσεις και το αίτημα για την κατάργηση των Βρετανικών Βάσεων. Στο επίπεδο της κοινωνίας, η επανένωση της εργατικής τάξης (που διαχωρίστηκε ιστορικά σε εθνοτική βάση πολύ αργότερα από την αστική τάξη) θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για ένα εργατικό μέτωπο ενάντια στο κεφάλαιο σε ολόκληρη της κυπριακή επικράτεια ενώ η δικοινοτική συνεργασία των κυπρίων εργαζομένων θα καλλιεργήσει και την κουλτούρα της πολυπολιτισμικής ανοχής και συνεργασίας και με μετανάστριες και μετανάστες που εργάζονται στο νησί.

5. Το κίνημα της επαναπροσέγγισης όπως αυτό άρχισε να μαζικοποιείται και να διαχέεται τη δεκαετία του 1990 και ειδικότερα μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 συνιστά σημαντική πρόοδο για την κυπριακή κοινωνία. Σε αυτό το δικοινοτικό κίνημα μετέχουμε ενεργά καθώς θεωρούμε ότι εκφράζει σήμερα μια ευρύτερη κοινωνική δυναμική για την ειρήνη, κόντρα στους δυο εθνικισμούς και οικοδομεί ένα αντι-ηγεμονικό ιστορικό πόλο. Διατηρούμε φυσικά τις διαφορές μας τόσο με φιλελεύθερους/ες όσο και με αριστερούς/ες συμμάχους στον αγώνα για την επανένωση. Επειδή όμως για μας η επίλυση του κυπριακού δεν συνιστά ένα τέλος, αλλά μια αρχή, δεν εστιάζουμε στη δομή του νέου κράτους αλλά στη δυναμική της ιστορικής μετάβασης. Εμάς μας ενδιαφέρουν οι εν δυνάμει κινηματικές προοπτικές της συγκυρίας και η κατάσταση της ρήξης με το υπάρχον. Για αυτό εκείνη τη νύχτα μετά τα επιτυχημένα δημοψηφίσματα εμείς δεν θα πάμε στα δυο προεδρικά για να γιορτάσουμε την λύση με πυροτεχνήματα – θα τρέξουμε στα οδοφράγματα για να ξηλώσουμε κομμάτι κομμάτι τα συρματοπλέγματα της πράσινης γραμμής.


Φάλιες, ελευθεριακό δίκτυο στην πόλη
Λευκωσία, Σεπτέμβρης 2010
___________________________________________________________
Σημειώσεις
(1). Ανάλογες θέσεις είχαν εκφραστεί και πιο πριν, τη δεκαετία του 1980, αλλά ήταν στην συγκυρία του 1993 που το ζήτημα και της μορφής της λύσης τέθηκε τόσο ξεκάθαρα.
(2). Η ρατσιστική στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας (που υποτίθεται είναι δικοινοτικό, συνεταιρικό κράτος) απέναντι στους τ/κ πολίτες της σήμερα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μια προοπτική ισότιμης ενσωμάτωσης της τ/κ κοινότητας σε ένα ενιαίο και πλειοψηφικά ελληνοκυπριακό πολιτικό σύστημα χωρίς συνταγματικά κατοχυρωμένες ασφαλιστικές δικλείδες για την αριθμητικά μικρότερη τ/κ κοινότητα. Από την άλλη η αποσχιστική οντότητα της ΤΔΒΚ χαρακτηρίζεται από λιγότερη υποκρισία. Είναι ρατσιστική όχι απλώς στην πράξη αλλά και στη θεωρία.
(3). Την κατοχή την υφίστανται ουσιαστικά οι τ/κ, οι οποίοι ζουν στο έντονα στρατοκρατούμενο καθεστώς της ΤΔΒΚ βιώνοντας παράλληλα και τον αποκλεισμό τους (παρά τα κάποια παρεμφερή ωφελήματα τους) από την Κυπριακή Δημοκρατία ενώ τη νομιμοποιούν και την αναπαράγουν οι δυο εθνικισμοί. Οπόταν μόνο αν οι τ/κ αρνηθούν τη χρησιμότητά της μπορεί να ανατραπεί και αυτό προϋποθέτει την ήττα και των δυο εθνικισμών. Η εναντίωση στην κατοχή από ε/κ πλευράς (ιδίως με την αντι-τουρκική ρητορική που εκ των πραγμάτων την συνοδεύει) φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα – ενισχύει τον τ/κ εθνικισμό και εντείνει την εθνοτική σύγκρουση ενδυναμώνοντας σε τελική ανάλυση και την κατοχή και το παράγωγό της – τη διαίρεση.
(4). Αυτή η μετάλλαξη του ε/κ εθνικισμού έχει τις ρίζες της στον ενταφιασμό της ένωσης το 1974, αλλά αναπτύχθηκε ουσιαστικά αυτήν τη δεκαετία και ειδικά μετά το 2004, όταν οι εθνικόφρονες αγάπησαν ξαφνικά την Κυπριακή Δημοκρατία και υψώνουν ακόμα και τη σημαία της.
(5). Η κεντρική συμβολή αυτής της οπτικής – η ατομική ψήφος αποτέλεσε σαφώς πρόοδο σε σχέση με την εποχή της κυριαρχίας των προυχόντων, αλλά η απλή ψήφος δεν μπορεί ούτε να απελευθερώσει, ούτε να χρησιμοποιηθεί σαν άμυνα ενάντια σε εθνικιστικές, ρατσιστικές, σεξιστικές κλπ αντιλήψεις που μπορεί εύκολα να κερδίσουν συγκυριακές εκλογικές νίκες ή πλειοψηφίες.
(6). Αναγνωρίζουμε όμως ταυτόχρονα ότι λόγω του μικρού μεγέθους της τ/κ κοινότητας και για να παρεμποδιστεί περαιτέρω δημογραφική αλλοίωση στο βορρά χρειάζεται να τεθούν (τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον) κάποιοι περιορισμοί και στην μελλοντική μετανάστευση από την Τουρκία και στην πολιτογράφηση των Τούρκων μόνιμων κατοίκων Κύπρου στο τ/κ κρατίδιο έτσι ώστε να διαφυλαχτεί η πολιτική και πολιτιστική αυτονομία της τ/κ κοινότητας.

Είναι θέμα φαντασίας...

άμαν έφτασεν τζιαι ο Πολίτης να γράφει για την κατάληψη της νεκρής ζώνης, μάλλον πρέπει να εκόντεψεν η ώρα της...


Ας την κόψουμε στα τρία


Την ιδέα την έριξε ο φίλος Χαράλαμπος καθώς απομακρυνόμασταν από το χώρο της δικοινοτικής εκδήλωσης της 1ης Σεπτεμβρίου. Είχαμε ξεκινήσει να αποτιμούμε τη σημασία τέτοιων εκδηλώσεων και να διατυπώνουμε εικασίες για το μέλλον του Κυπριακού. Θα τα βρουν άραγε, μπορεί να υπάρξει κάποια ρύθμιση που να θυμίζει λύση, υπάρχει κόσμος που να στηρίξει την όποια συμφωνία;
Και είπε τότε ο φίλος: "γιατί δεν αρχίζουμε να προωθούμε τη λύση της τριχοτόμησης;". Είχαμε μόλις περάσει έξω από το Λήδρα Πάλας και μου φάνηκε πως η πρόταση αφορούσε τη μονιμοποίηση της εγκατάστασης των ειρηνευτών στη νεκρή ζώνη. Στη δυσφορία μου ήρθε η διευκρίνιση. "Εμείς θα καταλάβουμε τη νεκρή ζώνη, όσοι πιστέψαμε ότι μπορούμε να έχουμε λύση, και από τις δύο κοινότητες. Δικαιούμαστε και τον τίτλο της Κυπριακής Δημοκρατίας, και την αυτόματη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και το φυσικό έδαφος για να υλοποιήσουμε ό,τι θεωρούμε μέλλον αυτού του τόπου." Γελάσαμε κι αποχαιρετιστήκαμε στην Πύλη Πάφου...
Τρεις βδομάδες τώρα η παράτολμη πρόταση μου φαίνεται όλο και πιο δελεαστική. Άνθρωποι μετριοπαθείς και γεμάτοι διάθεση για το αύριο μέσα στον παράδεισο της εγκατάλειψης! Άτομα με οικολογικές και ανθρώπινες ευαισθησίες να ξαναβρίσκουμε τα χνάρια του τόπου, ανάμεσα στη χλωρίδα και την πανίδα που ανακατέλαβαν μια ζώνη από τη μία άκρη του νησιού μέχρι την άλλη. Θα διακινούμαστε πιο εύκολα, θα μιλάμε όποια γλώσσα μας βολεύει για να συνεννοηθούμε για τα απαραίτητα, θα ξαναβρούμε την ηρεμία μας μακριά από τον πολιτισμό που "αναπτύσσεται" και από τις δύο μεριές ροκανίζοντας αλύπητα χωράφια, ακτές, ραχούλες και δέντρα! Εντάξει, θα μας αναλογεί λιγότερη θάλασσα, αλλά θα έχουμε τουλάχιστον την ησυχία μας. Πληθυσμιακά θα είμαστε περίπου ισάριθμοι, ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι της Κύπρου, δεδομένων των ποσοστών που καταγράψαμε δηλώνοντας τη διάθεσή μας για λύση και με δεδομένες τις πληθυσμιακές αναλογίες. Θα βρούμε τη γλώσσα, θα βρούμε τη μουσική, θα βρούμε τους τρόπους μέσα από τα κοινά βιώματα και το κοινό μας όραμα. Μην φανταστείτε καμιά κοινότητα των Άμις, θα απολαμβάνουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τον πολιτισμό και θα διακινούμαστε ελεύθερα σε όποια από τις τρεις ζώνες θέλουμε για να δουλέψουμε, να δούμε φίλους, να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες μας. Ίσως με τον καιρό η μειοψηφία της νεκρής ζώνης αρχίσει να κερδίζει έδαφος και να διευρύνεται εδαφικά, μέχρι να καταλάβει ό,τι από την Κύπρο του αύριο της αναλογεί.
Κι αν αποπειραθείτε να μας αποθαρρύνετε λέγοντάς μας ότι θα γίνουμε σάκος του μποξ μεταξύ των ακραίων, να σας θυμίσω πως ούτως ή άλλως η ζωή μας δεν ήταν και πολύ εύκολη σε έναν τόπο που με συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσισε να κλοτσήσει το αύριο. Μόνο να γίνει αποναρκοθέτηση!


της Κατερίνας Στεφάνου

Κωδικός άρθρου: 970017

ΠΟΛΙΤΗΣ - 19/09/2010, Σελίδα: 2

Ανταπόκριση που / σχόλιο για την δικοινοτική εκδήλωση της 1ης Σεπτέμβρη 2010

Την 1η του Σεπτέμβρη τα τ/κ συνδικάτα τζιαι η τ/κ αριστερά εκάμαν το παράδοση τα τελευταία χρόνια να οργανώνουν πορεία με αίτημα την λύση του Κυπριακού τζιαι την επανένωση της χώρας. Που το 2008 με σιήλλια ζόρκα εκαθιερώσαμεν το να οργανώνουνται δικοινοτικά τούτες οι εκδηλώσεις. Δειλά δειλά πρόπερσι εκάμαμεν 2 πορείες τζιαι εσυναντηθήκαμεν στην νεκρή ζώνη μπροστά που το Λήδρα Πάλας όπου ανάψαμεν τζιερούθκια για τους νεκρούς των πολέμων τζιαι για την ελπίδα της ειρήνης. Πέρσι ήμασταν πιο αποφασιστικοί – εστήσαμεν σκηνή μέσα στο δρόμο τζιαι εκάμαμεν τζιαι μια μιτσιά συναυλία. Κάποιοι τ/κ συντρόφοι τζιόλας εστήσαν τσιατήρκα με σκοπό να μείνουν τζιαμέ μέσα στην μέση...εν ήταν πολλοί τζιαι ήταν ψιλο-αυθόρμητη η φάση - εσηκώσαν τους σχετικά γλήορα οι στρατιώτες του ΟΗΕ...Κόντρα στην απάθεια τζιαι την αδιαφορία, κόντρα τζιαι στο ρεύμα της διχοτόμησης που άρκεψεν να ριζώννει πλέον τζιαι στα μυαλά πολλών Κυπραίων. Το στάτους κβο του διαχωρισμού έσιει μιαν εκπληχτική δύναμη να αυτο-αναπαράγεται τζιαι η προοπτική της επανένωσης φαίνεται να εν πολλά μακριά για να γοητεύσει τον κόσμο. Ήμασταν οι συνήθεις ύποπτοι – (επανα)προσεγγιστές παλιοί τζιαι νέοι κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τζιαι του αντιεξουσιαστικού χώρου στην ποδά μερκά, στην ποτζιεί είσιεν τζιαι αριστερούς συνδικαλιστές ηγέτες τζιαι κομματικές νεολαίες, σταθερά πιο πολλύς κόσμος που μας. Τούτη η διαφορά στην μαζικότητα της κινητοποίησης εν ακόμα πιο μεγάλη άμαν σκεφτεί κανένας ότι οι ε/κ εν πολλά πιο πολλοί πληθυσμιακά. Τζιαι εφάνηκεν έντονα στην Πρωτομαγιά του 2009 όπου για πρώτη φορά μετά το 1958 έγινεν κοινά συνδιοργανωμένη δικοινοτική γιορτή. Τότες κάπου 1000 τ/κ ανασυνταχτήκαν μετά το οδόφραγμα τους τζιαι εμπήκαν δυναμικά βροντοφωνάζοντας μέσα στο γήπεδο της Τσιεντίν Καγιά κάμνοντας τες μερικές εκατοντάδες ε/κ να συνειδητοποιήσουν την διαφορά μιας κοινότητας που έζησεν αντι-εθνικιστική εξέγερση τζιαι της δικής τους που εν είσιεν τούτη την εμπειρία...

Διαμαρτυρία Ε/Κ και Τ/Κ πυροσβεστών στις Βρετανικές Βάσεις Μαζί για το μεροκάματο

Εκατόν είκοσι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι πυροσβέστες στις Βρετανικές Βάσεις, κατήλθαν χθες το πρωί σε δίωρη στάση εργασίας, απαιτώντας όπως οι εργοδότες τους σεβαστούν τους όρους εργασίας που προβλέπονται από τις συμβάσεις τους.
Οι διαμαρτυρόμενοι συγκεντρώθηκαν στη Βάση της Επισκοπής, διαδηλώνοντας για δύο ώρες με πλακάτ κι αξιώνοντας να διαβουλευτούν με τους εργοδότες τους στη λεπτομέρεια για τα νέα σχέδια που θέλουν να εφαρμόσουν «προς βελτίωση των ικανοτήτων τους». Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των εργαζομένων της συντεχνίας ΣΕΚ στις Βάσεις, κ. Χρίστο Τζιαπούρα, οι Βρετανοί προβαίνουν μόνο σε ανακοινώσεις κι αρνούνται να συζητήσουν με τους ενδιαφερόμενους κι επηρεαζόμενους τα σχέδιά τους σε όλες τις φάσεις.
Στην ουσία, κατά τον συντεχνιακό, καταστρατηγούν ετσιθελικά όσα μέχρι τώρα προβλέπονται στις συμβάσεις που έχουν υπογράψει οι δύο πλευρές.
Οι πυροσβέστες, που εξαναγκάζονται να συμπληρώσουν και να καταθέσουν φόρμες βελτίωσης των ικανοτήτων τους, αντιδρούν στο «εργασιακό τους φακέλωμα», υποψιασμένοι πως έντεχνα οι Βρετανοί προωθούν αυτές τις διαδικασίες, που θα τους διευκολύνουν στην απόλυση αριθμού εργαζομένων.
Με το ίδιο «σύστημα» καταγγέλλεται, επιχειρείται να γίνει κι ο εσωτερικός διακανονισμός και των άλλων υπηρεσιών εντός των Βρετανικών Βάσεων. Πρόσφατα με ανακοίνωσή τους, οι Βάσεις έκαναν γνωστές τις εξελίξεις σε σχέση με το Project WAVELL για τις Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου (BFC), που αποσκοπεί στη βελτίωση της παροχής υπηρεσιών επιχειρησιακής στήριξης μέσα από την ανάθεση εργασιών σε αναδόχους.
Στην ανακοίνωση τονίζεται πως αναπόφευκτα θα υπάρχουν ορισμένες απώλειες σε θέσεις εργασίας προκειμένου να επιτευχθεί η αποδοτικότητα, αλλά οι περιπτώσεις αυτές θα περιοριστούν στο ελάχιστο και θα τύχουν ευαίσθητου χειρισμού σύμφωνα με τους Κανονισμούς Απασχόλησης Πολιτών.
Οι διαμαρτυρόμενοι πυροσβέστες, σύμφωνα με τον κ. Τζιαπούρα, θα επανέλθουν με κλιμάκωση των μέτρων διαμαρτυρίας τους, αν δεν επιδειχτεί καλή θέληση για διάλογο από την πλευρά των Βάσεων. Στην ίδια κατεύθυνση αναμένεται κατά τον συντεχνιακό να κινηθούν κι οι 600 Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι στις Βάσεις, αφού φαίνεται να ακολουθείται η ίδια τακτική καταπάτησης των συμφωνηθέντων στις συμβάσεις τους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Κωδικός άρθρου: 939171
ΠΟΛΙΤΗΣ - 08/04/2010, Σελίδα: 40