Σημειώσεις 54 – 12/12/2016

Η ανάλυση του ε/κ Όχι στο δημοψήφισμα του 2004 υπήρξε η πρώτη μου επιστημονική εργασία στα πλαίσια μεταπτυχιακής διατριβής στην Πολιτική Κοινωνιολογία. 

Ερμήνευσα τότε το πλειοψηφικό ε/κ Όχι στη βάση 4 αξόνων:

α) της διάχυτης ιδέας μιας ουσιαστικής ελληνικότητας της Κύπρου και άρα της πίστης σε ένα ανώτερο δικαίωμα/προνόμιο των ε/κ στη χώρα και απόρριψη της δικοινοτικής πολιτικής ισότητας 

β) του φόβου της Τουρκίας και ως προϊόν ιστορικού τραύματος και ως γεωπολιτική και δημογραφική απειλή

γ) του κόστους της λύσης που θα επωμίζονταν οι ε/κ ως η οικονομικά πιο εύρωστη κοινότητα

δ) της ευρωπαϊκής παραμέτρου που λειτουργούσε ως φαντασιακή θωράκιση της ε/κ κοινότητας και ενίσχυση της ε/κ θέσης

Και έγραφα το φθινόπωρο του 2004 ότι εσωτερικά στην ε/κ κοινότητα το δημοψήφισμα είχε δυο συνέπειες: α) την σχηματοποίηση του τι είναι και τι μπορεί να είναι η «λύση» πέραν από την αφηρημένη της πρόσληψη και τους ευσεβοποθισμούς και β) τη διάρρηξη της πολιτικής ενότητας των ε/κ σε επίπεδο κοινωνίας μέσα από την αποκρυστάλλωση δυο ισχυρών μειοψηφιών, των επανενωτικών και των διχοτομιστών και μιας σιωπηλής πλειοψηφίας που κάνει υπομονή και που δεν είναι δεδομένη ούτε για την επανένωση ούτε για την διχοτόμηση.

Σήμερα που στεκόμαστε, σε περίπτωση κατάληξης των συνομιλιών; Το σίγουρο είναι ότι η εποχή της αθωότητας έχει τελειώσει οριστικά και οι δυο μειοψηφίες των επανενωτικών και των διχοτομιστών έχουν ισχυροποιηθεί. Όμως ποια από τις δυο θα καταφέρει να πλειοψηφήσει; Δεν φαίνεται να υπήρξαν ουσιαστικές μεταβολές στους 2 πρώτους λόγους σε επίπεδο κοινής γνώμης – ίσως μια επιδείνωση της τουρκοφοβίας ως αποτέλεσμα της αυταρχικής στροφής του Ερτογάν τα τελευταία χρόνια. Όμως στους άλλους 2 λόγους φαίνεται να υπάρχουν σημαντικές μεταβολές. Καθώς η εποχή της ε/κ ευμάρειας και των ευρω-ψευδαισθήσεων τελείωσε, για την πλειοψηφία η λύση σήμερα έχει περισσότερες οικονομικές προοπτικές παρά κινδύνους και η μη λύση περισσότερους κινδύνους παρά προσδοκίες ενίσχυσης της ε/κ θέσης. Αυτό σε συνάρτηση με το ότι θα έχουμε προϊόν συμφωνίας και όχι επιδιαιτησίας ενώπιον μας σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα, καθιστά την επικύρωση μιας πιθανής συμφωνίας σε δημοψήφισμα μια εφικτή προοπτική. 

Το αν αυτή θα πραγματοποιηθεί ή όχι όμως, θα εξαρτηθεί τελικά από τους ανθρώπους …που φτιάχνουν την δική τους ιστορία σε συνθήκες δοσμένες από το παρελθόν.

Σημειώσεις 53 – 20/6/2015

Η κατάσταση στην Ελλάδα, τραγική και θλιβερή εδώ και χρόνια, γίνεται τώρα ιδιαίτερα επικίνδυνη. Ο Σύριζα που απογειώθηκε και εδραιώθηκε το 2012 πατώντας πάνω στη λαϊκή δυσφορία που επέφερε η βαρβαρότητα της μνημονιακής διαχείρισης της κρίσης αλλά και κεφαλαιοποιώντας τις κινητοποιήσεις της περιόδου 2006-2008 και κυρίως της περιόδου 2010-2011, δεν έχει άλλη επιλογή παρά έστω και στο παρά πέντε, να στραφεί ξανά προς στην κοινωνία.

Ο Σύριζα έχει σοβαρές ευθύνες διαχρονικά αλλά και τα τελευταία χρόνια για την εξιδανίκευση της αφηρημένης έννοιας της «Ευρώπης», την πολιτική προσκόλληση πάση θυσία στην ευρωζώνη και το θόλωμα των πραγματικών ζητημάτων και διακυβευμάτων, που στην καλύτερη περίπτωση υπέθαλψαν ψευδαισθήσεις και στη χειρότερη αποπροσανατόλισαν τον ελληνικό λαό. Κυρίως φέρει βαρύτατες ευθύνες για την αποστράτευση του κινήματος και την ανάθεση των διεκδικήσεων στο κοινοβούλιο και μετά στην κυβέρνηση.

Ήδη χάθηκε απίστευτος χρόνος. Τόσος πολύς που τα κέντρα εξουσίας της Δύσης με την βοήθεια των ντόπιων αστικών κατεστημένων κατάφεραν να δημιουργήσουν τις βάσεις για μια μικροαστική φιλοδυτική παρουσία στο δρόμο. Μια παρουσία που σε στυλ Ουκρανίας θα χρησιμοποιηθεί για παραγωγή θεάματος για εσωτερική και διεθνή κατανάλωση με στόχο είτε την υποταγή είτε τον εξαναγκασμό σε παραίτηση της ελληνικής κυβέρνησης.

Αν ο βασικός κορμός του αντι-μνημονιακού κινήματος του 2010-2011 και των ψηφοφόρων του Σύριζα δεν κινητοποιηθεί άμεσα, μαζικά και αποφασιστικά, τα πράματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα για την Αριστερά και την Ελλάδα. Αν αφεθούν οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις να πάρουν το προβάδισμα και στο δρόμο, η όποια ελπίδα για την ουσιαστική αμφισβήτηση της ευρωενωσιακής βαρβαρότητας σβήνει.

Από αύριο χρειάζεται διαρκής λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στους εκβιασμούς των δανειστών και των εγχώριων υποτακτικών τους. Το επίκεντρο της αναμέτρησης είναι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα και ο Σύριζα αλλά η σημασία του αγώνα ξεπερνά κατά πολύ το ελληνικό πλαίσιο και το κομματικό επίπεδο.

Σημειώσεις 52 – 6/5/2015

Το πόσο μεγάλο είναι το θράσος των μεγαλοκαρχαριών του λιανικού εμπορίου έχει φανεί εδώ και καιρό – όταν εμπόδιζαν προσπάθειες συνδικαλιστικής οργάνωσης, όταν καταπατούσαν τη νομοθεσία για τον κατώτατο μισθό, όταν υπονόμευαν τις συμβάσεις για την υπερωριακή απασχόληση, όταν πλήρωναν μέρος του μισθού των εργαζομένων με κουπόνια, όταν απέφευγαν να πληρώσουν τις οφειλές τους στο κράτος, όταν καταπατούσαν κάθε έννοια ισονομίας κερδίζοντας ειδικές ελαφρύνσεις, χαλαρώσεις και χάρες με ύποπτες διαδικασίες και πολιτικές πλάτες.

Τα τελευταία χρόνια με την κρίση, αφού απέλυσαν εργαζόμενους και έβαλαν αυτούς που έμειναν να δουλεύουν πιο εντατικά, αφού μετέτρεψαν εργαζομένους πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης δουλεύοντας σχεδόν τις ίδιες ώρες, αφού κατάργησαν ντε φάκτο την έννοια της υπερωριακής αμοιβής, αφού έσπρωξαν στο κλείσιμο διάφορες μικρές επιχειρήσεις μέσα από την μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο Mall, αφού εξευτέλισαν μια μερίδα εργαζομένων τους βάζοντας τους να διαδηλώνουν για το δικαίωμα των εργοδοτών τους να πλουτίζουν σε βάρος τους, αφού εκμεταλλεύτηκαν την ανεπάρκεια του κράτους δικαίου και του κράτους πρόνοιας και την ανάγκη μερικών εκατοντάδων ανθρώπων για έστω 200 και 300 ευρώ, τώρα απαιτούν ανοιχτά και απροκάλυπτα να επιβληθούν στην κοινή γνώμη και να ωθήσουν την βουλή να νομιμοποιήσει και να μονιμοποιήσει αυτή την κατάσταση. Ένα είναι το σίγουρο – ό,τι και αν κάνει η βουλή, αυτοί δεν θα σταματήσουν εδώ. Ο μόνος που μπορεί να βάλει όρια στην ασυδοσία και τον αυταρχισμό τους, στην υποτίμηση της αξιοπρέπειας και της νοημοσύνης της κοινωνίας είναι η ίδια η κοινωνική πλειοψηφία που χρειάζεται επιτέλους να πάρει θέση.  

Όχι στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής. Όχι σε μια χώρα, απέραντη αγορά.

Σημειώσεις 51 – 10/9/2014

Μα τι ήταν η προεδρία του δικηγόρου της Λαϊκής στην επιτροπή οικονομικών που αποφάσιζε να της δώσει δημόσιο χρήμα, ή η φυγάδευση των εκατομμυρίων του συμπεθέρου του Προέδρου την παραμονή του κουρέματος καταθέσεων μπροστά στην νομική εκπροσώπηση του Βγενόπουλου ενάντια στην Δημοκρατία από την κόρη της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας τζιαι την δήλωση του Γενικού Εισαγγελέα ότι αυτά είναι business as usual?

“αυτού του είδους οι συγγενικές σχέσεις και διασυνδέσεις είναι συχνά φαινόμενα”

“ουδεμία σχέση είχα ή έχω με το Δικηγορικό γραφείο Αντρέα Γιωρκάτζη”

Δεν πηγαίνει παρακάτω, τώρα φτάσαμε στο πάτο!

Σημειώσεις 50 – 23/7/2014

Οι συζητήσεις για δήθεν ένταξη του πολιτειακού μοντέλου της ομοσπονδίας σε ύλη μαθήματος στη μέση εκπαίδευση δεν μπορούν παρά να προκαλούν ένα πικρό χαμόγελο. Όταν πεθαίνει μια προοπτική, καθιερώνουν την αναφορά της – κάποιοι βέβαια ελπίζουν ότι θα ξαναζωντανέψει. Η αλήθεια είναι ότι όταν πεθάνει κάτι δεν ξαναζωντανεύει – μπορεί το πολλύ να περάσει στην μνήμη, να εμπνεύσει και να μπολιάσει το καινούργιο, ποτέ όμως να επιστρέψει ως προοπτική. Η οριστική επικράτηση του εθνοτικού εθνικισμού ως πλαίσιο του αντι-αποικιακού αγώνα ήδη από την δεκαετία του 1940 και του 1950 σκότωσε την προοπτική της κοινής πατρίδας. Το αίμα του 1964 και του 1974 σκότωσε την προοπτική του δικοινοτικού ανεξάρτητου κράτους και το Όχι στο δημοψήφισμα του 2004 σκότωσε την προοπτική της ομοσπονδιακής επανένωσης. Αυτή είναι η αλήθεια και οι ευθύνες διαφορετικές και διαβαθμισμένες αλλά βαρύτατες για όλους τους πολιτικούς χώρους. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για κατανάλωση των αφελών, των βολεμένων της διχοτόμησης και των ηλιθίων.     

Σημειώσεις 49 – 21/7/2014

Άλλος ένας κύκλος σφαγής στη Γάζα από μια πάνοπλη και αδίστακτη πολεμική μηχανή που υποστηρίζεται από μια στρατιωτικοποιημένη και ιδιαίτερα εθνικιστική κοινωνία. Στο ίδιο έργο θεατές μπορεί να πει κάποιος. Όμως εμείς εδώ στην Κυπριακή Δημοκρατία, τον στρατηγικό πλέον σύμμαχο του κράτους του Ισραήλ, δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από τον περιορισμένης ευθύνης ρόλο του θλιμμένου θεατή. Στον βαθμό που η κυπριακή κοινωνία δεν αντέδρασε και δεν αντιδρά στην ανάπτυξη των υφιστάμενων στενών σχέσεων ενεργειακής, πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας Κύπρου-Ισραήλ, όσο πικρό και αν ακούγεται, είναι και δικές μας αυτές οι βόμβες που πέφτουν σήμερα στη Γάζα. Στο βαθμό που σε αυτό το κράτος στράφηκε στα πλαίσια της πολιτικής της ενέργειας και της ασφάλειας της η Κυπριακή Δημοκρατία, στο βαθμό που αυτή η πολεμική μηχανή φιλοξενήθηκε σε στρατιωτικές ασκήσεις στην Κύπρο, δεν μπορεί παρά να έχουμε και εμείς το μερτικό μας για την ανοχή και τη συνέχιση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Οπόταν πέραν από την Ισραηλινή πρεσβεία, θα έπρεπε η σημερινή πορεία διαμαρτυρίας να στραφεί και σε άλλες κυπριακές κατευθύνσεις...  

Σημειώσεις 48 – 15/7/2014

Η καθιέρωση ενός σημαίνοντος ακολουθεί την εδραίωση ενός σημαινόμενου στο κοινωνικό φαντασιακό. Η 15η Ιουλίου του 1974 πέραν που τραυματική στιγμή με τραγικές συνέπειες, ήταν ένα σημείο καμπής, όπου μέσα στο χάος αναδείχτηκε η πολιτική ισχύς της ανεξαρτησιακής θέσης στη λαϊκή συνείδηση, όπου διαφάνηκε μαζί με τες αντιφάσεις τζιαι τα ευτράπελα, η “ενηλικίωση” τούτης της χώρας.  

Σημειώσεις 47 – 18/6/2014

Ακόμα ένα αποφασιστικό βήμα στην πορεία θεσμοθέτησης της φτωχοποίησης της κοινωνίας γίνεται σήμερα με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Ουσιαστικά δεν πρόκειται απλά για μια αναδιανομή της επιδοματικής πολιτικής στην οποία κάποιων τα υφιστάμενα επιδόματα θα μειωθούν έτσι ώστε να επεκταθεί η δεξαμενή των δικαιούχων ατόμων. Και είναι αμφίβολο αν το μέτρο αυτό θα κλείσει τα κοινωνικά παντοπωλεία. Μάλλον εδώ γίνεται ένας ευρύτερος σχεδιασμός διαχείρισης του αυξανόμενου πληθυσμού των φτωχών που θα περιλαμβάνει αυξημένη επιτήρηση, εμπέδωση της νέας συνθήκης – εγκαταλείπεται το παραμύθι της προσωρινότητας της κρίσης κλπ – αλλά και προσαρμογής των καταναλωτικών συμπεριφορών στα νέα δεδομένα. Το μέτρο αυτό πρέπει να ιδωθεί σε συνάρτηση με τα άλλα στην αγορά εργασίας. Το κράτος εδώ ακολουθεί την αγορά – όταν οι μισθοί των νεοπροσληφθέντων έπεσαν στα 600 με 800 ευρώ, ήρθαν τα σχέδια επιδότησης των εργοδοτών ως επιβράβευση και κανονικοποίηση της νέας τάξης πραγμάτων. Όταν η νεολαία αναγκάστηκε να επιστρέψει στους γονείς ή να μην φύγει καν από το πατρικό σπίτι λόγω ανεργίας, υπο-απασχόλησης και χαμηλών μισθών, έρχεται σήμερα η θεσμοθέτηση της ταξινόμησης των ατόμων κάτω των 28 ετών ως εξαρτώμενα των γονιών τους έτσι ώστε να μην δικαιούνται καν να αιτηθούν τα 480 ευρώ που θα διαμοιραστούν εν είδη της νέας φιλανθρωπίας σε αυτούς που το κράτος θα ορίσει ως ευρισκόμενους μεταξύ του ορίου της φτώχειας και του ορίου της πείνας.    

Σημειώσεις 46 – 23/5/2014

Έτσι για να το εμπεδώσουμε, η Κυπριακή Δημοκρατία αναγκάστηκε το 2003-2004 να δώσει ταυτότητες στους τουρκοκύπριους (μόνο σε αυτούς που έχουν δυο γονείς τουρκοκύπριους, να μην ξεχνιόμαστε) λόγω εξωτερικής πολιτικής πίεσης για να αποφύγει την αναγνώριση της ΤΔΒΚ. Αναγκάστηκε μετά από δικαστική καταδίκη το 2006 να δώσει δικαίωμα ψήφου σε όσους τ/κ πολίτες της κατοικούν στις περιοχές που ελέγχει, στη βάση της μη ρατσιστικής διάκρισης. Σήμερα αναγκάστηκε και πάλι από την πίεση της ΕΕ για να αποφύγει τους τ/κ παρατηρητές στο ευρωκοινοβούλιο, να δώσει δικαίωμα ψήφου στις ευρωεκλογές σε όσους τ/κ πολίτες της έχουν τις ταυτότητες της. Αλλά η κυβέρνηση και η βουλή εν τη σοφία τους και η δημοσία υπηρεσία επίσης εν τη σοφία της εκαταφέραν να δώσουν δικαιώμα ψήφου μόνο περίπου στα 2/3 των τ/κ πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τζιαι πολλά τους υποθέτω εσκέφτηκεν η ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ σύσσωμη, εξάλλου διαμένουν στο και στηρίζουν το ψευδοκράτος – ίντα που θέλουν;

Το πολιτικό συμπέρασμα ποιον είναι; Ότι παρά τες επί μέρους διαφορές των κομμάτων στην ρητορική, την τακτική, στην μορφή και την ένταση των θέσεων, στο κυπριακό η στάση όλων είναι εθνοκεντρική, επί της ουσίας έσιει που το 1950 επικρατεί η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Τζιαι η υποκρισία τρέσιει που τα ποινάρκα τους ούλλους – οί μόνον τους απορριπτικούς που θέλουν το “ένας άνθρωπος μια ψήφος” γιατί εν δημοκράτες ιμιsh τζιαι εν αναγνωρίζουν εθνοτικές ταυτότητες (των άλλων εννοείται, όι τες δικές τους) αλλά τζιαι τους φιλελεύθερους που εν ήβραν τίποτε να πουν για την νοθεία, τζιαι τους ακελικούς που ψελλίζουν κάτι σε στυλ “εγιώ εν τζιαι, εν οι άλλοι αφού”. Αφαιρέθηκε μεταξύ άλλων το δικαίωμα ψήφου στους Ουμίτ Ινατσί, Σιενέρ Ελτζίλ και Γκιουβεν Βάρουγλου της συντεχνίας των δασκάλων που εκάμαν ανοιχτό κάλεσμα στους τ/κ να παν να ψηφίσουν, στον γιο ενός τ/κ υποψηφίου, τον σύζυγο άλλης τ/κ υποψηφίου...

Δεν έχει τόση σημασία σε ποιο βαθμό αυτό είναι αποτέλεσμα ανικανότητας και σε ποιο βαθμό ρατσιστικής συμπεριφοράς. Η πολιτική εξουσία στο σύνολο της: κυβέρνηση, βουλή, ανώτεροι γραφειοκράτες των υπουργείων, μας απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι ζούμε σε ένα μίζερο ψευδοκράτος. Κυβέρνηση και κόμματα κρατούν και κρατιούνται με νύχια και με δόντια στο ψευδοκράτος της (ελληνο)-Κυπριακής Δημοκρατίας. Και ας μην ξαναπεί κανένας ότι υπάρχει δήθεν ε/κ κόμμα ενάντια στο στάτους κβο. Αναμένω πάντως με ενδιαφέρον την καταγγελία στο ΕΔΑΔ και την νέα καταδίκη που λογικά έρχεται.

Σημειώσεις 45 – 23/5/2014

Ο Χρυσόστομος ΙΙ έκανε μια ενδιαφέρουσα δήλωση μετά που είδε τον Μπάιτεν της οποίας η λογική προέκταση αξίζει να καταγραφεί, μεταξύ άλλων γιατί όπως λέει και η παροιμία, απού μιτσήν τζιαι απού πελλόν μαθαίνεις την αλήθκεια.

«Τού τόνισα ότι η λύση δεν πρέπει να είναι ετεροβαρής, διότι η πλευρά, που θ’ αδικηθεί, θα καραδοκεί να βρει την ευκαιρία ν’ αναποδογυρίσει τα πράγματα», δήλωσε ο Αρχιεπίσκοπος.

Αφού όπως ξέρουμε και μαθαίνουμε από τα σχολεία η Ζυρίχη ήταν άδικη καθώς έδινε υπερπρονόμια στους τουρκοκύπριους, τότε αν ευσταθεί ο χρυσοστομικός συλλογισμός περί αιτιακής σχέσης μεταξύ αδικίας και κίνησης ανατροπής τότε οι ευθύνες για την κατάρρευση του δικοινοτικού κράτος το 1963, δεν μπορεί παρά να βαραίνουν τους ελληνοκυπρίους. 

Σημειώσεις 44 – 18/5/2014

Αυτές οι εκλογές, σε αντίθεση με άλλες, έχουν πολλή πλάκα με το ρεκόρ συνδυασμών και υποψηφίων. Αν οι εκλογές είναι γενικά η περίοδος των εκπτώσεων, σήμερα οι καταναλωτές έχουν και φτηνές τιμές αλλά και ποικιλία για όλα τα γούστα. Και όμως, όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, με την πρόσθεση στους εκλογικούς καταλόγους και όσων τουρκοκύπριων η (ελληνο-) Κυπριακή Δημοκρατία αναγκάστηκε από την ΕΕ να δώσει σήμερα δικαίωμα ψήφου, αυτοί που αρνούνται να ψηφίσουν είναι πολύ περισότεροι από αυτούς που ψηφίζουν. Για δες καιρό που διάλεξα να πάω να ψηφίσω.

Σημειώσεις 43 – 19/4/2014

Το περίκλειστο για πολλές δεκαετίες Βαρώσι, με τα δέντρα που φύτρωσαν μέσα στα κτήρια, τα ερπετά, τα πουλιά και τα άλλα ζωντανά που εδώ και πολλές γενιές το έκαναν σπίτι τους, είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για θεαματική κατανάλωση. Πέραν από την πολιτική του λειτουργία ως εργαλείο διαπραγμάτευσης, την οικονομική του σημασία ως προορισμός επενδύσεων και ανάπτυξης, την ευρύτερη ιδεολογική και συναισθηματική του χρησιμότητα σε σχέση με την διαχείριση της κοινής γνώμης, έχει θεωρώ και ένα άλλο ειδικό βάρος, που ίσως τελικά να είναι και το πιο ουσιαστικό – τα κινηματογραφικά πλάνα που μπορεί να δώσει. Ταιριάζει γάντι και στην Αμερικάνικη φαντασίωση ως πόλη φάντασμα και βέβαια στην Αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος. Να δείτε που πριν τους πολιτικούς μηχανικούς θα μπουν οι κάμερες, πριν τους εκσκαφείς οι ηθοποιοί και πριν επιτραπεί στους παλιούς του κατοίκους να μπουν μέσα θα έχουν ήδη παραχθεί και δυο τρεις ταινίες και ντοκυμαντέρ. Να δείτε που τελικά τα λεφτά για την ανοικοδόμηση του Βαρωσιού θα βγουν από τις διαφημίσεις..

Σημειώσεις 42 – 3/2/2014

Κανεί με τον Ττόμυ κοπέλια! – το θέμα δεν ήταν ποττέ το άτομο. Ήταν πάντα η δομή τζιαι ο θεσμός. Ο Ττόμυς απλά “ήβρεν τζιαι κάμνει”. Στο κάτω κάτω ας αναλάβουν τζι' οι χριστιανοί τες ευθύνες τους! Τζιαι να αναλάβουν τζιαι ούλλοι οι μετέχοντες στες χριστιανικές τελετές τζιαι δοξασίες, τζιαι αριστεροί τζιαι φιλελεύθεροι, τες δικές τους ευθύνες για την ανοχή, τη διατήρηση τζιαι την αναπαραγωγή της συγκεκριμένης δομής εξουσίας που επιτρέπει στον κάθε Ττόμυ να φκάλλει την γλώσσα του περίπατο τζιαι να μας επιβάλλει την αποψάρα του τζιαι τα συμφέροντα του τόσον ωμά που τα μεγάφωνα.

Σημειώσεις 41 – 21/1/2014

Πολλοί αναφέρονται στο θράσος, την αντιδραστικότητα, την ανηθικότητα και τη ψευτομαγκιά των κειμένων του Δημήτρη Γεωργιάδη του Πολίτη. Όλα αυτά είναι βέβαια δεδομένα και αυτονόητα για έναν τύπο που ανάλαβε να πουλά εκδούλευση στην εργοδοσία με αντάλλαγμα απλά να είναι το πρώτο μωρό στη πίστα. Αυτό που πραγματικά όμως ξεχωρίζει τα κείμενα του από αυτά των υπολοίπων παπαγάλων του κεφαλαίου είναι νομίζω μια μοναδική ηλιθιότητα που τον κάνει πραγματικά να πιστεύει ότι οι επιφανειακοί του συλλογισμοί αποτελούν και οικονομικές ή πολιτικές αναλύσεις. Βέβαια το ότι διατηρεί τη θέση του οικονομικού συντάκτη για τόσα πολλά χρόνια αναδεικνύει αν μη τι άλλο περίτρανα τι κιτρινοφυλλάδα είναι ή κατάντησε τελικά ο Πολίτης.

το τελευταίο του κτύπημα εδώ http://disdaimona.blogspot.com/2014/01/blog-post_21.html 

Σημειώσεις 40 – 29/12/2013

Ο ενισχυμένος γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Κύπρου συνίσταται στην εξυπηρέτηση των πολεμικών πλοίων των μεγάλων δυνάμεων που περιπολούν στην Ανατολική Μεσόγειο και σταθμεύουν ενίοτε στην Λεμεσό για καύσιμα και ξεκούραση των πληρωμάτων τους. Δεν είμαστε απλά ένα οικόπεδο που το καταπατούνε, κύριοι. Δεν είμαστε μόνο πάρκινγκ αλλά και σημείο εξυπηρέτησης.

Σημειώσεις 39 – 13/12/2013

Η στήριξη των ΛΟΑΤ ατόμων μπορεί να είναι γενικά προοδευτική, φιλελεύθερη ή απολιτίκ πράξη – αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν φορείς αυτής της πράξης να έχουν κατεστημένες, συντηρητικές ή και ακροδεξιές θέσεις και αντιλήψεις ευρύτερα. Το ότι η ΛΟΑΤ κοινότητα της Κύπρου για παράδειγμα εμφανίστηκε ανοιχτά μόλις πριν μερικά χρόνια και όχι πριν μερικές δεκαετίες δεν μπορεί να είναι ένα τυχαίο ή άσχετο γεγονός.

Σημειώσεις 38 – 15/11/2013

Το ότι η ελίτ, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια διαχείρισης της κοινής γνώμης υποτιμά την νοημοσύνη του λαού είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο. Αυτό που όμως τελικά θα πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο είναι το πόσο ο λαός υποτιμά την δική του νοημοσύνη επιτρέποντας στην οικονομική και πολιτική ελίτ να τον κοροϊδεύει τόσο ξεδιάντροπα. Το ότι βρίσκει το θράσος ο κάθε καραγκιόζης του συνδέσμου εργοδοτών να ζητά 20% αποκοπή του κατώτατου μισθού για χάριν των ανέργων ή ο κάθε καραγκιόζης της βουλής να εξαγγέλλει φιλανθρωπίες για τις ευάλωτες ομάδες από επιπλέον αποκοπές στους μισθούς είναι από μόνο του ενδεικτικό της κατάντιας του εργατικού κινήματος. Το ότι πρόκειται για τους ίδιους καραγκιόζηδες που επέβαλαν με τις πολιτικές τους και τις πολιτικές των πατρόνων τους λιτότητα, απολύσεις, αποκοπές μισθών και αποκοπές επιδομάτων στις ευάλωτες ομάδες, κάνει το θέατρο της αστικής ελεημοσύνης με το εργατικό εισόδημα, μαύρη κωμωδία. Το θλιβερό βέβαια, είναι ότι σε μια κοινωνία όπου προσκυνούν κάρες, αυτή η αλληλεγγύη των κανιβάλων και του φτηνού θεάματος είναι γκραντ σουξέ, όπως έδειξαν άλλωστε οι δεκάδες χιλιάδες συμμετέχοντες στις συναυλίες για τους φτωχούς σε αντίθεση με τις μερικές εκατοντάδες στις πορείες ενάντια στο μνημόνιο της φτωχοποίησης.    

Σημειώσεις 37 – 23/10/2013

Δεν τρέφω καμιά συμπάθεια στο Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Ούτε στον θεσμό και τις πολιτικές που εξ' υπαρχής και εξ' ορισμού υπηρετεί, ούτε και στο πρόσωπο του Πανίκου Δημητριάδη, ενός τεχνοκράτη για τον οποίο φαίνεται ότι οι πολιτικές θέσεις μετρούνται με αριθμούς και υπάγονται σε κανόνες αποτελέσματος. Δεν με ενθουσίασαν ποτέ οι λάιτ σοσιαλδημοκρατικές του ευαισθησίες, παρά το ότι έβλεπα σε αυτές τεράστια πρόοδο σε σχέση με τον χαμηλής αντίληψης και απύθμενου θράσους νεοφιλελεύθερο ταλιμπάν που αντικατέστησε.

Η επίθεση λάσπης όμως που δέχεται συντονισμένα σήμερα από σύσσωμο το μπλοκ της πολιτικής και μηντιακής εξουσίας είναι πέραν από αισχρή και γελοία, βαθιά επικίνδυνη. Αυτό που συμβαίνει είναι καθαρός τραμπουκισμός, για άλλη μια φορά με την ανοχή και συνενοχή των δήθεν φιλελεύθερων – παρά το ότι πρόκειται για θεσμό και πρόσωπο στις προδιαγραφές τους: ανεξάρτητο από την μικροπολιτική, ουδέτερο και επαγγελματικό στην δουλειά του, ευρωσυστημικό και μνημονιακό στην λειτουργία του.

Βέβαια πέραν από τις θεαματικές και υστερικές φούσκες και τη συντεταγμένη και κατευθυνόμενη δαιμονοποίηση δήθεν για την άδεια του και το μισθό του, για τις κάμερες στους διαδρόμους του κτιρίου, τους φρουρούς του και την αμοιβή του οίκου Albarez and Marshal που έβγαλε διάφορα στην επιφάνεια για τις ματσαράγκες των κυπρίων τραπεζιτών, πρέπει να υπάρχουν και πραγματικοί λόγοι για να ζητούν την απομάκρυνση του διάφοροι παίχτες και τα πιόνια τους. Είναι πολλά τα λεφτά και πολλύς ο δρόμος ακόμα.....τεράστια τα συμφέροντα σε σχέση με το τσιφλίκι της τράπεζας Κύπρου, τους μεγαλο-επιχειρηματίες και τα μη εξυπηρετούμενα τους δάνεια, τις διαδρομές των εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων των φυγαδευμένων, το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος και την φοροαποφυγή ευρύτερα...

Σημειώσεις 36 – 19/9/2013

Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή υποδεικνύει ότι η Ελλάδα πάει πλέον να μπει και με το δεύτερο της πόδι στο φασισμό. Όταν πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση σε συνδικαλιστές του ΚΚΕ στον Πειραιά και μάλιστα στο Πέραμα, σημαίνει πως έχει ήδη περάσει ένα όριο. Όταν οι τραμπούκοι φασίστες χτυπούν για να σκοτώσουν και όχι απλά σκοτώνουν καθώς χτυπούν, ο φασισμός βλέπει πλέον κατευθείαν στα μάτια το αστικό κράτος που τον γέννησε. Αν δεν ανακοπεί τώρα, σε πολύ λίγο θα είναι ήδη αργά.

Σημειώσεις 35 – 9/8/2013

 Διάλογος στις κοινωνικές ασφαλίσεις μεταξύ λειτουργού και νεαρού Κυπρίου άνεργου

• “Ήβραμεν σου δουλειά. 400 ευρώ να καθαρίζεις φάρμες”.
• “Μα είμαι τίποτε μαυρούιν”;
  Ηθικόν δίδαγμα: μια κοινωνία που ανέχτηκεν για 2 δεκαετίες να εργοδοτούνται “μαυρούθκια” για 400 ευρώ, έρκεται πόσσω της σήμερα.
  Μπόνους τρακ 1: ο άνεργος που αρνείται εργασία χάνει το ανεργιακό του επίδομα (το οποίο εννοείται πιάννει για μόνο 6 μήνες, 60% του μέσου δηλωμένου μισθού που έπιανεν τον προηγούμενο χρόνο αν κάποιος αιτείται μετά τον μήνα Ιούλη ή τον προ-προηγούμενο χρόνο αν αιτείται πριν τον Ιούλη του τρέχοντος έτους)
  Μπόνους τρακ 2: αα τζιαι να μεν νομίζουν οι ειδικευμένοι τζιαι οι μεταπτυχιακοί εργαζόμενοι/άνεργοι ότι δεν τους αφορά. Σε ένα διδάκτορα μπορεί πχ να προσφερθεί θέση υπεύθυνου πωλήσεων, ελέγχου ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών, γραφέα διοικήσεως, βοηθού γραφείου κλπ κλπ για 600 ευρώ με τις ίδιες συνέπειες αν την απορρίψει. (δαμέ εν μιλώ καν για τους λεγόμενους “επιστήμονες των 500 ευρώ” όπως εκαθιερωθήκαν πλέον, μιλώ για κανονικές θέσεις εργασίας τωρά – αλλά με μισθούς Ελλάδας. Ήδη στα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια πάντως οι μισθοί καθηγητών κυμαίνονται μεταξύ 400 και 800 για μερική και πλήρη απασχόληση αντίστοιχα)