Σε όλα αυτά η Εκκλησία έχει τον όσο ποτέ
επίκαιρο λόγο της.
Με πολλή χαρά για τις «επιτυχίες» βλέπει την
ανθρωπότητα να προοδεύει.
Με αρκετή όμως απορία και έκπληξη τη βλέπει
να… μην βλέπει.
Αλλά και με πολλή συμπάθεια την αντικρύζει να
οδηγείται προς τον Θεό από την απόρριψή Του, να Τον αποδεικνύει με την
αμφισβήτησή Του.
Συχνά τα κοινωνικά αδιέξοδα αποδεικνύονται
μονόδρομοι στη συνάντηση του Θεού. «Τα οφέλη για την
ανθρωπότητα είναι τέτοια που ξεπερνούν όποιους ηθικούς ενδοιασμούς» δήλωσε ο πρόσεδρος της Επιτροπής Υγείας της Μεγάλης
Βρετανίας, Liam Donaldson, με την ευκαιρία της πρόσφατης απόφασης της Βρετανικής Κυβέρνησης
να επιτρέψει τα πειράματα επί ανθρώπινων κυττάρων που προέρχονται από κλωνοποίηση τύπου Dolly.
Η άποψη αυτή εκφράζει με σαφήνεια τη σύγχρονη κοσμική
αντίληψη. Οι ηθικές αξίες έπαψαν να έχουν… αξία. Αξία έχουν μόνον τα λεγόμενα οφέλη.
Αντίθετα, για την Εκκλησία, οι ηθικές αξίες
είναι τέτοιες που οι αναστολές τις οποίες ενίοτε δημιουργούν, ξεπερνούν κάθε
τέτοιο «όφελος» για την ανθρωπότητα.
Για την Εκκλησία ο σεβασμός στη δημιουργία
είναι σεβασμός στο όνομα του Τριαδικού Θεού∙ η επικοινωνία του ανθρώπου με την
κτίση ως κατασκεύασμα του Θεού είναι ατραπός θεογνωσίας.
Οι αξίες
ως αιώνιες είναι ανώτερες από τους όποιους ανθρώπινους νόμους∙ οι σχέσεις
κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων αποτελούν έκφραση και αντανάκλαση
της μεθεκτικής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό∙ το αυτεξούσιο, η ελεύθερη βούληση.
Ο
αρμονικός σύνδεσμος ψυχής και σώματος και η μοναδικότητα
και ιδιαιτερότητα των προσώπων συνθέτουν τον
κύριο άξονα της σωτηρίας και την πολυτιμότερη περιουσία του ανθρώπου, η δε αιώνια προοπτική
και η αίσθηση της ανάγκης του Θεού συναπαρτίζουν τα μέσα με τα οποία μπορεί να
ξεπεράσει τα δεσμά του θανάτου και τους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης του.
Χωρίς
όλα αυτά ο άνθρωπος μπορεί μεν να παρατείνει τη διάρκεια της ζωής του, μπορεί να μεταβάλλει τη μορφή της,
δεν μπορεί όμως να έχει αίσθηση της ζωής ούτε βίωση της ανθρώπινης φύσης του.
Όλα αυτά τα εξασθενίζει η σύγχρονη βιοϊατρική
πρόοδος.
Σκοπός
και στόχος της Εκκλησίας δεν είναι η ανατροπή ή έστω παρεμπόδιση της εξέλιξης,
αλλά η διαρκής υπόμνηση των αιωνίων αρχών και αξιών, που μεταμορφώνουν τον
άνθρωπο από βιολογικό πειραματιστήριο σε εικόνα του Θεού.
Νικόλαος
Χατζηνικολάου, μητρ. Μεσογαίας, Ελεύθεροι από το γονιδίωμα: Προσεγγίσεις Ορθόδοξης Βιοηθικής
Στην πολύπλοκη κοινωνία στην οποία ζούμε, η Εκκλησία πλέον έρχεται πρόσωπο-με-πρόσωπο με πολλά ζητήματα τα οποία απασχολούν την κοινή γνώμη και ίσως να δημιουργούν σχίσματα και εντάσεις στο ευρύ κοινό. Ένα από αυτά είναι και η θέση μας ως προς την ηθική του ανθρωπίνου σώματος και το πως πρέπει να το χειριζόμαστε.
Η Εκκλησία έχει σαφείς θέσεις ως προς το σώμα και το πως πρέπει να άνθρωπος να το μεταχειρίζεται, χωρίς να αναιρείται ποτέ η ελευθερία του ανθρώπου. Στέκεται στον άνθρωπο ως Μητέρα και τον συμβουλεύει για το καλό του και με προοπτική την μετοχή του στην αιώνια ζωή. Η στάση της Εκκλησίας οφείλει και είναι πάντοτε πρώτα φιλάνθρωπη, όπως φιλάνθρωπος είναι και ο Μέγας Αρχιερέας της.
Με τον κ. Πέτρο Παναγιωτόπουλο, επίκουρο καθηγητή Θεολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Με την πάροδο του χρόνου και την εισαγωγή στον χώρο των επιστημών νέων δυνατοτήτων και απαντήσεων σε χρόνιες παθήσεις, εισάγονται επίσης και νέα ερωτήματα σε ότι αφορά την ηθική και δεοντολογία των νέων πρακτικών. Ερωτήματα σχετικά με πράξεις όπως οι εκτρώσεις, η ευθανασία και πολλές άλλες πρακτικές που δημιουργούν πολλές απορίες σε έναν μεγάλο αριθμό ατόμων.
Πως πρέπει η Εκκλησία να προσεγγίσει την εμφάνιση αυτών των πρακτικών; Ποιά είναι η σχέση εκκλησιαστικής ηθικής και ιατρικής δεοντολογίας και πως αυτές από κοινού καθορίζουν την ζωή ενός σύγχρονου ανθρώπου και δη ενός Χριστιανού;
Όποια και αν είναι η απάντηση, πρέπει πάντοτε η ηθική που ακολουθούμε να είναι η ηθική της αγάπης, η μόνη ηθική που διδαχθήκαμε από τον Κύριό μας και η οποία μέχρι και σήμερα καθορίζει την δυτική νοοτροπία και τον δυτικό τρόπο σκέψης. Να είμαστε δηλαδή κοντά στους συνανθρώπους μας υποστηρίζοντάς τους στην ασθένεια και στις δυσκολίες τους.
Με την κ. Μαγδαληνή Τσολάκη, ψυχολόγο, ψυχίατρο και καθηγήτρια Νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ένας γιατρός ανακαλύπτει ότι ένας επιφανής νευροχειρουργός χρησιμοποιεί άστεγους ασθενείς ως πειραματόζωα στις έρευνές του.
Διάλογος προς το τέλος της ταινίας: Έχεις δύο ασθενείς. Έναν σπουδαίο μπάτσο κι έναν μανιακό που έβγαλε όπλο σε λεωφορείο. Ποιόν φροντίζεις πρώτα; Αν θεράπευες τον καρκίνο σκοτώνοντας κάποιον, δεν θα το έκανες; Δεν θα ήταν γενναίο; Ένας νεκρός για να εξαλειφθεί ο καρκίνος; Όταν νόμισες πως ήσουν παράλυτος τι θα έκανες για να ξαναπερπατήσεις; Οτιδήποτε. Μόνος σου το είπες, οτιδήποτε.
Με την ανθρωπότητα να θανατώνεται μέρα με την ημέρα από τρόφιμα που περιέχουν ΓΤΟ, με τη μόλυνση του περιβάλλοντος, το αργό πετρέλαιο, τα πλαστικά, τα chemtrails, τα φάρμακα, τους εμβολιασμούς, την ραδιενέργεια και τις ένοπλες συρράξεις, οι δυνάμεις της νέας τάξης «οραματίζονται» μία νέα κατηγορία «ανθρώπων» ώστε να συνεχιστεί η ύπαρξη μας.
Είναι μία τεχνοκρατία του γονιδιώματος… και όχι απλά μωρά που «σχεδιάζονται» βάσει γενετικών προτιμήσεων των γονέων. Η νέα τεχνοκρατία ονομάζεται διανθρωπισμός και επιστήμονες στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Η.Π.Α έχουν ήδη υποβάλλει προτάσεις ώστε να δημιουργήσουν με απόλυτα νόμιμα μέσα γενετικά τροποποιημένα παιδιά.. Στην πραγματικότητα, έχουν ήδη δημιουργηθεί γενετικά τροποποιημένα ανθρώπινα έμβρυα.
Η εκλεπτυσμένη τεχνολογικά νέα μορφή ευγονικής θα εξυπηρετήσει απόλυτα τις επιδιώξεις των ελίτ. Αν και εξαρχής φαίνεται μία «αθώα» πράξη, η χρησιμοποίηση δηλαδή βλαστοκυττάρων για να υποβοηθηθούν οι γυναίκες με προβλήματα υπογονιμότητας ή να αναπτυχθεί ένα υγιές έμβρυο εντός μίας γυναίκας με μιτοχονδριακή πάθηση, εντούτοις η διαδικασία θα πρέπει να εγείρει σοβαρότατα ηθικά ζητήματα.
Η «βελτίωση», η «ενίσχυση» του ανθρώπινου είδους εκλαμβάνεται από τους ελίτ ως η φυσική εξέλιξη της ανθρωπότητας.. Άνθρωποι που δεν θα διαθέτουν όμως ανθρώπινη φύση.
Για να κατανοήσουμε την έννοια του διανθρωπισμού, θα πρέπει να κατανοήσουμε το φιλοσοφικό υπόβαθρο ενός από τους πρώτους εμπνευστές της, του Julian Huxley, (σ.σ. pentapostagma.gr – αδελφού του Aldous Huxley, συγγραφέα του βιβλίου Brave New World), που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη λέξη Διανθρωπισμός. Ο Huxley αποτέλεσε μέλος της Βρετανικής Κοινότητας Ευγονικής , με την προώθηση της ευγονικής να αποτελεί ασφαλώς τον κύριο στόχο της συγκεκριμένης Κοινότητας.
Τα μέλη του Οργανισμού Ελέγχου Ασφάλειας Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α – FDA ανησυχούν καθώς δεν έχουν υλοποιηθεί αρκετές μελέτες σε ζώα ή σε εργαστηριακές συνθήκες ώστε να γεννηθούν παιδιά με τροποποιημένο γενετικό υλικό, και ο Δρ. Evan Snyder του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών Sanford-Burnhal στην La Jolla της Καλιφόρνια, και προεδρεύων της 25μελούς επιτροπής που θα αποφασίσει για την τελική έγκριση ή μη δήλωσε σχετικά:
«Θεωρώ ότι αποκομίσαμε, σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, την αίσθηση ότι πιθανώς δεν υπήρχαν αρκετά δεδομένα είτε από μελέτες σε ζώα είτε από μελέτες σε in vitro συνθήκες ώστε να προχωρήσουμε με σιγουριά σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους.. δίχως να έχουν απαντηθεί μερικά επιπρόσθετα ερωτήματα».
Τα ερωτήματα όμως δεν είναι λίγα σε αριθμό, και είναι πιεστικά και σοβαρότατα:
– Ποιος θα καθορίσει ποια γονίδια θα «ακυρώνονται» και θα «αχρηστεύονται» και ποια τελικώς θα «αξιοποιούνται»; Ποιος μπορεί να αποτρέψει την μετατροπή της επιστημονικής/γενετικής επικυριαρχίας σε μία τεχνολογικά εξελιγμένη μορφή Σταλινισμού ή Ναζισμού;
– Θα θεωρηθούν ορισμένες φυλές κατώτερες από τις υπόλοιπες, και τα γενετικά τροποποιημένα μωρά θα είναι «διαθέσιμα» μόνο για ορισμένες ομάδες ανθρώπων; Γνωρίζουμε ήδη ότι οι ελίτ θέλουν να διαιωνίσουν το «είδος» τους και να αφανίσουν την ‘αναλώσιμη’ τάξη, όπως αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ο Bill Gates:
“Ο κόσμος κατοικείται σήμερα από 6.8 δισεκατομμύρια ανθρώπους … και ο αριθμός πλησιάζει τα 9 δισεκατομμύρια. Εάν εργασθούμε σοβαρά για να δημιουργήσουμε νέα εμβόλια, διαλύσουμε τα συστήματα υγείας, και παρέχουμε «υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας», τότε θα μπορούσαμε να μειώσουμε αυτόν τον αριθμό κατά 10 με 15 τοις εκατό”.
