Η κοινωνική ανισότητα μέσα από ένα εξαιρετικό graffiti

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)

Σε ένα οκταώροφο κτίριο της Ρώμης άπλωσε την μνημειωδών διαστάσεων τοιχογραφία του ο γνωστός καλλιτέχνης Blu. Το έργο του ονομάζεται «Capita» και στόχος του είναι να εικονοποιήσει τις ανισότητες που γεννά ο άκρατος καπιταλισμός και οι επιπτώσεις του στους απλούς ανθρώπους. 

Η τοιχογραφία, που θυμίζει λούνα παρκ με τσουλήθρες, απεικονίζει τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία μέσα από δύο όψεις: 
Από τη μια πλευρά, μια τσουλήθρα οδηγεί τους πλούσιους σε μια πολυτελή πισίνα απολαύσεων με υπηρέτες και, δίπλα, ένα χρυσό γλυπτό και ένα στρωμένο τραπέζι πάνω σε γκαζόν να τους περιμένει για φαγητό. 
Από την άλλη, πολλοί σωλήνες αποβάλλουν τους κοινούς θνητούς σε μια δεξαμενή με βρώμικα νερά που μοιάζει με βόθρο από τον οποίο, αν και παλεύουν, δεν μπορούν να βγουν, καθώς φύλακες με γκλοπς και τσουγκράνες τους εμποδίζουν με βία.

Αντί άλλου σχολίου στο αλληγορικό έργο του Blu, θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτό που με συνέπεια διδάσκει η Ιστορία: Όταν η δεξαμενή των απλών ανθρώπων ξεχειλίσει από την οργή, κανένας φύλακας δεν μπορεί να τους εμποδίσει να βγουν από τον "βόθρο" της φτώχειας και της αδικίας.

ΠΗΓΗ facebook/Δ. Δ.

Για να νικήσουν

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)

Μας αφορά; Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά, άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορρά

«Για να νικήσουν»
Στίχοι & Μουσική: Social Waste

Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορρά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν

Πες πως γεννιέσαι και έχεις λεφτά, σπίτια και κότερα κι εξοχικά
Και πως ανήκεις στην κατηγορία εκείνη που λέμε `καλή κοινωνία’
Πρωτόδες το φως σε κάποια κλινική, μα φυσικά και ιδιωτική
Πήγες στα νήπια και τα προνήπια και γενικά τα ξεκίνησες ήπια
Κι ύστερα ήρθε εκείνη η ώρα που για τα σχολεία σου λένε προχώρα
Για να λάβεις μόρφωση που να `ναι όσια κι όπως θα μάντεψες όχι δημόσια
Για να στο κάνω και συγκεκριμένο πες ότι σου `γραφε το πεπρωμένο
Να ζήσεις Αθήνα, Λονδίνο, Παρίσι και γενικότερα κάπου στη Δύση
Να πας στα καλύτερα πανεπιστήμια να συναναστρέφεσαι την academia
Και την ελίτ την οικονομική, πολιτική και καλλιτεχνική
Να `χεις ζωής μέσο όρο 80 παρά να μη χρειαστεί να στηθείς στην ουρά
Να σου πάν όλα πρίμα –δε βγαίνει κι η ρίμα- μα δε θα σου πω άλλα κλισέ για το χρήμα
Γιατί στην ουσία , για να `χεις υγεία θα τρέχει για σένα ως κι η τεχνολογία
Και δε θα σε νοιάζει, γιατί να σε νοιάζει; Τι πάει να πει το ταβάνι πως στάζει
Εσύ θα ντυθείς τα επώνυμα ρούχα, θα πιεις τα ακριβά τα ποτά τα αλκοολούχα
Θα αλλάξεις σελίδα στην εφημερίδα για νέα απ’ τον κόσμο μα κι απ’ την πατρίδα
Θα ανάψεις τσιγάρο και θα σχεδιάσεις το πώς και το πού διακοπές θα περάσεις
Θα πάρεις αμάξι, θα λες `είμαι εντάξει’, θα θέλεις να μπει η ζωή σου σε τάξη
Γιατί έτσι λένε σε όλους πως πρέπει εκείνοι που δήθεν είναι καθωσπρέπει
Και δε θα ζητήσεις να βρεις εξηγήσεις και ύστερα θα `ρθει η σειρά σου να πείσεις

Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορρά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν

Και τώρα ξέχνα τα όλα και πες ότι γεννήθηκες στο Μαρακές
Στη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία, τη Σενεγάλη, τη Μαυριτανία
Όχι δεν ήταν σε νοσοκομείο, ούτε και πήγες ποτέ σε σχολείο
Δεν πήρες παιχνίδια από πολυκατάστημα ούτε θα ζεις για μεγάλο διάστημα
50 χρόνια το πολύ-πολύ , αν η ζωή είναι μαζί σου καλή
κι αν φυσικά δε σου τύχουν προβλήματα όπως εμφύλιοι και πραξικοπήματα
αν συνηθίσεις σε βίο αυτάρκη κι αν δε σου τύχει να πέσεις σε νάρκη
τότε θα είσαι απ’ τους τυχερούς και απ’ τους οργανισμούς τους γερούς
κι ίσως να μάθεις και κολυβογράμματα, μπορεί –που ξέρεις- να δεις και γεράματα
να `χεις μισθό κάτω από δυο δολάρια και συνοδεία παντού τη μαλάρια
ίσως σε βγάλουν και φωτογραφία, ίσως στα Πούλιτζερ πας τα βραβεία
θα χεις ζωή αμφιβόλου ποιοτητας και 15 λεπτά δημοσιότητας
Ή πες πως γεννιέσαι κορίτσι πράμα στο Πακιστάν στη Γη των Φυλών
Να μη σε πιάνει κανένα θάμα μήτε ανθρώπων μήτε και θεών
Ή κάπου στην Αίγυπτο παιδί εργάτης στα βαμβακοχώραφα ή και στην Κίνα
Να φτιάχνεις παπούτσια, φανέλες και μπάλες ή να `σαι απ’ τα παιδιά εκείνα
Που μοίρα τα μοίρανε ξεχωριστή κι είχαν κυανόκρανο για βιαστή
Στο Πορτ-ο-Πρένς ή στη Μονρόβια και τους κολλήσανε στάμπα ισόβια
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν, για να νικήσουν

πηγή

“Τις Τετάρτες”

      

        Παρά την μικρή διάρκεια του,  το  φιλμ “”On Wednesdays” αποπνέει  πολύ ζεστασιά και βγάζει γλυκόπικρο χιούμορ.   Το έφτιαξαν δύο ταλαντούχοι Λιθουανοί νέοι και ένας διάσημος Λιθουανός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ο Galina Dauguvietytė.

On Wednesdays from Ieva Java on Vimeo.

Διαδραματίζεται σ’ ένα σούπερ μάρκετ στη Λιθουανία. Μια  ηλικιωμένη κομψή κυρία  ψωνίζει και  γεμίζει το μεγάλο καρότσι μέχρι την κορυφή. Κάτι ασυνήθιστο για τα οικονομικά δεδομένα των ηλικιωμένων ανθρώπων στην Λιθουανία.

Στο πρόσωπο της  δεν υπάρχει ίχνος κούρασης ή θυμού. Είναι εμφανές πως η κυρία  απολαμβάνει τα ψώνια. Μυρίζει το ψωμί, αγγίζει τα λαχανικά, κουνάει τα αυγά να δει αν είναι φρέσκα, είναι κάτι σαν τελετουργία αυτά τα ψώνια.

Είναι όμως αυτό που φαίνεται ή κάτι άλλο συμβαίνει;

ΠΗΓΗ

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)

Στις φαβέλλες του Σαο Παολο - Bilu & Joao

Στις φαβέλλες του Σαο Παολο δίπλα στους πολυτελείς ουρανοξύστες παίζεται το παιχνίδι των «Bilu και Joao». 
Η σκηνοθέτης Katia Lund παρακολουθεί μια μέρα από την ζωή των μικρών αυτών βιοπαλαιστών.
 Η μοναξιά τους μέσα σε ένα κόσμο εχθρικό, η έλλειψη στοργής, ο μόχθος για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο και παράλληλα, η συντροφικότητα, η επιχειρηματικότητα και η αφοπλιστική ανεμελιά, με την όποια αντιμετωπίζουν την κατάσταση, κάνει τον θεατή να πάσχει μαζί τους, να χαίρεται με τα κατορθώματα τους και να λυπάται με τα βάσανα τους.
http://margkan.pblogs.gr

Όλα τα αόρατα παιδιά from Hellenic Parliament Foundation on Vimeo.

Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).

«Τόπος για τους χολεριασμένους δεν υπάρχει»

«Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται»

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι ενός χωριού της Κρήτης εγκαταλείπουν τα σπίτια και τη γη τους έπειτα από ένα πογκρόμ των Τούρκων και κυνηγημένοι φτάνουν μετά από πολυήμερη πεζοπορία στη Λυκόβρυση.

 Ένα πλούσιο χωριό, όπου οι κάτοικοι ετοιμάζονται για την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού και του μαρτυρίου της Σταύρωσης, σύμφωνα μ' ένα παλιό, τοπικό έθιμο. 

Οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες μπαίνουν ταλαιπωρημένοι με επικεφαλής τον ιερέα τους, τον παπα-Φώτη, στην πλατεία του χωριού.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (απόσπασμα)

Ενώ οι κάτοικοι τους προσφέρουν τροφή και καταφύγιο, αντίθετα ο τοπικός ιερέας, ο παπα-Γρηγόρης και οι προύχοντες, τους αντιμετωπίζουν εχθρικά, καθώς θεωρούν ότι οι νεοφερμένοι παρίες είναι απειλή για τα συμφέροντα και τα κεκτημένα τους. 

«Τόπος για τους χολεριασμένους δεν υπάρχει» κραυγάζει ο παπα-Γρηγόρης. Έτσι, το πλήθος των κυνηγημένων, αλλά υπερήφανων χωρικών, ανεβαίνει, κουβαλώντας τον σταυρό του μαρτυρίου, τον δικό του Γολγοθά, το ξερό βουνό της Σαρακίνας που δεσπόζει στην περιοχή...

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

if everyone cared ....Nickelback

ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

Η Βασιλεία τον Θεού είναι κοντά

Όταν οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο,
Όταν κάνουν ο ένας τον άλλο ευτυχισμένο,
Όταν πηγαίνουν ο ένας στον άλλο και δίνουν τα χέρια,
Όταν δημιουργούν προϋποθέσεις για ειρήνη,
Όταν κάνουν διάλογο μεταξύ τους,
Όταν είναι χαρούμενοι και κατανοούν ο ένας τον άλλο,
Όταν χαρίζουν ο ένας στον άλλο χαρά
με ένα λόγο καλό, με ένα γεμάτο αγάπη
και κατανόηση βλέμμα...
Τότε η Βασιλεία του Θεού πάντοτε είναι κοντά.

(Μάνφρεντ Λάνγκερ, Σύγχρονος γερμανός θεολόγος• από την ποιητική του συλλογή:

 «Wider die Resignation» (= ενάντια στην παραίτηση),
Regensburg, 1977• μτφρ. Γ. Τσανανά).

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B126/498/3244,13170/

ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

ΔΙΚΑ ΣΟΥ;

  Να σε λοιπόν, σκυθρωπός και απλησίαστος. Αποφεύγεις τους ζητιάνους μην τύχει και βάλεις το χέρι στην τσέπη για καμιά δεκάρα.

Ένα ξέρεις να λες: δεν έχω, δε θα δώσω, είμαι φτωχός.

Και, αλήθεια, είσαι φτωχός, τίποτα καλό δεν έχεις. Φτωχός από αγάπη, φτωχός από φιλανθρωπία, φτωχός από πίστη στο Θεό, φτωχός από ελπίδα αιώνια.

Μοιράσου με τους αδελφούς σου αυτά που έχεις στις αποθήκες σου. Αυτό  που αύριο θα σαπίσει, δώσε το σήμερα σε εκείνον που το έχει ανάγκη. Το χειρότερο είδος πλεονεξίας είναι να μη δίνεις στους φτωχούς  ούτε ό,τι σαπίζει και αχρηστεύεται.

Ποιόν αδικώ, σου λέει, με το να συγκεντρώνω  ό,τι είναι δικό μου;

Ποια πράγματα είναι δικά σου, πες μου;  Από πού τα πήρες και τα έβαλες στη ζωή σου;

Όπως αυτός που πιάνει καλή θέση στο θέατρο και ύστερα εμποδίζει όσους μπαίνουν   μετά από αυτόν να δουν, γιατί θεωρεί δικό του αυτό που υπάρχει  για την εξυπηρέτηση όλων – τέτοιοι είναι και οι πλούσιοι.

Πήραν ό,τι ανήκει σε όλους και το έκαναν δικό τους γιατί το πρόλαβαν πρώτοι. Γιατί, αν καθένας κρατούσε ό,τι του χρειαζόταν και έδινε το περίσσευμα σ’ αυτόν που το έχει ανάγκη, τότε κανένας δε θα ήταν πλούσιος και κανένας φτωχός. Γυμνός δε βγήκες από την κοιλιά της μητέρας σου;

Γυμνός δε θα γυρίσεις πάλι στη γη;  

                                                                                           

Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς

  Μ. Βασίλειος

"HOME" - "ΣΠΙΤΙ"

Ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ.
Το ποίημα "HOME" - "ΣΠΙΤΙ" απήγγειλε η φιλόλογος-ποιήτρια Βικτωρία Καπλάνη στη διάρκεια της συναυλίας της ΚΟΘ με έργα Μπετόβεν, στο πλαίσιο των δράσεων αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, με τίτλο "Το ΑΠΘ συνεργάζεται και στηρίζει".

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδι

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρομομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ» 

(από τη φίλη μου Γιώτα)

 ΠΗΓΗ: (εκτός απο την εικόνα) https://www.auth.gr/

CASUS BELLI - BEST SHORT FILM ABOUT THE CRISIS!!!

Η πρώτη μικρού μήκους ταινία του Γιώργου Ζώη που συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ Βενετίας το 2010, τιμήθηκε με 6 βραβεία στο φεστιβάλ Δράμας και επιλέχθηκε ως η καλύτερη μικρού μήκους ταινία της χρονιάς από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Το «Casus Belli» γυρίστηκε στην Αθήνα το 2010, όταν η οικονομική κρίση είχε ήδη κάνει αισθητή την παρουσία της και απλώθηκε σαν συννεφιά πάνω από την καθημερινή ζωή των κατοίκων της. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτό ακριβώς καταφέρνει κι αποτυπώνει ο Ζώης στην ταινία του, με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από εκείνον που θα περίμενε κανείς.

Αποποιημένο από την μιζέρια και την κατήφεια, η ταινία διατηρεί έναν ιδιαίτερα τολμηρό ρυθμό, που μέσα στην στατικότητα στέκεται σαν ένας παρατεταμένος βόμβος, έτοιμος να προκαλέσει μια μεγάλη έκρηξη. Μια τεράστια έκρηξη για την ακρίβεια.

http://www.cinemag.gr/

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

Sade - Pearls 







Είναι ένα από τα τραγούδια του δίσκου "Love Deluxe" της περίφημης Sade,του 1992, πού εντυπωσίασαν το κοινό παγκοσμίως για το ευαίσθητο θέμα του.
Για την ηρωίδα μάνα, κάπου στην αιματοβαμμένη Σομαλία, που μαζεύει σπόρους ρυζιού και κριθαριού στις παρυφές των δρόμων απ' όπου περνούσαν τα καμιόνια φορτωμένα με προμήθειες του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του δικτάτορα Mohammed Barre το 1991.
Σπόροι που η Sade τούς παρομοιάζει με μαργαριτάρια επιβίωσης για τούς οποίους η ταλαίπωρη μάνα -ηρωίδα του τραγουδιού, ταξιδεύει καθημερινά πολλά χιλιόμετρα για να θρέψει το κοριτσάκι της.
Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της.

Ο πατέρας των συσσιτίων, Ιερομόναχος Νεκτάριος

Ιερομόναχος Νεκτάριος, ένας σύγχρονος πατέρας της αγάπης.Καθημερινά γυρίζει την Αθήνα για να συγκεντρώσει από διάφορα μαγαζιά ότι περισσεύει για τον συνάνθρωπο που πάσχει,που δεν έχει ένα πιάτο φαγητό, ένα κομμάτι ψωμί και περιμένει ένα χάδι ανθρωπιάς από όλους εμάς. Στα συσσίτια που διανέμει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών μέσα από την ΄΄Αποστολή΄΄ και καταγράψαμε την άλλη Ελλάδα…
Ο π. Νεκτάριος μίλησε για τον πόνο και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας…

ΠΗΓΗ: https://oode.wordpress.com/

Στην άλλη μεριά της λεπτής γραμμής!

         Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΔΕ 7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 

        Αν παραδοσιακά ως "πρώτος" και "δεύτερος" κόσμος υπονοούνται η Ανατολή και η Δύση, τότε "τρίτος" κόσμος είναι οι αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής και της Ασίας, αυτές που, μετά από αιώνες αποικιοκρατίας, μαστίζονται από την πείνα, τη φτώχεια, τις επιδημίες, τον αναλφαβητισμό, έχοντας οικονομίες εξαρτημένες από δυτικά κεφάλαια.
Και "τέταρτος κόσμος" είναι εκείνες οι ομάδες πληθυσμού των αναπτυγμένων δυτικών κρατών, οι οποίες ωθούνται στο περιθώριο της ζωής. Είναι οι άνεργοι και οι άστεγοι, τεράστιες νησίδες εξαθλίωσης μέσα σε ωκεανούς ευμάρειας και καταναλωτισμού.
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4007/

Τώρα πλέον είμαι στο δρόμο. Το χειμώνα μένω σε δημόσιους χώρους. 

Το καλοκαίρι σε εγκαταλειμμένα κτίρια. 

Καθημερινά προσπαθώ να πείσω την αστυνομία ότι δεν έχω κλέψει, δεν είμαι ξένος, δεν είμαι “junkie”. Ο κάθε αστυνομικός όταν με αντικρίζει βλέπει μπροστά του αυτό που αντιπαθεί περισσότερο. Μόνο τσιγγάνο δε με λένε λόγω παρουσιαστικού. 

Ευτυχώς δεν έχω πρόβλημα με το φαγητό. 

Από τις πρώτες μέρες είχα μάθει για το συσσίτιο στην εκκλησία των Αγίων Πάντων.

 Δεν ντρέπομαι να παίρνω φαγητό από την εκκλησία. 

Από αλλού δεν θέλω, ούτε στη ζητιανιά έχω βγει γιατί να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν έδωσα ελεημοσύνη σε κανέναν. Αισθάνομαι άσχημα να ζητώ από τους άλλους να κάνουν αυτό που δεν έκανα ποτέ εγώ. 

MUSIC: Nobody´s Children - St. James Infirmary

Πηγή http://www.exostispress.gr

mercy of maria

ΦΩΤΟ: Μία άστεγη κοντά στην πλατεία Μοναστηρακίου. Το φαινόμενο των αστέγων έχει αυξηθεί κατά περίπου 25% από το 2009.

«Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι της δύναμης και της ισχύς, οι άτρωτοι και ατσαλάκωτοι. Έχουν κάτι παγωμένο στο βλέμμα τους. Τους λείπει η ευσπλαχνία. Δυνατός δεν είναι αυτός που δεν κλαίει μήτε εκείνος που δεν φοβήθηκε ποτέ, μα αυτός που μπορεί να πει, πεινώ, διψώ, πάρε μια αγκαλιά...» π.Χ.Π.

Στο Έλεος Της Παρθένου Μαρίας.

«καθώς πίνω πολύ, καθώς φωνάζω από πόθο... καθώς σκουπίζω το παρελθόν μου... για να κρατήσει κάτι καλό... καθώς δαίμονες σέρνονται κάτω από το δέρμα μου... καθώς φεύγω μακριά δεν μπορώ να κάνω τίποτα παρά να προσευχηθώ... ότι η Παρθένος Μαρία θα με πάρει στην αγκαλιά της... Στο Έλεος Της Παρθένου Μαρίας θα τοποθετήσω το πονεμένο μου κεφάλι; Στο Έλεος Της Παρθένου Μαρίας θα βρω το αναπαυτικό μου μέρος;»

As I drink too much
As I scream out of lust
At the moon for someone to touch me
As I fail to please
What the moon won`t ease
I can`t sit still from running wild
As I wipe my past
For something good to last
As demons are crowling under my skin
As I walk away
There`s nothing to do but pray
That Maria will take me in her arms
At the mercy of Maria
Will I lay my aching head
At the mercy of Maria
Will I find my resting place
At the mercy of Maria
Will I lay my aching head
At the mercy of Maria
Will I find my resting place
from: Sophia Siglitiki Drekou

7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

   Γ'  ΛΥΚΕΙΟΥ
    7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

    Είναι εντυπωσιακό ότι πολλοί Πατέρες επισημαίνουν ένα μεγάλο κίνδυνο σχετικά με την ελεημοσύνη. Φοβούνται μήπως γίνει άλλοθι της κοινωνικής αδικίας. "Ποιο το όφελος", λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (4ο αιώνα),"αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δε θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων"
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4007/

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

ΔΕ 7η ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ from ΠΕ 01

ΥΛΙΚΟ

7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ - ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Πλούσιες χώρες φτωχοί λαοί

CASUS BELLI - BEST SHORT FILM ABOUT THE CRISIS!!!

“Ουκ αν λάβεις” της Νάνσυ Σπετσιώτη

«Δεν μας αφορά»

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ

Στην άλλη μεριά της λεπτής γραμμής!

mercy of maria

PIGS - ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

Λευκός Ελέφαντας - Elefante Blanco

No Work, No Job, No Money

Πώς καταντήσαμε έτσι;

Το κουράγιο να είσαι χριστιανός (Όσκαρ Ρομέρο)

PIGS - ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)

23  Ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. 24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. (Ματθ. ιθ’ 23-24)

Τότε ο Κύριος είπε στους μαθητές του:

Αληθινά σας λέω ότι δύσκολα ένας πλούσιος άνθρωπος θα μπει στη Βασιλεία των ουρανών. Είναι ε ευκολότερο να περάσει μία καμήλα από την τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά ο πλούσιος να μπει στη Βασιλεία του Θεού.

 Ο Ιωάννης Χρυσόστομος για την κοινωνική αδικία

Δε φρίττεις, άνθρωπε, δεν κοκκινίζεις από ντροπή, όταν χαρακτηρίζεις επιτιθέμενον αυτόν που παλεύει για το ψωμί του; Αυτός αν και φέρεται επιθετικά, ωστόσο δικαιούται τη συμπάθειά μας, γιατί τόσο πολύ πιέζεται από την πείνα, ώστε αναγκάζεται να φορέσει το προσωπείο της επιθετικότητας... Και πρέπει να σου πω ακόμα πως αυτός που επιτίθεται στην πραγματικότητα είσαι συ, γιατί αν και έρχεσαι τακτικά στην Εκκλησία και ακούς τα κηρύγματά μου, στην αγορά εν τούτοις προτιμάς και το χρυσάφι και τις επιθυμίες και τις ανθρώπινες φιλίες σου, παρά τις δικές μου προτροπές. 

(P.G. 60,535-538). 


Μεγάλε άνθρωπε, γουρουνάνθρωπε,
Χα χα, μυστήριος που είσαι,
Λεφτάδες, πλούσιοι,
Χα χα, μυστήριοι που είσαστε.
Κι όταν βάζετε το χέρι στην καρδιά,
είσαστε για γέλια,
Αληθινοί κλόουν,
Μέσα στο χοιροστάσιο, σκυμμένοι, λέγοντας,
Σκάβετε, σκάβετε,
Με λασπωμένες μουσούδες,
Τι ελπίζετε να βρείτε
Στο γουρουνορυχείο;
Είσαστε για γέλια,
Είσαστε για γέλια,
Αλλά στην πραγματικότητα είσαστε για κλάμματα.

7. ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ - ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ

Γ' Λυκείου
ΔΕ 7η Το Κοινωνικό πρόβλημα


Τα παιδιά των δρόμων - Κώστας Λειβαδάς


ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ
Δες πώς αλλάζει γρήγορα πάλι 
Γρήγορα πάλι πώς αλλάζει ο καιρός 
Ποιος να προλάβει να ησυχάσει 
Σύννεφα γέμισε ξανά ο ουρανός. 

Τρέχουν οι σκάλες και τ’ αυτοκίνητα 
Τρέχουν οι ανάγκες μας και πίσω εμείς 
Μες στις ψιχάλες τα λιγομίλητα 
Παιδιά των δρόμων στάσου για να δεις 
Πώς περιμένουν το χειμώνα το βαρύ. 

Και κάθε μέρα, κάθε νύχτα 
Μας σημαδεύει μες στα μάτια η ζωή 
Κι όλο που πάει να μας πετύχει 
Εμείς ξυπνάμε πάλι ζωντανοί. 

Εργοδηγός ή βασιλέας 
Ζητιάνος ή πρωθυπουργός μωρό μου 
Χωρίς την πίστη της παρέας 
Καθένας ένας είναι κι ορφανός 
Μια μαριονέτα του θανάτου 
Στο χρόνο μέσα τσακισμένος κι έρημος.

Το κουράγιο να είσαι χριστιανός (Όσκαρ Ρομέρο)

Γι' αυτό το επαναλαμβάνω: ας μην αφαιρούμε τη δύναμη του χριστιανισμού από τους χριστιανούς, όταν τους καθοδηγούμε να μπουν σε απελευθερωτικά κινήματα που δεν πιστεύουν ούτε στο Χριστό, ούτε στο Θεό.
Χριστιανοί, μην απατάσθε! Χριστιανοί έχετε μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε πολιτική ομάδα, από οποιαδήποτε οργάνωση που δε λαμβάνει υπόψη της παρά μόνο γήινα πράγματα! Να σκέφτεσαι το Χριστό και να πείρνετε δύναμη απ' αυτόν. Τότε η πολιτική, η κοινωνιολογία, η οικονομία θα ξαναβρούν μια χριστιανική δύναμη.
 Η Εκκλησία δεν ταυτίζεται με καμιά από αυτές τις δυνάμεις, αλλά τις εμπνέει και λέει στους ανθρώπους: αγωνιστείτε, αλλά χωρίς να χάνετε την προοπτική που σας δείχνω. Να γιατί δεν ταυτίζομαι με κανέναν σας, γιατί θέλω να παραμείνω ελεύθερος για να υπενθυμίζω αυτη την εσχατολογία, που πάντοτε πρέπει να παίρνει κριτική στάση απέναντι στα σχέδια των ανθρώπων.
 Και λέω στους Χριστιανούς!
Αφού έχετε το σχέδιο της Βασιλείας των ουρανών, με την πίστη στο βασιλιά και αναστημένο Χριστό , γιατί γίνεστε σκλάβοι των ιδεολογιών της γης;
Γιατί πιστεύετε ότι ο χριστιανός αξίζει λιγότερο από την πολιτική;
 Γιατί δεν έχετε το θάρρος να δώσετε επίσης χριστιανικό περιεχόμενο στην οργάνωση στην οποία ανήκετε;
Γιατί πρέπει να γίνεστε σκλάβοι των άλλων;
Γιατί εγκαταλείψατε τον αρχηγό , που είναι ο Χριστός;
Γιατί πρέπει να υποτάσσεστε σε ζυγό;
Μην ταπεινώνεστε!Πέστε ποιοι είναι οι ελευθερωτές και ποιοι οι σκλάβοι!
Πέστε ποιοι είναι αυτοι που παλεύουν για διεκδικήσεις και ποιοι υποτάσσονται σε ζυγό!
Ο Χριστιανός είναι ο μεγαλύτερος επαναστάτης που υπάρχει, γιατί δεν υποτάσσεται σε καμιά γήινη ιδεολογία: Κατέχει τη μεγάλη ελευθερία του Ιησού Χριστού, του Ελευθερωτή.
(Ομιλία την ημέρα του Πάσχα, 15 Απριλίου 1979)

Όσκαρ Ρομέρο , Ο ποιμένας μπροστά στα γεγονότα, εκδ. Μήνυμα, Αθήνα 1995, σσ.42-43

(Από το βοήθημα μελέτης σύμφωνα με το σχολικό βιβλίο: Θέματα Χριστιανικής Ηθικής, Γ Ενιαίου Λυκείου, Ανδρέας Αργυρόπουλος* Δημήτρης Τριανταφύλλου)

 http://alliotikathriskeytika.blogspot.com

Λευκός Ελέφαντας - Elefante Blanco

     Δύο ιερείς βιώνουν σιωπηρά το προσωπικό τους δράμα, καθώς πασχίζουν να βελτιώσουν τη ζωή των εξαθλιωμένων κατοίκων μιας παραγκούπολης του Μπουένος Άιρες. 

Ο Χούλιαν (Ρικάρντο Ντάριν) και ο Νίκολας (Ζερεμί Ρενιέ) είναι δύο καθολικοί ιερείς που εργάζονται σκληρά σε μία παραγκούπολη του Μπουένος Άιρες, πασχίζοντας να βελτιώσουν τη ζωή των πάμφτωχων κατοίκων.

Ο πρώτος παλεύει παράλληλα με την κλονισμένη υγεία του, ενώ ο δεύτερος με την πίστη του, έπειτα από μία τραυματική εμπειρία στην προηγούμενη κοινότητα όπου ζούσε.

Ο μεγάλος στόχος του Χούλιαν και της κοινότητας είναι να χτίσουν νοσοκομείο και αξιοπρεπή καταλύματα, κάτι για το οποίο συνδράμει ενεργά η Λουτσιάνα (Μαρτίνα Γκουσμάν), μία δυναμική λειτουργός που πιστεύει πολύ στη θέληση και τη δουλειά και καθόλου στο Θεό.

Ωστόσο, καθώς το έργο («Λευκός Ελέφαντας» η ονομασία του) αντιμετωπίζει εμπόδια και η βίαιη δράση των τοπικών καρτέλ κλιμακώνεται, το όραμα για ένα καλύτερο μέλλον χλομιάζει.

Ο Αργεντίνος Πάμπλο Τραπέρο, γνωστός για τη «Λεονέρα» και «Το Αρπακτικό», στρέφει το βλέμμα του στις ποτισμένες από αίμα και απελπισία χαραμάδες του σύγχρονου αστικού τοπίου, εκεί όπου η όποια πίστη σε θεούς ή ανθρώπους δοκιμάζεται αδυσώπητα. Και το όχημά του να μιλήσει για αυτά δεν είναι άλλο από την τραγωδία.

Κομβικό σημείο αυτής της τραγωδίας είναι η γνώριμη έννοια του μάρτυρα, η οποία εδώ, παρά τους προφανείς θρησκευτικούς συνειρμούς, προσεγγίζεται πρωτίστως μέσα από ένα κοινωνικοπολιτικό πρίσμα.

http://www.e-go.gr/

Ο Μέγας Βασίλειος, η κοινωνική κλοπή και οι άρχοντες της Εκκλησίας

 

Ο Μέγας Βασίλειος γίνεται πολύ παραστατικός όταν θέλει να αναφερθεί στην αδικία και την αρπαγή του πλούτου από τους κοινωνικά δυνατούς, ανατρέποντας μάλιστα με τα λεγόμενά του τις κοινωνικά αποδεκτές αντιλήψεις περί κλοπής: «συνήθως» λέει «χαρακτηρίζονται κλέφτες αυτοί που κλέβουν πορτοφόλια από τα λουτρά. 

Δεν είναι όμως αυτοί οι πραγματικοί κλέφτες… αλλά κάποιοι… που αποτελούν τις πολιτικές αρχές πόλεων και εθνών, άλλα αφαιρούν κρυφά, άλλα παίρνουν φανερά με τη βία… 

Κοινωνοί της κλοπής όμως γίνονται κι αυτοί που θεωρούνται άρχοντες της Εκκλησίας, όταν παίρνουν απ’ αυτούς χρήματα…», για οποιουσδήποτε λόγους.

 «Αντί να τους ελέγχουν και να τους νουθετούν… εύκολα τους απλώνουν το χέρι και του μακαρίζουν… και τους αδύνατους τους μισούν για τις πράξεις αυτές ενώ τους άλλους που είναι μεγάλοι κλέφτες τους θαυμάζουν».

http://e-theologia.blogspot.gr