Κάστες και αποικιοκρατία.

 4.5 Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Α'   

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Κάστες και αποικιοκρατία.

 Αν και επίσημα, με διάφορους νόμους, έχει καταργηθεί, η διάκριση των ανθρώπων σε κάστες αποτελεί στην επικρατούσα πράξη το κοινωνικό σύστημα της Ινδίας.

 Οι κάστες (ή «τζάτι», όπως λέγονται ινδικά) αποτελούνται από ανθρώπους που κληρονόμησαν με τη γέννησή τους την ιδιότητα να ανήκουν σε κάποια από αυτές.

 Η διάκριση προέρχεται από τον βαθμό καθαρότητας ή ακαθαρσίας που χαρακτηρίζει καθεμιά και την τοποθετεί σε θέση ανώτερη η κατώτερη μέσα στην κλίμακα.

 Η καθαρότητα ή ακαθαρσία προέρχεται κυρίως από το επάγγελμα που παραδοσιακά κανείς κληρονομεί, αν και τώρα, όσο η χώρα εκσυγχρονίζεται, υπάρχει κάποια κινητικότητα.

  Ύψιστο βαθμό καθαρότητας έχουν οι διάφορες κάστες των βραχμάνων. Ακαθαρσία προσπορίζουν επαγγέλματα που ασχολούνται με σωματικές ακαθαρσίες, την καύση νεκρών, τη σφαγή ζώων, την επεξεργασία δερμάτων κ.λπ.

 Κάθε κάστα έχει ιδιαίτερους κανόνες κυρίως ως προς τον ομοτράπεζο (με ποιες κάστες μπορεί να συμφάει, να ανταλλάξει τροφή κ.λπ.), τον γάμο και το επάγγελμα.

 Το κατώτατο άκρο αποτελούν οι λεγόμενοι «νταλίτ», που αποτελούν την πιο καταπιεσμένη μερίδα της ινδικής κοινωνίας.

 Στη διάρκεια της βρετανικής κατοχής της Ινδίας οι θρησκείες του Ινδουισμού ήρθαν σε επαφή με τη Δύση και τον Χριστιανισμό.

Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν διάφορα μεταρρυθμιστικά κινήματα που είχαν ως σκοπό την κάθαρση του Ινδουισμού ή προσπάθειες που αποσκοπούσαν στην, με διάφορες έννοιες, βελτίωση της εικόνας του.

 Πρωταγωνιστές υπήρξαν μεγάλες μορφές του νεότερου Ινδουισμού, όπως ο Ραμακρίσνα Παραμαχάνσα και ο Μαχάτμα Γκάντι. Ο Γκάντι εφάρμοσε κατά της αποικιοκρατίας, αλλά και κατά των κοινωνικών προβλημάτων  της χώρας του, σύγχρονες μορφές της «μη βίας» – όπως π.χ. η απεργία.

Την ανάδειξη του Ινδουισμού, με βάση τις Ουπανισάδες και τη Βεδάντα, ως φιλοσοφικού τύπου θρησκείας, επιδίωξε το κίνημα του Νεοβεδαντισμού ή Νεοϊνδουισμού.

Παπαλεξανδρόπουλος Στυλιανός, 2019, ΕΚΠΑ.

Η εορτή του Σαββάτου για τους Εβραίους

 4.3 Ο ΙΟΥΔΑΙΣΜΟΣ 

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Η ημέρα του Σαββάτου (στην εβραϊκή γλώσσα Shabbat) παίζει αναμφισβήτητα σπουδαίο ρόλο στην καθημερινότητα των απανταχού Εβραίων, καθώς θεωρούν την τήρηση της αργίας και τον εορτασμό της συγκεκριμένης ημέρας αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκευτικής τους λατρείας.

 Είναι η ημέρα που από τους αρχαίους ήδη χρόνους της ισραηλιτικής ιστορίας αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Θεό.

 Σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο η τήρηση της γιορτής του Σαββάτου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας κάθε πιστού.

 Ο νόμος αυτός ερμηνεύεται με δύο τρόπους:

α) το Σάββατο συμβολίζει τη θύμηση της δημιουργίας του κόσμου που διήρκεσε έξι ημέρες, ενώ την έβδομη ο Θεός αναπαύθηκε. Οπότε κάθε είδους εργασία απαγορεύεται στη θύμηση αυτού του γεγονότος,

 β) το Σάββατο συμβολίζει την ανάμνηση της απελευθέρωσης του υποδηλωμένου στους Αιγυπτίους Ισραηλιτικού λαού και την Έξοδο από την Αίγυπτο.

 Η αργία του Σαββάτου ξεκινά στο Ισραήλ το απόγευμα της Παρασκευής και ολοκληρώνεται το βράδυ του Σαββάτου, δηλαδή έχει διάρκεια 36 ωρών κατά τις οποίες είναι ανεπίτρεπτο για τους Εβραίους να εργάζονται.

 Σύμφωνα με το τυπικό της γιορτής, ο άνθρωπος πρέπει να αναπαύεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας του Σαββάτου και να απέχει από κάθε είδους εργασία ή ακόμα και δημιουργία.

 Με αυτό τον τρόπο θεωρείται ότι ο άνθρωπος απαλλάσσεται από τις έγνοιες της καθημερινότητας και ασχολείται με την καλλιέργεια και την εξύψωση του πνεύματος.

 Συνήθως το Σάββατο εορτάζεται στο χώρο της Συναγωγής, όπου συναθροίζονται οι πιστοί Εβραίοι και με τον ραβίνο ως διδάσκαλο προβαίνουν στην ανάγνωση των Γραφών και εν συνεχεία στο απαραίτητο κήρυγμα και την προσευχή.

Δημοσιεύτηκε στις 22/4/2016 στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων www.dogma.gr.

Ο ρόλος της λατρείας στον Ινδουισμό

 

4.5 Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Α'   

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Κάθε πιστός διαλέγει ο ίδιος τη θεότητα που του αρέσει. Γι’ αυτό αυτή λέγεται «θεότητα της προτίμησης ».

Μπορεί, όμως, παράλληλα, να λατρεύει και άλλες θεότητες, τις οποίες θεωρεί εκφράσεις του θεού της προτίμησης.

 Π.χ. ο πιστός του Σίβα θεωρεί τον Βίσνου, τη Ντέβι και άλλους θεούς εκφράσεις του Σίβα, όπως και ο πιστός του Βίσνου, τον Σίβα, Ντέβι κ.λπ. εκφράσεις του Βίσνου.

Αυτή η ιδέα αποδίδεται εικαστικά με το λεγόμενο «τριμούρτι». Π.χ. στο «Σίβα Τριμούρτι» έχομε στο κέντρο τον Σίβα και δεξιά και αριστερά του, ως δευτερεύουσες εκφράσεις του, τον Βίσνου και τον Μπράχμα.

Μεταξύ των κοινών στοιχείων στις θρησκείες του Ινδουισμού είναι ο ίδιος (σε μεγάλο ποσοστό) τρόπος λατρείας.

 Αυτός είναι η λεγόμενη «πούτζα» που μπορεί να μεταφραστεί ως «τιμή» (του αγάλματος (μούρτι) της θεότητας).

 Πρόκειται για την κυριότερη θρησκευτική πράξη της Ινδίας. Αυτή ξεκίνησε από τον 2ο αι. π.Χ. και βαθμιαία επικράτησε αντικαθιστώντας τη θυσία (που, ωστόσο, διατηρείται ακόμα σποραδικά).

 Αποτελείται από πράξεις που αποτελούν απομίμηση της υποδοχής, της φροντίδας και του αποχαιρετισμού ενός φιλοξενούμενου.

 Στους ναούς, όπου το άγαλμα δεν είναι φιλοξενούμενος αλλά ο κύριος, οι πράξεις που γίνονται από τους ιερείς, παίρνουν τη μορφή ενός τυπικού που αποτελείται από το ξύπνημα, το πρωϊνό λουτρό του κυρίου, την επάλειψη ή περίχυση με αρώματα ή διάφορα υγρά όπως γάλα, το ντύσιμό του κ.λπ.

  Περιλαμβάνεται βέβαια και η προσφορά τροφής, λιβανιού, αναμμένου λυχναριού, λουλουδιών, περίχυση με υγρά όπως γάλα, λειωμένο βούτυρο, και άλλων πολύτιμων πραγμάτων.

 Σημαντικό στοιχείο της λατρείας είναι η συνάντηση των ματιών του πιστού με τα μάτια του αγάλματος.

 Στα σπίτια η «πούτζα» γίνεται αφού η οικογένεια καθαρθεί και περιλαμβάνει, ανάλογα και με τις δυνατότητες, περίπου τις ίδιες πράξεις.

 Συχνά περιορίζεται στην προσφορά τροφών, λιβανιού και στην κυκλική περιφορά μπροστά από το άγαλμα (ή την εικόνα) ενός αναμμένου λυχναριού.

 Εορταστικές εκδηλώσεις που αφορούν κάποια από τις θεότητες ή κάτι από τη ζωή της (π.χ. τα γενέθλια του Κρίσνα) υπάρχουν πάμπολλες στην Ινδία, κάποιες από τις οποίες έχουν πανινδική εμβέλεια.

«Μπάκτι» είναι η χρησιμοποίηση των διαφόρων μορφών του αισθήματος της αγάπης, που ξεκινούν από τη φιλία, την τρυφερότητα, τη στοργή κ.λπ. και φτάνουν στον έρωτα, ως μέσα για λατρεία αλλά και για ένωση με το θείο.

 Η μπάκτι βρίσκεται κυρίως στη λατρεία του Κρίσνα, είτε αυτός θεωρείται αβατάρ του Βίσνου ή η κύρια προσωπική εμφάνιση του Μπράχμαν.

Παπαλεξανδρόπουλος Στυλιανός, 2019, ΕΚΠΑ.__

ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

 4.2 ΤΑ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Τα Αφρικανικά θρησκεύματα αποτελούν ένα σύνολο πολλών επιμέρους θρησκευτικών πεποιθήσεων, οι οποίες αναπτύχθηκαν στις πολυάριθμες φυλές ολόκληρης της Αφρικανικής Ηπείρου, εκτός από τη βόρεια ζώνη, η οποία βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα.

Οι Αφρικανοί ιδιαίτερα ευαίσθητοι στο θέμα της θρησκείας, ανέπτυξαν θρησκευτικές πεποιθήσεις και παραδόσεις, οι οποίες καθόρισαν τον τρόπο της ζωής τους.

Όλες οι φάσεις της κοινωνικής ζωής τους διαποτίζονται από την αντίληψη ότι υπάρχει ένας δημιουργός Θεός, ένας ενδιάμεσος κόσμος πνευμάτων και ορατός κόσμος.

Ο άνθρωπος οφείλει να ζήσει μέσα στον φυσικό κόσμο, σύμφωνα με τους νόμους τους οποίους έχει θεσπίσει ο Θεός, δηλαδή την οικογενειακή και κοινοτική ζωή, τη χρήση των αγαθών της γης και την υπακοή στους νόμους της κοινότητας.

Η δυνατότητα επικοινωνίας με τον Θεό υπάρχει μόνο εφόσον δίνεται ιερός χαρακτήρας σε κάθε εκδήλωση της ζωής, όπως η γέννηση, η μύηση στον τρόπο ζωής της φυλής, ο γάμος, οι φάσεις της αγροτικής ζωής, ο θάνατος.

Με τον κόσμο των πνευμάτων, ο άνθρωπος έρχεται σε επικοινωνία με τη βοήθεια των Ιεροδιαμέσων.

Η έντονη παρουσία των διαφόρων προκαταλήψεων τροφοδότησε τη μακραίωνη παράδοση της μαγείας και των υπηρετών της, μάγων, των οποίων η ύπαρξη είναι μέχρι σήμερα ορατή.

Η παραδοσιακή Αφρικανική θρησκευτική παράδοση, με την εισβολή των δυτικών πολιτιστικών προτύπων, βρίσκεται σε παρακμή και είναι υπό αφανισμό.

Καινούργια προβλήματα αναφύονται στις κοινότητες  της Μαύρης Ηπείρου, τα οποία η παραδοσιακή και θρησκευτικού χαρακτήρα πρακτική δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, όπως είναι η έξαρση του AIDS, οι εθνοαπελευθερωτικοί πόλεμοι, η πείνα και η αύξηση των κοινωνικών προβλημάτων, κυρίως της Μεγαλουπόλης.

Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι νοσταλγούν τις παλιές θρησκευτικές παραδόσεις της  Αφρικανικής Ηπείρου, επανέρχονται σε αυτές και μέσω του διαδικτύου προβάλλουν πλευρές της θρησκευτικής πίστης των Αφρικανών από τις πιο ελκυστικές, όπως η μαγεία ή οι τελετές θεραπείας.

 

Αντιγραφή από το Φωτόδεντρο με την προσθήκη υποτίτλων, αποκλειστικά για σχολική χρήση.

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

 4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Τα πιστεύω και οι πρακτικές του Βουδισμού βασίζονται στις διδασκαλίες του Βούδα, άλλοτε πρίγκιπα Γκαουτάμα, ο οποίος εγκατέλειψε τα εγκόσμια υπαρχοντά του για να ζήσει τη ζωή ενός ασκητή, επειδή αναζητούσε τη φώτιση.

Μια μέρα, καθώς καθόταν κάτω από ένα δέντρο, το δέντρο Μπόντι, βρήκε αυτή τη φώτιση.

Ανακάλυψε την απάντηση σχετικά με την αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας και πώς να την υπερνικήσει.

Ανώτερη θεότητα στο Βουδισμό, η λέξη Βούδας, σημαίνει "ο φωτισμένος" και ο σεβασμός που αποδίδεται σε αυτόν αναφέρεται στην κατάσταση στην οποία έφτασε.

 Για τους Βουδιστές, αυτό ήταν μια ζωντανή απόδειξη ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση στον πόνο.

Η βασική διδασκαλία του Βούδα είναι η αποφυγή των ακραίων καταστάσεων.

Δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το παραχάιδεμα της επιθυμίας ούτε από τη φανατική ασκητικότητα και την αυταπάρνηση.

Η οδός του Βούδα είναι η μέση οδός.

Είπε ότι η ζωή είναι σαν να είσαι πάνω σε μία ρόδα, με ανθρώπους να κινούνται σε ένα συνεχή κύκλο από τη γέννηση μέσω της ζωής μέχρι το θάνατο και την αναγέννησή τους.

Είπε ότι η ακατάσχετη επιθυμία και ο πόθος κρατούν τους ανθρώπους πάνω στη ρόδα.

Η απόδραση από αυτόν τον ατελείωτο κύκλο είναι η φώτιση.

Η φώτιση μπορεί να συμβεί μέσω του διαλογισμού, αν και μπορεί να χρειαστούν πολλές ζωές.

Από τη στιγμή που ο Βούδας πέθανε, το 480 π .Χ., απέκτησε χιλιάδες πιστούς στην Ινδία.

Η οδός του Βούδα απλώθηκε από άκρη σε άκρη στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, όπου ο βουδισμός αναμείχθηκε με τις τοπικές παραδόσεις και πρακτικές των λαών αυτών.

Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν τόσο πολλοί διαφορετικοί τόποι να ζήσει κανείς στη ζωή της πίστης τον βουδισμό.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από 500 εκατομμύρια βουδιστές, απλωμένοι σε όλο τον κόσμο, με το μεγαλύτερο ποσοστό συγκέντρωσης στην Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Μαλαισία, το Μιανμάρ, Μπούρμα, το Νεπάλ, τη Σρι Λάγκα, την Ταϊλάνδη, το Θιβέτ και το Βιετνάμ.

Ο Βουδισμός έχει γίνει επίσης γνωστό στη Δύση και υπάρχουν κοινότητες βουδιστών μοναχών και λαϊκών σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική.

Αντιγραφή από το Φωτόδεντρο με την προσθήκη υποτίτλων, αποκλειστικά για σχολική χρήση.

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΤΥΛΟΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

 4.4 ΤΟ ΙΣΛΑΜ Α' 

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

«Πέντε στύλοι», ονομάζονται τα πέντε υποχρεωτικά θρησκευτικά καθήκοντα του μουσουλμάνου πιστού. Αυτά είναι:
1) Η επανάληψη της φράσης «δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά μόνο ο Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του». Πρόκειται για μια σύντομη ομολογία πίστης, που περιέχει τις δύο βασικότερες διδασκαλίες του Ισλάμ και προβάλλει το Μωάμεθ ως τον τελευταίο και μεγαλύτερο από τους προφήτες, αλλά και ως πρότυπο της ισλαμικής ζωής γενικά.
2) Η προσευχή. Αυτή κατέχει κεντρική θέση στη ζωή του πιστού. Κατά γενικό κανόνα ο μουσουλμάνος πρέπει να προσεύχεται, στρεφόμενος προς την κατεύθυνση της Μέκκας, πέντε φορές την ημέρα, συγκεκριμένα την ανατολή του ήλιου, το μεσημέρι, το απόγευμα, τη δύση του ήλιου και το βράδυ. Μέρα αφιερωμένη στην προσευχή είναι η Παρασκευή. Το μεσημέρι αυτής της μέρας οι πιστοί συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν στο τζαμί, που είναι το κέντρο της κοινοτικής λατρείας. Στον τοίχο του τζαμιού που βλέπει προς τη Μέκκα υπάρχει μια ημικυκλική κόγχη που λέγεται μιχράμπ. Στραμμένος προς το μιχράμπ ο επικεφαλής λειτουργός, ο ιμάμης, απαγγέλλει τις προσευχές και προσκυνά σε δεδομένες στιγμές, ακολουθούμενος από τους πιστούς.
3) Η ελεημοσύνη των φτωχών. Αυτή τονίζεται ιδιαίτερα στο Ισλάμ. Στη διάρκεια της ιστορίας του πήρε μάλιστα τη μορφή φόρου, που αφαιρούνταν από τα εισοδήματα των πιστών. Σήμερα λίγες ισλαμικές χώρες έχουν διατηρήσει αυτό το σύστημα. Όπου αυτό έχει καταργηθεί η ελεημοσύνη γίνεται με τη μορφή της εθελοντικής προσφοράς.
4) Η νηστεία. Αυτή γίνεται το μήνα Ραμαντάν, που, εφόσον το μουσουλμανικό ημερολόγιο είναι σεληνιακό, δεν έχει μόνιμη θέση μέσα στο έτος. Συνίσταται στην αποχή από κάθε είδους τροφή από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου.
5) Η ιερή αποδημία ή προσκύνημα στα ιερά μνημεία της Μέκκας. Λέγεται Μεγάλο Προσκύνημα ή Χατζ. Απαιτείται από όλους τους μουσουλμάνους να το πραγματοποιήσουν τουλάχιστο μια φορά στη ζωή τους.

 Δρίτσας, Δ., Μόσχος, Δ., Παπαλεξανδρόπουλος, Στ., Χριστιανισμός και Θρησκεύματα Β΄ Γενικού Λυκείου,

Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ΙΤΥΕ «Διόφαντος», Αθήνα, 2011, σσ. 242247.

Μωάμεθ: «ο προφήτης» των Αράβων.

 4.4 ΤΟ ΙΣΛΑΜ Α' 

Δημιουργία Γιάννης Μπάλτος

Ο Μωάμεθ γεννήθηκε το 570 μ.Χ.

 Λίγα είναι γνωστά για την παιδική του ηλικία.

 Ο πατέρας του πέθανε λίγο πριν γεννηθεί.

Συγγενείς ανέλαβαν την ανατροφή του, πρώτα ο παππούς του και μετά ο θείος του.

 Νέος μπήκε στην υπηρεσία μιας πλούσιας χήρας, της Χαντίτζα, την οποία τελικά παντρεύτηκε.

Στην οικογένειά του μεταξύ των διαφόρων θεοτήτων λάτρευαν ιδιαίτερα τον Αλλάχ.

 Ο ίδιος ήταν έντονα θρησκευτική φύση και συχνά απομονωνόταν για να προσευχηθεί. Έτσι, έζησε ως την ηλικία των σαράντα χρόνων.

 Τότε, συνέβη κάτι που άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.

 Σύμφωνα με το Κοράνιο, μια νύχτα που προσευχόταν στα βουνά εμφανίστηκε σ’ αυτόν ο άγγελος Γαβριήλ, κρατώντας ένα κείμενο και τον διέταξε να το απαγγείλει.

 Ακολούθησαν και άλλα οράματα με τελικό αποτέλεσμα να του

δημιουργηθεί η συνείδηση της προφητικής αποστολής, ότι δηλαδή ο Θεός τον κάλεσε για να μεταφέρει στους ανθρώπους την αλήθεια που θα του αποκάλυπτε.

 Ο Μωάμεθ άρχισε την αποστολή αυτή, κηρύττοντας ότι ο Αλλάχ δεν είναι απλώς ένας, έστω ο υψηλότερος, μεταξύ πολλών θεών, αλλά ο μόνος υπάρχων και ότι η λατρεία οποιουδήποτε άλλου θεού αποτελούσε βλασφημία.

 Το πολυθεϊστικό περιβάλλον δεν μπορούσε να ανεχθεί αυτήν τη διδασκαλία και τον αντιμετώπισε με εχθρότητα.

 Τελικά, το 622 μ.Χ., ο Μωάμεθ εγκατέλειψε τη Μέκκα για μια άλλη πόλη, τη Μεδίνα. Το γεγονός αυτό ονομάζεται Εγίρα (Χίτζρα).

 Η χρονολογία 622 μ.Χ.  είναι η αρχή του μουσουλμανικού ημερολογίου.

 Στη Μεδίνα ο Μωάμεθ έγινε δεκτός και απέκτησε μεγάλη δύναμη.

Κατάργησε την ειδωλολατρία και οργάνωσε την πόλη αυτή με βάση τη νέα θρησκεία: το Ισλάμ.

Έτσι, στη Μεδίνα το Ισλάμ απέκτησε για πρώτη φορά κάποια από τα βασικά του χαρακτηριστικά, όπως την ισχυρή αίσθηση της αδελφότητας μεταξύ των μελών του λόγω του κοινού πατέρα.

 Η αίσθηση αυτή συνέβαλε στην ανάδειξη της Μεδίνας, όπως αργότερα και όλου του Ισλάμ, σε εξαιρετική στρατιωτική δύναμη.

 Όταν ο Μωάμεθ αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός, επιτέθηκε εναντίον της Μέκκας και την κυρίευσε το 630 μ.Χ.

 Ο Μωάμεθ μετέτρεψε την Καάμπα σε χώρο λατρείας του Αλλάχ και έκανε την πόλη κέντρο της νέας θρησκείας.

 Πέθανε το 632 μ.Χ.  και τον διαδέχθηκε, παίρνοντας τον τίτλο του διαδόχου (χαλίφη), ο στενός σύντροφός του Αμπού  Μπαάκρ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ

4.5 Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Α'   

Origin and History of Hinduism 

Ο Ινδουισμός θεωρείται από ορισμένους η παλαιότερη υπάρχουσα θρησκεία στον κόσμο. 

Η πρώιμη προέλευσή του είναι ασαφής: χωρίς έναν μόνο ιδρυτή ή συγκεκριμένο σημείο εκκίνησης - στην πραγματικότητα, πολλοί Ινδουιστές πιστεύουν ότι η θρησκεία είναι αιώνια, τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο χρόνος. 

Έχει πολλές διαφορετικές έννοιες ανάλογα με το ποιον ρωτάτε και ποια μορφή Ινδουισμού ασκεί.

 Τι ακριβώς λοιπόν αποτελεί τον Ινδουισμό; 

Ακολουθεί μια σύντομη ιστορία της θρησκείας που μπορεί να βοηθήσει να ρίξουμε φως στις απαρχές και την εξέλιξή της στη σημερινή μορφή που ασκείται από τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. 

Εξερευνήστε τις ρίζες του Ινδουισμού με αυτή τη σύντομη ιστορία της θρησκείας.

4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Brief History of Buddhism 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς προήλθε ο Βουδισμός και πού έχει αναπτυχθεί σήμερα; 

Δεν είστε οι μόνοι. 

Αυτό το βίντεο στο YouTube δείχνει την απίστευτη ιστορία του Βουδισμού.

 Ανακαλύψτε από πού προήλθε ο Βουδισμός και πώς εξελίχθηκε με την πάροδο των ετών. 

Με μισό δισεκατομμύριο ακόλουθους, η τέταρτη μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο είναι ο Βουδισμός, η πίστη ή η φιλοσοφία που στοχεύει στην υπερνίκηση του πόνου και στην επίτευξη μιας κατάστασης εσωτερικής γαλήνης και σοφίας που ονομάζεται Νιρβάνα.

 Ιδρύθηκε από τους οπαδούς του Σιντάρτα Γκαουτάμα, γνωστού ως Βούδα, πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια στην Ινδία. 

Tiken Jah Fakoly - Religion

Ο Tiken Jah Fakoly είναι ένας μουσικός της ρέγκε, αλλά δεν πιστεύει στο ρασταφάρι, αφού κατάγεται από την Ακτή Ελεφαντοστού και είναι μουσουλμάνος. Στο τραγούδι Religion μιλά ενάντια στην βία των Τζιχαντιστών στο Σαχέλ.

Η θρησκεία πρέπει να είναι ήρεμη

Η θρησκεία μπορεί να είναι τρελή

Αν αποφασίσεις να αυτοκτονήσεις

Κάντο μόνος

Αν θέλεις να πας στον παράδεισο σου

Πήγαινε μόνος εκεί

Μην παίρνεις αθώα παιδιά

Βλέπω αθώους γονείς που κλαίνε, γιατί έχασαν το παιδί τους τίποτα δεν αξίζει να πεθάνεις για αυτό

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να συγχωρήσει

τη δολοφονία των αθώων παιδιών

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει

με τον τρόπο που διαβάζεις το βιβλίο

Ανάρτηση του Θεολόγου Γιώργου Ντ. στο facebook

LYRICS Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy If you decide to kill yourself Do it alone If you want to go to your paradise Go there alone Don’t bring the kids Don’t bring innocent children Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy I can hear, some women crying Crying crying crying I can see, innocent parents Crying, cause’ they lost their child Nothing is worth dying for that Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy No one could ever forgive The killing of innocent children No one could ever agree With your way to read the book Guilty you are to me For the murder of the youth For the murder of the youth For the murder of the children For the murder of humanity Religion should be cool Religion can be crazy Religion should be cool Religion can be crazy

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΙΣΛΑΜ

 Από το κανάλι στο youtube: Social Spirit Greece

Ινδιάνικος Σαμανισμός

Οι Ινδιάνοι πέρασαν βουβοί σ' ολόκληρη σχεδόν την ιστορική τους διαδρομή. Δεν άφησαν κανένα γραπτό σημάδι, αν εξαιρέσει κανείς τα αμμογραφήματα των Ναβάχο, ένα είδος ει­κονιστικής γραφής ή καλύτερα ένας συνδυασμός ζωγραφικής και γραφής. Τα αλφάβητα των Τσερόκι και των Σεκόγια επινοήθηκαν μόλις το 19ο αιώνα. Και μόλις τις τελευταίες δε­καετίες οι Ινδιάνοι Σαμάνοι άρχισαν να καταγράφουν τους μύθους, τις παραδόσεις, την ιστορία αλλά και τις σκέψεις τους.

Στο πνευματικό βασίλειο των Ινδιάνων δεν υπήρχε ανάγκη για ένα γενικευμένο θρη­σκευτικό σύστημα. Αισθάνονταν ότι βρίσκονταν σε συνεχή επαφή με τα πνεύματα και σεβόντουσαν όλα τα πλά­σματα της Γης. Πίστευαν ότι τα πνεύματα επικοινωνούσαν με τον κόσμο των ανθρώπων μέ­σω των ονείρων.
 Για τους Ινδιάνους, ο άνθρωπος ήταν ένα αδύναμο πλάσμα, που για να τα καταφέρει στο σκληρό αγώνα της ζωής χρειαζόταν κάποιο σύμμαχο για να τον βοηθά και να τον προστατεύει. Χρειαζόταν τη συνδρομή υπερφυσικών δυνάμεων, που οι Ινδιάνοι απο­καλούσαν Μανιτού.

Ο νεαρός Ινδιάνος, αφού νήστευε αυστηρά και στη συνέχεια καθαριζόταν με ατμόλου­τρο, απομονωνόταν σ' ένα μέρος, όπου νήστευε και διαλογιζόταν, μέχρι να εξαντληθεί από την κούραση. Το πιο σημαντικό σ' αυτήν τη διαδικασία ήταν να θυμάται τα όνειρα που έβλε­πε, τα οποία και μετέφερε στον πατέρα του, που τον καθοδηγούσε κατά τη διάρκεια της «μύησης» του. Αν έβλεπε δύο φορές την ίδια «υπερφυσική» δύναμη, δηλαδή κάποιο «ισχυ­ρό» ζώο (αρκούδα, κογιότ, αετό κ.ά.) τότε δενόταν μαζί του για όλη του τη ζωή. Αυτό το ζώο και το πνεύμα που κουβαλούσε ήταν ο προστάτης του, το δικό του Μανιτού.

Την ίδια περίοδο, ο νεαρός Ινδιάνος λάβαινε ενδείξεις για τα αντικείμενα που θα απο­τελούσαν το ιερό του «δέμα-φυλαχτό». Αφού τα συγκέντρωνε κι έφτιαχνε το δέμα, δεν το αποχωριζόταν ποτέ και φρόντιζε να μην ακουμπάει στο έδαφος, επειδή έτσι υπήρχε ο κίν­δυνος να «μολυνθεί» από τις χθόνιες δυνάμεις.

Στον πνευματικό κόσμο των Ινδιάνων υπήρχαν «ευγενικές» και «βάρβαρες» δυνάμεις, υψηλής ή χαμηλής ποιότητας. Η πιο ισχυρή ήταν ο φωτοδότης Ήλιος, ενώ για τους πολεμι­στές ο Κεραυνός. Από τις υποχθόνιες δυνάμεις ξεχώριζε το «Μέγα Τριχωτό Φίδι». Οι ίδιοι πάντως δεν έκαναν διακρίσεις ανάμεσα στα καλά και στα κακά πνεύματα, καθώς τιμούσαν και προσέφεραν θυσίες και στα δύο.

Για ν' αποκτήσει ένας Ινδιάνος σαμανιστικές δυνάμεις, έπρεπε να εντοπίσει την πηγή αυτών των δυνάμεων που βρίσκεται είτε στα θεϊκά πλάσματα, είτε στις ψυχές των προγόνων, είτε στα μυθικά ζώα, είτε τέλος σε κάποια αντικείμενα ή κοσμικές ζώνες. Η απόκτηση τέτοι­ων δυνάμεων συνδυαζόταν πάντα με την απόκτηση ενός προστατευτικού πνεύματος. Συνή­θως ο Σαμάνος μυούταν από ζώα που γίνονταν και τα προστατευτικά του πνεύματα (Μανι­τού). Το Μανιτού βοηθούσε κυρίως στο διαλογισμό και στην αυτοσυγκέντρωση του Σαμάνου.

Οι Ινδιάνοι πίστευαν ότι κάθε άνθρωπος διαθέτει ένα πνεύμα και μια ψυχή. Όταν πε­θάνει, το πνεύμα του περιφέρεται για λίγο καιρό κοντά στο μέρος, όπου ζούσε ο νεκρός. Η ψυχή του όμως ταξιδεύει προς τη Χώρα των Νεκρών. Η ψυχή παίρνει το Μονοπάτι των Νε­κρών -το Γαλαξία- οδηγούμενη από συγγενείς και φίλους που έχουν πεθάνει. Ταξιδεύει νύχτα προς τα δυτικά, όπου βρίσκεται η Αυτοκρατορία των Νεκρών. Εκεί «ζει» ξεθωρια­σμένα, άχρωμα και άχαρα.

Για τους Ινδιάνους, βλέπετε, δεν υπήρχε «παράδεισος», αλλά ένας μονότονος Κάτω Κό­σμος. Ο θάνατος ήταν γι' αυτούς κάτι το οποίο απαιτούσε τελετουργίες κάθαρσης. Συνήθι­ζαν να μεταφέρουν τον/την ετοιμοθάνατο στην ύπαιθρο μακριά από τη σκηνή του/της. Όταν πέθαινε, κατέστρεφαν τα προσωπικά του/της αντικείμενα κι ό,τι τον/τη θύμιζε, ενώ για κά­ποιο καιρό δεν ανέφεραν και τ' όνομα του/της.

Οι Σιου είχαν τη συνήθεια να «κρατούν» τις ψυχές ορισμένων νεκρών για λίγο καιρό κο­ντά τους. Αυτό ήταν αποκλειστική ευθύνη των Σαμάνων τους, που είχαν αναπτύξει μια σει­ρά από σχετικές τεχνικές. Στην αρχή «κρατούσαν» μόνον τις ψυχές ορισμένων Μεγάλων Αδελφών, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να «κρατούν» και τις ψυχές των καλών ανθρώπων. Πραγματοποιώντας μια ειδική τελετή, ο Σαμάνος «φύλαγε» την ψυχή του πρόσφατα πεθα­μένου σε μια σκηνή. Σκοπός αυτής της διαδικασίας ήταν να εξαγνιστεί η ψυχή του νεκρού και κατόπιν -όταν ελευθερωνόταν- να μεταφέρει τη φωνή του λαού στο Μεγάλο Πνεύμα.

Το 1890 η κυβέρνηση των ΗΠΑ απαγόρευσε στους Σιου την τελετή της «Φύλαξης της Ψυχής». Δόθηκε μάλιστα η διαταγή μια συγκεκριμένη μέρα που ορίστηκε με νόμο, να απε­λευθερωθούν όλες οι «κρατημένες» ψυχές!

Ο Ινδιάνος Σαμάνος δεν ήταν ποτέ ένας απλός θεραπευτής.Ήταν και οργανωτής του Ιερού Χορού και ο φύλακας της παράδοσης της φυλής του. Ως θεραπευτής γνώριζε καλύ­τερα από τον καθένα τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών, των βοτάνων και των ριζών και σ' αυτόν κατέφευγαν όσοι αρρώσταιναν. Επίσης ήταν σε θέση να εξηγεί τα όνειρα και να δίνει διάφορες σοφές συμβουλές.

Ο Σαμάνος μαζί με τον αρχηγό της φυλής, ετοίμαζε και την Ιερή Πίπα, που όσοι κάπνιζαν γίνονταν «η ίδια η Αλήθεια, χωρίς τίποτε το Ακάθαρτο μέσα τους». Σύμφωνα με την ινδιάνικη παράδοση, την Ιερή Πίπα έφερε ένας λευκός βίσονας, που μεταμορφώθηκε σε γυναίκα και τους είπε: «Με αυτήν την Ιερή Πίπα θα βαδίσετε πάνω στη Γη... με τη 

βοήθεια της θα στείλετε τις φωνές σας στο Μεγάλο Πνεύμα». Η τελετουργία του καπνίσματος της Ιερής Πίπας γινόταν μέσα σε μια ιερή σκηνή που συμβόλιζε το σύμπαν, ενώ ο χώρος έξω συμβόλιζε το άπειρο.

Γέμιζαν την Ιερή Πίπα με Κινικίνικ, δηλαδή με αποξηραμένο εσωτερικό φλοιό κόκκινης κρανιάς, που είναι πολύ πικρός γι' αυτό και τον ανακάτευαν με στριμ­μένο καπνό και γλυκόριζα. Με το γέμισμα της πίπας γινόταν ένα είδος οραματισμού, όπου τα πάντα συγκεντρωνόταν συμβολικά μέσα της.Έτσι η πίπα περιείχε το σύμπαν και όσοι την κάπνιζαν γίνονταν αυτομάτως το κέντρο του σύμπαντος.

Οι Ινδιάνοι Σαμάνοι σέβονται όλα τα πλάσματα της Γης και μαθαίνουν να προφυλάσ­σονται από τα βλαβερά πλάσματα με τους δικούς τους μαγικούς τρόπους: «Τα κουνούπια δεν σ' ενοχλούν, αν έχεις θετικά συναισθήματα. Αυτά δημιουργούν δονήσεις... μπορείς να δημιουργήσεις μια μυρωδιά που να τα απωθεί... να ελέγχεις όλη την κατάσταση με τις δο­νήσεις που προκαλείς» (Βροντερός Κεραυνός, Σαμάνος των Τσερόκι).

Απόσπασμα απο το βιβλίο: Μαγεία, η απόκρυφη παράδοση του κόσμου

Σιβηρία. Ο Σαμανισμός στη γη του σκότους

Η Σιβηρία, η παγωμένη «Γη του Σκότους», θεωρείται μια «κλασική» περιοχή Σαμανισμού όχι μόνο με την έννοια ότι από εκεί προέρχεται η λέξη saman αλλά και επειδή εκεί συναντάμε –ακόμη και σήμερα- ένα πλήθος αυτοχθόνων φυλών που διατηρούν διάφορες αυθεντικές μορφές Σαμανισμού. 

Στις αχανείς εκτάσεις της παγωμένης Σιβηρίας επιβιώνουν πάνω από 100 αυτόχθονες φυλές, που ζουν απομονωμένες μέσα στην τούνδρα και στην τάιγκα.

Ο Σαμανισμός αποτελεί λοιπόν ένα κυρίως σιβηριανό, κεντρο-ασιατικό φαινόμενο. Μια από τις μεγαλύτερες αυτόχθονες φυλές της Σιβηρίας είναι οι Γιακούτ που πιστεύουν ότι ένα δέντρο με οκτώ κλαδιά υψώνεται από το «χρυσό αφαλό της Γης» και φτάνει μέχρι τον ουρανό. Είναι το γνωστό Δένδρο της Ζωής, κεντρικό στοιχείο σε κάθε μορφής Σαμανισμό.

Οι Σαμάνοι των Γιακούτ θεωρούν ότι έχουν για συμμάχους διάφορα ζώα και κυρίως τους αετούς και τις αρκούδες που –όπως πιστεύουν- προέρχονται από πνεύματα ανώτερων Σαμάνων. Ειδικότερα η αρκούδα θεωρείται ιερό ζώο και σύμβολο του Σαμάνου επειδή είναι από τα λίγα ζώα που θεραπεύει τις πληγές του.

Οι Γιακούτ της Σιβηρίας πιστεύουν ότι ο κάθε Σαμάνος φυλάει την ψυχή του-ή μία από τις ψυχές του-ενσαρκωμένη μέσα σε κάποιο ζώο, που το φυλάει κρυφό και μακριά από τον κόσμο. «Κανείς δεν μπορεί να βρει την εξωτερική ψυχή μου» καυχιούνται συχνά οι μάγοι τους. 

Μια φορά το χρόνο, όταν λιώσουν οι πάγοι και η Γη σκοτεινιάσει εμφανίζονται οι εξωτερικές ψυχές των μάγων με την μορφή ζώων. Περιπλανιούνται παντού, αλλά δεν γίνονται αντιληπτές παρά μονάχα από τους ίδιους τους μάγους. Οι δυνατές ψυχές ουρλιάζουν και κάνουν θόρυβο, ενώ οι αδύναμες περιδιαβαίνουν σιωπηλές. 

Συχνά πολεμούν μεταξύ τους και αν μια από αυτές νικηθεί τότε ο μάγος αρρωσταίνει ή πεθαίνει. Οι ψυχές των πιο αδύναμων μάγων ενσαρκώνονται με τη μορφή σκύλων, ενώ των πιο δυνατών με τη μορφή αλόγων, ελαφιών και αρκούδων.

Ο Σαμάνος της Σιβηρίας θεωρεί μεγάλη πρόκληση την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού στον Κάτω Κόσμο. Η ψυχή του ταξιδεύει στον Κόσμο των Νεκρών πιασμένη από το λαιμό ενός γιγαντιαίου ερπετού. Για να γίνει όμως αυτό διασχίζει θεοσκότεινα δάση και ανεβαίνει άφοβα στα ψηλότερα βουνά. Τελικά ο Σαμάνος βρίσκει μια τρύπα στη Γη και αρχίζει το ταξίδι του προς το Βασίλειο του Κάτω Κόσμου. Εκεί στη Γη των Νεκρών τα πνεύματα των ασθενειών αρχίζουν να τον ζώνουν απειλητικά, αλλά εκείνος βρίσκει τον τρόπο να τα αποφύγει.

Στη συνέχεια ο Σαμάνος αντιμετωπίζει τον Άρχοντα του Κάτω Κόσμου, που ουρλιάζει και μουγκρίζει σαν μανιασμένος ταύρος. Με τεχνάσματα και δώρα απαλλάσσεται από τη φοβερή του παρουσία. Τελικά ο Σαμάνος επιστρέφει από τον Κάτω Κόσμο πάνω στα φτερά μιας τεράστιας αρσενικής χήνας. Μετά από όλη αυτή την δοκιμασία, ο Σαμάνος είναι πλέον σε θέση να σώσει τις ψυχές των άλλων θνητών.

Οι αρκούδες θεωρούνται πολύ σημαντικά ζώα στους σαμανιστικούς λαούς της Σιβηρίας. Οι Γκιλιάκς, λαός της φυλής των Τουνγκούζων της ανατολικής Σιβηρίας έχουν κάθε χρόνο τον Ιανουάριο τη γιορτή της αρκούδας: «Η αρκούδα είναι το αντικείμενο της πιο λεπτής φροντίδας ενός ολόκληρου χωριού και παίζει τον κυριότερο ρόλο στις θρησκευτικές τελετές»( Τζ. Φρέιζερ). Σκοτώνουν μια γριά θηλυκιά αρκούδα και ανατρέφουν το βρέφος της, χωρίς να το θηλάσουν.

Όταν μεγαλώσει την περιφέρουν στο χωριό και στα σπίτια, γιατί πιστεύουν ότι η αρκούδα χαρίζει ευλογία. Αφού την περάσουν από κάθε σπίτι, τη δένουν σε έναν πάσσαλο και τη σκοτώνουν με βέλη. Κόβουν το κεφάλι της, το στολίζουν και το τοποθετούν στο γιορτινό τραπέζι. Αφού ζητήσουν συγγνώμη από το πνεύμα της ψήνουν το κρέας της και το τρώνε. Τέλος χορεύουν όλοι μαζί, μιμούμενοι τις κινήσεις της αρκούδας.

Γιατί όμως όλη αυτή η επιμονή των σιβηριανών λαών στις αρκούδες; Η αρκούδα-παρά τη σπανιότητά της στη σημερινή εποχή-συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των κατοίκων της ανατολικής Σιβηρίας. Το τεράστιο μέγεθός της, η αγριότητά της και η ακατανίκητη πείνα καθιστούν την αρκούδα το πιο τρομερό ζώο της Σιβηρίας. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι Γκιλιάκς-αλλά και οι άλλοι λαοί της Σιβηρίας- αντιμετωπίζουν αυτό το ζώο με δέος και το περιβάλλουν με ένα φωτοστέφανο δεισιδαιμονιών. Για παράδειγμα πιστεύουν ότι αν κάποιος σκοτωθεί παλεύοντας με μια αρκούδα η ψυχή του μεταναστεύει στο σώμα της.

Σαμανισμός

 

  

 O Σαμανισμός είναι κατεξοχήν θρησκευτικό σιβηρικό και κεντροασιατικό φαινόμενο. 

Μαρτυρήθηκε και περιγράφηκε από τους πρώτους ταξιδιώτες και περιηγητές της κεντρικής και Αρκτικής Ασίας. 

Εξελίχθηκε πριν από την ανάπτυξη της ταξικής κοινωνίας κατά τη Νεολιθική περίοδο και την Εποχή του χαλκού.

 Τον ασκούσαν λαοί που ζούσαν στο κυνηγετικό και καρποσυλλεκτικό στάδιο και συνέχισε να υφίσταται, κάπως τροποποιημένος, σε λαούς που είχαν φτάσει στο στάδιο της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Αρχαίοι Εξωγήινοι (6x17) ~ Οι Σαμάνοι από KRASODAD

Ο όρος προέρχεται από τη λέξη saman (σαμάν) , σύνθετη από το ρήμα sa, που σημαίνει γνωρίζω και man, που σημαίνει αυτός (σαμάν = αυτός που γνωρίζει). Σαμάνος είναι ένας μάγος και ένας γιατρός. Λογίζεται ότι θεραπεύει όπως όλοι οι γιατροί και επιχειρεί φακιρικά θαύματα, όπως οι μάγοι. Αλλά είναι επίσης και ψυχοπομπός και μπορεί να είναι και ιερέας, μυστικός και ποιητής...

Στη μεγάλη έκταση που περιλαμβάνει το κέντρο και τον Βορρά της Ασίας, η μαγικό - θρησκευτική ζωή της κοινωνίας είναι συγκεντρωμένη γύρω από το σαμάνο. Φυσικά δεν είναι ο μοναδικός χειριστής του ιερού, ούτε έχει μονοπωλήσει τη θρησκευτική δραστηριότητα. Σε πολλές φυλές ο ιερέας - θύτης συνυπάρχει με το σαμάνο. 

Ο σαμάνος παραμένει κυρίαρχη μορφή, γιατί σ' όλη αυτή τη ζώνη όπου η εκστατική εμπειρία βασίζεται κατεξοχήν στη θρησκευτική εμπειρία, ο σαμάνος και μόνο αυτός είναι ο μεγάλος δάσκαλος της έκστασης. Έτσι ένας πρώτος ορισμός αυτού του πολύπλοκου φαινομένου, θα ήταν Σαμανισμός = τεχνική της έκστασης. Αφού η έκσταση είναι ψυχοσωματικό φαινόμενο, που μπορεί να παρουσιάσει κάθε άτομο που έχει την ικανότητα γι' αυτό, η ουσία, όμως του Σαμανισμού, δεν έγκειται σ' αυτό καθεαυτό το φαινόμενο, αλλά στις ειδικές πράξεις, γνώσεις και αντικείμενα που συνδέονται με την κατάσταση της έκστασης.

Μαγεία και μάγοι συναντώνται σχεδόν παντού στον κόσμο, ενώ ο Σαμανισμός καταμαρτυρά μια ιδιαίτερη μαγική "ειδικότητα" : "την κυριαρχία της φωτιάς", το μαγικό πέταγμα, κ.λ.π. Από αυτό το γεγονός, αν και ο σαμάνος είναι, μεταξύ των άλλων ιδιοτήτων του και ένας μάγος, ο οποιοσδήποτε μάγος δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν σαμάνος. Αυτός ο τελευταίος είναι ειδικός μιας έκστασης στην διάρκεια της οποίας, η ψυχή του θεωρείται ότι εγκαταλείπει το σώμα για να επιχειρήσει αναβάσεις στα ουράνια ή καθόδους στην κόλαση. Ο σαμάνος είναι αυτός που "βλέπει τα πνεύματα" και το να δεις ένα πνεύμα στα όνειρά σου ή ξύπνιος, είναι σημάδι ότι έχεις φτάσει σε μια "πνευματική κατάσταση", δηλαδή ότι ξεπέρασες την αμύητη ανθρώπινη κατάσταση.

ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Mongolian shamanism

Mongolian shamanism is an all-encompassing system of belief that includes medicine, religion, a cult of nature, and a cult of ancestor worship. Central to the system were the activities of male and female intercessors between the human world and the spirit world, shamans (böö) and shamanesses (udgan). They were not the only ones to communicate with the spirit world.

Shamanism in Mongolia from The Vanishing Cultures Project on Vimeo.

Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ. from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ Β3:  Ναθαναήλ Γιώργος, Πέιος Χρήστος, Ουτσετάρης Άγγελος, Κουζούπης Χρήστος, για την Ιαπωνική θρησκεία.

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Ο ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ. from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ