Ό,τι δεν έχει ελευθερία δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό.
Ό,τι είναι επιβεβλημένο είναι του διαβόλου.
Ό,τι δεν έχει ελευθερία δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό.
Ό,τι είναι επιβεβλημένο είναι του διαβόλου.
4.2 Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ
Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος
Δεν υπάρχει ελεύθερος άνθρωπος κανένας παρά μόνο αυτός που ζει κοντά στο Χριστό.
Αυτός είναι υπεράνω κάθε συμφοράς.
Αν ο ίδιος δε θέλει να αδικήσει τον εαυτό του, οι άλλοι ποτέ δεν έχουν τη δύναμη να τον βλάψουν, μένει απρόσβλητος.
Δεν
τον βασανίζουν τα οικονομικά προβλήματα.
Γιατί ξέρει πως «τίποτα δε φέραμε στον κόσμο αυτόν.
Κι είναι φανερό ότι ούτε και να πάρουμε κάτι μαζί μας φεύγοντας θα μπορέσουμε».
Δεν τον τρώει η επιθυμία για δόξες και τιμές.
Γιατί έμαθε πως «το δικό μας πολίτευμα είναι στον ουρανό».
Δεν
τον στεναχωρεί να τον βρίσουν ούτε τον εξοργίζει αν τον χτυπήσουν.
Για τον χριστιανό υπάρχει μία και μόνη συμφορά: να μην κάνει το θέλημα του Θεού.
‘Άλλο τίποτα δε θεωρεί συμφορά, ούτε ην απώλεια των χρημάτων, ούτε την εξορία, ούτε τους μεγαλύτερους κινδύνους.
Κι αυτό που όλοι το τρέμουν, το να φύγει από αυτόν τον κόσμο και να πάει στον άλλο, εκείνος το θεωρεί πιο ευχάριστο απ’ την ζωή.
Ο χριστιανός είναι σαν τον άνθρωπο που ανέβηκε σε ψηλό βράχο της θάλασσας και παρατηρεί όσους είναι μες στο νερό και προσπαθούν να σωθούν σ’ ένα ναυάγιο.
Βλέπει
άλλους να σκεπάζονται από τα κύματα, άλλους να πέφτουν σε υφάλους, άλλους
να τους παγιδεύει το ρεύμα και να τους πηγαίνει όπου αυτό θέλει.
Βλέπει
άλλους να χάνονται μες στο βυθό, κι άλλους, στην επιφάνεια, πάνω σε μια σανίδα
ή ένα κομμάτι του πλοίου, να κάνουν τα χέρια τους βάρκα και
πηδάλιο.
Και βλέπει άλλους να επιπλέουν νεκροί.
Σαν κι αυτόν που βρίσκεται στον ψηλό βράχο, έτσι κι ο άνθρωπος που στρατεύτηκε με τον Χριστό βγαίνει μέσα από την ταραχή του βίου και των κυμάτων και κάθεται σε τόπο ασφαλή και ψηλό.
Γιατί
τι είναι πιο ασφαλές και πιο υψηλό από το να έχει κανείς μια μόνη φροντίδα;
Μικρή φιλοκαλία της καρδιάς
Ιωάννης
Χρυσόστομος
«"Θυμήσου την πρώτη ερώτηση, την έννοιά της, αν όχι ακριβώς τα λόγια: Θέλεις να πας στον κόσμο με αδειανά χέρια κηρύσσοντας στους ανθρώπους μια ελευθερία που η φυσική τους βλακεία και η φυσική τους προστυχιά δεν τους αφήνουν να την καταλάβουν, μια ελευθερία που τους φοβίζει, γιατί δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει τίποτε πιο ανυπόφορο απ' αυτή για τον άνθρωπο και την κοινωνία;
Βλέπεις αυτές τις πέτρες
της άγονης ερήμου; Κάνε τες ψωμιά και οι άνθρωποι θα τρέξουν πίσω σου μ'
ευγνωμοσύνη, σαν υπάκουο κοπάδι, τρέμοντας μήπως πάρεις το χέρι σου και δεν
έχουν πια ψωμί.
Εσύ όμως δε θέλησες να στερήσεις απ' τον άνθρωπο την ελευθερία και αρνήθηκες, κρίνοντας πως είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή που εξαγοράζεται με ψωμιά... Επαύξησες την ανθρώπινη ελευθερία, αντί να την περιορίσεις και επέβαλες έτσι για πάντα στον ηθικό άνθρωπο τα μαρτύρια αυτής της ελευθερίας.
Ήθελες να σ' αγαπούν ελεύθερα, να σε ακολουθούν οι άνθρωποι με τη
θέλησή τους, καταγοητευμένοι... Δεν κατέβηκες απ' τον σταυρό όταν σε κορόιδευαν
και σου φώναζαν ειρωνικά: “Κατέβα απ' το σταυρό για να σε πιστέψουμε”. Δεν το
'κάνες, γιατί δεν ήθελες πάλι να υποδουλώσεις τον άνθρωπο μ' ένα θαύμα. Ήθελες
μια πίστη ελεύθερη και όχι υπαγορευμένη από το θαύμα. Χρειαζόσουνα την ελεύθερη
αγάπη και όχι τη δουλική έξαρση ενός τρομοκρατημένου σκλάβου...
Δεν σε φοβάμαι καθόλου. Κι εγώ πήγα στην έρημο, κι εγώ
έζησα με ρίζες και ακρίδες, κι εγώ μακάρισα την ελευθερία που χάρισες στους
ανθρώπους... Αλλά συνήλθα και δε θέλησα να υπηρετήσω μια υπόθεση παράλογη.
Γύρισα πίσω κι ενώθηκα με εκείνους που διόρθωσαν το έργο σου... Σ'το ξαναλέω,
αύριο, μ' ένα νόημά μου, θα ιδείς αυτό το πειθήνιο κοπάδι να φέρνει αναμμένα
κάρβουνα στη φωτιά όπου θα σε ρίξω, γιατί ήρθες να εμποδίσεις το έργο μας.
Γιατί αν υπάρχει κάποιος που του αξίζει πιο πολύ απ' όλους να καεί, αυτός είσαι
εσύ. Αύριο θα σε κάψω. Τελείωσα"».
Φ. Ντοστογιέφσκι. Αδελφοί
Καραμαζώφ (μτφρ. Σ. Π.), Θεσσαλονίκη: Σύγχρονες Εκδόσεις, σελ. 220-229.
Ο Τζακ μόλις επέστρεψε στην πατρίδα του την Αυστραλία μετά
από πάνω από μια δεκαετία μακριά στον παράδεισο. Αλλά αφού τον συναντά στο
αεροδρόμιο ο αδερφός του Φρανκ, ο Τζακ ανακαλύπτει ότι η χώρα έχει αλλάξει
ριζικά. Οι πολίτες αναφέρουν και τιμωρούν ο ένας τον άλλον για διάφορες αστικές
παραβάσεις, χρησιμοποιώντας τα κινητά τους τηλέφωνα για να καταγράφουν και να
ανεβάζουν παραβάσεις σε μια κυβερνητική εφαρμογή. Παντού υπάρχουν κάμερες και
το μόνο ασφαλές μέρος στα σπίτια των ανθρώπων είναι το μπάνιο. Ανίκανος να
προσαρμοστεί ή να αποδεχτεί τις αλλαγές, ο Τζακ προσπαθεί να φύγει από τη χώρα
-- ένα κατόρθωμα πολύ πιο δύσκολο από ό,τι πίστευε.
Σε σενάριο και
σκηνοθεσία Κώστα Νίκα, αυτή η μικρού μήκους επιστημονικής φαντασίας μπορεί να
φέρει το όνομά της από έναν ιδανικό παράδεισο ισορροπίας και ειρήνης, αλλά ο
τίτλος της είναι βαθιά σατιρικός στο πώς η ταινία απεικονίζει τον παραλογισμό
του νέου κράτους επιτήρησης.
Σχεδόν όλοι έχουν ένα smartphone και οι συσκευές είναι
βαθιά ενσωματωμένες με σχεδόν όλες τις πτυχές της ζωής μας, από τις τραπεζικές
συναλλαγές μέχρι τον έρωτα, την επικοινωνία και την ψυχαγωγία. Σε πολλά
επίπεδα, εξακολουθούμε να υπολογίζουμε πώς η τεχνολογία κινητής τηλεφωνίας
μεταμορφώνει τη ζωή και τις σχέσεις μας.
Ένας πληθυσμός
οπλισμένος με τηλέφωνα -- και εμποτισμένος με ολοένα και πιο σπασμωδική τιμωρία
προς τους συνανθρώπους -- φαίνεται γελοίος, αλλά με βαθύτερο προβληματισμό, οι
θεατές συνειδητοποιούν ότι αυτά τα κομμάτια υπάρχουν ήδη σε άλλες πτυχές της
κουλτούρας μας. Είναι τα ανθρώπινα όντα τόσο αδύναμα που θα μπορούσαν να
οπλιστούν για να κάνουν την επιτήρηση της κυβέρνησης για αυτούς;
Η
«Utopia» φαντάζεται ότι εκείνη η μέρα δεν είναι τόσο μακριά όσο θα πίστευε
κανείς.
Ο π. Γεώργιος υπήρξε ασυμβίβαστος αγωνιστής. Το
σύνθημά του "Ξύπνα παπά, ξύπνα Λαέ!" συμπυκνώνει το μήνυμα της
αφύπνισης και της εγρήγορσης για δράση στο παρόν για την εξάλειψη κακών δομών
και τη βελτίωση του κόσμου.
Πίστευε ότι η επανάσταση με τον τρόπο του Χριστού
συνιστά τη δική μας συμβολή, τη δική μας ευθύνη απέναντι στον κόσμο.
Ήταν παρών σε όλους τους αγώνες του Λαού (τη λέξη λαός
την έγραφε πάντα με κεφαλαίο), με όποιο κόστος.
Παρά τις διώξεις, απειλές και ψυχολογικούς εκβιασμούς
που υπέστη, έμεινε επαναστάτης του Χριστού σε όλη του τη ζωή, χωρίς φόβο και
υπολογισμούς.
«Ο ελεύθερος
άνθρωπος δεν καταδέχεται να ντροπιάζει τον εαυτό του με τυραννία ή με
υποδούλωση. Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού!»
«Ο Χριστός είναι εδώ πάνω στη γη, πάντα μαζί μας και
θα μείνει ως το τέλος. Θα αγωνιά, θα βασανίζεται και θα ξαναθανατώνεται
αναρίθμητες φορές σε κάθε τόπο, σε κάθε εποχή.»
Ο Πυρουνάκης κατήγγειλε την αδιαφορία του λαού μπροστά
στις αδικίες που υπόκειται και την απραξία των χριστιανών:
«πως κουνάμε το κεφάλι επιδοκιμαστικά όταν μας
διακηρύσσουν, εν όψει νέων οικονομικών και πολιτικών συνθηκών, ότι για να
εξασφαλιστούν επιτυχίες πρέπει μόνον οι πολλοί να υποστούν τις θυσίες, ως π.χ.
καθηλώσεις ημερομισθίων και τιμών παραγωγής της γης;
Όταν, λοιπόν, όπως ισχυριζόμαστε, σύμφωνα με τα
Ευαγγελικά, γίνεται μπορετό να αντιμετωπιστεί το κακό και δεν το πράττομε με
την κάθε θυσία μας, τότε εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που χορταίνομε με τις
σάρκες των πεινασμένων αδερφών; Ιδού η φρικτή εικόνα που παρουσιάζομε οι
Χριστιανοί, αδικαιολόγητα.
Οι άλλοι δεν ξέρουν, δεν πιστεύουν, δεν θέλουν, δεν
προχωρούν. Εμείς όμως γιατί; Άρα, εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι που υποφέρει ο
κόσμος!»
(Από το βιβλίο: π.Γέωργιος Πυρουνάκης, "Η
Θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου", εκδ. Αρμός.)