Ο κύκλος των μετενσαρκώσεων και η διακοπή του στον Βουδισμό

 4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Περνώντας από μορφή ζωής σε μορφή ζωής (οι μορφές είναι 6: άνθρωπος, ζώο, θεότητα, πεινασμένα όντα, κολασμένα όντα, επιθετικά όντα) τα όντα μετενσαρκώνονται συνεχώς.

Όλες αυτές οι μορφές χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη του πόνου.

Οι μετενσαρκώσεις διαιωνίζουν τον πόνο.

Άρα, για να διακοπεί ο πόνος, πρέπει να διακοπούν οι μετενσαρκώσεις.

Την ενέργεια για την επόμενη μετενσάρκωση παράγει το κάρμα, δηλαδή ο νόμος σύμφωνα με τον οποίο ένα ον μετενσαρκώνεται σε μορφή ζωής ανάλογη με τις πράξεις της προηγούμενης.

 Συνεπώς, για να διακοπούν οι μετενσαρκώσεις, πρέπει να σταματήσει η παραγωγή του κάρμα.

 Το κάρμα παράγεται επειδή ο άνθρωπος πράττει κατεχόμενος από το αίσθημα της πολύμορφης επιθυμίας – ή του αντιθέτου της, του πολύμορφου μίσους.

 Ο άνθρωπος επιθυμεί ή μισεί, διότι νομίζει ότι τα όντα είναι αληθινά ή «πραγματικά». Με αυτή τη λέξη εννοεί κυρίως αμετάβλητα.

  Όμως, αυτά μεταβάλλονται συνεχώς και συνεπώς φθείρονται και τελικά εξαφανίζονται ή πεθαίνουν.

Αυτή η συνεχής μεταβολή των όντων είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της φύσης των όντων (δηλ. της αληθινής πραγματικότητας).

 Εφόσον αποτελούνται (όχι απλώς έχουν) από αυτή τη ροή, τα όντα είναι όλα όχι αμετάβλητες ουσίες, αλλά «ροές», διαδικασίες.

 Άλλα δύο τέτοια χαρακτηριστικά υπάρχουν στα όντα: η συνθετότητα (όλα τα όντα είναι σύνθετα ή αποτελούν συνθέσεις και, μόλις τα στοιχεία που τα αποτελούν διαλυθούν ή συνδυαστούν διαφορετικά, εξαφανίζονται).

  Τέλος, όλα τα όντα είναι προϊόντα προηγούμενων αιτίων και συνθηκών.

 Δεν θα υπήρχαν (ή παύουν να υπάρχουν), εάν δεν υπήρχαν αυτές οι αιτίες. Τα τρία αυτά μαζί, που αποτελούν την αληθινή πραγματικότητα, λέγονται «μη ουσιαστικότητα» (ανάττα ή ανάτμαν).

 Ο άνθρωπος τελεί σε άγνοια αυτής και έτσι επιθυμεί, πράττει φορτισμένος με επιθυμία, αυτό παράγει κάρμα, το κάρμα οδηγεί σε μετενσαρκώσεις, και αυτές στη διαιώνιση του πόνου.

 Αυτή η αλυσίδα και η αντιστροφή της, προκειμένου να διακοπεί ο κύκλος των μετενσαρκώσεων, ονομάζεται «εξαρτημένη παραγωγή» -  παραγωγή των μετενσαρκώσεων, η οποία εξαρτάται από αυτή τη σειρά αιτίων και αποτελεσμάτων, με τελικό αποτέλεσμα την ίδια.

 Η διακοπή των μετενσαρκώσεων είναι η νιρβάνα στην κυριότερη σημασία του όρου.

 Ο όρος νιρβάνα έχει άλλες δύο έννοιες: διακοπή της επιθυμίας, του μίσους και της άγνοιας (προσωρινή νιρβάνα), καθώς και, αργότερα, μια υπερβατική πραγματικότητα, στην οποία πηγαίνει κανείς μετά τη διακοπή. 

Παπαλεξανδρόπουλος Στυλιανός, 2019, ΕΚΠΑ.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ

Ο κύκλος των μετενσαρκώσεων και η διακοπή του στον Βουδισμό. από sam9

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

 4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Τα πιστεύω και οι πρακτικές του Βουδισμού βασίζονται στις διδασκαλίες του Βούδα, άλλοτε πρίγκιπα Γκαουτάμα, ο οποίος εγκατέλειψε τα εγκόσμια υπαρχοντά του για να ζήσει τη ζωή ενός ασκητή, επειδή αναζητούσε τη φώτιση.

Μια μέρα, καθώς καθόταν κάτω από ένα δέντρο, το δέντρο Μπόντι, βρήκε αυτή τη φώτιση.

Ανακάλυψε την απάντηση σχετικά με την αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας και πώς να την υπερνικήσει.

Ανώτερη θεότητα στο Βουδισμό, η λέξη Βούδας, σημαίνει "ο φωτισμένος" και ο σεβασμός που αποδίδεται σε αυτόν αναφέρεται στην κατάσταση στην οποία έφτασε.

 Για τους Βουδιστές, αυτό ήταν μια ζωντανή απόδειξη ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση στον πόνο.

Η βασική διδασκαλία του Βούδα είναι η αποφυγή των ακραίων καταστάσεων.

Δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το παραχάιδεμα της επιθυμίας ούτε από τη φανατική ασκητικότητα και την αυταπάρνηση.

Η οδός του Βούδα είναι η μέση οδός.

Είπε ότι η ζωή είναι σαν να είσαι πάνω σε μία ρόδα, με ανθρώπους να κινούνται σε ένα συνεχή κύκλο από τη γέννηση μέσω της ζωής μέχρι το θάνατο και την αναγέννησή τους.

Είπε ότι η ακατάσχετη επιθυμία και ο πόθος κρατούν τους ανθρώπους πάνω στη ρόδα.

Η απόδραση από αυτόν τον ατελείωτο κύκλο είναι η φώτιση.

Η φώτιση μπορεί να συμβεί μέσω του διαλογισμού, αν και μπορεί να χρειαστούν πολλές ζωές.

Από τη στιγμή που ο Βούδας πέθανε, το 480 π .Χ., απέκτησε χιλιάδες πιστούς στην Ινδία.

Η οδός του Βούδα απλώθηκε από άκρη σε άκρη στο μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, όπου ο βουδισμός αναμείχθηκε με τις τοπικές παραδόσεις και πρακτικές των λαών αυτών.

Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν τόσο πολλοί διαφορετικοί τόποι να ζήσει κανείς στη ζωή της πίστης τον βουδισμό.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από 500 εκατομμύρια βουδιστές, απλωμένοι σε όλο τον κόσμο, με το μεγαλύτερο ποσοστό συγκέντρωσης στην Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Μαλαισία, το Μιανμάρ, Μπούρμα, το Νεπάλ, τη Σρι Λάγκα, την Ταϊλάνδη, το Θιβέτ και το Βιετνάμ.

Ο Βουδισμός έχει γίνει επίσης γνωστό στη Δύση και υπάρχουν κοινότητες βουδιστών μοναχών και λαϊκών σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική.

Αντιγραφή από το Φωτόδεντρο με την προσθήκη υποτίτλων, αποκλειστικά για σχολική χρήση.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ

4.5 Ο ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Α'   

Origin and History of Hinduism 

Ο Ινδουισμός θεωρείται από ορισμένους η παλαιότερη υπάρχουσα θρησκεία στον κόσμο. 

Η πρώιμη προέλευσή του είναι ασαφής: χωρίς έναν μόνο ιδρυτή ή συγκεκριμένο σημείο εκκίνησης - στην πραγματικότητα, πολλοί Ινδουιστές πιστεύουν ότι η θρησκεία είναι αιώνια, τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο χρόνος. 

Έχει πολλές διαφορετικές έννοιες ανάλογα με το ποιον ρωτάτε και ποια μορφή Ινδουισμού ασκεί.

 Τι ακριβώς λοιπόν αποτελεί τον Ινδουισμό; 

Ακολουθεί μια σύντομη ιστορία της θρησκείας που μπορεί να βοηθήσει να ρίξουμε φως στις απαρχές και την εξέλιξή της στη σημερινή μορφή που ασκείται από τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. 

Εξερευνήστε τις ρίζες του Ινδουισμού με αυτή τη σύντομη ιστορία της θρησκείας.

4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Brief History of Buddhism 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς προήλθε ο Βουδισμός και πού έχει αναπτυχθεί σήμερα; 

Δεν είστε οι μόνοι. 

Αυτό το βίντεο στο YouTube δείχνει την απίστευτη ιστορία του Βουδισμού.

 Ανακαλύψτε από πού προήλθε ο Βουδισμός και πώς εξελίχθηκε με την πάροδο των ετών. 

Με μισό δισεκατομμύριο ακόλουθους, η τέταρτη μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο είναι ο Βουδισμός, η πίστη ή η φιλοσοφία που στοχεύει στην υπερνίκηση του πόνου και στην επίτευξη μιας κατάστασης εσωτερικής γαλήνης και σοφίας που ονομάζεται Νιρβάνα.

 Ιδρύθηκε από τους οπαδούς του Σιντάρτα Γκαουτάμα, γνωστού ως Βούδα, πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια στην Ινδία. 

Η ιστορία του Siddhartha Gautama

Β' ΛΥΚΕΙΟΥ

4.6 Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ ΓΚΑΟΥΤΑΜΑ ήταν ένα ιστορικό πρόσωπο που έζησε τον 6^ο αιωνα Π.Χ. στη βόρεια Ινδία, στο Καπιλαβάστρου, πρωτεύουσα μιας μικρής αριστοκρατικής δημοκρατίας στη περιοχή του σημερινού ΝΕΠΑΛ.

Οι γονείς του ήταν βασιλιάδες και ο πατέρας του , του έδωσε το όνομα ΣΙΝΤΑΡΤΑ («αυτός που πέτυχε τον σκοπό του».)    

Το Παιδί παρουσίασε πολύ νωρίς εξαιρετικά πνευματικά προσόντα και ιδιαίτερες ικανότητες, και ο πατέρας του που ήθελε να τον κάνει κοσμοκράτορα, φρόντισε να τον αναθρέψει με όλες τις ανέσεις.

1. ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Σε ηλικία 16 ετών τον πάντρεψε με την κόρη του γειτονικού ηγεμόνα την ΓΙΟΣΟΝΤΑΡΑ που του χάρισε έναν γιό τον ΡΑΧΟΥΛΑ.

Με την γέννησε του γιού του όμως ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ έπεσε σε βαθειά ηθική κρίση και έχασε την διάθεση για την ζωή, όταν αντιμετώπισε την πραγματικότητα του γήρατος, της ασθένειας και του θανάτου.

Κατά την διάρκεια τριών διαδοχικών περιπάτων στους κήπους αναψυχής της πόλης, ο νεαρός πρίγκιπας συνάντησε κατά σειρά έναν γέροντα που περπατούσε με δυσκολία με την μαγκούρα του, ύστερα έναν ασθενή εξαθλιωμένο από την αρρώστια, και τελικά την περιφορά ενός νεκρού.

Η τριπλή αυτή συνάντηση συγκλόνισε κατάβαθα τον πρίγκιπα. Του δίδαξε την ματαιότητα της ζωής και τον έκανε να μάθει ότι την ζωή δεν την κυβερνά η ευθυμία και η χαρά , αλλά  ο πόνος και ο θάνατος. 

2. ΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

            Μετά από τις συνταρακτικές αυτές εμπειρίες, Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ πήρε την μεγάλη απόφαση . Σε ηλικία 29 ετών εγκατέλειψε την γυναίκα του και το αρτιγέννητο παιδί του, και έφυγε για την έρημο αναζητώντας την αλήθεια της σωτηρίας.

Τα βουδιστικά κείμενα λένε ότι οι θεοί για να ενισχύσουν την απόφασή του να αρνηθεί τον κόσμο, τον ξύπνησαν τα μεσάνυκτα, για να δει τα γυμνά σώματα των χορευτριών παραδομένα στον ύπνο,  άχαρα και ατημέλητα, χωρίς ομορφιά. Το θέαμα τον γέμισε τρόμο και καβαλίκεψε το άλογό του και έφυγε από το παλάτι μέσα στην νύκτα.  

 Για επτά ολόκληρα χρόνια ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ αναζήτησε στα ασκητικά πρότυπα της εποχής του, την απολύτρωση και αφοσιώθηκε στην πιο αυστηρή άσκηση. Του αρκούσαν λίγα σπυριά κριθαριού για την επιβίωσή του, ενώ πολλές φορές αποφάσιζε να αφοσιωθεί σε τέλεια νηστεία.  Ακίνητος και σκελετωμένος θύμιζε μορφή φτιαγμένη από στάχτη.

Όταν έφτασε στα ανώτατα όρια της ασκήσεως και στα έσχατα όρια της αντοχής του, κατάλαβε ότι η υπερβολική άσκηση δεν είναι το κατάλληλο μέσο για να τον οδηγήσει στον αντικειμενικό του σκοπό, δηλαδή την απελευθέρωση και αποφάσισε να διακόψει την νηστεία. 

Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ

Περιπλανώμενος πια μόνος χωρίς να λύσει τα υπαρξιακά προβλήματα του πόνου και του θανάτου, έφτασε σε ένα πάρκο της περιοχής ΓΑΓΥΑ, κάθισε κάτω από μία συκιά και έπεσε σε βαθιά περισυλλογή, αποφασισμένος να μην σηκωθεί από εκεί, αν δεν φωτιστεί και δεν λύσει τα προβλήματα της ύπαρξης που τον βασάνιζαν.

Η κατάσταση στην οποία περιήλθε ο μελλοντικός Βούδας ήταν μία δραματική υπαρξιακή πάλη. Εκφράζει την αγωνία του ανθρώπου, μπροστά  στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, που αποτελούν την οριακή κατάσταση της ύπαρξής μας.

Τα βουδιστικά κείμενα περιγράφουν τους πειρασμούς που του έστησε ο Mara, ο δαίμονας του κακού και του θανάτου.  Όλη την ημέρα, ως τη στιγμή που άρχισε να πέφτει το σκοτάδι της νύχτας πάλεψε ο Βούδας με τους πειρασμούς. Ο Μαρα, ο μεγάλος αυτός θεός του θανάτου, αισθάνθηκε να απειλείται από τον επικείμενο φωτισμό του ΣΙΝΤΑΡΤΑ και αποφάσισε να τον εμποδίσει.

Ο Mara μάντεψε ότι η επικείμενη αποκάλυψη της σωτηρίας θα καταργούσε το βασίλειό του, γιατί θα αποκάλυπτε την οδό της απολύτρωσης από τον αιώνιο κύκλο των γεννήσεων, των θανάτων και των επαναγεννήσεων.

Στην αρχή έστειλε ένα μεγάλο πλήθος δαιμόνων και κατόπιν το πλήθος των γοητευτικών του θυγατέρων, που ονομάζονταν «επιθυμία», «νοσταλγία» και «απόλαυση».

 Ο ΜΑΡΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΣΗ

Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ μόλις απαλλάχτηκε από τους πειρασμούς, συγκεντρώθηκε με όλες του τις δυνάμεις στο κεντρικό πρόβλημα: Την απολύτρωση από τον πόνο.   

Βυθισμένος κατά το διάστημα της ιστορικής αυτής νύκτας στην απόλυτη περισυλλογή και την αταραξία, κάτω από το δέντρο της συκιάς, ξαφνικά «αφυπνίστηκε» από την απάτη του κόσμου και έγινε ΒΟΥΔΑΣ δηλαδή «Φωτισμένος, αφυπνισμένος»

Κατάφερε να κατανοήσει τον φοβερό κύκλο των γεννήσεων , των θανάτων  και των επαναγεννήσεων, που καθοδηγείται από τον αδυσώπητο νόμο της ανταπόδοσης των έργων (Karma) και συνιστά τον κύκλο των μετενσαρκώσεων (samsara).

Με τον φωτισμό του ο Βούδας, κατέκτησε την τριπλή γνώση : α) την ανάμνηση των προηγούμενων υπάρξεών του β) την γνώση του θανάτου και των μετενσαρκώσεων και γ) την πεποίθηση της προσωπικής του απελευθέρωσης από τον αιώνιο κύκλο των μεταγεννήσεων και την βεβαιότητα ότι με τη διδασκαλία του αποκαλύπτεται στον κόσμο ο δρόμος της άρσης των μετενσαρκώσεων και του πόνου.

Κατά την παράδοση, ο Βούδας έμεινε τέσσερις εβδομάδες στον τόπο του φωτισμού του.

Κατόπιν για 40 ολόκληρα χρόνια ο Βούδας διέσχιζε με τους μαθητές του ολόκληρη την περιοχή του Γαγγη ποταμού, κηρύττοντας ανεξαιρέτως σε φτωχούς και πλούσιους. Ο Βούδας δεν στράφηκε εναντίον των κοινωνικών τάξεων. Με την στάση του όμως ουσιαστικά τις κατάργησε.      

Ο Βούδας πέθανε σε ηλικία 80 ετών.

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΙΣΛΑΜ

 Από το κανάλι στο youtube: Social Spirit Greece

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ. from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

The Story of Siddhartha Gautama

α) Σιντάρτα Γκαουτάμα: ο Βούδας

Ο Σιντάρτα Γκαουτάμα (πιθανή χρονολογία 560-480 π.Χ.) υπήρξε ο ιδρυτής του Βουδισμού. 

Βέβαιες ιστορικά πληροφορίες για τη ζωή του δεν υπάρχουν. Σύμφωνα με κάποια αποσπασματικά στοιχεία που διασώζει ο Κανόνας Πάλι (πρόκειται για συλλογή κειμένων στη γλώσσα Πάλι, ένα είδος δημοτικής της σανσκριτικής,* που καταγράφηκε στο τέλος του 1ου αι. π.Χ.), ο Σιντάρτα, ήταν γιος του ηγεμόνα του κρατιδίου της φυλής των Σάκυα, η οποία κατοικούσε κοντά στα σημερινά σύνορα της Ινδίας με το Νεπάλ.

      Νωρίς βίωσε μια κρίση σχετικά με την αξία της ζωής, η οποία με αρχή τη γέννηση καταλήγει στη φθορά, την αρρώστια, τα γηρατειά και το θάνατο και η οποία με τις μετενσαρκώσεις διαιωνίζεται σε διάφορες μορφές ύπαρξης που έχουν την ίδια κατάληξη. 

Αυτή η κρίση τον οδήγησε να εγκαταλείψει την πριγκιπική ζωή και να αναζητήσει έναν τρόπο απελευθέρωσης από τον αιώνια ανανεούμενο κύκλο της ύπαρξης (σαμσάρα). Μετά από ένα στάδιο αναζητήσεων, στη διάρκεια μιας ολονύκτιας περισυλλογής κάτω από ένα δέντρο στην περιοχή Μπούντα-γκάγια, είχε μια πνευματική εμπειρία που ο ίδιος θεώρησε ως φωτισμό.

 Έτσι έγινε Βούδας (=φωτισμένος). Αυτός ο φωτισμός θεωρείται ως ένα είδος γνώσης, για το περιεχόμενο της οποίας οι διάφορες βουδιστικές σχολές δίνουν ποικίλες απαντήσεις.
Σ' αυτόν το βιογραφικό πυρήνα προστέθηκαν στη διάρκεια του χρόνου πολλά στοιχεία που δεν υπάρχουν στον Κανόνα Πάλι, ιδίως σχετικά με τη ζωή του Σιντάρτα πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια (όπως ότι ζούσε σε τέσσερα παλάτια, ένα για κάθε εποχή, ότι στην ηλικία των 29 ετών για πρώτη φορά είδε έναν άρρωστο, ένα γέρο και ένα νεκρό και αναρωτήθηκε γιατί να υπάρχουν αυτές οι καταστάσεις κτλ.). 

Έτσι, δημιουργήθηκαν διάφορες ολοκληρωμένες βιογραφίες του. Αυτή που είναι ευρέως γνωστή στη Δύση είναι μια από αυτές. 

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B126/498/3245,13199/

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ 2015-16 ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ from ΠΕ 01 ΜΠΑΛΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Kumaris: Οι ζωντανές θεότητες του Νεπάλ.

Στις περισσότερες κοινότητες του κόσμου, οι θεές είναι απλά σύμβολα. Υπάρχει όμως μια περιοχή όπου τα «ιερά θηλυκά» έχουν σάρκα και οστά.

 Το Νεπάλ.  

Επιλεγμένα από τη στιγμή που θα γεννηθούν, αυτά τα κορίτσια της προεφηβικής ηλικίας γνωστά και ως Kumaris, θεωρούνται μετενσαρκώσεις της θεάς Κάλι.  

Από τη στιγμή που επιλέχθηκαν για το ρόλο τους, πέρασαν μια αυστηρή δοκιμασία με 32-στάδια. Οι θεές αυτές, αναγκάζονται να ζουν σαν ζωντανά αγάλματα. Υποτίθεται ότι προστατεύουν από το κακό και λατρεύονται από χιλιάδες ινδουιστές και βουδιστές.  

 Γι αυτά τα κορίτσια όμως, η ζωή δεν θα είναι πια η ίδια.  

Οι Kumaris -έτσι ονομάζονται οι παρθένες στο Νεπάλ- αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να είναι κρυμμένες σε ναούς ως ζωντανές θεότητες. Δε μπορούν να βγουν έξω, παρά μόνο σε γιορτές και πομπές, όπου λατρεύονται οι ίδιες.    

Οι ζωντανές θεότητες του Νεπάλ δεν περπατούν σχεδόν ποτέ. Μεταφέρονται σε άρματα, θρόνους αλλά και στα χέρια. Μερικές φορές αυτό σημαίνει ότι δεν θα μάθουν να περπατούν μέχρι να αποσυρθούν.   Απαγορεύεται να πηγαίνουν στο σχολείο ή να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε κοινωνική δραστηριότητα. Εμφανίζονται έξω από τους ναούς μόνο 13 φορές το χρόνο.  

 Όλα αυτά όμως τελειώνουν τη στιγμή που τα κορίτσια θα φτάσουν στην εφηβεία. Μετά την πρώτη τους περίοδο, η ζωή ως Kumari ολοκληρώνεται και επιστρέφουν σε μια φυσιολογική ζωή που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ. Μια τελετή 12 ημερών με το όνομα «Gufa» σηματοδοτεί τη νέα εποχή. 

ΠΗΓΗ

Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΟΥΔΙΣΜΟ

     Έχει σημασία να ιδεί κανείς την προετοιμασία του μοναχού, ώσπου να γίνει πνευματικός δάσκαλος. Η κουρά έχει φαινομενολογικά ομοιότητες με αυτήν της χριστιανικής μοναχικής ζωής. 
     Ο υποψήφιος μοναχός που έχει περάσει το 7ο έτος της ηλικίας του στο μοναστήρι ως μαθητής και αποφασίζει να γίνει μοναχός μετά το 18ο έτος της ηλικίας του, θα διέλθει μια ολόκληρη γιορτή ως τη στιγμή της κουράς σε μοναχό.

    Καθένας έχει έναν γέροντα ο οποίος παρακολουθεί από την παιδική του ηλικία την πνευματική του πρόοδο και κατάρτιση και εισηγείται στον ηγούμενο και τους αδελφούς της μοναχικής κοινότητας την υποδοχή του στις τάξεις των μοναχών.

        Πρώτο μέλημα είναι να μεταβεί εν πομπή (εποχούμενος σε πολλά μέρη ελέφαντος) στην οικία του και να πάρει παρόντος του πνευματικού του πατρός, την ευλογία των γονέων του. Είναι συγκινητική αυτή η στιγμή. Στο κατώφλι του σπιτιού του τον ασπάζονται με συγκίνηση και του δίνουν την ευλογία τους οι γονείς του. 

Η πομπή καθοδόν προς το μοναστήρι παίρνει μεγαλύτερη λαμπρότητα. Στην πύλη του μοναστηριού τον υποδέχεται ο ηγούμενος περιστοιχιζόμενος από τους μοναχούς. Τον ερωτά τι θέλει, και λαμβάνει την απάντηση της θέλησής του να ενταχθεί στις τάξεις των μοναχών. 

       Ο πνευματικός του πατέρας επιβεβαιώνει τη θέλησή του και συνηγορεί υπέρ του θελήματός του. Τον εισάγουν ακολούθως εν πομπή και ψαλμωδίαις στον ναό, όπου και πάλι αφού ο ηγούμενος τον ρωτήσει για την θέλησή του και του επιστήσει την προσοχή μήπως κάνει λάθος, ακολουθεί η κουρά. 

Ο μοναχός κείρεται εν χρω πράγμα που σημαίνει ότι απαρνείται τον απατηλό κόσμο της ύλης (μόνο το πνεύμα έχει αιώνια υπόσταση για τον Ινδοϊσμό και τον Βουδισμό).

       Ακολούθως του παραδίδεται η μοναχική του στολή και ένα ξύλινο πινάκιο των ελεημοσυνών. Άλλη περιουσία δεν έχει. Αγαμία, ακτημοσύνη και υπακοή είναι οι κύριες αρετές.

      Αποσύρεται για μια εβδομάδα στο κελί, που του παρέχεται και αφοσιούται στον διαλογισμό και την μελέτη. Έπειτα αρχίζει να μετέχει στην κοινή ζωή των μοναχών. Και εδώ υπάρχουν διαβαθμίσεις. 

       Καθορισμένα καθήκοντα έχει ο αρχάριος για να προαχθεί σε ανώτερους βαθμούς. Η παιδεία του, ώσπου να γίνει πνευματικός διδάσκαλος, συνεχίζει. Σκοπός να εισαχθεί στις βαθύτερες αρχές του Βουδισμού, να τις μελετήσει καλά και να είναι ικανός να τις διδάξει.       Η πιο σπουδαία άσκηση είναι να εισέλθει στην διαλεκτική συζήτηση και να γίνει δεινός ομιλητής και συζητητής, διαλεγόμενος με πιστούς αλλά και αντιφρονούντας και αντιλέγοντας. 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ VIDEO ΑΠΟ ΕΔΩ

Temptation of Mara

Guy Sweens - Temptation of Mara

    Τα βουδιστικά κείμενα περιγράφουν τους πειρασμούς που του έστησε ο Mara, ο δαίμονας του κακού και του θανάτου.  Όλη την ημέρα, ως τη στιγμή που άρχισε να πέφτει το σκοτάδι της νύχτας πάλεψε ο Βούδας με τους πειρασμούς. Ο Μαρα, ο μεγάλος αυτός θεός του θανάτου, αισθάνθηκε να απειλείται από τον επικείμενο φωτισμό του ΣΙΝΤΑΡΤΑ και αποφάσισε να τον εμποδίσει.

Ο Mara μάντεψε ότι η επικείμενη αποκάλυψη της σωτηρίας θα καταργούσε το βασίλειό του, γιατί θα αποκάλυπτε την οδό της απολύτρωσης από τον αιώνιο κύκλο των γεννήσεων, των θανάτων και των επαναγεννήσεων.

Στην αρχή έστειλε ένα μεγάλο πλήθος δαιμόνων και κατόπιν το πλήθος των γοητευτικών του θυγατέρων, που ονομάζονταν «επιθυμία», «νοσταλγία» και «απόλαυση».

        Ο ΣΙΝΤΑΡΤΑ μόλις απαλλάχτηκε από τους πειρασμούς, συγκεντρώθηκε με όλες του τις δυνάμεις στο κεντρικό πρόβλημα: Την απολύτρωση από τον πόνο.   

Βυθισμένος κατά το διάστημα της ιστορικής αυτής νύκτας στην απόλυτη περισυλλογή και την αταραξία, κάτω από το δέντρο της συκιάς, ξαφνικά «αφυπνίστηκε» από την απάτη του κόσμου και έγινε ΒΟΥΔΑΣ δηλαδή «Φωτισμένος, αφυπνισμένος»

ΠΗΓΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ Α' ΤΑ ΙΝΔΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ (ΓΡ. ΖΙΑΚΑ)

Mandala

         Πρόκειται για απίστευτα σχέδια αποτελούμενα από πολύχρωμους κόκκους άμμου. Φτιάχνονται από Βουδιστές μοναχούς και αποτελούν ειδική μορφή προσευχής στους θεούς ή μάλλον ένα βοήθημα της προσευχής των μοναχών.
 Είναι μια παράδοση που πρωτοεμφανίστηκε τουλάχιστον 2.500 χρόνια πριν.
Αρχικά, ζωγραφίζεται το περίγραμμα των εικόνων και των σχημάτων των Mandala. 
Στη συνέχεια μια ομάδα μοναχών αναλαμβάνει να τα καλύψει με κόκκους έγχρωμης άμμου, χρησιμοποιώντας μικρούς σωλήνες και χωνιά για μεγαλύτερη ακρίβεια.


Για την ολοκλήρωσή του, κάθε Mandala απαιτεί πολλές ώρες δουλειάς. Ορισμένα από αυτά, ανάλογα με το μέγεθός τους και τις λεπτομέρειες που περιέχουν, μπορεί να χρειαστούν αρκετές εβδομάδες κοπιαστικής εργασίας.

       Σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωση ενός Mandala ακολουθεί μία ακόμα πιο περίεργη τελετή, κατά την οποία το σχέδιο που χρειάστηκε τόσο κόπο για να γίνει καταστρέφεται. 
Οι κόκκοι άμμου που το αποτελούσαν συγκεντρώνονται σε δοχεία και διασκορπίζονται στο νερό.
Αυτό συμβολίζει την πίστη των Βουδιστών στο ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο στη ζωή.
ΠΗΓΗ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

ΙΝΔΙΑ

Ο θάνατος

Η Μάδοβα, ώρες τώρα, έστεκε ακίνητη. Το πρόσωπο της έμοιαζε πέτρινο. Δεν έκλαιγε, γιατί δεν είχε άλλα δάκρυα. Το μυαλό της δεν δούλευε πια. Ήταν ασάλευτο όπως και το πρόσωπο της. Όμοια ασάλευτο ήταν και το παιδί της, μπρος στα πόδια της, στην απλωμένη ψάθα.

 Τό'χε χτυπήσει ο θάνατος, σκληρά, απάνθρωπα, κι αυτό που όλη μέρα δεν έλεγε να ησυχάσει, τώρα ήταν ήσυχο σαν τ' ακίνητο χώμα.

Λίγο καιρό πριν, ο θάνατος είχε ξαναρθεί. Τότε χτύπησε τον άντρα της, το Βασάνα. Ο θάνατος γλίστρησε μέσα από το δόντι του πύθωνα στο σώμα του άντρα της, και το νευρώδικο κορμί του πρήστηκε, κι ο πυρετός το φλόγιζε, ώσπου, ένα πρωινό, όλα ηρέμησαν. Ο Βασάνα δεν πονούσε πια, μόνο που ο πόνος έφυγε απ' αυτόν και φώλιασε στην ψυχή της Μάδοβα. Μια γυναίκα μόνη, χωρίς κανέναν. Με εχθρούς όλους τους άντρες, και την κακογλωσσιά των γυναι­κών έτοιμη. Και μ' ένα παιδί τόσο δα. Το νέο μικρό πλάσμα έπρεπε να ζήσει. Κι η ζωή του ήταν το μόνο χαμόγελο στην πικραμένη της ζωή. Βλέποντας το ρόδινο μουτράκι του ξεκουραζόταν. Ακούγοντας το γέλιο του, μια αχτίδα ευτυ­χίας γλιστρούσε στην καρδιά της. Και μη έχοντας κανέναν στον κόσμο, έγινε κόσμος ολόκληρος το παιδί της.

Τώρα ήταν ξαπλωμένο μπρος στα πόδια της, κοντά της αλλά και πόσο μακριά. Το μυαλό της δεν μπορούσε να χωρέσει την ακινησία του. Η καρδιά της δεν μπορούσε να παραδεχτεί πως όλα τελείωσαν.

Στεκόταν ακίνητη. Τα ολάνοιχτα μάτια της λες και κοίταζαν το χάος που ανοίγει ο θάνατος. Από μακριά, μια βοή κόσμου έφτανε, που η Μάδοβα ούτε την άκουγε. Η βοή συνεχιζόταν.

Κανείς δεν σκέφτεται τον θάνατο ως την ημέρα που θα τον συναντήσει. Οι άνθρωποι ξεχνάνε το θάνατο, χωρίς αυτός να τους ξεχνάει ποτέ.

Η βοή όλο και δυνάμωνε. Ξαφνικά, η Μάδοβα τινά­χτηκε. Μέσ' στο ναρκωμένο από την αγωνία και τον πόνο μυαλό της, μια ελπίδα έδωσε ξαφνικά ζωή. Ναι, ήσαν οι φωνές γι' αυτόν. Το Μπενάρες γιόρταζε για τον ερχομό του. Και στο νου της ξανάρθανε τα λόγια που άκουσε γι' αυτόν: «Ήταν βασιλόπουλο, κι άφησε το θρόνο. Κάτω από το θείο δένδρο, του ήρθε η θεία φώτιση. Όπου κι αν πέρναγε, μαζί του έρχονταν η ευτυχία κι η αλήθεια. Όταν μιλούσε, οι πόνοι έπαυαν. Οι άρρωστοι, βλέποντας τον, γίνονταν καλά».

Η Μάδοβα πετάχτηκε απάνω. Ναι, θα τρέξω σ' αυτόν, σκέφτηκε: «Μεγάλε Σιδάρτα Γκοτάμα Βούδα», θα του πω, «δες το παιδί μου, είναι νεκρό. Είναι ό,τι έχω στον κόσμο, αυτό το πλάσμα». Θα με νοιώσει. Αυτός που πόνεσε τόσο για τους ανθρώπους, θα πονέσει και για μένα. Αυτός όλα τα μπορεί.

Με το νεκρό παιδί στην αγκαλιά της, η Μάδοβα κατηφόριζε στην πλατεία του Μπενάρες, όπου ο μεγά­λος Σιδάρτα Γκοτάμα Βούδας δίδασκε στους ανθρώπους την άγια αλήθεια. «Θα με λυπηθεί», ψιθύριζε η Μάδοβα, σφίγγοντας το νεκρό παιδί της. Η πλατεία ήταν γεμάτη από το πλήθος, που άκουγε διψασμένο τα θεία λόγια του μεγάλου Βούδα. Η φωνή του, απαλή και ήρεμη, γλι­στρούσε στις καρδιές του πλήθους και του έφερνε την πολυπόθητη γαλήνη. Τι γλυκεία φωνή!

-Όλα πάνω στη γη είναι πόνος. Οι αισθήσεις μάς φέρ­νουν όλο νέες αιτίες πόνου. Μόνο άμα νοιώσουμε πόσο απέραντος είναι ο πόνος, τότε θα γιατρευτούμε.

Η Μάδοβα πήρε κουράγιο από τη γλυκεία και ήρεμη φωνή του. Σπρώχνοντας το πλήθος, έφτασε μπρος στο μεγάλο Βούδα. Η απελπισία τής έδινε κουράγιο. Σήκωσε το μικρό παιδί μπρος στο Σιδάρτα Γκοτάμα Βούδα. Τα μάτια της έσταζαν δάκρυα.

-   Δάσκαλε, είναι το μόνο που έχω. Τίποτ' άλλο. Τίποτα. Κι ο θάνατος μου το πήρε. Ο θάνατος με κυνη­γάει. Ο θάνατος με μισεί.

0 Μέγας Βούδας, έριξε το ήρεμο βλέμμα του στο πρό­σωπο της και, νιώθοντας όλο τον πόνο της, τη ρώτησε: ! - Και τι ζητάς από μένα;

-   Το παιδί μου! φώναξε απελπισμένα. Ο Χάρος με μισεί. Διώξε τον.

Τότε, ενώ τα πλήθη κρατούσαν και την ανάσα τους, ο Μέγας Βούδας της είπε:

-   Στο Μπενάρες, όλες οι αυλές έχουν μουσταρδιές. Φέρε μου σπόρους μουστάρδας από ένα σπίτι που να μην τ' άγγιξε ο θάνατος, κι εγώ θα ζωντανέψω το παιδί σου.

Το πρόσωπο της Μάδοβα άστραψε.

-   Θα σου φέρω, δάσκαλε. Θα σου φέρω.

Κι έφυγε τρέχοντας. Στο πρώτο σπίτι που είδε, έτρεξε.

-   Κυρά του σπιτιού, φώναξε, στο σπίτι αυτό πέρασε ο θάνατος;

Το πρόσωπο της νοικοκυράς σκοτείνιασε.

-   Πέρασε πέρυσι και πήρε την κόρη μου.

Η Μάδοβα, βλέποντας τα δακρυσμένα μάτια της, έφυγε ψιθυρίζοντας:

Σου ζητώ συγνώμη. Χτύπησε άλλη πόρτα.

-   Κυρά μου, πέρασε απ' αυτό το σπίτι ο θάνατος; Πριν έξι μήνες πήρε τον άντρα μου.

Η Μάδοβα έφυγε.

-   Κυρά, ρώτησε παρακάτω, ήρθε στο σπίτι σας ο θάνατος;

-   Μόνο μια φορά; Τρία παιδιά μού πήρε.

Η Μάδοβα, σφίγγοντας το νεκρό παιδί της, προχώ­ρησε. Άνοιξε μια άλλη πόρτα.

-   Κυρά, ήρθε καθόλου ο θάνατος από το σπίτι σας; -Ήρθε, και πολλές φορές. Δεν είναι πολύς καιρός που

πήρε τη μάνα μου.

Όλη τη μέρα η Μάδοβα χτυπούσε πόρτες και ρωτούσε. Μα η απάντηση ήταν η ίδια. Ο θάνατος είχε περάσει από παντού. Είχε μπει σ' αρχοντικά, μεγαλόπρεπα παλάτια, και σε ταπεινές, ασήμαντες καλύβες. Είχε αρπάξει άρχο­ντες και φτωχούς, δυνατούς κι αδύνατους. Είχε νυχτώσει κι η Μάδοβα σερνόταν, ρωτώντας διαρκώς. Μα στο Μπε-νάρες δεν υπήρχε σπίτι που να μην είχε μπει ο θάνατος.

Χτύπησε και την τελευταία πόρτα.

-   Κυρά του σπιτιού, ψιθύρισε, εδώ, ήρθε ο θάνατος; Η κυρά την κοίταξε άγρια.

-    Ήρθε και ξανάρθε. Και πάλι ξανάρθε. Μα γιατί ρωτάς;

-    Γιατί πρέπει να βρω ένα σπίτι που να μην μπήκε ο θάνατος.

Η νοικοκυρά την κοίταξε σκληρά.

-   Εδώ, όλα μου τα πήρε. Μα ποιος σε κορόιδεψε; Υπάρχει σπίτι που να μην πέρασε ο θάνατος; Όλα τα σπί­τια έχουν να κλαίνε γι' αυτόν. Σε κορόιδεψαν. Δεν υπάρ­χει σπίτι στο Μπενάρες που να μην μπήκε ο θάνατος.

-   Τότε θα πάω σ' άλλη πόλη, είπε η Μάδοβα.

-Δεν υπάρχει πουθενά σπίτι που να μην πέρασε ο θάνα­τος, σ' όλη τη γη, είπε η νοικοκυρά κι έκλεισε την πόρτα.

Και τότε η Μάδοβα κατάλαβε πως είχε δίκιο. Δεν υπήρχε πουθενά τέτοιο σπίτι που γύρευε. Ο δάσκαλος την κορόιδεψε. Απελπισμένη κάθισε σ' ένα βράχο. Η πόλη κάτω απλωνόταν ήσυχη. Όμως, δεν ήταν. Τώρα η Μάδοβα τό'ξερε. Κάθε σπίτι έκλεινε το θάνατο και τη δυστυχία. Όλα τα σπίτια ήταν δυστυχισμένα σαν το δικό της. Όλα! Και αρχοντικά και πλούσια και φτωχά κι ασή­μαντα. Όλη η πολιτεία είχε πονεμένου'ς ανθρώπους, μόνο που η Μάδοβα πριν δεν τό'ξερε, ενώ τώρα τό'μαθε, χτυ­πώντας από πόρτα σε πόρτα.

Άμα το σκέφτηκε αυτό, σα να μαλάκωσε ο πόνος της. Δεν ήταν μόνη. Όλοι αυτοί, αδιάφορο αν δεν τό'ξεραν, όλοι υπέφεραν. Πίσω από κάθε πόρτα κρυβόταν η δυστυ­χία, μόνο που ο ένας δεν βλέπει του άλλου τη δυστυχία.

Ένοιωσε πιο ήρεμη, και τότε θυμήθηκε τα λόγια του Μεγάλου Σιδάρτα Γκοτάμα Βούδα.

«Μόνο άμα νοιώσουμε πόσο απέραντος είναι ο πόνος θα γιατρευτούμε».

Ναι, είχε δίκιο. Κι η Μάδοβα έσκυψε πάνω στο νεκρό παιδί της και πονεμένα του ψιθύρισε:

«Παιδί μου, εγώ νόμισα πως ο θάνατος χτύπησε μόνο το δικό μου σπίτι, μα αυτός χτύπησε όλα τα σπίτια. Όλα!».

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Απόσπασμα του βιβλίου:

Όπως πολλές φορές αναφέραμε, αναπτύσσοντας το θέμα μας, ο Βουδισμός και ιδιαίτερα ο Θιβετιανός, φαίνεται να εντάσσεται στα συστήματα  αυτοσωτηρίας.  Δηλώσεις όπως αυτή, που διαβάζουμε στο παρουσιαζόμενο βιβλίο του Τζάμγκοεν Κοντρούλ, «Είθε να φτάσω στο σημείο να έχω μόνος μου αρκετή δύναμη για να οδηγήσω όλα τα όντα στο επίπεδο του Βούδα» δεν φαίνεται να αποτελούν πνευματικούς καρπούς ενός σώφρονος, νηφάλιου και ταπεινού ανθρώπου. Αντιθέτως μάλιστα, ευρίσκονται στον αντίποδα του ταπεινού φρονήματος, που καλείται να αναπτύξει ο Ορθόδοξος Χριστιανός.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του σημερινού Δαλάι Λάμα σε συνέντευξη του στη Λίνα Σαϊσανά. Στην ερώτηση – προτροπή: «Θα σας παρακαλούσα να γυρίσετε τη σκέψη σας πίσω στο Θιβέτ, τα χρόνια εκείνα που σας τιμούσαν σαν Θεό», απαντά: «Εμείς οι βουδιστές, δεν πιστεύουμε στο Θεό, αλλά στον Άνθρωπο. Η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη ταυτίζεται κάθε στιγμή με το Απόλυτο, το Μοναδικό, το δίχως γέννηση και δίχως θάνατο.»

Και συμπληρώνει ο Δαλάι Λάμα: «Στον Βουδισμό λέμε ότι σε τελευταία ανάλυση ο μόνος πραγματικός προστάτης είναι ο εαυτός μας»
Εξάλλου και ο ίδιος ο Βούδας αυτό δίδαξε, «ότι ο σκοπός της σωτηρίας επιτυγχάνεται με τα προσωπικά μέσα του ανθρώπου, δίχως θεϊκή βοήθεια.»

Έτσι, ο Βουδισμός προβάλλει ως μια θρησκεία αυτοσωτηρίας και αυτοθέώσεως.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η αυτοσωτηρία επιδιώκεται διά της απόλυτης υπακοής στον θεϊκό δάσκαλο (Λάμα), στον οποίο αποδίδεται λατρεία, και διά της λατρείας επίσης ενός πάνθεου αρσενικών και θηλυκών θεοτήτων, οι οποίες θεωρούνται προβολές του πνεύματος του διαλογιζομένου(!). 

ΘΙΒΕΤΙΑΝΟΣ ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ II

Β' Λυκείου

35.Ο Βουδισμός

Λάμο Θοντάπ

Δαλάι Λάμα (1935-)

Σύμφωνα με τον θιβετιανό βουδισμό, ο Δαλάι Λάμα είναι ένας. Σήμερα ο τίτλος ανήκει στον Λάμο Θοντάπ, τον 14ο Δαλάι Λάμα. Ο πνευματικός αρχηγός του Θιβέτ αντιπροσωπεύει τη φιλοσοφία της ζωής των βουδιστών που ζουν εκεί.

Μετενσαρκώνεται από γενιά σε γενιά και υπηρετεί την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης και την ειρήνη του πνεύματος. Το δεύτερο συνθετικό του ονόματος σημαίνει στα σανσκριτικά γκουρού, δηλαδή δάσκαλος, ενώ το πρώτο συνθετικό, Δαλάι (ωκεανός, αυτός που αγκαλιάζει), ήταν το αληθινό όνομα του τρίτου Δαλάι Λάμα.

Ο 14ος Δαλάι Λάμα γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1935 στο Τάκτσερ, ένα μικρό χωριό του Βορειοανατολικού Θιβέτ. Το 1937 μια ειδική αποστολή της κυβέρνησης του Θιβέτ επισκέφθηκε τα χωριά της περιοχής αναζητώντας τον άνθρωπο εκείνο που θα διαδεχόταν τον 13ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος απεβίωσε το 1933. Σύμφωνα με τους ανιχνευτές, σημάδια και οράματα τους οδήγησαν στον δίχρονο Λάμο Θοντάπ. Μάλιστα, όταν εξέτασαν τον μικρό Θιβετιανό, αυτός αναγνώρισε με ευκολία αντικείμενα τα οποία ανήκαν στους προκατόχους του. Στις 22 Φεβρουαρίου 1940 στέφθηκε επίσημα πνευματικός αρχηγός του Θιβέτ.

Ο 14ος Δαλάι Λάμα ανατράφηκε σύμφωνα με τη φιλοσοφία των θιβετιανών βουδιστών, φιλοσοφία η οποία έχει τις ρίζες της στο κίνημα του Τσονγκ-Κα-Πα (1357-1419), ο οποίος ανέλαβε να αναστηλώσει τη βουδιστική αρχή της μοναστηριακής υπακοής. Γι' αυτόν τον σκοπό ίδρυσε ένα τάγμα βουδιστών μοναχών με το όνομα Γκελούγκπα ή Τάγμα των Κίτρινων Σκούφων. Το 1438 ο αρχηγός του τάγματος, ο πρώτος στην ουσία Δαλάι Λάμα, έχτισε ένα μοναστήρι στο Τασιλούντμπο, αλλά ήταν ο δεύτερος Δαλάι Λάμα εκείνος ο οποίος καθιέρωσε το μοναστήρι στο Ντριπάνγκ ως τη μόνιμη βάση του τάγματος. Η επωνυμία Δαλάι Λάμα καθιερώθηκε όταν τα ηνία πήρε ο τρίτος Δαλάι Λάμα. Νονός του ήταν ο μογγόλος ηγέτης Αλτάν Χαν, ο οποίος ασπάστηκε μαζί με τους ακολούθους του τον θιβετιανό βουδισμό. Ο εγγονός του Αλτάν Χαν αναγνωρίστηκε ως ο τέταρτος Δαλάι Λάμα, γεγονός που ενίσχυσε τις σχέσεις μεταξύ Μογγόλων και Θιβετιανών και προκάλεσε τον θυμό των κινέζων κατακτητών.

Με την υποστήριξη των Μογγόλων και των Μαντσού ο Δαλάι Λάμα ανέκτησε μεγάλη πολιτική δύναμη. Ο 5ος Δαλάι Λάμα με τη βοήθεια μιας δυτικής φυλής Μογγόλων εξάπλωσε την κυριαρχία των Γκελούγκπα στην ευρύτερη περιοχή του Θιβέτ. Στη διάρκεια της βασιλείας του η ύπαρξη του Δαλάι Λάμα ενισχύθηκε με τη διαπίστωση ότι όχι μόνο ήταν η μετενσάρκωση των προηγούμενων Δαλάι Λάμα αλλά στην ουσία ήταν η θεότητα Μποντισάτβα Αβαλοκιτεσβάρα, η οποία εμφανίζεται περιστασιακά στη Γη για να βοηθήσει τους θνητούς. Οταν στις αρχές του 18ου αιώνα ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δυτικών Μογγόλων και των Θιβετιανών κατέληξε αιματηρός, η δυναστεία των Τσινγκ της Κίνας αποφάσισε να παρέμβει. Για να επιβάλει την τάξη έδωσε στον Δαλάι Λάμα την ηγεσία του κράτους, κάτω όμως από το άγρυπνο μάτι κινέζων τοπικών διοικητών από το Πεκίνο.

Οταν ο 14ος Δαλάι Λάμα ανέλαβε τα ηνία, ο προκάτοχός του είχε ήδη ανακηρύξει την ανεξαρτησία του Θιβέτ, κίνηση που όμως αναγνωρίστηκε μόνο από τους Βρετανούς και όχι από τους Κινέζους, οι οποίοι είχαν εξαναγκαστεί να αποσύρουν τα στρατεύματά τους το 1912 εξαιτίας της επανάστασης του 1911 στην Κίνα.

Παρ' όλο που υπήρξε μάρτυρας της πτώσης του κομμουνισμού, ο Δαλάι Λάμα υπήρξε θερμός υποστηρικτής του. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι στην αρχή αισθανόταν απειλημένος από την ιδεολογία του και την καταστρεπτική του δύναμη αλλά, όταν επισκέφθηκε την Κίνα το 1954 και σπούδασε τον Μαρξ και την ιδεολογία του, ο φόβος του μετατράπηκε σε δέος.

Εξέφρασε ακόμη και την επιθυμία να γίνει επίτιμο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Δεν έγινε όμως ποτέ.

Σύμφωνα με άρθρο που συνέταξε ο ίδιος και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Time» στις 4 Οκτωβρίου 1999: «Ο μαρξισμός μιλάει για ίσο καταμερισμό περιουσίας. Αν στο Θιβέτ είχαμε υιοθετήσει μια αυθεντική μορφή κομμουνισμού, θα είχαμε κερδίσει πολλά. Οι Κινέζοι όμως έφεραν στο Θιβέτ ένα δήθεν απελευθερωτικό κίνημα βασισμένο στη βία και στην επιβολή. Κατέστρεψαν τα μοναστήρια, σκότωσαν και έκαψαν χωριά».

Από τη στιγμή που τα κινεζικά στρατεύματα κατέλαβαν για δεύτερη φορά το Θιβέτ ως και σήμερα ο Δαλάι Λάμα εργάστηκε για την καλύτερη διαβίωση του λαού του.

Οταν το 1954 επισκέφθηκε την Κίνα, προσπάθησε να συμβιβαστεί με τις κινεζικές αρχές για μια ειρηνευτική συμφωνία που θα αφορούσε την καλύτερη διακυβέρνηση της χώρας του. Ως το καλοκαίρι του 1956 οι Κινέζοι εξέφρασαν εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.

Οταν όμως ο Δαλάι Λάμα αποφάσισε να επισκεφθεί τον ιερό τόπο του βουδισμού στην Ινδία για τον εορτασμό των γενεθλίων του Βούδα, οι Κινέζοι εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους. Στο Θιβέτ οι εσωτερικές αναταράξεις ήταν ήδη έντονες και, όταν του ζήτησαν να χρησιμοποιήσει τη δύναμη και την πειθώ του για να αποτρέψει τις αντιδράσεις των Θιβετιανών, βλέποντας τη θλιβερή κατάσταση του λαού του, αρνήθηκε.

Τότε ο Δαλάι Λάμα αποφάσισε να αυτοεξοριστεί. Εγκατέλειψε το Θιβέτ επάνω σε ένα άλογο με προορισμό την Ινδία. Πήρε τη μεγάλη αυτή απόφαση πεπεισμένος ότι έξω από τα σύνορα της χώρας του θα ήταν οπλισμένος με μεγαλύτερη δύναμη ώστε να αλλάξει την τύχη των ανθρώπων του. «Ζούμε ως πρόσφυγες τα τελευταία 40 χρόνια. Παρατηρώ τους Θιβετιανούς που έρχονται από το Θιβέτ και έχουν κόκκινα μάγουλα. Εμείς στην Ινδία είμαστε ελεύθεροι αλλά κίτρινοι. Το κλίμα εδώ δεν μας ευνοεί. Είμαστε όμως τυχεροί που μπορούμε και μιλάμε για το Θιβέτ και την ιστορία του. Οι Θιβετιανοί είναι διασκορπισμένοι σε όλον τον κόσμο: Ινδία, Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη. Είναι επιστήμονες, διανοούμενοι, σκεπτόμενοι άνθρωποι και διαλογιστές».

Ο 14ος Δαλάι Λάμα αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που εξαρχής είχε αναλάβει: στην αλήθεια και στον διαφωτισμό. Η εις βάθος μόρφωσή του τού επέτρεψε να αγωνιστεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το τέλος της βίας και την ελευθερία του πνεύματος. Οι διασυνδέσεις του σε όλον τον κόσμο διέδωσαν το Θιβέτ και τον βουδισμό σε όλες τις γωνιές της Γης, ενώ το έργο του αναγνωρίστηκε διεθνώς και βραβεύτηκε με το Albert Schwetzer Humanitarian Award το 1987 και το Νομπέλ Ειρήνης το 1989.

Το συμπέρασμα του 14ου Δαλάι Λάμα συνοψίζεται με δικά του λόγια ως εξής: «Οι Κινέζοι και οι Θιβετιανοί έχουν ζήσει μαζί για χιλιάδες χρόνια. Υπήρξαν ευτυχισμένα χρόνια και δυστυχισμένα χρόνια. Αλλά θα έρθει η ημέρα που θα μάθουν από τη ζωή και θα ζήσουν ενωμένοι με ειρήνη. Τότε θα γυρίσουμε πίσω. Αλλά όχι εγώ. Εγώ θα συνεχίσω να ταξιδεύω, από χώρα σε χώρα, από μοναστήρι σε μοναστήρι. Θα γνωρίζω κόσμο αλλά πάντοτε θα ξέρω ποιοι είναι οι αληθινοί μου φίλοι. Είναι αυτοί στους οποίους χρωστάω την ύπαρξή μου σήμερα. Και θα με ακολουθούν ως τον θάνατό μου».

http://www.tovima.gr/

Θιβέτ

More presentations from giannisver