Η μάσκα ταίριαξε καλά.

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ: 1.5. Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Η χειρότερη τάση μας ως ανθρώπινα όντα είναι να κρύβουμε τον εαυτό μας πολύ καλά. Κρύβουμε τον εαυτό μας πίσω από διπλώματα, θέσεις, τίτλους και ευχάριστα χαμόγελα.

Κρυβόμαστε από τους άλλους, αλλά το χειρότερο είναι ότι κρυβόμαστε από τον εαυτό μας.

Αυτή η συγκάλυψη πρέπει να σταματήσει αν θέλουμε να έχουμε ένα πραγματικό θεμέλιο στη ζωή.

Αν δεν μάθουμε την τεχνική της αυτο-αποκάλυψης, δεν θα μπορούμε ποτέ να προχωρήσουμε, διότι η ίδια η φύση του εγώ είναι να κρύβεται.

 Όσο συνεχίζουμε να κρυβόμαστε, δεν έχει σημασία τι βιβλία διαβάζουμε ή τι θέση έχουμε επιτύχει, δεν υπάρχει καμία πνευματική πρόοδος.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι κρύβουν τον εαυτό του στις σχέσεις με τους άλλους.

 Εκτός αν ένα άτομο έχει ένα Δάσκαλο που είναι σε θέση να αφαιρέσει τα καλύμματα, ώστε να έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τι είναι κρυμμένο, ή να μάθει να το κάνει αυτό για τον εαυτό του, δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει. Όσο η απόκρυψη συνεχίζεται, δεν υπάρχει ελπίδα για μεταμόρφωση.

Δεν μπορεί κανείς να είναι ειλικρινής με τους άλλους, πριν ο ίδιος γίνει ειλικρινής με τον εαυτό του.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Active Member - Μάσκα (στίχοι)

Ξυπνάω με φωνές γιατί άρχισες χωρίς εμένα καρναβάλι
τι στολή να βάλω τι να φορέσαν άραγε όλοι οι άλλοι
λες να 'χουν χρώματα πολλά και φινετσάτα και τεράστια καπέλα
θέλω να 'μαι μοναδικός και αντί για μάσκα να φορέσω εσένα τρέλα.
Γιορτή γιατί Γιατί γιορτή να γίνουν άτρωτοι οι τρωτοί
Τρελές χαρές, βουβές φωνές βγάλε τη μάσκα σου και δες.

Μοιάζεις κακός πω πω μια μάσκα που τη βρήκες πες και εμένα
όσα φοράω κλεμμένα είναι και σκισμένα
πες μια κουβέντα να σ' ακούσω τρόμαξέ με
μέσα στα μάτια να με σκιάξεις κοίταξέ με.

Μα δε μπορείς κακό να γίνεις αλήθεια δε μπορείς
Για κοίτα εκείνον με τ' αγγέλου τα φτερά που όλο γελάει
κρύβει τα μάτια του και μοιάζει μια χαρά ενώ πονάει
και αν του φωνάξεις να γυρίσει να κοιτάξει
δε θα γουστάρει το παράδεισο, θ' αλλάξει.

Ένα καπέλο θα φορέσει γεμάτο με φτερά
και θ' αρχίσει να χορεύει με τους άλλους στην πυρά
κι αυτός που καίνε πόσο μου μοιάζει
και μονάχα που το σκέφτομαι αλήθεια με τρομάζει. 

Βρες μου μια μάσκα να φορέσω ότι να 'ναι να σωθώ
και μια στολή να μοιάζω σαύρα να συρθώ
ή καμιά φούστα καμιά τσάντα καμιά κάλτσα
να μοιάζω πόρνη που ξεχύθηκε στην πιάτσα.
Κάνε ότι να 'ναι να ξεφύγω απ' τη φωτιά άσε με λάσκα
έκανα λάθος που δε φόρεσα μια μάσκα.
Στο καρναβάλι ρε που πας
χωρίς μάσκα και στολή ρε να φοράς.

Κι αφού το διάλεξες, να πας
θα 'σαι μόνος μες στους μόνους θα πονάς.
Γι' αυτό λοιπόν φοράω την πρώτη μάσκα εκείνη που θα βρω
το πήρα απόφαση πως πρέπει να χωθώ μες στον χορό
κι αν τους φοβίσω και εγώ με τη σειρά μου
τότε θα 'ναι ταιριαστή επάνω μου η φορεσιά μου.
Κι αν τους κάνω να γελάσουν και ξεσκάσουν
μπορεί τη φάτσα μου για πάντα να ξεχάσουν
και να θυμούνται αυτή τη μάσκα τη γελοία που φοράω
και θα μπορέσω με τους άλλους άνετα να περπατάω.

Δε θα φοβάμαι και δε θα ντρέπομαι για μένα
θα 'ναι τριγύρω μου τα πάντα ευτυχισμένα
δε θα ζηλεύω αυτά που φόραγαν οι άλλοι
θα συνηθίσω εδώ κοντά σου καρναβάλι.
Τέλος καλό όλα καλά
η μάσκα ταίριαξε καλά.

"Είμαστε με τον επαναστάτη Ιησού!"

Ο π. Γεώργιος υπήρξε ασυμβίβαστος αγωνιστής. Το σύνθημά του "Ξύπνα παπά, ξύπνα Λαέ!" συμπυκνώνει το μήνυμα της αφύπνισης και της εγρήγορσης για δράση στο παρόν για την εξάλειψη κακών δομών και τη βελτίωση του κόσμου.

Πίστευε ότι η επανάσταση με τον τρόπο του Χριστού συνιστά τη δική μας συμβολή, τη δική μας ευθύνη απέναντι στον κόσμο.

Ήταν παρών σε όλους τους αγώνες του Λαού (τη λέξη λαός την έγραφε πάντα με κεφαλαίο), με όποιο κόστος.

Παρά τις διώξεις, απειλές και ψυχολογικούς εκβιασμούς που υπέστη, έμεινε επαναστάτης του Χριστού σε όλη του τη ζωή, χωρίς φόβο και υπολογισμούς.

«Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν καταδέχεται να ντροπιάζει τον εαυτό του με τυραννία ή με υποδούλωση. Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού!»

«Ο Χριστός είναι εδώ πάνω στη γη, πάντα μαζί μας και θα μείνει ως το τέλος. Θα αγωνιά, θα βασανίζεται και θα ξαναθανατώνεται αναρίθμητες φορές σε κάθε τόπο, σε κάθε εποχή.»

Ο Πυρουνάκης κατήγγειλε την αδιαφορία του λαού μπροστά στις αδικίες που υπόκειται και την απραξία των χριστιανών:

«πως κουνάμε το κεφάλι επιδοκιμαστικά όταν μας διακηρύσσουν, εν όψει νέων οικονομικών και πολιτικών συνθηκών, ότι για να εξασφαλιστούν επιτυχίες πρέπει μόνον οι πολλοί να υποστούν τις θυσίες, ως π.χ. καθηλώσεις ημερομισθίων και τιμών παραγωγής της γης;

Όταν, λοιπόν, όπως ισχυριζόμαστε, σύμφωνα με τα Ευαγγελικά, γίνεται μπορετό να αντιμετωπιστεί το κακό και δεν το πράττομε με την κάθε θυσία μας, τότε εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που χορταίνομε με τις σάρκες των πεινασμένων αδερφών; Ιδού η φρικτή εικόνα που παρουσιάζομε οι Χριστιανοί, αδικαιολόγητα.

Οι άλλοι δεν ξέρουν, δεν πιστεύουν, δεν θέλουν, δεν προχωρούν. Εμείς όμως γιατί; Άρα, εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι που υποφέρει ο κόσμος!»

(Από το βιβλίο: π.Γέωργιος Πυρουνάκης, "Η Θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου", εκδ. Αρμός.)

 Φωτεινή Οικονόμου

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ: π. Γεώργιος Πυρουνάκης – 16 Μαΐου 1988

"Αξίζω, θέλω και μπορώ…"

 

Π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Κανένα φάρμακο* και καμία μορφή ψυχοθεραπείας δε μπορεί να φέρει αποτέλεσμα εάν μέσα σου δεν έχεις πάρει την απόφαση να γίνεις καλά. Εάν δεν έχεις πειστεί εσωτερικά ότι αξίζεις να είσαι καλά και όχι να ταλαιπωρείσαι. Διότι μπορεί να κλαις, να παραπονιέσαι, να ζητάς την θεραπεία σου, αλλά μέσα σου, ο βαθύτερος εαυτός σου να φωνάζει, «όχι δεν αξίζω να είμαι καλά, δεν ξέρω να ζω χωρίς την αρρώστια, φοβάμαι την ευθύνη της υγείας…».

Εξωτερικά μπορεί να φωνάζουμε λέγοντας, «Θεέ μου πάρε μου αυτό το πάθος», ωστόσο βαθύτερα λέμε, «άστο Κύριε δεν είμαι έτοιμος να το αποχωριστώ. Δε ξέρω να ζω δίχως το πάθος μου...». Και πας στους πνευματικούς και κάνεις παράπονα, και διαμαρτύρεσαι, τα βάζεις με τον Θεό και την αδικία της ζωής, αλλά μέσα σου δεν είσαι ακόμη έτοιμος να κάνεις αλλαγές, να μετανοήσεις, να ζήσεις από την θέση του υγιούς αναλαμβάνοντας την ευθύνη να αξίζεις.

Δεν μπορεί η προσευχή να σε ωφελήσει θεραπευτικά εάν με το βαθύτερο κομμάτι του εαυτού σου αρνείσαι να υπάρξεις από την θέση του υγιούς. Γι’ αυτό ο Χριστός ρωτάει «θέλεις υγιής γενέσθαι;». Θέλεις, είσαι σίγουρος ότι αντέχεις να αναλάβεις την ευθύνη της ζωή σου; Είσαι έτοιμος και πιστεύεις φίλε μου ότι αξίζεις κάτι καλύτερο σε αυτό τον κόσμο πέρα από την θέση του θύματος και κακόμοιρου της ζωής;

Αντέχεις να σ αγαπάνε και να σε κοιτάνε στα μάτια ως ίσο; Αποδέχεσαι τον ανθρώπινο βίο σε όλες τις εκφάνσεις του; Κλάμα και γέλιο μαζί; Η θα κρύβεσαι πίσω από προβλήματα για να μην ζήσεις ποτέ;

Εάν αισθάνεσαι ότι θέλεις να φέρεις βαθύτερες αλλαγές στον βίο σου, ξεκίνα να το ζητάς με ειλικρίνεια από τον Χριστό. Ζήτα του με αίσθημα ευθύνης, πίστης και αποφασιστικότητας να έλθει μέσα στην ύπαρξη σου και να επιτρέψει να γίνουν οι αλλαγές που χρειάζεσαι και είναι ωφέλιμες για σένα.

Λέγε καθημερινά και βάλε στην προσευχή σου την εξής πεποίθηση: «Χριστέ μου, παρόλα τα τραύματα και τους φόβους μου, αξίζω, θέλω και μπορώ να αλλάξω την ζωή μου. Αξίζω, θέλω και μπορώ να γευτώ τις ευλογίες, τα δώρα και την χαρά της Παρουσία Σου….».

Αυτές οι φράσεις και προσευχές πρέπει να ποτίσουν στην κυριολεξία την ύπαρξη σου, ώστε να καμφθούν οι αθέατες αλλά υπαρκτές αντιστάσεις του εγώ που δεν σε αφήνουν να προχωρήσεις σε αλλαγές, σε υγεία, φως και χαρά στην ζωή σου.

Ο Χριστός είναι Εκείνος που ανασταίνει νεκρούς από τα μνήματα τους, δηλαδή είναι Εκείνος που μπορεί να σε αναστήσει από μια πεθαμένη νεκρή ζωή.

............................................................................................

** αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λαμβάνουμε την ενδεδειγμένη από τους ιατρούς φαρμακευτική αγωγή μας, αλλά ότι χρειάζεται μαζί με αυτήν θέληση για αλλαγή και πολύ προσευχή.

πηγή

1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Έκφραση εμπειρίας των μαθητών/μαθητριών για τα θρησκευτικά βιώματα των πιστών στη λαϊκή παράδοση και στον ευρύτερο πολιτισμό. 

Ας δούμε προσεκτικά τον παρακάτω πίνακα κι ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις εξής ερωτήσεις: – Τι βλέπετε; – Τι νομίζετε ότι συμβαίνει; – Τι αναρωτιέστε;

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Δημιουργία του Ιωάννη Μπάλτου

https://samakos9.blogspot.com/2025/06/11_6.html

Όταν του μοιάσουμε…

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ.

 «Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα», τον ρώτησα.

«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή.

«Πώς είναι Γέροντα;».

«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός».

”Και πότε συνέβη αυτό;», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτησή μου.

 «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα, πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του.

 «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα.

 Τότε έρχεται Εκείνος, όταν του μοιάσεις».

Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται, όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου.

Ναι, η αγάπη.

Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει. Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσει ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισό μου και δος μου την «κόλασή» σου…

Π. Λίβυος (Χαράλαμπος Παπαδόπουλος), «Όταν του μοιάσουμε…», plibyos, 2016 (Ανακτήθηκε 24/12/16).

Η πλημμύρα της θείας αγάπης.

Δημιουργία: Γιάννης Μπάλτος

Ν’ αγαπήσομε τον Χριστό.

 Τότε από μέσα μας θα βγαίνει με λαχτάρα, με θέρμη, με θείο έρωτα το όνομα του Χριστού, θα φωνάζομε το όνομά Του μυστικά, αλάλητα. 

Τότε παύουν τα λόγια.

Είναι η εσωτερική σιωπή, η σιγή, που προηγείται, συνοδεύει και ακολουθεί τη θεία επίσκεψη, τη θεία ένωση και σύγκραση της ψυχής με το θείον.

 Όταν βρεθείς σ’ αυτή την κατάσταση, δεν χρειάζονται λόγια.

Αυτό είναι κάτι που το ζεις.

Κάτι που δεν εξηγείται….

Μόνο αυτός που τη ζει αυτή την κατάσταση την καταλαβαίνει.

Το αίσθημα της αγάπης σε πλημμυρίζει, σε ενώνει με τον Χριστό.

Γεμίζεις από χαρά και αγαλλίαση, που δείχνει ότι έχεις μέσα σου τη θεία αγάπη, την τέλεια αγάπη.

Η θεία αγάπη είναι ανιδιοτελής, απλή, αληθινή.

Πορφύριος, Καυσοκαλυβίτης, Βίος και Λόγοι. Ι. Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά, 2003, σ. 274275.

Άγιος Παΐσιος. Βιώνοντας το άκτιστο φως.

Ο Άγιος Παΐσιος και ο φοιτητής

Πριν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής.

Με πολλή διστακτικότητα, αλλά και με την ένταση του απαιτητικού αναζητητή, μου δήλωσε ότι είναι άθεος, που όμως θα ήθελε πολύ να... πιστέψει, αλλά δεν μπορούσε.

Χρόνια προσπαθούσε και αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Συνομίλησε με καθηγητές και μορφωμένους, αλλά δεν ικανοποιήθηκε η δίψα του για κάτι σοβαρό. Άκουσε για...Άκουσε για μένα και αποφάσισε να μοιρασθεί μαζί μου την υπαρξιακή ανάγκη του.

Μου ζήτησε μια επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού. "Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις;" τον ρώτησα. "Δυστυχώς όχι", μου απαντά, "είμαι της Φιλοσοφικής" "Κρίμα, διότι ήξερα μια τέτοια απόδειξη" είπα εμφανώς αστειευόμενος.

Ένιωσε αμήχανα και κάπως σιώπησε για λίγο. "Κοίταξε", του λέω, "συγνώμη που σε πείραξα λιγάκι. Αλλά ο Θεός δεν είναι εξίσωση ούτε μαθηματική απόδειξη. Αν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θα τον πίστευαν.

Να ξέρεις, αλλιώς προσεγγίζεται ο Θεός.

Έχεις πάει ποτέ στο Άγιον Όρος;

Έχεις συναντήσει ποτέ κανένα ασκητή;" "Όχι πάτερ, αλλά σκέπτομαι να πάω, έχω ακούσει τόσα πολλά! Αν μου πείτε, μπορώ να πάω και αύριο. Ξέρετε κανένα μορφωμένο να πάω να συναντήσω;" "Τι προτιμάς; Μορφωμένο που μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιο που μπορεί να σε ξυπνήσει;" "Προτιμώ τον μορφωμένο. Τους φοβάμαι τους αγίους" "Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς.

Για δοκίμασε με κανένα άγιο. Πώς σε λένε;" ρωτώ. "Γαβριήλ", μου απαντά. Τον έστειλα σε έναν ασκητή.

Του περιέγραψα τον τρόπο πρόσβασης και του έδωσα τις δέουσες οδηγίες.Κάναμε και ένα σχεδιάγραμμα. "Θα πάς", του είπα, "και θα ρωτήσεις το ίδιο πράγμα: Είμαι άθεος, θα του πεις, και θέλω να πιστεύσω. Θέλω μια απόδειξη περί υπάρξεως Θεού"

 "Φοβάμαι, ντρέπομαι", μου απαντά. "Γιατί ντρέπεσαι και φοβάσαι τον άγιο και δεν ντρέπεσαι και φοβάσαι εμένα;", ρωτώ. "Πήγαινε απλά και ζήτα το ίδιο πράγμα".

 Σε λίγες μέρες, πήγε και βρήκε τον ασκητή να συζητάει με κάποιον νέο στην αυλή του.

Στην απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθισμένοι σε κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γαβριήλ βρήκε δειλά τη θέση του.

Δεν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά και η συνομιλία του γέροντα με τον νεαρό τελείωσε. "Τι γίνεστε, παιδιά;" ρωτάει. "Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιεί λίγο νεράκι;" Ευχαριστούμε, γέροντα", απήντησαν με συγκαταβατική κοσμική ευγένεια.

 "Έλα εδώ", λέγει απευθυνόμενος στον Γαβριήλ και ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους. "Θα φέρω εγώ νερό, πάρε εσύ το κουτί αυτό με τα λουκούμια. Και έλα πιο κοντά να σου πω ένα μυστικό: Καλά να είναι κανείς άθεος, αλλά να έχει όνομα αγγέλου και να είναι άθεος; Αυτό πρώτη φορά μας συμβαίνει".

Ο φίλος μας κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τον αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό. Πού εγνώρισε το ονομά του; Ποιός του αποκάλυψε το πρόβλημά του; Τι τελικά ήθελε να του πει ο γέροντας; "Πάτερ, μπορώ να σας μιλήσω λίγο;", μόλις που μπόρεσε να ψελλίσει.

"Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πάρε το λουκούμι, πιες και λίγο νεράκι και πήγαινε στο πιο κοντινό μοναστήρι να διανυκτερεύσεις" "Πάτερ μου, θέλω να μιλήσουμε, δεν γίνεται;"

"Τι να πούμε ρε παλικάρι; για ποιόν λόγο ήλθες;"

"Στο ερώτημα αυτό ένιωσα αμέσως να ανοίγει η αναπνοή μου", αφηγείται, "η καρδιά μου να πλημμυρίζει από πίστη, ο μέσα μου κόσμος να θερμαίνεται, οι απορίες μου να λύνονται χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα, δίχως καμιά συζήτηση, χωρίς την ύπαρξη μιας ξεκάθαρης απάντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τα αν, τα γιατί, τα μήπως και έμεινε μόνο το πώς και το τι από δώ και εμπρός" Ότι δεν του έδωσε η σκέψη των μορφωμένων του το χάρισε ο ευγενικός υπαινιγμός ενός αγίου, αποφοίτου μόλις της τετάρτης τάξης του δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί.

Σου κάνουν την εγχείρηση χωρίς αναισθησία και δεν πονάς. Σου κάνουν την μεταμόσχευση χωρίς να σου ανοίξουν την κοιλιά. Σε ανεβάζουν σε δυσπρόσιτες κορυφές δίχως τις σκάλες της κοσμικής λογικής. Σου φυτεύουν την πίστη, χωρίς να σου κουράσουν το μυαλό.

ΦΩΝΗ ΑΥΡΑΣ ΛΕΠΤΗΣ – ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ - ΚΟΥΙΖ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙ
1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

               ΚΡΥΠΤΟΛΕΞΟ 1.1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

 ΚΕΡΔΙΣΤΕ Η ΧΑΣΤΕ ΤΟ ΚΟΥΙΖΑ' ΛΥΚΕΙΟΥ 1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

ΚΟΥΙΖ 1.1 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Θ.Ε. 4η Αξίες- 4.2 ΑΓΑΠΗ (2ο δίωρο)

Εξαιρετική εργασία του μαθητή Κ.Λ. της Α' Λυκείου, στα πλαίσια της σύγχρονης και ασύγχρονης  εκπαίδευσης  στο μάθημα 4.2 ΑΓΑΠΗ (2ο δίωρο).

Φύλλο Εργασίας Θ.Ε. 4η Αξίε... by Γιάννης Μπάλτος on Scribd

2. Περί αγάπης

«Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του, αν και τον δυσαρεστούν τα πάθη εκείνων που δεν έχουν ακόμη καθαριστεί. Γι’ αυτό χαίρεται με αμέτρητη και ανέκφραστη χαρά για τη διόρθωσή τους.   Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς τον Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά

του ανθρώπου.

Όποιος με αγαπά -λέει ο Κύριος- θα τηρήσει τις εντολές μου. Και η δική μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο”. Άρα λοιπόν εκείνος που δεν αγαπά τον πλησίον του, δεν τηρεί την εντολή του Κυρίου. Εκείνος που δεν τηρεί την εντολή, ούτε τον Κύριο μπορεί να αγαπήσει.

Μακάριος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει τον κάθε άνθρωπο στον ίδιο βαθμό. Όποιος αγαπά τον Θεό, αγαπά δίχως άλλο τον πλησίον του. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί να φυλάει χρήματα· τα διαχειρίζεται κατά το θέλημα του Θεού και τα μοιράζει σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη.

Όταν σε προσβάλει κανένας ή σε εξευτελίσει σε κάτι, τότε φυλάξου από τους λογισμούς της οργής, μήπως με τη λύπη σε χωρίσουν από την αγάπη και σε μεταφέρουν στη χώρα του μίσους».

Μάξιμος Ομολογητής (19913). Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών. Μτφρ. Α. Γαλίτης, τόμ. Β΄, Θεσσαλονίκη: Το περιβόλι της Παναγίας, σ. 49-51 (επιλογή).

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ – Θ.Ε. 4^η Αξίες – 4.2 ΑΓΑΠΗ (2^ο δίωρο)

 

  ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Κείμενο 2^ο Περί αγάπης

α) Η πραγματική αγάπη ξεφεύγει από το «εγώ» και μετατοπίζεται στο «εμείς». Για να βιώσουμε πραγματική αγάπη πρέπει, εκτός από τον εαυτό μας και τον Θεό, να αγαπάμε και κάθε άνθρωπο με τις ιδιαιτερότητές του, είτε αν πρόκειται για φίλο, εχθρό ή και απλά συνάνθρωπο. Η πραγματική αγάπη δεν ανέχεται το μίσος και όλα αυτά τα απόλυτα αρνητικά συναισθήματα. Έτσι όταν κάποιος παρατηρεί το παραμικρό συναίσθημα μίσους για κάποιον άλλον θεωρείται ξένος από την πραγματική αγάπη. Πραγματική αγάπη είναι αυτή που στηρίζεται στην επίγνωση, σεβασμό και θυσία.

β) Η αγάπη για τον συνάνθρωπο αποτελεί προϋπόθεση για την αγάπη προς τον Θεό. Ο Θεός είπε ότι για να τον αγαπά κάποιος πρέπει να τηρεί τις εντολές. Έτσι εντολή του είναι να αγαπά ο ένας τον άλλον. Όποιος όμως δεν τις τηρεί δεν αγαπά τον Κύριο. Παράδειγμα αγάπης για τον πλησίον είναι όταν κάποιος κρατά χρήματα να τα δίνει σε όσους τα έχουν ανάγκη και όχι να τα κρατήσει για την προσωπική του ευχαρίστηση. Έτσι οι άνθρωποι όσο πλησιάζουν προ τον Θεό τόσο πλησιάζουν και μεταξύ τους.

γ) Η αγάπη προϋποθέτει άρνηση του εγώ. Η δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπήσει το συνάνθρωπό του εξαρτάται από την ικανότητά του να καταργήσει τα πάθη του. Για να μπορέσει να πει ο άνθρωπος «ναι»  στις ανάγκες του άλλου θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να λέει «όχι» στις δικές του επιθυμίες. Ο άνθρωπος που ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και με την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών στερείται της δυνατότητας να αισθανθεί αγάπη για το συνάνθρωπό του και σαν αποτέλεσμα στερείται της δυνατότητας να ενωθεί με το Θεό. Συμπερασματικά, το εμπόδιο στη σχέση αγάπης με τον συνάνθρωπό μας είναι ο εγωισμός, ο εγωκεντρισμός και το αίσθημα μίσους και οργής στην ανθρώπινη ψυχή.

Κ. Λ.

HARRIET

Η εξαιρετική ιστορία της διαφυγής της Harriet Tubman από τη σκλαβιά και της μεταμόρφωσης της σε μία από τους μεγαλύτερους ήρωες της Αμερικής, της οποίας το θάρρος, η εφευρετικότητα και η επιμονή απελευθέρωσαν εκατοντάδες σκλάβους και άλλαξαν την πορεία της ιστορίας.

Η Χάριετ Τάμπμαν (γεννήθηκε Araminta Ross, π. 1822 1822 Πρότυπο:Snds10 Μαρτίου 1913) ήταν μια Αμερικανίδα πολίτης που ήταν υπέρ της κατάργησης της δουλείας και πολιτική ακτιβίστρια. Αν και γεννήθηκε σκλάβα, η Tubman δραπέτευσε και στη συνέχεια έκανε δεκατρείς αποστολές για τη διάσωση περίπου εβδομήντα σκλαβωμένων ανθρώπων, τις οικογένειες τους και τους φίλους τους,^[26] χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο φτιαγμένο από ακτιβιστές και ασφαλή σπίτια κατά της δουλείας, γνωστό ως Υπόγειο Σιδηρόδρομο. Αργότερα βοήθησε τον σύμμαχο Τζον Μπράουν να στρατολογήσει άνδρες για την επιδρομή στο Harpers Ferry. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, υπηρέτησε ως μια ένοπλη ανιχνευτρια και κατάσκοπος για το Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τελευταία της χρόνια, η Tubman ήταν ακτιβίστρια στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Ως γεννημένη σκλάβα στη περιοχή της Dorchester County, Maryland, η Tubman ξυλοκοπήθηκε και χτυπήθηκε από τους διάφορους ιδιοκτήτες της ως παιδί. Νωρίς στη ζωή της, υπέφερε από ένα τραύμα στο κεφάλι, όταν μια οργισμένη ιδιοκτήτρια σκλάβων έριξε ένα βαρύ μεταλλικό αντικείμενο που σκόπευε να χτυπήσει έναν άλλο σκλάβο, αλλά χτύπησε αντ ' αυτού εκείνη. Η ζημία που της είχε προκαλέσει ήταν ζάλη, πόνος, και τάσεις για υπερυπνία, οι οποίες διήρκεσαν για όλη της τη ζωή.

 Ήταν μια αφοσιωμένη Χριστιανή και έβλεπε παράξενα οράματα και έντονα όνειρα, τα οποία τα απέδιδε ως προμηνύματα από τον Θεό.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η προσευχή στην εν Χριστώ ζωή

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - 1.5 ΑΓΙΟΤΗΤΑ (5ο δίωρο)

Ο άγιος Πορφύριος, είναι ένα δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα. Σε μια εποχή πολύ κουρασμένη και μπερδεμένη. 

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει Πορφύριος. Είναι πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, από αντιλήψεις και νοοτροπίες πολλών μέσα στην εκκλησία. 

Στο άγιο Πορφύριο δεν θα βρεις «πρέπει» και «μη», καταπίεση και άγχος, ακρότητες και υπερβολές. Δεν θα βρείς φτηνές και ρηχές ερμηνείες.

Δεν υπάρχουν ενοχές και απειλές, ούτε φόβος και μιζέρια. Η διδασκαλία του είναι γεμάτη Χριστό, φως, χαρά και ελευθερία. 

Μου έλεγε αγιορείτης ηγούμενος, «πάτερ μου, κάθε 1000 χρόνια ένας Πορφύριος…μέγα δώρο του Θεού…». Άλλος μοναχός, κουρασμένος και τσακισμένος από σκληρούς και άκαμπτους κανόνες, μου έλεγε, «με τον Άγιο Πορφύριο ανέπνευσα. Βρήκα τον Χριστό, την ελευθερία, βρήκα τον εαυτό μου…Πίστεψε με πάτερ, εδώ και δυο χρόνια δεν επιτρέπω στο εαυτό μου να βάλει τίποτε άλλο μέσα στο νου μου εκτός απ' το Ευαγγέλιο, το Γεροντικό και τους λόγους του Αγίου Πορφυρίου. Και είμαι ευτυχισμένος…». 

Κι όμως αυτός ο μέγας Πορφύριος, ήταν έναν απλό γεροντάκι. Ένας παπαδάκος που σαν τον έβλεπες δεν σου γέμιζε καθόλου το μάτι. Μάλλον τον προσπερνούσες αδιάφορα. Βλέπεις δεν "πουλούσε" αγιότητα. 

Γιατί η αγιότητα είναι απλότητα, ταπείνωση, αμεσότητα, δεν κρεμάει κουδούνια, δεν γυαλίζει βιτρίνες, και δεν πουλιέται στα παζάρια όπως λέει άλλος σπουδαίος αγιορείτης. 

Ο γέροντας Πορφύριος κανέναν δεν καλούσε, δεν υποχρέωνε και δεν καταπίεζε. Σε άφηνε εσύ να έλθεις, να το θελήσεις και ποθήσεις. Δεν είχε καμία μανία "κατηχήσεως" κανένα άγχος να αποδείξει κάτι, ήταν ελεύθερος. Δεν έκανε κηρύγματα γιατί ο ίδιος και η ζωή του μιλούσαν!!! 

Σου έδινε όταν ήσουν έτοιμος. Σου άνοιγε την θέα προς τον ουρανό όταν μπορούσες να δεις. Διακριτικά, απαλά και όμορφα. Μαζί του ήσουν ο εαυτός σου, η μοναδικότητα σου, κι έτσι ανέπνεες, ωρίμαζες και μεγάλωνες, γινόσουν αυτό που ήσουν πάντα μα είχες ξεχάσει...

πηγή

Donna Donna

Η ιστορία μιλάει για ένα μικρό μοσχαράκι την Donna που βρίσκεται σε ένα φορτηγό και οδηγείται σε σφαγή...

Τα μοσχαράκια σφάζονται, 
χωρίς να ξέρουν το γιατί. 
Μα όποιος την ελευθερία αγαπάει, 
πρέπει να μάθει να πετάει.


Η Τζόαν Μπαέζ (Joan Chandos Báez, 9 Ιανουαρίου 1941 - ...) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της φολκ, κυρίως, μουσικής και στιχουργός. Από το 1959 που ξεκίνησε την καριέρα της μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει περισσότερα από τριάντα άλμπουμ, στα οποία ερμήνευσε τόσο δικά της τραγούδια όσο και τραγούδια άλλων δημιουργών. Οι στίχοι των τραγουδιών της είναι κυρίως στα Αγγλικά και στα Ισπανικά, αλλά έχει ερμηνεύσει τραγούδια και σε άλλες γλώσσες.
Επιπλέον είναι ιδιαίτερα γνωστή για την ενεργό συμμετοχή της στο αντιπολεμικό κίνημα (κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ συνελήφθη και φυλακίστηκε για τη συμμετοχή της στη διαμαρτυρία στο Armed Forces Induction Center) και την υποστήριξη του κινήματος κατά των φυλετικών διακρίσεων. 

Dona Dona

On a wagon bound for market
There's a calf with a mournful eye.
High above him there's a swallow
Winging swiftly through the sky.

How the winds are laughing
They laugh with all their might
Laugh and laugh the whole day through
And half the summer's night.

"Stop complaining," said the farmer,
"Who told you a calf to be?
Why don't you have wings to fly with
Like the swallow so proud and free?"

How the winds are laughing ...

Calves are easily bound and slaughtered
Never knowing the reason why.
But whoever treasures freedom,
Like the swallow has learned to fly.

How the winds are laughing ...

Ένα δώρο του Θεού στην εποχή μας...

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - 1.5 ΑΓΙΟΤΗΤΑ (5ο δίωρο)

Ο άγιος Πορφύριος, είναι ένα δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα. Σε μια εποχή πολύ κουρασμένη και μπερδεμένη. 

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει Πορφύριος. Είναι πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, από αντιλήψεις και νοοτροπίες πολλών μέσα στην εκκλησία. 

Στο άγιο Πορφύριο δεν θα βρεις «πρέπει» και «μη», καταπίεση και άγχος, ακρότητες και υπερβολές. Δεν θα βρείς φτηνές και ρηχές ερμηνείες.

Δεν υπάρχουν ενοχές και απειλές, ούτε φόβος και μιζέρια. Η διδασκαλία του είναι γεμάτη Χριστό, φως, χαρά και ελευθερία. 

Μου έλεγε αγιορείτης ηγούμενος, «πάτερ μου, κάθε 1000 χρόνια ένας Πορφύριος…μέγα δώρο του Θεού…». Άλλος μοναχός, κουρασμένος και τσακισμένος από σκληρούς και άκαμπτους κανόνες, μου έλεγε, «με τον Άγιο Πορφύριο ανέπνευσα. Βρήκα τον Χριστό, την ελευθερία, βρήκα τον εαυτό μου…Πίστεψε με πάτερ, εδώ και δυο χρόνια δεν επιτρέπω στο εαυτό μου να βάλει τίποτε άλλο μέσα στο νου μου εκτός απ' το Ευαγγέλιο, το Γεροντικό και τους λόγους του Αγίου Πορφυρίου. Και είμαι ευτυχισμένος…». 

Κι όμως αυτός ο μέγας Πορφύριος, ήταν έναν απλό γεροντάκι. Ένας παπαδάκος που σαν τον έβλεπες δεν σου γέμιζε καθόλου το μάτι. Μάλλον τον προσπερνούσες αδιάφορα. Βλέπεις δεν "πουλούσε" αγιότητα. 

Γιατί η αγιότητα είναι απλότητα, ταπείνωση, αμεσότητα, δεν κρεμάει κουδούνια, δεν γυαλίζει βιτρίνες, και δεν πουλιέται στα παζάρια όπως λέει άλλος σπουδαίος αγιορείτης. 

Ο γέροντας Πορφύριος κανέναν δεν καλούσε, δεν υποχρέωνε και δεν καταπίεζε. Σε άφηνε εσύ να έλθεις, να το θελήσεις και ποθήσεις. Δεν είχε καμία μανία "κατηχήσεως" κανένα άγχος να αποδείξει κάτι, ήταν ελεύθερος. Δεν έκανε κηρύγματα γιατί ο ίδιος και η ζωή του μιλούσαν!!! 

Σου έδινε όταν ήσουν έτοιμος. Σου άνοιγε την θέα προς τον ουρανό όταν μπορούσες να δεις. Διακριτικά, απαλά και όμορφα. Μαζί του ήσουν ο εαυτός σου, η μοναδικότητα σου, κι έτσι ανέπνεες, ωρίμαζες και μεγάλωνες, γινόσουν αυτό που ήσουν πάντα μα είχες ξεχάσει...

πηγή

Επίσκεψη στο Άγιο Όρος και η αλλαγή μετά την εξομολόγηση

Επίσκεψη στο Άγιο Όρος και η αλλαγή μετά την εξομολόγηση .
Από την σειρά του Άλφα Κύπρου Μπλέ.Στο ρόλο του διορατικού μοναχού ο Άρης Σερβετάλης

Ένα Ρ χωρίζει τον άγριο από τον άγιο!!!

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - 1.5 ΑΓΙΟΤΗΤΑ (5ο δίωρο)

Active Member - Μάσκα

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ / 1.2 AΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (2ο δίωρο)

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Active Member - Μάσκα (video+στίχοι)

Ξυπνάω με φωνές γιατί άρχισες χωρίς εμένα καρναβάλι
τι στολή να βάλω τι να φορέσαν άραγε όλοι οι άλλοι
λες να 'χουν χρώματα πολλά και φινετσάτα και τεράστια καπέλα
θέλω να 'μαι μοναδικός και αντί για μάσκα να φορέσω εσένα τρέλα.
Γιορτή γιατί Γιατί γιορτή να γίνουν άτρωτοι οι τρωτοί
Τρελές χαρές, βουβές φωνές βγάλε τη μάσκα σου και δες.

Μοιάζεις κακός πωπω μια μάσκα που τη βρήκες πες και εμένα
όσα φοράω κλεμμένα είναι και σκισμένα
πες μια κουβέντα να σ' ακούσω τρόμαξέ με
μέσα στα μάτια να με σκιάξεις κοίταξέ με.

Μα δε μπορείς κακό να γίνεις αλήθεια δε μπορείς
Για κοίτα εκείνον με τ' αγγέλου τα φτερά που όλο γελάει
κρύβει τα μάτια του και μοιάζει μια χαρά ενώ πονάει
και αν του φωνάξεις να γυρίσει να κοιτάξει
δε θα γουστάρει το παράδεισο, θ' αλλάξει.

Ένα καπέλο θα φορέσει γεμάτο με φτερά
και θ' αρχίσει να χορεύει με τους άλλους στην πυρά
κι αυτός που καίνε πόσο μου μοιάζει
και μονάχα που το σκέφτομαι αλήθεια με τρομάζει.

Βρες μου μια μάσκα να φορέσω ότι να 'ναι να σωθώ
και μια στολή να μοιάζω σαύρα να συρθώ
ή καμιά φούστα καμιά τσάντα καμιά κάλτσα
να μοιάζω πόρνη που ξεχύθηκε στην πιάτσα.
Κάνε ότι να 'ναι να ξεφύγω απ' τη φωτιά άσε με λάσκα
έκανα λάθος που δε φόρεσα μια μάσκα.
Στο καρναβάλι ρε που πας
χωρίς μάσκα και στολή ρε να φοράς.

Κι αφού το διάλεξες, να πας
θα 'σαι μόνος μες στους μόνους θα πονάς.
Γι' αυτό λοιπόν φοράω την πρώτη μάσκα εκείνη που θα βρω
το πήρα απόφαση πως πρέπει να χωθώ μες στον χορό
κι αν τους φοβίσω και εγώ με τη σειρά μου
τότε θα 'ναι ταιριαστή επάνω μου η φορεσιά μου.
Κι αν τους κάνω να γελάσουν και ξεσκάσουν
μπορεί τη φάτσα μου για πάντα να ξεχάσουν
και να θυμούνται αυτή τη μάσκα τη γελοία που φοράω
και θα μπορέσω με τους άλλους άνετα να περπατάω.

Δε θα φοβάμαι και δε θα ντρέπομαι για μένα
θα 'ναι τριγύρω μου τα πάντα ευτυχισμένα
δε θα ζηλεύω αυτά που φόραγαν οι άλλοι
θα συνηθίσω εδώ κοντά σου καρναβάλι.
Τέλος καλό όλα καλά
η μάσκα ταίριαξε καλά.