Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020

Σημεία Αγιότητος

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, στο τέταρτο μέρος της συνεντεύξεώς του στην Πεμπτουσία αναφέρεται μέσα από περιστατικά κατά την παραμονή του στο Άγιον Όρος σε σύγχρονες πνευματικές αγιορείτικες μορφές, που η ζωή τους είναι κατάσπαρτη από σημάδια αγιότητας.

Τρίτη 31 Μαΐου 2016

Η επέτειος ενός «Τρελού»

Περπατούσε μέρα και νύχτα στους δρόμους της πόλης σαν αερικό. Στο ένα χέρι ένα ποτήρι μπίρα και στο άλλο ένα ατελείωτο τσιγάρο. Γελούσε και κουβέντιαζε με σκιές. Έβριζε την μοίρα του και κοιμόταν όπου έβρισκε. Το καλοκαίρι σε παγκάκια κάτω από δέντρα και το χειμώνα σε εισόδους πολυκατοικιών. Είχε σπίτι. Το πατρικό του, αλλά σπάνια πήγαινε. Άντε για κανένα μπάνιο. Ίσως σε κάποια μεγάλη επέτειο, όπως έλεγε. Δίπλα του σε κάθε βήμα υπήρχαν σκυλιά. Άλλοτε γάτες. Μερικές φορές κρατούσε ποντίκια. Τα μεγάλωνε μέσα στις μεγάλες και βαθιές τσέπες του σκισμένου και λιγδιασμένου σακακιού του. Σόκαρε. Του άρεσε να προκαλεί τον φόβο στους νοικοκυραίους. Στους «καθώς πρέπει» πολίτες, που σέβονταν τους νόμους και κυρίως ήταν «εχέφρονες». Ενώ εκείνος για όλους ήταν ο «τρελός» της γειτονιάς.
Εγώ τον γνώρισα στο καφενείο. Καθόταν όπως πάντα μόνος. Βυθισμένος στις σκέψεις. Στο δεξί του χέρι ένα ποτήρι αλκοόλ. Στο αριστερό ένα τσιγάρο το οποίο δεν έσβηνε ποτέ. Λες και είχε τάμα την καταστροφή του.
Έπαιρνε τη μπίρα στο χέρι και πηγαινοερχόταν με βιαστικά βήματα μες στο μαγαζί. Καμιά φορά, άμα αισθανόταν πιο καλά έπαιζε κανένα τάβλι. Γελούσε με την ψυχή του. Εάν κέρδιζε την παρτίδα, ένιωθε σπουδαίος και καυχιόταν για τις επιδόσεις του.
Λένε ότι όλα ξεκίνησαν όταν ήταν έφηβος. Τότε χάθηκε στους λαβυρίνθους του μυαλού του. Άρχισε να μιλάει με σκιές. Να ακούει φωνές. Φανταζόταν σκηνές που προβάλλονται κάθε αργά στο βουβό σινεμά του πόνου του. Παρ’ όλα αυτά ήταν ειρηνικός και άκακος. Ήσυχος και αθόρυβος. Μιλούσε και χαμογελούσε σε όλους. Όταν τον χαιρετούσες άνθιζε το πρόσωπό του. Μονάχα με ορισμένους ήταν κάπως επιφυλακτικός και απόμακρος. Ένιωθε με ένα δικό του τρόπο την σκληρότητα που έκρυβαν.
–Αυτούς να τους προσέχετε, συμβούλευε τους θαμώνες του καφενείου. Είναι κακοί άνθρωποι. Κάτω από την γραβάτα υπάρχει βρωμιά. Μυρίζει η καρδιά τους πονηριά.
Παρ’ όλα τα προβλήματα του, δεν έπαψε ούτε μια στιγμή να πλάθει όνειρα. Να κοιμάται στην αγκαλιά της προσωπικής του ελπίδας. Να πίνει πρωινό με πρόσωπα της φαντασίας του και να κοιμάται στις γλυκιές αγκαλιές των ονείρων του.
Αυτοί τουλάχιστον νοιάζονται για κείνον. Τον γλυκοχαιρετούσαν και τον πρόσεχαν. Και ας μην υπήρχαν. Οι άλλοι, οι «κανονικοί», τον κυνηγούσαν. Κρυφά τον λοιδορούσαν. Κι αυτά τα βλέμματά τους, πόσο πολύ τον τυραννούσαν. Γεμάτα οίκτο και λύπηση. Απόρριψη και περιφρόνηση που κόβει σαν τζάμι. Γι’ αυτό και δεν τους κοιτούσε στα μάτια. Σχεδόν καθόλου. Είχε σκυμμένο το κεφάλι και μετρούσε τα βήματά του στα σοκάκια των μονολόγων του. Λες και περίμενε ν’ αλλάξει ο δρόμος της ζωής του.
Ένα βράδυ τον κέρασα μια μπίρα. Την δέχτηκε με χαμόγελο. Έστρεψε το πρόσωπό του και με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια, σπάνιο φαινόμενο για εκείνον. Λες και ήθελε να μου κάνει κάποια μεγάλη δήλωση. Μια σπουδαία ανακοίνωση.
– Φίλε, αύριο έχω επέτειο.
– Τι επέτειο, βρε ; του απάντησα με απορία. Μήπως εννοείς γενέθλια;
– Όχι. Επέτειο. Ξέρω τι σου λέω. Σαν αύριο της Σταυροπροσκύνησης γεννήθηκα. Ήταν η μέρα που ήρθα στην ζωή. Κανείς δεν χάρηκε. Κανείς δεν γέλασε. Ήταν όλοι τους βουβοί και τρομαγμένοι.
– Πού το ξέρεις, ρε; Γιατί το λες;
– Ναι, ξέρω τι σου λέω. Κανείς δεν χάρηκε. Μου το είπε ο μεγάλος μου αδελφός.
Δεν ήθελαν άλλο παιδί και εγώ τούς έτυχα. Από τύχη γεννήθηκα. Θύμωσαν μαζί μου. Ντρεπόντουσαν για μένα. Δεν με ήθελαν. Η μάνα ντρεπόταν να με θηλάσει. Πήρε φάρμακα για να σταματήσει τον θηλασμό. «Σε τέτοια ηλικία να δείχνω τα στήθη μου; Ντροπής είναι». Σε αυτό συμφωνούσε και η γιαγιά μου. Η μάνα του πατέρα μου. Δύστροπη και σκληρή γυναίκα. Έζησε σε εποχές όπου το κορίτσι θεωρούταν κατάρα για μια οικογένεια. Η δε ζωή
της γυναίκας σκέτη κόλαση. Υποταγή, υποτέλεια, βία και περιθώριο. Λίγο καλύτερα από τα ζώα της φαμίλιας. Έτσι η γιαγιά μισούσε την ζωή. Οτιδήποτε είχε σχέση με την χαρά της ζωής. Δεν έζησε αυτή, δεν χάρηκε, κανείς να μην χαρεί. Αυτό ήταν το κρυφό της δόγμα. Έλεγε και ξανάλεγε στη μάνα μου, «Τι το θέλατε το παιδί σε τέτοια ηλικία; Να σας κοροϊδεύει ο κόσμος ότι δεν μπορείτε να κάνετε καλά τις ορμές σας; Ρεζίλι γίναμε σε όλο το χωριό».
Προσπάθησαν να με ρίξουν πολλές φορές. Τι μπουνιές έδινε ο πατέρας στην κοιλιά της μάνας, τι βίαιες και κουραστικές δουλειές τίποτα. Δεν έλεγα να το κουνήσω. Μέσα εκεί, γραπωμένος από την ζωή. Λένε οι παλιοί ότι άμα είναι να παιδευτείς, θα παιδευτείς. Δεν την γλυτώνεις. Και εγώ, φίλε μου, παιδεύομαι από την πρώτη ανάσα ζωής.
Κατάλαβες τώρα γιατί σού λέω ότι δεν με ήθελες κανείς; Αυτό το βασανιστικό ερώτημα στοίχειωσε μέσα στην ύπαρξή μου. Ξημερώνει, βραδιάζει και εγώ διερωτώμαι, «Με θέλεις κανείς;». Μόλις τελείωσε την φράση αυτή πετάχτηκε πάνω λες και τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα.
– Άντε, καληνύχτα. Ευχαριστώ για την μπίρα.
Μέχρι να σηκωθώ είχε χαθεί τρέχοντας στα παρακάτω στενά γύρω από το καφενείο. Είχε τους δικούς του ρυθμούς, τα δικά του όρια και πάνω από όλα τον δικό του κόσμο που δεν χωρούσαν καθωσπρεπισμοί. Όλα ήταν ελεύθερα, αυθεντικά.
Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά, τους παππούδες και τα αδέσποτα ζώα. Όλους τούς αδύναμους. Ένιωθε ότι συγγένευαν μαζί του. Μια σχέση πέρα από το μυαλό και την λογική έρεε μέσα του με αυτές τις υπάρξεις. Το πατρικό του σπίτι το είχε γεμίσει σκύλους και γάτες. Χελώνες, μικρές κουκουβάγιες και νυχτερίδες. Περνούσε, τα τάιζε και έπειτα χανόταν και πάλι στους δρόμους. Είχε συμφιλιωθεί απόλυτα μαζί τους. Ο κόσμος της λογικής τον είχε απορρίψει. Ο κόσμος όμως της «αλόγου» φύσεως τον είχε αγαπήσει και εντάξει απόλυτα στην κοινωνία του.
Τα βράδια, έπαιρνε κάποιο από τα σκυλιά του σπιτιού και κατέβαινε σε φτωχογειτονιές της πόλης. Όπου έβρισκε μια γριά ή ένα γέρο μόνο του βουτηγμένο στην μοναξιά, τον αγκάλιαζε, του έκανε αστεία και καθόταν για παρέα. Έπαιρνε μπίρες από το περίπτερο και κουβέντιαζε με τις ώρες μαζί τους. Έλεγε ότι, επειδή ένιωθαν τελειωμένοι, ήταν ωραίοι. Η σωματική αδυναμία άνθιζε μια δύναμη στην ψυχή τους. Του άρεσε η παρέα τους.
– Να σου κάνω, παιδί μου, ένα καφεδάκι;
– Όχι, ρε θεία, τι να τον κάνω τον καφέ; Ο καφές είναι για κείνους που θέλουν να θυμούνται. Εγώ προτιμώ να ξεχνώ. Να μην σκέφτομαι. Να ησυχάζει ο νους μου. Έτσι η μπιρίτσα κάνει καλύτερη δουλειά. Με ζαλίζει. Θολώνει το μυαλό και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Με νιώθεις;
Οι γερόντοι έγνεφαν συγκαταβατικά κι ας μην καταλάβαιναν τίποτα απολύτως. Η ουσία γι’ αυτούς ήταν ότι είχαν μια παρέα. Έναν άνθρωπο να πουν μια κουβέντα. Για τα περασμένα μεγαλεία τους, τους άνδρες που τις τυραννούσαν, για τα παιδιά τους που έλειπαν στα ξένα. Οι περισσότεροι για την εγκατάλειψη που ένιωθαν.
Εκείνος τούς άκουγε. Δεν μαρτυρούσε τα μυστικά τους και το κυριότερο δεν απέρριπτε κανένα. Αντιθέτως τους έδινε με τον δικό του τρόπο δύναμη.
– Έλα, μωρέ θεία. Όλοι λίγο πολύ σταυρωμένοι είμαστε σε αυτό τον ντουνιά. Κάθε σπίτι και καημός. Κάθε άνθρωπος και βάσανα. Είδες εσύ κανένα να μην κουβαλάει σταυρό; Δες και εμένα που είμαι ένα ρεμάλι. Κανείς δε με υπολογίζει. Όλοι με λυπούνται και με φωνάζουν, «τρελό», «κακομοίρη», «άχρηστο». Εντάξει όμως. Ζω και εγώ. Αντέχω. Έφτιαξα τον δικό μου κόσμο και είμαι πρίγκιπας.
Αύριο ξημέρωνε της Σταυροπροσκύνησης. Γιόρταζε. Σκέφτηκε να πάει σπίτι. Να κάνει κανένα μπάνιο. Να αλλάξει τα ρούχα που φορούσε σχεδόν έξι μήνες. Οι γείτονες
του άφηναν στην πόρτα κανένα ρουχαλάκι. Καλά ήταν. Φορεμένα, αλλά καθαρά και σιδερωμένα. Σκέφτηκε ότι είχε να πάει πολύ καιρό στην εκκλησία. Του είχε λείψει. Δεν μπορούσε να παραμείνει πολλή ώρα μέσα στο ναό, μια και δεν ησύχαζε το βήμα του, αλλά
ωστόσο θα άναβε το κερί του και θα έκανε τον Σταυρό του.
Πήγε σπίτι. Πλύθηκε. Έβαλε τα καθαρά ρούχα και κατέβηκε στην εκκλησία. Είχε αρκετό κόσμο. Άναψε κερί και σταμάτησε δίπλα σε ένα παιδί. Εκεί αναπαυόταν. Ένιωθε πιο οικεία. Τους ενήλικες δεν τους εμπιστευόταν.Κάθισε κατάχαμα. Δεν ήθελε τις καρέκλες. Άλλωστε ήξερε ότι δεν θα μπορέσει να μείνει πολύ. Θα τον έπιανε πάλι αυτή η νευρικότητα. Η τρεχάλα.
Η λειτουργία ήταν υπέροχη. Ένιωθε πολύ όμορφα. Τον είχε συνεπάρει τόσο πολύ που ξέχασε τα τρελά βήματά του. Είχε ειρηνεύσει η ψυχή και το σώμα του. Μια γλυκιά υπερκόσμια ηδονή έρεε μέσα στο είναι του. Ποτέ δεν είχε νιώσει τέτοια θαλπωρή. Τέτοιο δυνατό, ζεστό και όμορφο συναίσθημα. Λες και κάποιος τον αγαπούσε. Λες και κάποια τον κρατούσε αγκαλιά.
Αισθάνθηκε έναν γλυκό ύπνο να ξελογιάζει τα μάτια του. Έγειρε το κορμί του στο πάτωμα. Ξάπλωσε. Σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος και μάζεψε τα πόδια του στην κοιλιά του. Έγινε ένα κουβαράκι. Σαν μικρό παιδί.
Μερικοί γέλασαν. Άλλοι πάλι εκνευρίστηκαν με την ασέβειά του. Τι στάση ήταν αυτή μέσα στο ναό και μάλιστα εν ώρα Λειτουργίας; Άσχημα πράγματα Μερικοί είπαν να τον ξυπνήσουν. Να τον σκουντήξουν. Ορισμένοι όμως που τον αγαπούσαν τούς εμπόδισαν.
– Αφήστε τον. Δεν ενοχλεί κανένα.
Εκείνος έδειχνε τόσο ευτυχισμένος. Τόσο χαρούμενος και γαλήνιος. Λουσμένος στο φώς. Έφεγγε μακαριότητα, που έλειπε από όλους τους επικριτές του και ας μιλούσαν με τόσο «σεβασμό» και θρησκευτικό στόμφο για τα τελούμενα μυστήρια. Εκείνος είχε την Χάρη και αυτοί τον νόμο.
Η λειτουργία τελείωσε. Ο Σταυρός ήταν πλέον στην μέση του ναού. Στολισμένος με άνθη που μοσχοβολούσαν ελπίδα. Οι πιστοί είχαν σηκωθεί από τις θέσεις τους, σχηματίζοντας ουρές για το αντίδωρο. Αυτός δεν έλεγε να ξυπνήσει. Στην ίδια θέση γαλήνιος. Στην ίδια στάση ακίνητος και φωτεινός. Ο παπα Χρήστος είπε να φωνάξουν τους επιτρόπους.
– Καλά δε βλέπετε το παλικάρι: Ξυπνήστε τον να πάρει κι αυτός αντίδωρο. Να πάει σπίτι του.
– Σήκω, νεαρέ. Ξύπνα. Τελειώσαμε, είναι ώρα να πηγαίνεις.
Εκείνος όμως είχε μόλις αρχίσει. Στο ναό είχε μείνει μονάχα το σώμα του. Η ψυχή του ταξίδευε.
Στην εξόδιο ακολουθία ο ναός γέμισε από παιδιά και γέρους. Στην αυλή, μπροστά στην πόρτα, είχαν παραταχθεί σκύλοι και γάτες. Λες και κάποιος μυστικά τούς είχε ειδοποιήσει. Οι αγαπημένες του γιαγιάδες ξαγρύπνησαν δίπλα στο λείψανο του γλυκού «τρελού» τους. Όλοι οι «ανώνυμοι» ήταν εκεί.
Τον έθαψαν όπως τον βρήκαν. Σε στάση εμβρύου.
ΠΗΓΗ

Σάββατο 9 Απριλίου 2016

Το νησί. Η ταινία σε υψηλή ανάλυση HD

Η εξαιρετική ταινία "Το Νησί" (Octrov), του εξαίρετου Μοσχοβίτη σκηνοθέτη Pavel Lungin, σε υψηλή ανάλυση (HD).

Η ζωή ενός ανθρώπου που σε μια στιγμή δειλίας σκοτώνει κάποιον και την υπόλοιπη ζωή του ζει εν μετανοία και θλίψη για τον φόνο που διέπραξε.
Ζει με προσευχή και μεγάλη ταπείνωση και παίρνει χαρίσματα διόρασης και θεραπείας από τον Χριστό.
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ένας νεαρός Ρώσος ναύτης αναγκάζεται από τους Γερμανούς να πυροβολήσει τον αξιωματικό του, για να του χαρισθεί η ζωή.
Στη συνέχεια, η ταινία μας μεταφέρει στο έτος 1976 σ’ ένα μοναστήρι που βρίσκεται σε μια ερημική, παγωμένη, υγρή παραθαλάσσια περιοχή, όπου ο νεαρός ναύτης ως ρασοφόρος μοναχός Ανατόλιος τώρα, προσπαθεί να ξεπεράσει με την προσευχή της καρδιάς, το βαθύ τραύμα της ενοχής για το αμάρτημα του φόνου.
Η σαλή, αινιγματική και πειραχτική ενίοτε συμπεριφορά του, οι παροιμιώδεις διενέξεις του με τον ηγούμενο και τους μοναχούς του μοναστηριού, η μετάνοια και η απαράμιλλη ταπείνωσή του, η ευρηματική του σκέψη και ο παράδοξος τρόπος θαυματουργίας του, συνθέτουν μία υπέροχη, ελκυστικότατη, και αλησμόνητη ανθρώπινη φιγούρα που γοητεύει τους πάντες.

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ "ΠΑΡΑΤΥΠΙΕΣ" ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ;

Η «ΠΑΡΑΤΥΠΙΑ» ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ηρακλής Φίλιος

iraklisf@theo.auth.gr

Την ημέρα εορτής του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου, η αγία μας Εκκλησία εκείνη την ημέρα έχει ορίσει ως προς το Αποστολικό ανάγνωσμα να διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η περικοπή που κάνει λόγο για την κλήση του Ματθαίου (Ματθ. 9, 9-13).

Ο Ματθαίος τι ήταν στην ουσία; Αν ακούγαμε τι συζητούσαν για τον Ματθαίο στα Ιεροσόλυμα οι Ιουδαίοι, θα ακούγαμε λέξεις όπως «αμαρτωλός», «εκμεταλλευτής», «άπληστος». Δηλαδή ένας που είχε εξουσία και ως τελώνης έπινε το αίμα του λαού. Ένας στυγνός άνθρωπος που πλούτιζε εις βάρος των απλών και φτωχών πολιτών. Αυτός ο άνθρωπος έγινε φίλος του Χριστού. Ο Χριστός έκανε μία «παρατυπία» και του μίλησε. Τον προσέγγισε και περνώντας από το τελωνείο, του είπε «ακολούθησε με». Έτσι και οι δύο έφαγαν μαζί. Μία ασυνήθιστη παρέα για τα «δεδομένα» της εποχής και τολμώ να πω και της δικής μας. Γύρω από το τραπέζι κάθισαν και έφαγαν ο Χριστός, ο Ματθαίος, άλλοι τελώνες και αμαρτωλοί όπως αναφέρει η συγκεκριμένη περικοπή.

Και οι Φαρισαίοι, δηλαδή οι σύγχρονοι συντηρητικοί και τυπολάτρες χριστιανοί, «οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες», έλεγαν στους μαθητές του Χριστού: «Γιατί ο διδάσκαλος σας τρώγει μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς;».

Για να έρθει η απάντηση από τον Ίδιο τον Χριστό: «Δεν έχουν ανάγκη από ιατρό οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς … δεν ήλθα να καλέσω σε μετάνοια δικαίους, αλλά αμαρτωλούς».

Η αλήθεια είναι ότι ένας υγιής δεν έχει ανάγκη να γιατρευτεί. Ο άρρωστος έχει ανάγκη να γιατρευτεί. Και πηγαίνει ο ίδιος στον γιατρό. Εδώ όμως έχουμε μία ανατροπή. Ο Χριστός πηγαίνει στον άρρωστο και όχι ο άρρωστος στον Χριστό. Και ποιοι είναι οι άρρωστοι; Άρρωστοι στο σώμα και στην ψυχή. Δαιμονισμένοι, τυφλοί, ανάπηροι, λεπροί, άστατοι στην ψυχή, στο νου, με λογισμούς που βομβαρδίζουν άσχημα την ψυχή, με συναισθήματα που ματώνουν την καρδιά. Αυτούς ο Χριστός τι έπρεπε να τους κάνει; Να τους πει όχι δεν θέλω να φάω μαζί σας ή να μιλήσω μαζί σας; Τι να τους πει; Είστε χωριάτες, παρακατιανοί, δευτέρας κατηγορίας, σαρκικοί, εγωιστές, άπληστοι;

Ο Χριστός έκανε για άλλη μία φορά την «παρατυπία» Του.

Σίγουρα οι χριστιανοί συμφωνούν με την τακτική του Χριστού που πλησίασε τους «τιποτένιους».

Αλλά σήμερα; Σκεφτείτε σήμερα, τι θα γινόταν αν κατέβαινε ο Χριστός;

Θα Τον καταδίκαζαν.

Ποιος τυπολάτρης χριστιανός αντέχει στη θέα της εικόνας του Χριστού να τρώει με μία πόρνη γυναίκα και μία γυναίκα που απατάει τον άντρα της ή έναν άντρα που απατάει τη γυναίκα του;

Ποιος τυπολάτρης χριστιανός αντέχει στη θέα της εικόνας του Χριστού να τρώει με όσους εκμεταλλεύονται τον λαό και πλουτίζουν παράνομα εις βάρος του;

Ποιος τυπολάτρης χριστιανός και καθωσπρέπει πιστός αντέχει στη θέα του Αναμάρτητου να συνομιλεί με τους αμαρτωλούς; Κανείς; Ναι μεν, αλλά. Ναι μεν αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη για ίαση, αλλά αν δούμε τον Χριστό να περπατάει στις πλατείες και να κάθεται στο έδαφος για να συζητήσει με τους «παρακατιανούς» και τους αλήτες, «άρον άρον σταύρωσον αυτόν».

Ο Χριστός έκανε παρέα και μιλούσε και έτρωγε με τους αλήτες. Αυτοί είναι οι φίλοι Του, αυτοί είναι αρεστοί σ’ Εκείνον και δεκτικοί της αγάπης Του. Έχουν φαίνεται μέσα τους την αλητεία της σύγκρουσης, της ρήξης και της συνδιαλλαγής. Μα περισσότερο την τρέλα και τον πόθο να ακούσουν για ανάσταση σωμάτων και ψυχών. Να δουν το αληθινό Φως, να περπατήσουν στην ασφαλή Οδό, να μάθουν την μοναδική Αλήθεια και να ζήσουν την μόνη Ζωή. Και αυτή την έλξη στους μύχιους πόθους τους, στις ακραιφνείς τους ανησυχίες, την ενέπνεε ο Θεάνθρωπος.

Αυτή ήταν η «παρατυπία» του Ιησού. Να καταδεχτεί να δώσει τον Εαυτόν Του στον πιο ταπεινωμένο, μόνο, εξαθλιωμένο, δυστυχή άνθρωπο. Αυτό έκανε σαν «αλήτης» και «ξένος», όπως ο Ίδιος είναι για τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο. Αυτές είναι οι «παρατυπίες» και τα «περίεργα» του τρόπου με τον οποίο ο Χριστός πλησιάζει και τους σημερινούς Ματθαίους. Αυτά είναι τα «παράδοξα» Του. Τα αντέχετε;

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Ο «γεροπόρνος» μοναχός

Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.
Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες. Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.
Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή. Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει.
Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό;

Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;
Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θυμίζαν κάτι απόμακρο.
Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.
Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νομίζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση. Γιατί ο άνθρωπος του Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της.

Κυριακή 8 Ιουνίου 2014

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.

Αποσπάσματα απο τη Ρώσσικη ταινία OSTROV (2006) το νησί.

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Η ΜΑΣΚΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ

Φανέρωσε μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς

Πριν λυτρωθείς απ' τα δάκρυα που πνίγεις
Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς

Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης
Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς

Πριν σε τρομάξει το τραγούδι και φύγεις
Προτού χαθείς στην αγκαλιά μιας σκιάς

Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις
κάτω απ' τη μάσκα που φοράς
Τρύπες-Η μάσκα που κρύβεις (στίχοι)

(Α)πρόσωπα...

Ο πρωταγωνιστής μεγαλώνει σε μία μαζοποιημένη κοινωνία, όπου όλοι φοράνε «μάσκες» και ακολουθούν τη δική τους ανιαρή ρουτίνα.

Εκείνος σταδιακά αρχίζει να ασφυκτιά με τους ρυθμούς της μονότονης ζωής.

Τελικά ξεσπά, αποδεσμεύοντας τον τραπεζίτη, που αντιπροσωπεύει τον εφιάλτη της καθημερινότητάς του, από τη μάσκα του και έτσι αυτή η μικρή πράξη έχει ως αποτέλεσμα την αφύπνιση των υπολοίπων και την απελευθέρωση τους.

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

Όταν ξεβάφουν οι μπογιές, ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.

Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε.
Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μια όψη και μια μορφή που
εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του
κόσμου.
Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει.
Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα.
Τότε κλαίει.
Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν καλή μου, ξεβάφουν οι
μπογιές, ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.
Σηκώθηκα. Η ώρα είχε περάσει. Η κοπελιά κρατούσε το κεφάλι της και
φανερά προβληματισμένη κοιτούσε το πάτωμα. Είμαι σίγουρος όμως
ότι ήδη είχε ξεκινήσει να βρει το χαμένο παιδί.

(Από το τέλος της ιστορίας: Ο Άγιος Αντώνιος και η Χαρούλα,
του βιβλίου " Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά" π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου)

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (ταινία μικρού μήκους)

"Ζώντας σε έναν κόσμο όπου ο καθένας φοράει μάσκες, λόγω της έλλειψης
αυτο-ταυτότητας, ένα γενναίο κορίτσι συναντά την αλήθεια που την απελευθερώνει."

"Ταυτότητα" ένα έργο για τη νεολαία στα σχολεία.
Μην αφήνετε την κοινωνία να καθορίζει την ταυτότητά σας ή να σας πει
ποιος θα πρέπει να είστε.
Η αλήθεια είναι ήδη μέσα σας. Μην χάσετε τον αληθινό εαυτό σας.

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

Εν κατακλείδι - Παύλος Σιδηρόπουλος ( Γ Λυκείου )

Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Άλλες ερμηνείες:
Υπόγεια Ρεύματα

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο.

Σκέπασαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο.

Κατά τα άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς
και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο.
Δώστε μας πνοή
στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μην μπάζει κρύο.

Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουνε δύο-δύο.

Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους Θεούς
που χάσανε το πλοίο.

Κατά τα άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς
και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο.
Δώστε μας πνοή
στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μην μπάζει κρύο.

ΠΗΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ: http://theologosgr.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5.html

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013

Growing Concern - Κύριε είσαι καλύτερος άνθρωπος από μένα

GROWING CONCERN

Κύριε είσαι καλύτερος άνθρωπος από 'μένα

Μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο

Από τον τρόπο που χτενίζει τα μαλλιά του;

(απο το κούρεμά του;)

Μπορείς να διαβάσεις το μυαλό του

Από τα ρούχα που φοράει;

Μπορείς να διακρίνεις έναν κακό άνθρωπο

Από το σχέδιο που έχει η γραβάτα του;

Ρεφραίν:

Τότε κύριε είσαι καλύτερος άνθρωπος από 'μένα