Το Identity είναι μια
ταινία μικρού μήκους που δείχνει έναν κόσμο όπου όλοι φορούν μάσκα, που σημαίνει ότι υπάρχει έλλειψη ταυτότητας, την οποία ένα κορίτσι αποφασίζει να
αμφισβητήσει.
Το συνολικό μήνυμα
φαίνεται να είναι ότι δεν πρέπει να αφήσετε την κοινωνία να καθορίσει την
ταυτότητά σας ή να σας πει ποιος πρέπει να είστε.
Ζώντας σε έναν
κόσμο όπου όλοι φορούν μάσκες λόγω έλλειψης ταυτότητας, ένα γενναίο κορίτσι
συναντά την αλήθεια που την απελευθερώνει.
Ο σκοπός αυτής
της μικρού μήκους ταινίας είναι να στείλει ένα μήνυμα, ειδικά στους νέους στα
σχολεία: Να
μην αφήσετε την κοινωνία να καθορίζει τον εαυτό σας και ποιοι είστε.
Ένα από τα
αποσπάσματα της ταινίας λέει «Η αλήθεια είναι ήδη μέσα σου. Μην χάνετε αυτό που
είστε.''
Ο Τζακ μόλις επέστρεψε στην πατρίδα του την Αυστραλία μετά
από πάνω από μια δεκαετία μακριά στον παράδεισο. Αλλά αφού τον συναντά στο
αεροδρόμιο ο αδερφός του Φρανκ, ο Τζακ ανακαλύπτει ότι η χώρα έχει αλλάξει
ριζικά. Οι πολίτες αναφέρουν και τιμωρούν ο ένας τον άλλον για διάφορες αστικές
παραβάσεις, χρησιμοποιώντας τα κινητά τους τηλέφωνα για να καταγράφουν και να
ανεβάζουν παραβάσεις σε μια κυβερνητική εφαρμογή. Παντού υπάρχουν κάμερες και
το μόνο ασφαλές μέρος στα σπίτια των ανθρώπων είναι το μπάνιο. Ανίκανος να
προσαρμοστεί ή να αποδεχτεί τις αλλαγές, ο Τζακ προσπαθεί να φύγει από τη χώρα
-- ένα κατόρθωμα πολύ πιο δύσκολο από ό,τι πίστευε.
Σε σενάριο και
σκηνοθεσία Κώστα Νίκα, αυτή η μικρού μήκους επιστημονικής φαντασίας μπορεί να
φέρει το όνομά της από έναν ιδανικό παράδεισο ισορροπίας και ειρήνης, αλλά ο
τίτλος της είναι βαθιά σατιρικός στο πώς η ταινία απεικονίζει τον παραλογισμό
του νέου κράτους επιτήρησης.
Σχεδόν όλοι έχουν ένα smartphone και οι συσκευές είναι
βαθιά ενσωματωμένες με σχεδόν όλες τις πτυχές της ζωής μας, από τις τραπεζικές
συναλλαγές μέχρι τον έρωτα, την επικοινωνία και την ψυχαγωγία. Σε πολλά
επίπεδα, εξακολουθούμε να υπολογίζουμε πώς η τεχνολογία κινητής τηλεφωνίας
μεταμορφώνει τη ζωή και τις σχέσεις μας.
Ένας πληθυσμός
οπλισμένος με τηλέφωνα -- και εμποτισμένος με ολοένα και πιο σπασμωδική τιμωρία
προς τους συνανθρώπους -- φαίνεται γελοίος, αλλά με βαθύτερο προβληματισμό, οι
θεατές συνειδητοποιούν ότι αυτά τα κομμάτια υπάρχουν ήδη σε άλλες πτυχές της
κουλτούρας μας. Είναι τα ανθρώπινα όντα τόσο αδύναμα που θα μπορούσαν να
οπλιστούν για να κάνουν την επιτήρηση της κυβέρνησης για αυτούς;
Η
«Utopia» φαντάζεται ότι εκείνη η μέρα δεν είναι τόσο μακριά όσο θα πίστευε
κανείς.
Η μικρού μήκους ταινία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Μια Γερμανίδα αναζητά
μανιωδώς τον γιο της, ο οποίος ίσως αποφάσισε να συνοδεύσει τους Εβραίους
γείτονές του σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης επειδή ο μικρός γιος της
εβραϊκής οικογένειας και ο γιος της είναι καλύτεροι φίλοι.
Ο σκηνοθέτης Freydank προχωρά την ιστορία του, με εμάς πάντα να
αναρωτιόμαστε όχι μόνο τι θα ακολουθήσει αλλά και πώς θα τελειώσει
αυτό. Και μετά έρχεται η κατάργηση: Μια πραγματικά αξιοσημείωτη ανατροπή
που λέει πολλά για το ανθρώπινο πνεύμα. Είναι μια στιγμή που θα σας
ραγίσει την καρδιά ενώ ταυτόχρονα θα σας κάνει να χαμογελάτε.
Βραβευμένη ταινία μικρού μήκους (26 λεπτά).
Η "Γέννηση του Χριστού" είναι ανεξάρτητη Ορθόδοξη ταινία, που εξιστορεί, με πιστότητα στο λόγο του Ευαγγελίου, και τα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μέχρι τη φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο.
Το οπτικό κομμάτι της ταινίας, στηρίχτηκε βίντεο παραγωγής 2011, που δεν δεσμεύονται από πνευματικά δικαιώματα και αναπαριστούν τα γεγονότα της Βίβλου, με διαλόγους παρμένους από τα Ευαγγέλια. Την ίδια στιγμή, η αφήγηση είναι παρμένη από την ανάγνωση των Ευαγγελίων που εξέδωσε πρόσφατα ο σημαντικός Βρετανός ηθοποιός David Suchet (γνωστός από τη πετυχημένη τηλεοπτική σειρά "Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό").
Υπόθεση: Είναι Χριστούγεννα, στο παγωμένο Λονδίνο του 1843, όπου ζει και αναπνέει ο Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αδιάφορος για τα Χριστούγεννα και σκληρός με όλους, ο Σκρουτζ μετράει ξανά και ξανά τα χρήματά του. Τίποτα δεν τον αγγίζει. Μέχρι που τη παραμονή των Χριστουγέννων, θα δεχτεί την απρόσμενη επίσκεψη των φαντασμάτων των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος, με αποστολή να του μεταδώσουν το πνεύμα αυτ'ης της μεγάλης Γιορτής...
Τηλεοπτική διασκευή της κλασικής νουβέλας του Καρόλου Ντίκενς ("Μεγάλες Προσδοκίες", "Δαβίδ Κόπερφιλντ", κ.α.) προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 21 Δεκεμβρίου, από το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ABC. Η ταινία απέσπασε τόσο θετικές κριτικές, ώστε σύντομα προβλήθηκε και στις σκοτεινές αίθουσες.
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ:
Το '72 κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους. Μέχρι σήμερα παραμένει η μόνη κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Ντίκενς, που τιμήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών με Όσκαρ.
Μια ταινία μικρού μήκους για την αξία της προσφοράς
Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λίγο καλοσύνη.
Η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων του Aryasb Feiz καταφέρνει να μας περάσει ένα δυνατό μήνυμα χωρίς λόγια: Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας αδιάφορος άνθρωπος που δεν βοηθάει κανέναν. Δεν κρατάει την πόρτα του ασανσέρ για κανέναν, δεν βοηθάει τους περαστικούς και δεν νοιάζεται για όσους περνούν από δίπλα του.
Αφοσιωμένος και απομονωμένος στον δικό του εγωκεντρικό κόσμο, δεν φαίνεται να θέλει να συσχετιστεί με κανέναν. Όμως, κάποιος εισέρχεται χωρίς να τον ρωτήσει μέσα σε αυτό τον κόσμο και με αναπάντεχο τρόπο τον κάνει να αλλάξει για πάντα τη στάση του απέναντι στη ζωή και στους συνανθρώπους τους. Το μικρό αυτό αριστούργημα μας δείχνει πώς η προσφορά και η βοήθεια προς τους άλλους μπορούν να αποτελέσουν τα βασικά κλειδιά που θα μας ανοίξουν την πόρτα και της δικής μας ευτυχίας.
Ίσως με αυτό το video να πρέπει να ξεκινήσει η φετινή σχολική χρονιά μέσα στη τάξη.
«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, ζούσε
ένα αγόρι. Διαφορετικό από όλα τα άλλα. Τον έλεγαν Ευτύχη. Ολα κυλούσαν ήρεμα
στη ζωή του ώσπου κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, ένα γεγονός έγινε η αιτία
για να δει τη ζωή με άλλα μάτια.
Τότε, του αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο μυστικό. Η λύση σε ένα
γρίφο που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να λύσουν εδώ και χιλιετίες. Του
αποκαλύφθηκε τ ο ν ό η μ α τ η ς ζ ω ή ς. Ο Ευτύχης
τώρα ξέρει πως η ευτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από στιγμές μικρές, ασήμαντες,
αδιόρατες στιγμές.
Οπως το να σε σκεπάζει κάποιος μέσα στη νύχτα. Να
ονειρεύεσαι. Να ξυπνάς από το τραγούδι ενός σπουργιτιού, πάνω σε φρεσκοπλυμμένα
μυρωδάτα σεντόνια. Δίπλα σε κάποιον που αγαπάς, να τον αγγίζεις, να τον
μυρίζεις.
Να αισθάνεσαι το ζεστό νερό να πέφτει με δύναμη στο πρόσωπό
σου. Το σπίτι να γεμίζει μυρωδιά από φρεσκοψημένο κέικ.Να κρατάς μια ζεστή
κούπα όταν έξω κάνει κρύο. Να κόβεις ένα λεμόνι κατευθείαν από το δέντρο.
Να νιώθεις τον δροσερό φθινοπωρινό άνεμο να σου χτυπάει το πρόσωπο. Να
αισθάνεσαι ελαφρύς και άδειος από σκέψεις, μέσα στην απόλυτη ηρεμία. Κάτω από
το νερό.
Να συνεχίζεις να κάνεις πράγματα που έκανες μικρός.Οταν όλοι τρέχουν
κάτω από τις ομπρέλες, εσύ να στέκεσαι κάτω από τη βροχή. Να περπατάς ξυπόλητος άνω στο
φρεσκοβρεγμένο, δροσερό γρασίδι.Να βγάζεις βόλτα ένα μπαλόνι.Να πιστεύεις σε πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν, πως
μια πασχαλίτσα είναι ένας καλός οιωνός.Να μη φοβάσαι.Να κάνεις πράγματα που δεν ταιριάζουν στην ηλικία σου.
Να ακούς τα κύματα να σκάνε στην ακτή. Να νιώθεις τη γη κάτω
από τα πόδια σου. Να μη σκέφτεσαι τίποτα. Να σου ψιθυρίζει κάποιος ένα μυστικό.Να βλέπεις ένα
ηλιοβασίλεμα, ακόμα κι αν οι άλλοι ξέρουν πως... δεν μπορείς να το δεις».
Πέντε
μαθητές και δύο μαθήτριες της Β΄ Λυκείου, του τομέα Γεωπονίας, Τροφίμων και
Περιβάλλοντος, αποφασίζουν, με παρότρυνση της υπεύθυνης εκπαιδευτικού, να
συμμετάσχουν στην Έκθεση Ανθοκομίας του Δήμου τους. Τα παιδιά εργάζονται με
ζήλο και αφοσίωση, όταν ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα αρχικά
τους σχέδια. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να προβλέψει ποια έκπληξη τους
επιφυλάσσει το μέλλον.
Παρά την μικρή διάρκεια του, το φιλμ “”On Wednesdays” αποπνέει πολύ ζεστασιά και βγάζει γλυκόπικρο χιούμορ. Το έφτιαξαν δύο ταλαντούχοι Λιθουανοί νέοι και ένας διάσημος Λιθουανός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ο Galina Dauguvietytė.
Διαδραματίζεται
σ’ ένα σούπερ μάρκετ στη Λιθουανία. Μια ηλικιωμένη κομψή κυρία
ψωνίζει και γεμίζει το μεγάλο καρότσι μέχρι την κορυφή. Κάτι
ασυνήθιστο για τα οικονομικά δεδομένα των ηλικιωμένων ανθρώπων στην Λιθουανία.
Στο
πρόσωπο της δεν υπάρχει ίχνος κούρασης ή θυμού. Είναι εμφανές πως η κυρία
απολαμβάνει τα ψώνια. Μυρίζει το ψωμί, αγγίζει τα λαχανικά,
κουνάει τα αυγά να δει αν είναι φρέσκα, είναι κάτι σαν τελετουργία αυτά τα
ψώνια.
Είναι όμως αυτό που φαίνεται ή κάτι άλλο συμβαίνει;
TANZA (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Η σύντομη ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που πολεμάει κάπου στην Αφρική και δέχεται διαταγές να τοποθετήσει βόμβα σε ένα σχολείο. Τα ρακένδυτα καχεκτικά παιδάκια με τα οπλοπολυβόλα στους ώμους, μεγαλωμένα μέσα στη βια, θύματα εγκληματικών πολιτικών, που βυθίζουν τη μαύρη ήπειρο στους εμφυλίους αλληλοσπαραγμούς, είναι το θέμα του Mechdi Charef στον «Tanza» του. Ο μικρός ήρωας παίρνει εντολή, να ανατινάξει ένα σχολείο της εχθρικής φυλής. Όταν βρίσκεται μέσα στην σχολική τάξη, η νοσταλγία των γνώριμων, οικείων αντικειμένων, τον κάνουν, να το σκεφθεί ξανά. Τα θρανία, οι κιμωλίες, ο μαυροπίνακας, αφοπλίζουν το προορισμένο, για την καταστροφή, χέρι του. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Οι παράλληλες ζωές ενός καλομαθημένου πλουσιοκόριτσου και ενός άστεγου κοριτσιού, που συνδέονται μέσω μιας κούκλας.
Οι παράλληλες ιστορίες της έκθετης κινεζούλας, θύμα εκμεταλλευτών ενηλίκων, σε στυλ «Όλιβερ Τουιστ» και της πλούσιας συνομήλικης της, που βιώνει τα ξεσπάσματα και το μίσος της αποτυχημένης σχέσης των γονιών της, περιγράφουν ανάγλυφα μια κοινωνία, που για να επιβιώσει κανείς πρέπει να παραιτηθεί από οτιδήποτε καλό μέσα του. Μόνη αναλαμπή η αγάπη. Η άδολη, χωρίς υστεροβουλία αγάπη, που κρύβεται στην προσφορά ενός λουλουδιού και το χαμόγελο, αυτό το κουτσοδόντικο παιδικό χαμογελάκι που είναι πηγή ζωής, ελπίδας και σωτηρίας. http://margkan.pblogs.gr
JONATHAN (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του.
Ο κουρασμένος φωτορεπόρτερ, ο «περαστικός», από τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου, αυτός που καταγράφει τον ανθρώπινο πόνο, μέσα στο φακό του, αλλά που δεν κάνει τίποτα για να επουλώσει τις πληγές, που βλέπει μπροστά στα μάτια του, στα όρια της τρέλας, γυρνάει στο παρελθόν του και σε ένα οδοιπορικό μέσα από το δάσος της μνήμης του, προσπαθεί, να συμφιλιώσει το χθες με το σήμερα. Τον παιδικό αυθορμητισμό με την ενήλικη υστεροβουλία. http://margkan.pblogs.gr Η ταινία θυμίζει την παρακάτω πραγματική ιστορία:
Η συγκλονιστική ιστορία μιας φωτογραφίας - Kevin Carter
Στο νότιο Σουδάν,στο μικρό χωριό της Αγιόντ, ο φωτογράφος Kevin Carter αντικρίζει ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χωρίζουν από το σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώνεται λίγο πίσω του. Είναι γνωστό τι περιμένει πάντα ένα τέτοιο όρνιο…
Το Μάρτιο του 1993 ο Kevin Carter είχε ταξιδέψει, με το βοηθό του Joao Silva, στο νότιο Σουδάν για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης που απαθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό, ετοίμαζε ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που καθημερινά έχαναν τη ζωή τους. Όταν
“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο έδαφος”, όπως εξομολογείται ο ίδιος. “Το φωτογράφιζα, όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί. Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία του, που δημοσιεύτηκε στο επόμενο φύλλο. Όμως η φωτογραφία αυτή ήταν μια πρόκληση για την κοινή γνώμη. Πυροδότησε κραυγές διαμαρτυρίας. Γιατί δεν είχε βοηθήσει το κοριτσάκι; γιατί προτίμησε να περιμένει και να βγάλει τη φωτογραφία;
Μετά από 14 μήνες, στις 23 Μαϊου 1994, ήρθε η επιβράβευση για τη συγκεκριμένη φωτογρφία. Ο Kevin Carter ανέβηκε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia και παρέλαβε το Pulitzer Prize for Feature Photography. Δεν έμελε να το χαρεί όμως ...
Ο Kevin Carter, που γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 στο Parkmore, ένα μικρό προάστιο του Johannesburg, αρχικά, στα 23 του χρόνια, φωτογράφιζε αθλητικά γεγονότα. Λίγο αργότερα, αρχίζει να καλύπτει με επιτυχία (για το περιοδικό Star) τον ξεσηκωμό στην Αφρική. Στη συνέχεια, δουλεύοντας ως “κυνηγός” φωτογραφίας (για Reuters, Sygma Photo NY, Mail & Gaurdian), αφοσιώθηκε στην κάλυψη των διενέξεων στη Νότια Αφρική. Η φωτογραφική αποτύπωση του apartheid του έδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Τα έργα του ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και να του αποφέρουν αρκετά δημοσιογραφικά βραβεία.
Λίγο μετά τη φωτογράφιση στο νότιο Σουδάν, εμπιστεύτηκε σε φίλους ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό τροφοδοσίας. Που δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες, που θέλουν να μην αγγίζουν (για το φόβο των επιδημιών) τα θύματα οι δημοσιογράφοι. Πολλοί συνάδελφοι του τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντάς το, έγινε και ο ίδιος ένα ακόμη, σύγχρονο, όρνιο…”.
Μετά την απονομή του βραβείου Pulitzer, οι εφιάλτες του μεγάλωναν. Αρνιόταν να φάει, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”. “Οι πιο πολλοί”, έλεγε με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας.
Πολλοί τον κατηγόρησαν, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Αυτός όμως την στάση του για μη παρέμβαση, στο δίλημμα, την πλήρωσε με τη ζωή του. Στα 34 χρόνια του, στις 27 Ιουλίου 1994, δυο μήνες μετα την απονομή του βραβείου, πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές, άφησε την τελευταία του πνοή αυτοκτονώντας (με...μονοξείδιο του άνθρακα) στο πίσω μέρος του πατρικού του σπιτιού. Δίπλα του, με ένα σημείωμα, προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη. ... “Αγαπητέ Θεέ ... προσεύχομαι να προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού... πραγματικά λυπάμαι… ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς, σε σημείο που η χαρά δεν υπάρχει…”.
BLUE GYPSY (All The Invisible Children - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Ο Emir Kusturica με το πληθωρικό του στυλ και τις τσιγγάνικες μουσικές του, στο «Blue Gupsy», περιγράφει την αποφυλάκιση του ανήλικου από το αναμορφωτήριο. Για τα «γυφτάκια», τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, η «ασφάλεια» της φυλακής με τους σκληρούς κανόνες της, υπερτερεί από την ζούγκλα της καθημερινότητας στα χέρια ενός μέθυσου, χωρίς όρια, πάτερα.
Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).
Στις φαβέλλες του Σαο Παολο δίπλα στους πολυτελείς ουρανοξύστες παίζεται το παιχνίδι των «Bilu και Joao». Η σκηνοθέτης Katia Lund παρακολουθεί μια μέρα από την ζωή των μικρών αυτών βιοπαλαιστών. Η μοναξιά τους μέσα σε ένακόσμοεχθρικό, η έλλειψηστοργής, ο μόχθος για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο και παράλληλα, η συντροφικότητα, η επιχειρηματικότητα και η αφοπλιστικήανεμελιά, με την όποιααντιμετωπίζουν την κατάσταση, κάνει τον θεατή να πάσχειμαζί τους, να χαίρεται με τα κατορθώματα τους και να λυπάται με τα βάσανα τους. http://margkan.pblogs.gr
Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).
Το Λύκειο μας συμμετείχε στις 27 Φεβρ. 2016 στο 2ο πανελλήνιο μαθητικό συνέδριο « Η θεολογία διαλέγεται με τον σύγχρονο κόσμο» με τη ταινία μικρού μήκους «Ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη», η οποία προέκυψε μέσα από την ερευνητική εργασία «Η μικρή έβδομη τέχνη».
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, στη Θεσ/νίκη στο αμφιθέατρο «Μ. Μερκούρη» του βυζαντινού μουσείου.
….μέσα από μαρτυρίες
«Μ’ έβαλαν σ’ εκείνο το ίσιο κρεβάτι. Άσπρο σεντόνι, άσπρο ταβάνι, άσπρη μπλούζα του γιατρού. Φοβόμουν. Αισθανόμουν το τσίμπημα της βελόνας κι έτσι, καθώς ένιωθα να χάνομαι στο κενό, σκέφτηκα πως τίποτα δε με νοιάζει πια. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου σ’ ένα άλλο δωμάτιο. Προσπάθησα να σηκωθώ. Ζαλιζόμουν και πονούσα. Η νοσοκόμα θέλησε να με ησυχάσει. Την έπεισα πως είμαι καλά, ντύθηκα κι έφυγα σαν κυνηγημένη. Το άλλο πρωί πήγα στο πανεπιστήμιο. Επτά μήνες αργότερα θυμάμαι εκείνο το χαμένο μωρό. Μεγαλώνει δίπλα μου σαν σκιά χωρίς να το βλέπει κανείς εκτός από μένα».
Ο
Χάρης είναι ένας έφηβος, μέτριος μαθητής, διαφορετικός από τους συμμαθητές του κλεισμένος στον εαυτό του αλλά με ταλέντο στη ζωγραφική. Οι γονείς και το
σχολείο τονπιέζουν και τον απορρίπτουν κάνοντας τα πάντα... για
να σβήσουν τις ζωγραφιές του Χάρη…
Το
1ο ΓΕΛ Κερατσινίου με την ταινία "Τι Τους Νοιάζει" απέσπασε δύο
βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Ολυμπίας ''Camera Zizanio'' 2015, για
παιδιά και νέους.
«Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», το αριστουργηματικό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και ίσως μια από τις πιο λυπητερές ιστορίες των Χριστουγέννων των παιδικών μας χρόνων, σε μια animation εκδοχή μικρού μήκους από την True-D Animation.
Το στούντιο από το Βιετνάμ, που ασχολείται με το 3D κινούμενο σχέδιο, μας δίνει ένα σύντομο αλλά μεστό σε νοήματα και φαντασία ταινιάκι, με προσεκτικό σχεδιασμό, λεπτομέρεια και πειστικότητα στα εφέ της κίνησης.
Το μικρό κορίτσι βρίσκεται μόνο στους δρόμους μιας σκανδιναβικής πόλης, μια παγωμένη νύχτα των Χριστουγέννων, και το μόνο που κρατάει ζωντανή την ελπίδα του για μια καλύτερη ζωή είναι το φως και η ζέστη από τα σπίρτα που δεν κατάφερε να πουλήσει.
Η βραβευμένη μικρού μήκους
χριστουγεννιάτικη ταινία κάνει την διαδικτυακή της πρεμιέρα.
Ο καταξιωμένος Αμερικανός
συγγραφέας O’Henry συναντά την ελληνική κρίση 110 χρόνια μετά την έκδοση της
πλέον πασίγνωστης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας του “Το Δώρο των Μάγων”.
Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης ιστορίας στην εποχή
όπου όλα καταρρέουν, εκτός ίσως από τον ρομαντισμό. Η ταινία απέσπασε πρόσφατα
το πρώτο βραβείο στο Micro μ Film Festival, κερδίζοντας το Βραβείο Κοινού
Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας 2015 από 9 πόλεις σε όλη την Ελλάδα.
Το έργο
περιγράφει την ιστορία ενός ζευγαριού στην απελπισμένη αναζήτηση του να πάρει ο
ένας δώρο στον άλλον καθώς πλησιάζουν οι γιορτές.
Πρωταγωνιστούν
οι Έλσα Σίσκου, Αλέξανδρος Βοζινίδης, Ελένη Μακίσογλου, Δήμητρα Μπάτζιου και
Κωνσταντίνα Τσιάπου. Το έργο είναι μία παραγωγή της Keys of Art, ενώ το σενάριο
και την σκηνοθεσία υπογράφει η Ισμήνη Δασκαρόλη.
Jesus Children of America, All The Invisible Children
Με αφορμή την 1η Δεκεμβρίου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, εξάλλου, το Τμήμα Πρόληψης και Προαγωγής Υγείας της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
Η 1η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε από το 1998 ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS με απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Από το 2011 έως και το 2015 το θέμα της επετείου είναι το ίδιο: «γνωριμία με το μηδέν». Μηδέν νέες μολύνσεις, μηδέν θάνατοι, μηδενισμός των διακρίσεων.
Το AIDS παραμένει μία από τις φονικότερες επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία και οφείλεται στον ιό HIV. Επιπλέον είναι μία από τις σπουδαιότερες προκλήσεις για τη Δημόσια Υγεία παγκοσμίως και μάλιστα στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
Ο ιός HIV προκαλεί το Σύνδρομο της Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας που αποτελεί το πιο προχωρημένο στάδιο της λοίμωξης Ο ιός στοχεύει το ανοσοποιητικό σύστημα, καταστρέφοντας και εξασθενίζοντας τα αμυντικά κύτταρα και εκθέτοντας τον οργανισμό, κυρίως στις διάφορες λοιμώξεις.
Μπορεί να μεταδοθεί με τη σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη ή μέσω της κοινής χρήσης, με HIV οροθετικό άτομο, αιχμηρών αντικειμένων (βελονών, συρίγγων, ξυραφιών κλπ.), γενικά με την ανταλλαγή σωματικών υγρών, της μετάγγισης αίματος και από τη μητέρα στο νεογνό κατά τη διάρκεια της κύησης αλλά και κατά τον τοκετό και το θηλασμό. Δεν μεταδίδεται μέσω της καθημερινής κοινωνικής επαφής.
Κατά τον ΠΟΥ:
-Το 2014, περίπου 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον ιό HIV.
-Στα τέλη του 2014, περίπου 36,9 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν με τον ιό.
-Η υποσαχάρια Αφρική είναι η πιο προσβεβλημένη περιοχή του κόσμου με 25,8 εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν με τον ιό. Επιπλέον το 70% του συνόλου των νέων μολύνσεων , σε παγκόσμιο επίπεδο, εντοπίζονται εκεί.
-Λοίμωξη HIV συχνά διαγιγνώσκεται μέσω της ταχείας διαγνωστικής εξέτασης (RDTs) που ανιχνεύει την παρουσία ή την απουσία αντισωμάτων HIV.
-Δεν υπάρχει θεραπεία για τη λοίμωξη HIV. H θεραπεία με αντιρετροϊκά (ARV) φάρμακα μπορεί να ελέγξει τον ιό, έτσι ώστε οι άνθρωποι με τον ιό να έχουν μία υγιή και παραγωγική ζωή.
Στην Ελλάδα η επιδημία του AIDS παρουσίασε αυξητικές τάσεις τα τελευταία έτη, με μία μεγάλη αύξηση τα έτη 2011 και 2012 μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών. Το2013 και 2014 έχουμε μία πτωτική τάση στην ίδια ομάδα κινδύνου. Ο αριθμός των οροθετικών ατόμων (συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων AIDS),που έχουν δηλωθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2014 ανέρχεται στα 14.434.
Κατά το ΚΕΕΛΠΝΟ, το 2014 δηλώθηκαν στη χώρα μας 802 οροθετικά άτομα, εκ των οποίων 696 ήταν άντρες (86,8%) και 106 (13,2%) γυναίκες. Από τα περιστατικά που δηλώθηκαν για πρώτη φορά ως οροθετικά το 2014 ,τα 70 ανέπτυξαν την κλινική μορφή της νόσου (AIDS). Τα περισσότερα περιστατικά τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες ήταν κατά τη στιγμή της δήλωσης ηλικίας 30-34 ετών.
Οι σωστές υπηρεσίας υγείας έχουν μια θετική συμβολή στην αντιμετώπιση του θέματος όμως η πρόληψη είναι ο πυλώνας προστασίας. Τα όπλα της πρόληψης είναι απλά και σε αυτά συμπεριλαμβάνονται η σωστή ενημέρωση, η υιοθέτηση υπεύθυνης συμπεριφοράς στην σεξουαλική ζωή και ο σεβασμός.
"Education for Death: The Making of the Nazi", λέγεται το 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer.
Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.
Στην αρχή της ταινίας, ένα ζευγάρι Γερμανών πρέπει να αποδείξει σε έναν δικαστή Ναζί, ότι έχει καθαρό αίμα Αρείας φυλής και συμφωνεί να αφιερώσει το γιο του, τον οποίο ονομάζει Hans - μετά την έγκριση του δικαστή -, στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Τους δίνεται ένα αντίγραφο του Mein Kampf από το δικαστή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους προς τον Χίτλερ κι ένα βιβλιάριο, που περιέχει χώρο για 12 παιδιά (ένας υπαινιγμός ότι το ζευγάρι αναμένεται να δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια για την Πατρίδα).
Καθώς ο Hans μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, μια παχύσαρκη Βαλκυρία, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία. (Ο αφηγητής σαρκαστικά σχολιάζει ότι "το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας φαίνεται να είναι ότι ο Χίτλερ σήκωσε τη Γερμανία στα πόδια της, την ανέβασε πάνω στη σέλα, και την πήρε για μια βόλτα.") Χάρη σε αυτό το είδος της διαστρεβλωμένης ιστορίας, ο Hans και όλα τα νεαρά μέλη της χιτλερικής νεολαίας γοητεύονται με τον Φύρερ, στο πορτραίτο του οποίου αποδίδουν και το γνωστό χαιρετισμό.
Κατόπιν, το κοινό βλέπει τον Hans άρρωστο και κλινήρη. Η μητέρα του προσεύχεται γι αυτόν, γνωρίζοντας ότι είναι μόνο θέμα χρόνου, πριν οι αρχές έρθουν να τον πάρουν για να υπηρετήσει τον Χίτλερ. Ένας Ναζί αξιωματικός κτυπά την πόρτα για να πάρει τον Hans μακριά, αλλά η μητέρα του λέει ότι είναι άρρωστος και έχει ανάγκη φροντίδας. Ο αξιωματικός της λέει να θεραπεύσει το γιο της γρήγορα και να τον ετοιμάσει να φύγουν, πράγμα που σημαίνει ότι αν Hans δεν γίνει καλά, θα υποβληθεί σε ευθανασία. Ο αξιωματικός τη διατάζει να μην τον κανακεύει, γιατί ένας στρατιώτης δεν πρέπει να έχει συναισθήματα, ούτε να δείχνει κανένα απολύτως έλεος.
Τελικά, ο Hans αναρρώνει και συνεχίζει την "εκπαίδευση" του σε μια σχολική τάξη, όπου όλα τα παιδιά φορούν τις στολές της χιτλερικής νεολαίας. Στους τοίχους κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς. Ο δάσκαλος ζωγραφίζει στον πίνακα σε κινούμενα σχέδια ένα κουνέλι και μια αλεπού. Η αλεπού τρώει το κουνέλι και ο Hans λυπάται. Ο δάσκαλος γίνεται έξαλλος και βάζει τον Hans να καθίσει στη γωνία φορώντας καπέλο. Όπως ο Hans κάθεται τιμωρία, ακούει τους υπόλοιπους συμμαθητές να ερμηνεύουν "σωστά" το σκίτσο, λέγοντας πως η "αδυναμία δεν ταιριάζει ποτέ σε ένα στρατιώτη" και "ο ισχυρός αποφασίζει για τον αδύναμο". Αυτό πυροδοτεί τον Hans να αποκηρύξει την άποψή του και να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ότι ο ασθενής πρέπει να καταστρέφεται. "Η Γερμανία είναι η "υπέρ-φυλή" και θα υποτάξει όλα τα αδύναμα έθνη".
Το αγόρι, στη συνέχεια, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο των βιβλίων. Καίγεται οποιοδήποτε βιβλίο αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το Mein Kampf, ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος και καίγεται μια Καθολική Εκκλησία.
Ο Hans περνά τα επόμενα χρόνια "Παρελαύνοντας και χαιρετώντας" ("Marching and heiling, heiling and marching!") μέχρι να γίνει ένας ενήλικας "καλός Ναζί" της Βέρμαχτ και να αρχίσει να εμπλέκεται με μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εναντιώνεται στον Χίτλερ, "μη βλέποντας τίποτα άλλο απ' αυτό που το κόμμα θέλει να δει, μη λέγοντας τίποτε άλλο απ' αυτό που το κόμμα θέλει να πει και μη κάνοντας τίποτα περισσότερο από ό, τι το κόμμα θέλει να κάνει." (Εξαιρετικά, οι παρωπίδες, το φίμωτρο και οι αλυσίδες!)
Στο τέλος, ο Hans και οι υπόλοιποι Ναζί στρατιώτες παρελαύνουν στον πόλεμο μόνο για να καταλήξουν σε σειρές πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή. Έτσι λοιπόν η εκπαίδευση του Hans ολοκληρώθηκε. "Η εκπαίδευση για το θάνατο ...".
