Περνώντας
από μορφή ζωής σε μορφή ζωής (οι μορφές είναι 6: άνθρωπος, ζώο, θεότητα,
πεινασμένα όντα, κολασμένα όντα, επιθετικά όντα) τα όντα μετενσαρκώνονται
συνεχώς.
Όλες αυτές
οι μορφές χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη του πόνου.
Οι
μετενσαρκώσεις διαιωνίζουν τον πόνο.
Άρα, για να
διακοπεί ο πόνος, πρέπει να διακοπούν οι μετενσαρκώσεις.
Την
ενέργεια για την επόμενη μετενσάρκωση παράγει το
κάρμα, δηλαδή ο νόμος σύμφωνα με τον οποίο ένα ον μετενσαρκώνεται σε μορφή ζωής
ανάλογη με τις πράξεις της προηγούμενης.
Συνεπώς,
για να διακοπούν οι μετενσαρκώσεις, πρέπει να σταματήσει η παραγωγή του κάρμα.
Το κάρμα
παράγεται επειδή ο άνθρωπος πράττει κατεχόμενος
από το αίσθημα της πολύμορφης επιθυμίας – ή του αντιθέτου της, του πολύμορφου
μίσους.
Ο άνθρωπος
επιθυμεί ή μισεί, διότι νομίζει ότι τα όντα είναι αληθινά ή «πραγματικά». Με
αυτή τη λέξη
εννοεί κυρίως αμετάβλητα.
Όμως, αυτά μεταβάλλονται συνεχώς και συνεπώς
φθείρονται και τελικά εξαφανίζονται ή πεθαίνουν.
Αυτή η
συνεχής μεταβολή των όντων είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της φύσης των όντων
(δηλ. της
αληθινής πραγματικότητας).
Εφόσον
αποτελούνται (όχι απλώς έχουν) από αυτή τη ροή, τα όντα είναι όλα όχι
αμετάβλητες ουσίες, αλλά «ροές», διαδικασίες.
Άλλα δύο
τέτοια χαρακτηριστικά υπάρχουν στα όντα:
η συνθετότητα (όλα τα όντα είναι σύνθετα ή αποτελούν συνθέσεις και, μόλις τα
στοιχεία που τα
αποτελούν διαλυθούν ή συνδυαστούν διαφορετικά, εξαφανίζονται).
Τέλος, όλα τα όντα είναι προϊόντα προηγούμενων
αιτίων και συνθηκών.
Δεν θα
υπήρχαν (ή παύουν να υπάρχουν), εάν δεν
υπήρχαν αυτές οι αιτίες. Τα τρία αυτά μαζί, που αποτελούν την αληθινή
πραγματικότητα, λέγονται «μη
ουσιαστικότητα» (ανάττα ή ανάτμαν).
Ο άνθρωπος
τελεί σε άγνοια αυτής και έτσι επιθυμεί, πράττει
φορτισμένος με επιθυμία, αυτό παράγει κάρμα, το κάρμα οδηγεί σε μετενσαρκώσεις,
και αυτές στη
διαιώνιση του πόνου.
Αυτή η
αλυσίδα και η αντιστροφή της, προκειμένου να διακοπεί ο κύκλος των
μετενσαρκώσεων, ονομάζεται «εξαρτημένη παραγωγή» - παραγωγή των μετενσαρκώσεων, η οποία
εξαρτάται από αυτή τη σειρά αιτίων και αποτελεσμάτων, με τελικό αποτέλεσμα την
ίδια.
Η διακοπή
των μετενσαρκώσεων είναι η νιρβάνα στην κυριότερη σημασία του όρου.
Ο όρος νιρβάνα έχει άλλες δύο έννοιες: διακοπή
της επιθυμίας, του μίσους και της άγνοιας (προσωρινή νιρβάνα), καθώς και,
αργότερα, μια υπερβατική πραγματικότητα, στην οποία πηγαίνει κανείς μετά τη
διακοπή.
Παπαλεξανδρόπουλος
Στυλιανός, 2019, ΕΚΠΑ.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ 
