ΟΧριστιανισμός από την
εμφάνισή του έθεσε νέα κριτήρια για την αξιολόγηση όλων των ανθρώπων: Οι άνθρωποι ως παιδιά του ίδιου Πατέρα
βασανίζονται από τον κοινό εχθρό, τη φθορά και το θάνατο, και σώζονται με την
Ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού.
Ο Χριστός ενώνει τους ανθρώπους στο Σώμα Του
και οι διακρίσεις ανάμεσά τους παύουν. «Σ'
αυτήν τη νέα κατάσταση δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι.... βάρβαροι,
Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι. Του Χριστού είναι όλα και ο Χριστός είναι σε όλα»
διακηρύττει ο Απόστολος Παύλος.
ΟΧριστιανισμόςδιαμόρφωσε, σταδιακά τις συνειδήσεις με το να
δίνει το παράδειγμα για την υπέρβαση
των προκαταλήψεων μέσα στο δικό του χώρο.
Στο ευχαριστιακό
τραπέζι, στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, στα κοινόβια μοναστήρια
αργότερα, πλούσιοι και φτωχοί, δούλοι και ελεύθεροι αντιμετωπίζονταν όμοια και
ισότιμα, ενώ και οι γυναίκες ανέλαβαν ενεργότερο ρόλο στη θρησκευτική και
κοινωνική ζωή.
«Αν χτυπήσει την πόρτα σου κάποιος που πασχίζει να αντιμετωπίσει την ανάγκη του μη ζυγίσεις τα πράγματα με ανώμαλο τρόπο. Μην πεις δηλαδή, "αυτός είναι φίλος, είναι ομόφυλος με έχει ευεργετήσει παλαιότερα, ενώ ο άλλος είναι ξένος, αλλόφυλος, άγνωστος" .
Αν κρίνεις άνισα ούτε συ θα ελεηθείς. Μία είναι η ανθρώπινη φύση και ο ένας και ο άλλος είναι άνθρωπος. Κοινή είναι στους δύο η ανάγκη, κοινή η φτώχεια.
Πρόσφερε και στον αδελφό και στον ξένο· στον μεν αδελφό σου μη γυρίσεις την πλάτη, τον ξένο καν΄ τον αδελφό σου. Ο Θεός θέλει να στηρίζεις τους αναγκεμένους, όχι να κάνεις διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους· δεν θέλει να δίνεις στον ομόφυλο και να αποδιώχνεις τον ξένο· όλοι είναι ομόφυλοι, όλοι είναι αδέλφια, όλοι είναι παιδιά ενός πατέρα.
Άγιος Μάξιμος Ομολογητής: Όποιος αγαπά το Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του!
15. Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου.
16. «Όποιος με αγαπά – λέει ο Κύριος – θα τηρήσει τις εντολές Μου. Και η δική Μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλον». Άρα λοιπόν εκείνος που δεν αγαπά τον πλησίον του, δεν τηρεί την εντολή του Κυρίου. Εκείνος που δεν τηρεί την εντολή, ούτε τον Κύριο μπορεί να αγαπήσει.
17. Μακάριος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπο στον ίδιο βαθμό.
Η ιστορία του βίντεο κινουμένων σχεδίων διαδραματίζεται σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό νησί, στο οποίο ζει ο Γιώργος με την οικογένειά του. Στο νησί υπάρχει ένας μεγάλος προσφυγικός καταυλισμός, η ύπαρξη του οποίου δημιουργεί ποικίλες αντιδράσεις στους κατοίκους. Ο Γιώργος, ωστόσο, έχει δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με παιδιά του καταυλισμού. Κάποια μέρα, ο παππούς του Γιώργου αρρωσταίνει σοβαρά και χρειάζεται επειγόντως αίμα. Ποιο ρόλο θα παίξουν στην ιστορία μας οι αλλόθρησκοι πρόσφυγες που ο παππούς και ο πατέρας του Γιώργου τούς αισθάνονται σαν εθνική, θρησκευτική και κοινωνική απειλή;
Video από την 2η θεματική ενότητα: "Η συνάντηση με τον διαφορετικό «άλλο" του παρακάτω βιβλίου.
«Από τη σύγκρουση στη συνάντηση: Διδακτικές διαδρομές για την ανάσχεση της βίας, του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας»
Η σειρά αναπτύσσει μέσα σε έξι μισάωρα επεισόδια την διαμάχη Ισραηλινών-Αράβων, ένα θέμα τραγικά επίκαιρο.
Η σειρά βασίζεται σε τρεις πυρήνες. Ο ένας αφορά τον σχολικό εκφοβισμό, τον ρατσισμό και τον διαχωρισμό και ο άλλος την πολιτική ή κοινωνική άποψη εντός του σχολικού περιβάλλοντος. Μια 17χρονη μαθήτρια κατηγορεί Άραβες μαθητές για την συμπεριφορά τους και με την σύμφωνη γνώμη και άλλων συμμαθητών, ζητούν στην ουσία την απαγόρευση εισόδου τους σε μέρη όπως η σχολική πισίνα, φτάνοντας στο σημείο να προτείνουν πινακίδες «Απαγορεύονται οι Άραβες», με την ίδια να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αντιστοίχως να υπάρχουν σχόλια για τα κιλά της.
Ο άλλος αφηγηματικός πόλος αφορά την πολιτική αντιπαράθεση, μιας και ο αριστερός καθηγητής διαφωνεί ανοιχτά με την μαθήτρια και έτσι έρχεται στο προσκήνιο ένα γεγονός: ότι στο Ισραήλ έχουν στην πραγματικότητα απολυθεί καθηγητές λόγω των πολιτικών τους απόψεων, ένα γεγονός που αποτέλεσε και την αρχική επιρροή για την δημιουργία της σειράς.
Ο τρίτος άξονας της σειράς είναι ο διαδικτυακός διασυρμός. Η μαθήτρια ανεβάζει βίντεο με τον καθηγητή, το οποίο γίνεται viral και τον κατηγορεί για τις απόψεις του, θυμίζοντάς μας τον αντίστοιχο διασυρμό και την προσπάθεια υπονόμευσης της καριέρας της Tar, στην ομώνυμη ταινία με την Κέιτ Μπλάνσετ.
Μια πολιτική συζήτηση ανάμεσα σε έναν καθηγητή πολιτικής αγωγής και μια τελειόφοιτη μαθήτρια ξεφεύγει από τον έλεγχο και γίνεται προσωπική. Επιφανειακά, πρόκειται για μια μάχη για τη δικαιοσύνη μεταξύ αριστερού και δεξιού, άνδρα και γυναίκας, καθηγητή και μαθητή.
Αλλά η ορμητική, καταστροφική δύναμη του θέματος οφείλεται στις πληγές που αιμορραγούν στις καρδιές και των δύο πρωταγωνιστών.
Η αντιπαράθεσή τους είναι σαν ένα βότσαλο που πετιέται στη λίμνη, και οι κυματισμοί που δημιουργεί επηρεάζουν: την τάξη (1), το σχολείο (2), την κοινότητα (3), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (4), την τοπική πολιτική (5) και την πραγματικότητα (6). Όσο περισσότερο εξαπλώνονται οι κυματισμοί, τόσο περισσότερο πολλαπλασιάζονται οι εμπλεκόμενες δυνάμεις και οι θιγόμενοι κοινωνικοί κύκλοι
Βραβείο Καλύτερης Σειράς και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Σειρών των Καννών, 2022
Η μικρού μήκους ταινία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Μια Γερμανίδα αναζητά
μανιωδώς τον γιο της, ο οποίος ίσως αποφάσισε να συνοδεύσει τους Εβραίους
γείτονές του σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης επειδή ο μικρός γιος της
εβραϊκής οικογένειας και ο γιος της είναι καλύτεροι φίλοι.
Ο σκηνοθέτης Freydank προχωρά την ιστορία του, με εμάς πάντα να
αναρωτιόμαστε όχι μόνο τι θα ακολουθήσει αλλά και πώς θα τελειώσει
αυτό. Και μετά έρχεται η κατάργηση: Μια πραγματικά αξιοσημείωτη ανατροπή
που λέει πολλά για το ανθρώπινο πνεύμα. Είναι μια στιγμή που θα σας
ραγίσει την καρδιά ενώ ταυτόχρονα θα σας κάνει να χαμογελάτε.
Ελπίζουμε να εξασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα, όπως ο κάθε άνθρωπος αξίζει.
Αυτός ήταν πάντα ο πόθος της Ρόζα Παρκς... της Αφροαμερικανίδας μοδίστρας από το Μοντγκόμερι. Για πολλούς είναι ο θηλυκός Λούθερ Κίνγκ... για όλους, όμως, είναι η γυναίκα, που τόλμησε και πέτυχε αυτό που αν και αυτονόητο, φαινόταν ακατόρθωτο.
1η Δεκεμβρίου 1955. Η 42 ετών τότε, Ρόζα Παρκς επέστρεφε στο σπίτι από τη δουλειά. Επιβιβάζεται στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα, όπως οι νόμοι επέβαλλαν, και κάθεται στις θέσεις που ήταν καθορισμένες για τους μαύρους.
Όταν ένας λευκός μένει όρθιος, ο οδηγός απαιτεί από τους νέγρους επιβάτες να σηκωθούν και να παραχωρήσουν την θέση τους. Το πράττουν όλοι, πλην της Παρκς που αρνείται. Είχα κουραστεί να υποχωρώ, αποκαλύπτει.
Ρόζα Παρκς - Αφροαμερικανίδα Ακριβίστρια
Δεν σκέφτηκα να σηκωθώ. Πλήρωσα ήδη το εισιτήριό μου και είμαι σίγουρη ότι αυτός δεν πλήρωσε περισσότερα από εμένα.
Συλλαμβάνεται για παραβίαση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού. Δικάζεται, κρίνεται ένοχη και της επιβάλλεται πρόστιμο 14ων δολαρίων. Η φλόγα, ωστόσο, είχε ανάψει και νομοτελειακά όσα ακολούθησαν, ήταν αναπόφευκτα.
Άπαντες οι Αφροαμερικανοί του Μοντγκόμερι, αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν τα λεωφορεία. Παρά τις βροχές, κυκλοφορούσαν με τα πόδια. Κάποιοι, περπάτησαν ακόμη και 32 χιλιόμετρα, αλλά ο σκοπός ήταν ιερός.
Το μποϊκοτάζ κράτησε 381 μέρες. Παρά τις απειλές και τις επιθέσεις, δεν γονάτισαν. Αυτό που γονάτισε ήταν το σύστημα μεταφορών. Τα έσοδα μειώθηκαν, με αποτέλεσμα η τιμή του εισιτηρίου να αυξηθεί. Τότε ήταν, που ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έβγαλε έναν από τους πρώτους του λόγους.
Τουλάχιστον το 90% των τακτικών νέγρων επιβατών, μένουμε μακριά από τα λεωφορεία και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε μέχρι να πετύχουμε κάτι.
Και το πέτυχαν... Tο Νοέμβριο του 1956, το Δικαστήριο αποφασίζει ότι οι νόμοι φυλετικού διαχωρισμού στο Μοντγκόμερι ήταν αντισυνταγματικοί.
Την επόμενη μέρα, η Ρόζα Παρκς επιβιβάζεται σε ένα λεωφορείο. Αγέρωχη, με το κεφάλι ψηλά κάθεται στην πρώτη θέση. Είχε γίνει σύμβολο ελπίδας.
Τιμήθηκε με το προεδρικό μετάλλιο της ελευθερίας για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Απεβίωσε το 2005 και είναι η πρώτη γυναίκα, της οποίας η σορός εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου. Ο θάνατός της επισφράγισε μια εποχή... ο αγώνας της όμως συνεχίζεται.
Η Πακιστανή μεγαλωμένη στη Νορβηγία Ιράμ Χακ επιστρέφει μετά το «I Am Yours», που ήταν η επίσημη πρόταση της Νορβηγίας για τα Οσκαρ, με ένα συνταρακτικά αληθινό αυτοβιογραφικό φιλμ για τις δύσκολες σχέσεις ανάμεσα στην παράδοση και την ελευθερία.
Παρακολουθώντας το φιλμ της Ιράμ Χακ πιάνεις συχνά τον εαυτό σου να ξεχειλίζει από οργή ή ακόμα και αγωνία. Η σοκαριστική ιστορία της 16χρονης ηρωίδας της μοιάζει μεν με παρόμοιες εκατοντάδων άλλων γυναικών που φευγαλέα συναντά κανείς καθημερινά στις εφημερίδες, δίχως να δίνει ιδιαίτερη σημασία, εν μέρει γιατί μοιάζουν πολύ μακρινές, σαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο. Ομως αυτό που κατορθώνει με οξυδέρκεια η πακιστανικής καταγωγής Νορβηγίδα σκηνοθέτης είναι να την κάνει προσωπική, προσγειώνοντάς την απότομα στον δικό μας, ή μάλλον εγκλωβίζοντας εμάς στον ασφυκτικό δικό της.
Η Νίσα είναι μια έφηβη κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που ζει στη Νορβηγία. Οταν βρίσκεται έξω, ή στο σχολείο, φλερτάρει, διασκεδάζει, κάνει ό,τι κάνουν και όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Στον δικό μας (δυτικό) κόσμο. Οταν όμως βρίσκεται στο σπίτι της, ή στον στενό οικογενειακό της κύκλο, υποδύεται, όσο μπορεί, την τέλεια Πακιστανή κόρη. Ομως η εύθραυστη αυτή ισορροπία που με τόση άνεση συντηρεί καθημερινά, σαν να πρόκειται για δεύτερη φύση της, καταρρέει απότομα όταν ο πατέρας της την πιάνει στο κρεβάτι με το αγόρι της. Αποφασίζοντας να την τιμωρήσει παραδειγματικά, ουσιαστικά την απαγάγει και την στέλνει παρά τη θέλησή της στο Πακιστάν, αναγκάζοντάς την να μείνει με συγγενείς που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, σε μια χώρα που της είναι παντελώς άγνωστη.
Μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να ηχεί κατάφωρα διδακτική και μελοδραματική, όμως η Χακ δεν ενδιαφέρεται να κάνει σινεμά καταγγελίας που κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο καταφεύγοντας σε απόλυτους αφορισμούς. Υιοθετώντας τη διχασμένη ματιά της νεαρής ηρωίδας της, ξεδιπλώνει τη σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ελευθερίας και παράδοσης, και, κυρίως, το πρωτοφανές για την ίδια καθεστώς τρόμου που βιώνει η πρωταγωνίστριά της, σαν έναν φαύλο κύκλο χωρίς εύκολους θύτες και θύματα. Αν δεν είχε μεγαλώσει στο απελευθερωμένο περιβάλλον της Νορβηγίας, η Νίσα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μητέρα της, συμβιβασμένη απόλυτα με τις πατριαρχικές επιταγές της πατρίδας της προκειμένου να επιβιώσει.
Αυτό φυσικά δεν κάνει την οδύσσειά της λιγότερο αποπνικτική ή τρομακτική. Το αντίθετο. Και για λίγο καταφέρνει να μας κάνει να δούμε τον κόσμο μέσα από το βλέμμα της ηρωίδας της, καθώς προσπαθεί να βρει τον δρόμο και τον εαυτό της ανάμεσα στην αγάπη για την καταπιεστική οικογένειά της και στην αναζήτηση της δικής της ταυτότητα, αναγκασμένη να προσαρμοστεί κάθε φορά σε μια νέα σκληρή πραγματικότητα. Διόλου τυχαία, το φιλμ βασίζεται σε προσωπικά βιώματα της ίδιας της σκηνοθέτιδας κι ίσως γι’ αυτό, παρά τα περιστασιακά στραβοπατήματα, δεν σταματά ποτέ να ηχεί απόλυτα αυθεντικό και ειλικρινές.
Ο Αχμέντ, είναι ένας μουσουλμάνος έφηβος που ζει στο Βέλγιο και ο οποίος σταδιακά γοητεύεται από το φανατισμένο κήρυγμα ενός φονταμενταλιστή ιμάμη. Αποφασίζει λοιπόν να σχεδιάσει τη δολοφονία της επίσης μουσουλμάνας, αλλά «αιρετικής» καθηγήτριάς του.
Ο νεαρός Αχμέντ, ως ένα υπεράνω πάσης υποψίας σιωπηλό αγρίμι, αναζητά αδέξια την ταυτότητά του σε έναν ψυχρό κόσμο, καθρεφτίζοντας μια εποχή αποπροσανατολισμού και άκριτης υποταγής στον πειρασμό της βίας.
Πιστοί στην ουμανιστική τους προσέγγιση, οι αδελφοί Νταρντέν τοποθετούν για άλλη μια φορά στο επίκεντρο της ιστορίας τους μια μπερδεμένη νεανική ψυχή. Οι καταξιωμένοι σκηνοθέτες από το Βέλγιο, στρέφουν την κάμερά τους στον θρησκευτικό φανατισμό και τις επιπτώσεις, μέσα από τη νέα τους ταινία: «Ο Νεαρός Άχμεντ» (Le Jeune Ahmed / Young Ahmed - 2019).
Ο θρησκευτικός ρατσισμός ,το θρησκευτικό μίσος στην έβδομη τέχνη.
Heaven Will Wait / Le Ciel attendra (2016)
Η Μελανί είναι 16 ετών. Σκέφτεται βαθιά περί του νοήματος της ζωής και την παγκόσμια κατάσταση. Θέλει να γίνει γιατρός. Ζει στο Κρετέιγ, ένα προάστιο του Παρισιού, μαζί με τη μητέρα της που τη μεγαλώνει μονάχη. Όπως και οι φίλοι της, χρησιμοποιεί συνεχώς το ίντερνετ. Όταν την εντοπίζουν τζιχαντιστές με σκοπό να τη στρατολογήσουν, αυτή ερωτεύεται τον έναν και σιγά-σιγά οι ιδέες της αλλοιώνονται και ξεκόβει τους συνδέσμους με την παλιά της ζωή.
Η Σόνια είναι 17. Πιάστηκε να προσπαθεί να φύγει για τη Συρία και συνελήφθη για βαρύ κακούργημα. Επειδή είναι ανήλικη, ο δικαστής την αφήνει να επιστρέψει σπίτι υπό την εποπτεία των γονιών της και ειδικών καθηγητών. Οι δύο κοπέλες πλέον ακολουθούν αντίθετη πορεία. Καθώς η Μελανί όλο και φανατίζεται, η Σόνια ακολουθάει τον δρόμο της επιστροφής.
Δεν απέχει πολύ ο μετασχηματισμός από ένα κανονικό άτομο σε έναν αντικοινωνικό πολίτη και τη ριζοσπαστικοποίηση.
Η ταινία παρουσιάζει ανάγλυφα τις ψυχολογικές διεργασίες και το πώς στρατολογούνται νέοι οπαδοί της δήθεν επανάστασης, της αντίδρασης και φυσικά του θρησκευτικού μίσους, κυρίως έφηβοι μαθητές, ενάντια στον δυτικότροπο πολιτισμό, σε ένα κοσμικό περιβάλλον όπως βέβαια αυτό της ουδετερόθρησκης Γαλλίας.
Η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να προβληθεί με πολλές αφορμές προβληματισμού και για το σχολείο.
Νέα Ορλεάνη, 1960. Αστυνομικοί (για την ακρίβεια Ομοσπονδιακοί πράκτορες) συνοδεύουν την 6χρονη Ruby Bridges, το πρώτο παιδί Αφροαμερικανών που πήγε σε σχολείο λευκών. Την υποδέχθηκαν με παιδικό φέρετρο, ντομάτες και κατάρες.
Την 2η μέρα, ο πατέρας της, με σταθερό βηματισμό, την πέρασε μέσα από τον όχλο και φώναζε με όλη την δύναμη της ψυχής του "θέλω απλά να πάω το παιδί μου στο σχολείο". Λίγες ημέρες αργότερα, οι λευκοί θα δεχόντουσαν την μικρή Ruby στην σχολική κοινότητα.
Η ταινία EARTHLINGS
είναι ίσως το μοναδικό, πιο δυνατό και ενημερωτικό ντοκιμαντέρ σχετικά με την
τραγική και ασυγχώρητη χρησιμοποίηση και εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων
από την κοινωνία.
ΓΗΙΝΟΙ - EARTHLINGS
γήινος:
ουσ. Αυτός που κατοικεί τη γη.
Από τη
στιγμή που όλοι μας κατοικούμε τη γη, όλοι μας θεωρούμαστε γήινοι.
Δεν υπάρχει
σεξισμός, ρατσισμός ή σπισισμός, στον όρο γήινος. Αυτό
περιλαμβάνει κάθε έναν από εμάς: θερμόαιμο
ή ψυχρόαιμο, θηλαστικό, σπονδυλωτό
ή ασπόνδυλο, πουλί, ερπετό, αμφίβιο, ψάρι και
ανθρωποειδές. Οι
άνθρωποι επομένως, μη όντας το
μοναδικό είδος στον πλανήτη, μοιράζονται
αυτό τον κόσμο με
εκατομμύρια άλλα ζωντανά όντα, καθώς
όλοι μας εξελισσόμαστε
εδώ μαζί. Παρ όλ
αυτά, ο
άνθρωπος είναι αυτός που έχει την τάση
να κυριαρχεί στη γη, συχνά
μεταχειριζόμενος τα άλλα γήινα
όντα ως απλά αντικείμενα. Αυτό
εννοούμε με τον
όρο σπισισμός.
Ο Αφρικανός γιατρός (The African Doctor)
αφηγείται την αληθινή ιστορία του Seyolo Zantoco, ενός γιατρού από το Ζαΐρ που σπούδασε
στη Γαλλία. Αρνείται μια πολύ δελεαστική πρόταση να γίνει προσωπικός γιατρός
του προέδρου του Ζαΐρ, θέση που θα του εξασφάλιζε μια πολύ άνετη ζωή. Όπως ο
ίδιος εξηγεί στη συνέχεια σε μια διαμάχη με έναν κυβερνητικό (και αντίστοιχα
λόγω αυτού υπερβολικά πλούσιου) φίλο του, ότι δεν ήθελε να ζει πολυτελώς με
λεφτά που προέρχονται από το αίμα του λαού του.
Η
επιλογή του αυτή τον οδηγεί σε ένα μικρό επαρχιακό γαλλικό χωριό. Στο οποίο
όμως οι κάτοικοι δεν μπορούν να αποδεχτούν μια οικογένεια μαύρων. Τα παιδιά
δέχονται bullying στο σχολείο, η
γυναίκα του δε μπορεί να έρθει σε επαφή με κανέναν μια το ιατρείο του είναι
μονίμως άδειο. Μετά τη γνωριμία του με έναν πιο ανοιχτό αγρότη, καταφέρνει μετά
από πολύ κόπο να προσαρμοστεί στο καφενείο του χωριού. Η προσπάθειά του
καταφέρνει να του εξασφαλίσει τους δύο πρώτους ασθενής του. Οι οποίοι όμως στο
τέλος αρνούνται να τον πληρώσουν καθώς όπως χαρακτηριστικά λένε, αν ήταν να
πληρώσουν θα πήγαιναν σε κανονικό γιατρό. Προφανώς ως κανονικό γιατρό θα
θεωρούσαν κάποιον σαν τον γιατρό της προηγούμενης ιστορίας: λευκό, σοβαρό,
μετρημένο. Άσχετα αν κατά (όχι και πολύ σε αυτή την περίπτωση) βάθος δεν
ενδιαφερόταν ποτέ για τον ασθενή του.
Ακολούθως
οδηγείται στο να δουλεύει ως αγρότης για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσει του.
Σε αυτό το σημείο τα στερεότυπα του
χωριού τον έχουν κερδίσει, καθώς έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη στον εαυτό
του. Το φιλικό του περιβάλλον και η γυναίκα του είναι μεσοαστικής προέλευσης
και δε μπορούν να αντιληφθούν γιατί να ζει σε ένα μικρό χωριό, και όχι στις
Βρυξέλλες ή κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Δε μπορούν να αντιληφθούν ότι κάθε
επιλογή, ακόμη και αν είναι ιδεολογικά και ηθικά ορθή, δεν έχει πάντα άμεσα
θετικά αποτελέσματα, το να υποστηρίζεις τα πιστεύω και τις ιδέες σου δεν
εξασφαλίζει και μια επιτυχημένη (για τα κυρίαρχα πρότυπα) ζωή. Σταδιακά και ο
ίδιος πείθεται από το χωριό ότι δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Χρειάζεται ένα
τυχαίο γεγονός, μια γέννα για να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του και να
συμπεριφέρεται όπως θεωρεί ο ίδιος φυσιολογικός. Οι συντηρητικοί κύκλοι του
χωριού προσπαθούν να τον απομακρύνουν, όμως μετά και από τις επιτυχίες της
κόρης του στο ποδόσφαιρο (το οποίο μερικοί κάτοικοι του χωριού εκτιμούν
περισσότερο από την υγεία τους) το χωριό τον κρατάει με αποκορύφωμα ένα
θεατρικό της ζωής του. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Julien Rimbaldi το 2016.
Η εξαιρετική ιστορία της διαφυγής της Harriet Tubman από τη σκλαβιά και της μεταμόρφωσης της σε μία από τους μεγαλύτερους ήρωες της Αμερικής, της οποίας το θάρρος, η εφευρετικότητα και η επιμονή απελευθέρωσαν εκατοντάδες σκλάβους και άλλαξαν την πορεία της ιστορίας.
Η Χάριετ Τάμπμαν (γεννήθηκε Araminta Ross, π. 1822 1822 Πρότυπο:Snds10 Μαρτίου 1913) ήταν μια Αμερικανίδα πολίτης που ήταν υπέρ της κατάργησης της δουλείας και πολιτική ακτιβίστρια. Αν και γεννήθηκε σκλάβα, η Tubman δραπέτευσε και στη συνέχεια έκανε δεκατρείς αποστολές για τη διάσωση περίπου εβδομήντα σκλαβωμένων ανθρώπων, τις οικογένειες τους και τους φίλους τους,[26] χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο φτιαγμένο από ακτιβιστές και ασφαλή σπίτια κατά της δουλείας, γνωστό ως Υπόγειο Σιδηρόδρομο. Αργότερα βοήθησε τον σύμμαχο Τζον Μπράουν να στρατολογήσει άνδρες για την επιδρομή στο Harpers Ferry. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, υπηρέτησε ως μια ένοπλη ανιχνευτρια και κατάσκοπος για το Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τελευταία της χρόνια, η Tubman ήταν ακτιβίστρια στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.
Ως γεννημένη σκλάβα στη περιοχή της Dorchester County, Maryland, η Tubman ξυλοκοπήθηκε και χτυπήθηκε από τους διάφορους ιδιοκτήτες της ως παιδί. Νωρίς στη ζωή της, υπέφερε από ένα τραύμα στο κεφάλι, όταν μια οργισμένη ιδιοκτήτρια σκλάβων έριξε ένα βαρύ μεταλλικό αντικείμενο που σκόπευε να χτυπήσει έναν άλλο σκλάβο, αλλά χτύπησε αντ ' αυτού εκείνη. Η ζημία που της είχε προκαλέσει ήταν ζάλη, πόνος, και τάσεις για υπερυπνία, οι οποίες διήρκεσαν για όλη της τη ζωή.
Ήταν μια αφοσιωμένη Χριστιανή και έβλεπε παράξενα οράματα και έντονα όνειρα, τα οποία τα απέδιδε ως προμηνύματα από τον Θεό.
Μία συγκλονιστική αντιναζιστική ταινία. Ένα θρησκευτικό-φιλοσοφικό-οικολογικό αριστούργημα, βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Φράντς Γιαγκερστάτερ, ο οποίος αρνήθηκε να πολεμήσει για τους Ναζί.
Ο Φραντς Γιέγκερστετερ (Όγκαστ Ντιλ) αρνείται να αγωνιστεί για τους Ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπαίνοντας στο σπίτι του Γιέγκερστετερ στην ύπαιθρο της Αυστρίας, η ταινία ακολουθεί τον αγωνιστικό βίο του Φραντς και της συζύγου του, Φάνι (Βαλερί Πάχνερ). Με αφετηρία τα πραγματικά γράμματα που αντάλλασσαν κατά τον πόλεμο, η ταινία απεικονίζει πώς το ζευγάρι ήρθε σε σύγκρουση με τα μέλη της κλειστής κοινωνίας τους, την εκκλησία, την κυβέρνηση, ακόμη και τους φίλους τους. Η επιστροφή του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ σε μία απίστευτης ομορφιάς δραματική ταινία και με τον Μπρούνο Γκαντς σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην μεγάλη οθόνη.
Σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ
Σε ένα ορεινό χωριό των Άλπεων, ο Αυστριακός αγρότης Φραντς Γαιγκερσταίτερ ζει την οικογενειακή ευτυχία με τη γυναίκα του και τις τρεις ολόξανθες κορούλες τους μέσα στον παράδεισο της φύσης και της αγροτικής ζωής. 1939, την ειρηνική, οικογενειακή του ζωή, θα την σαρώσει ο πόλεμος, ο Χίτλερ προελαύνει.
Ο Φραντς δεν μπορεί να συνταχθεί με τον ναζισμό και την ιδεολογία του, στο δημοψήφισμα για την προσάρτηση της Αυστρίας, όταν το υπέρ επικράτησε με ποσοστό 97,75%, αυτός ρίχνει αρνητική ψήφο, αρνείται τα επιδόματα που του δίνει το Ναζιστικό κράτος, δεν χειροκροτεί στις ναζιστικές ομιλίες στο χωριό του, δεν δίνει τον οβολό του στον έρανο για την ενίσχυση του ναζιστικού στρατού. Και φθάνει η κρίσιμη ώρα, να καταταγεί στο στρατό. Ο φιλήσυχος και ταπεινός αγρότης αρνείται να υπηρετήσει το Τρίτο Ράιχ!
Βαθιά θρησκευόμενος, ενεργό μέλος της μικρής ενορίας του χωριού του, παίρνει τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο και την εντολή «ου φονεύσεις», ως καλός χριστιανός αρνείται να σκοτώσει. Ο επίσκοπος προσπαθεί να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την πατρίδα, ο αγρότης του εξηγεί ότι κανένας πόλεμος δεν είναι ευλογημένος, απολύτως κανένας και για κανέναν λόγο. Οι συγχωριανοί του στρέφονται εναντίον του, εναντίον της γυναίκας του ακόμη και εναντίον των τριών μικρών κοριτσιών του.
Η απόφαση του έχει μόνο μια κατάληξη, εγκλεισμό σε ψυχιατρική φυλακή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι από τρελός! Η γυναίκα του Φραντσίσκα ήταν η μόνη που τον στήριξε στην απόφασή του, παρά τον οδυνηρό εσωτερικό διχασμό της, της στέλνει γράμματα από τη φυλακή. Ο διορισμένος συνήγορος του στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης τον πιέζει να δηλώσει πίστη στο καθεστώς «Μπορείς να υπογράψεις το χαρτί και να διατηρήσεις όποια άποψη έχεις στην καρδιά σου». Το ίδιο έκαναν σαν μια διεκπεραιωτική ανώδυνη αγγαρεία κάθε επιστρατευμένος πολίτης από την άνοδο έως και την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος. Ποιος είναι αυτός ο «ψωροπερήφανος» , ο « κύριος τίποτα» που τολμάει να μη συμμορφώνεται με μια τετριμμένη «διαδικασία», με μια «τυπικούρα» που βρίσκει πρόθυμους να συμμορφωθούν εκατομμύρια άλλους;
Στα ελάχιστα τετραγωνικά του κελιού του, στην αντίθεση ανάμεσα στον παράδεισο του χωριού του και στο σκοτάδι της γερμανικής φυλακής συνέχεια σκέφτεται. Πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, στο δικαίωμα να κάνεις κάτι όσο και στο δικαίωμα να μην το κάνεις. Μπορείς να αισθάνεσαι ελεύθερος και στο πιο σκοτεινό κελί, από τη στιγμή που θα πάψεις να θεωρείς την ίδια σου ζωή αυτοσκοπό.
Φωτο. Την ιστορία του παγκοσμίως άγνωστου Φραντς την μάθαμε από τον σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ στην ταινία «Μια κρυφή ζωή»
Ο Φραντς πορεύεται στο μαρτύριο ως μιμητής Χριστού, δεν ήταν μέλος κόμματος, δεν ασπάζεται κάποια ιδεολογία, πορεύεται προς τη θυσία όχι τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο ή κάποιο πολιτικό σύνθημα με σφιγμένη την γροθιά αλλά σιγοψιθυρίζοντας το « Πάτερ ημών» , πεθαίνει άφοβα ως καλός Χριστιανός έχοντας πράξει το σωστό!
Ο πνευματικός του, ο ιερέας του μικρού χωριού το είχε προεξοφλήσει «Η θυσία σου δεν θα ωφελήσει κανέναν και δεν πρόκειται να τη μάθει κανείς» του απαντά « το ερώτημα δεν είναι εσύ να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά πώς ο κόσμος να μην αλλάξει εσένα ».
Η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, τιμά την μνήμη του στις 9 Αυγούστου, ημέρα του αποκεφαλισμού του, το 1943, στη φυλακή του Μπράντενμπουργκ, στο Βερολίνο.
Κάπου στις αρχές του 1930, ενώ το οικονομικό κραχ έχει τσακίσει τα πάντα
και η Αμερική ψάχνει τρόπους να ορθοποδήσει, σε μια μικρή κωμόπολη της Αλαμπάμα
μένει ένας δικηγόρος με τα δυο παιδιά του. Η γυναίκα του δε ζει πια και τα
μικρά του είναι σε ευαίσθητη ηλικία. Η διάκριση λευκών και μαύρων υπάρχει ακόμα
και είναι πολύ έντονη, αν και τα πράγματα είναι σχετικά ήρεμα στην πόλη. Όταν
ένας μαύρος εργάτης κατηγορείται για βιασμό με ελάχιστες ενδείξεις ότι αυτός
διέπραξε το έγκλημα, ο Ατικους αναλαμβάνει την υπεράσπιση του εργάτη, προς
έκπληξη των υπόλοιπων κατοίκων. Ξαφνικά, ο ίδιος αλλά και τα μικρά του παιδιά
θα βιώσουν την αποδοκιμασία της τοπικής κοινωνίας, η οποία και μετά το πέρας
της δικής δεν τον «συγχωρεί», και βάζει στόχο τα παιδιά του...
Αυτή η ταινία, βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα της LeeHarper, μας μιλά για τους κινδύνους και τις δυσκολίες να αλλάξουμε την κοινωνική κατάσταση, να δομήσουμε μία άλλη κοινωνία, να μετατραπούν οι ιδεολογικές αξίες της παλιάς κοινωνίας και, στη θέση τους, να βάλουμε κάτι που θα είναι υγιές, πολιτισμένο και χρήσιμο για τον άνθρωπο. Η αναγέννηση της αμερικάνικης κοινωνίας εδώ αναπαρίσταται με τον πιο όμορφο και οικονομικό τρόπο, όσον αφορά στην αφήγηση, κάτι που, τελικά, αφορά όλους μας και είναι εντελώς διαχρονικό.
1942. Ένα αγόρι Ρομά μπαίνει σε
ψυχιατρείο, παρά το γεγονός ότι δεν έχει κάποια νοητική στέρηση, ούτε είναι
ψυχικά άρρωστο.
Κατά την παραμονή του στο ίδρυμα,
βρίσκει ανάμεσα στους ασθενείς και τις νοσοκόμες μια οικογένεια που είχε χάσει
από καιρό. Ο Ερνστ ανακαλύπτει τη φιλία και την ασφάλεια μέσα σε αυτό το
αφιλόξενο περιβάλλον.
Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι πίσω από
τη βιτρίνα του ψυχιατρείου, αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι το ναζιστικό
πρόγραμμα ευθανασίας. Θέλοντας να βοηθήσει τους νέους φίλους του, το αγόρι
προσπαθεί να σαμποτάρει το πρόγραμμα.
Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορρά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν
Πες πως γεννιέσαι και έχεις λεφτά, σπίτια και κότερα κι εξοχικά
Και πως ανήκεις στην κατηγορία εκείνη που λέμε `καλή κοινωνία’
Πρωτόδες το φως σε κάποια κλινική, μα φυσικά και ιδιωτική
Πήγες στα νήπια και τα προνήπια και γενικά τα ξεκίνησες ήπια
Κι ύστερα ήρθε εκείνη η ώρα που για τα σχολεία σου λένε προχώρα
Για να λάβεις μόρφωση που να `ναι όσια κι όπως θα μάντεψες όχι δημόσια
Για να στο κάνω και συγκεκριμένο πες ότι σου `γραφε το πεπρωμένο
Να ζήσεις Αθήνα, Λονδίνο, Παρίσι και γενικότερα κάπου στη Δύση
Να πας στα καλύτερα πανεπιστήμια να συναναστρέφεσαι την academia
Και την ελίτ την οικονομική, πολιτική και καλλιτεχνική
Να `χεις ζωής μέσο όρο 80 παρά να μη χρειαστεί να στηθείς στην ουρά
Να σου πάν όλα πρίμα –δε βγαίνει κι η ρίμα- μα δε θα σου πω άλλα κλισέ για το χρήμα
Γιατί στην ουσία , για να `χεις υγεία θα τρέχει για σένα ως κι η τεχνολογία
Και δε θα σε νοιάζει, γιατί να σε νοιάζει; Τι πάει να πει το ταβάνι πως στάζει
Εσύ θα ντυθείς τα επώνυμα ρούχα, θα πιεις τα ακριβά τα ποτά τα αλκοολούχα
Θα αλλάξεις σελίδα στην εφημερίδα για νέα απ’ τον κόσμο μα κι απ’ την πατρίδα
Θα ανάψεις τσιγάρο και θα σχεδιάσεις το πώς και το πού διακοπές θα περάσεις
Θα πάρεις αμάξι, θα λες `είμαι εντάξει’, θα θέλεις να μπει η ζωή σου σε τάξη
Γιατί έτσι λένε σε όλους πως πρέπει εκείνοι που δήθεν είναι καθωσπρέπει
Και δε θα ζητήσεις να βρεις εξηγήσεις και ύστερα θα `ρθει η σειρά σου να πείσεις
Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορρά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν
Και τώρα ξέχνα τα όλα και πες ότι γεννήθηκες στο Μαρακές
Στη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία, τη Σενεγάλη, τη Μαυριτανία
Όχι δεν ήταν σε νοσοκομείο, ούτε και πήγες ποτέ σε σχολείο
Δεν πήρες παιχνίδια από πολυκατάστημα ούτε θα ζεις για μεγάλο διάστημα
50 χρόνια το πολύ-πολύ , αν η ζωή είναι μαζί σου καλή
κι αν φυσικά δε σου τύχουν προβλήματα όπως εμφύλιοι και πραξικοπήματα
αν συνηθίσεις σε βίο αυτάρκη κι αν δε σου τύχει να πέσεις σε νάρκη
τότε θα είσαι απ’ τους τυχερούς και απ’ τους οργανισμούς τους γερούς
κι ίσως να μάθεις και κολυβογράμματα, μπορεί –που ξέρεις- να δεις και γεράματα
να `χεις μισθό κάτω από δυο δολάρια και συνοδεία παντού τη μαλάρια
ίσως σε βγάλουν και φωτογραφία, ίσως στα Πούλιτζερ πας τα βραβεία
θα χεις ζωή αμφιβόλου ποιοτητας και 15 λεπτά δημοσιότητας
Ή πες πως γεννιέσαι κορίτσι πράμα στο Πακιστάν στη Γη των Φυλών
Να μη σε πιάνει κανένα θάμα μήτε ανθρώπων μήτε και θεών
Ή κάπου στην Αίγυπτο παιδί εργάτης στα βαμβακοχώραφα ή και στην Κίνα
Να φτιάχνεις παπούτσια, φανέλες και μπάλες ή να `σαι απ’ τα παιδιά εκείνα
Που μοίρα τα μοίρανε ξεχωριστή κι είχαν κυανόκρανο για βιαστή
Στο Πορτ-ο-Πρένς ή στη Μονρόβια και τους κολλήσανε στάμπα ισόβια
Γι’ αυτό δεν μπορώ τους μεγάλους του κόσμου που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν, για να νικήσουν
