17. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ 2. Η πορεία από τα ελαφρότερα στα σκληρότερα είναι θέμα διαδικαστικό. Υπάρχουν βέβαια οι απόψεις ότι τα λεγόμενα "μαλακά" ναρκωτικά δε βλάπτουν τόσο και μπορεί κάποιος να μείνει σ' αυτά, χωρίς να περιπέσει στα σκληρά. Οι απόψεις αυτές, όμως, αμφισβητούνται έντονα, γιατί οι έρευνες που έγιναν από ειδικούς επιστήμονες δείχνουν ότι σε μεγάλο ποσοστό οι χρήστες δε μένουν μόνο στα λεγόμενα "μαλακά" αλλά πολύ εύκολα φτάνουν στα "σκληρά", που είναι και θανατηφόρα. Η εξάρτηση από τις παραισθησιογόνες ουσίες είναι η πιο οδυνηρή εμπειρία των ναρκομανών. Κανείς τοξικομανής δεν έχει την ευχέρεια της επιλογής. Όταν μπει στο θανατηφόρο κύκλωμα των ναρκωτικών, παθαίνει στερητικό σύνδρομο κάθε φορά που τολμά να πει "όχι!" στη δόση του. Το στερητικό σύνδρομο είναι ένα σύνολο επώδυνων συμπτωμάτων που νιώθειο χρήστης, όταν στερείται την ουσία του. Μόνο εάν ακολουθήσει συγκεκριμένη κι αυστηρή θεραπεία απεξάρτησης μαζί με δική του έντονη προσπάθεια έχει κάποιες ελπίδες σωτηρίας. http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4009/ H σειρά που περιλαμβάνει δύο επεισόδια, αναφέρεται στις δύο βασικές, παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες, την Κάνναβη και την Ηρωίνη. Μέσα από τις μαρτυρίες εφήβων και νέων χρηστών και τις αναλύσεις του επιστημονικού προσωπικού του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) και του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), προσεγγίζεται το δύσκολο θέμα της χρήσης και κατάχρησης ουσιών, αλλά και της απεξάρτησης από αυτές, στα ευαίσθητα και καθοριστικά νεανικά χρόνια. Επεισόδιο 1ο: Κάνναβη Επεισόδιο 2ο: Ηρωίνη ΠΗΓΗ
O “Μπάμπης ο Φλού” του Π. Σιδηρόπουλου βρέθηκε στο… Άγιο Όρος και είναι ΜΟΝΑΧΟΣ!
Για δύο και πλέον δεκαετίες, Έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι αναζητούσαν τον περίφημο ΄΄Μπάμπη του Φλου΄΄ που τραγούδησε ο δημοφιλής τραγουδοποιός Παύλος Σιδηρόπουλος. Γνωρίζανε όλοι ότι επρόκειτο για υπαρκτό πρόσωπο και ότι οι στίχοι του τραγουδιού ήταν απλά η …ζωή του.
Το tilegrafima.gr ανακάλυψε τον ΄΄Μπάμπη του Φλου΄΄ στο Άγιο Όρος. Πρόκειται για τον μοναχό Προκόπιο-Χαράλαμπος το κοσμικό του όνομα του- που ζει μαζί με 5 ακόμα μοναχούς σε ένα κελί μέσα στα δάση του Αθωνικής Πολιτείας, κοντά στην περιοχή Καψάλα.
Το tilegrafima.gr τον συνάντησε στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους και με συγκίνησε μίλησε για την ιστορία αυτού του τραγουδιού ενώ έσπασε σε λυγμούς όταν αναφέραμε τον Παύλο Σιδηρόπουλο που υπήρξε επιστήθιος φίλος του και ζούσαν την έντονη ζωή στα Εξάρχεια.
Το βίντεο με τον Μπάμπη τον Φλου
Δείτε ένα αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο που σχετίζεται κι ο ”Μπάμπης ο Φλου”
Άλλες ερμηνείες: Στέλιος Ρόκκος
Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου
Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου
Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε
Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου
Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου
Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα
Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου
ΣΧΟΛΙΟ:Μέσα
από αυτό το τραγούδι ο Μηλιώκας μιλάει για τη προσωπική του εμπειρία με τα
ναρκωτικά και για την προσπάθεια του να απεξαρτητοποιηθεί. Οι στίχοι του
τραγουδιού είναι βγαλμένοι μέσα από τη ζωή, αντιπροσωπεύοντας με τον καλύτερο
δυνατό τρόπο την πραγματικότητα. Έχουν μεγάλο νόημα και σε αγγίζουν βαθιά και
καθώς τους ακούς , τους αισθάνεσαι και τους βιώνεις και εσύ ο ίδιος. «Για το
καλό μου για το καλό μου έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου ενέσεις χάπια
ηλεκτροσόκ για το καλό μου σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου ενώ παλεύω για
να βρω τον εαυτό μου κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου…»
Ο κόσμος των ναρκωτικών, της παραβατικότητας και των φυλακών! Μια αληθινή ιστορία που συγκλονίζει την Ελλάδα του 21ου αι. Μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια αλόγιστης χρήσης των πιο σκληρών ναρκωτικών ένας άνθρωπος –ο συγγραφέας– καθαρίζει και αλλάζει ρότα στη ζωή του. Τον έχουν για πάντα σημαδέψει οι μεταλλικοί ήχοι και οι κραυγές της φυλακής, η οσμή, τα βασανιστήρια, η απελπισία και οι θάνατοι γύρω του. Ο ίδιος άγγιξε επανειλημμένα το κατώφλι του θανάτου. Ένα βιβλίο που μιλάει ανοιχτά ¬– και συχνά με ονόματα– για τον κόσμο της πρέζας, το σωφρονιστικό σύστημα, τις Δ.Φ. Κορυδαλλού, για φύλακες και ψυχιάτρους βασανιστές, για την υποκρισία της κοινωνίας. Ο Δημήτρης είναι πια ελεύθερος! Κι ας έχασε το δρόμο, ανακάλυψε ξανά την ελπίδα και το μονοπάτι της επιστροφής. Μιλά με σαφήνεια, γνώση, ταπείνωση και αλήθεια. Έχει ξανακερδίσει τη ζωή του! Το βιβλίο προλογίζει ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.
Με τον πρόλογό τους φωτίζουν επίσης τα αντικειμενικά δεδομένα της υπόθεσης ο συνήγορος και οι ψυχοθεραπευτές του συγγραφέα.
Πριν και μετά :Τα πρόσωπα των τοξικομανών Before and after: The faces of drug addicts Η αλλαγή μέσα σε λίγα χρόνια στα πρόσωπα τοξικομανών, που εθίστηκαν σε ναρκωτικά όπως κοκαΐνη, ηρωΐνη, μεθαμφεταμίνη και οξυκωδόνη. Από αυτές τις φωτογραφίες φαίνεται η καταστροφική επίδραση που μπορεί να έχουν οι ναρκωτικές ουσίες στο ανθρώπινο σώμα.
Ένα βίντεο - μήνυμα κατά των ναρκωτικών από μαθητές της Α΄ τάξης του Λυκείου Γαζίου. Το βίντεο δημιουργήθηκε στα πλαίσια της ερευνητικής τους εργασίας (υπό την επίβλεψη του θεολόγου Παναγιώτη Ασημακόπουλου) με γενικό τίτλο "Ηθικά διλήμματα και η ψυχολογία των εφήβων". Θα ακολουθήσουν κι άλλα.... ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:http://theologosnaf.blogspot.gr
Κοιτάζοντας για πολλοστή φορά τις φωτογραφίες των τοξικοεξαρτημένων του Δημήτρη Μπούρα που έκαναν το γύρο του κόσμου, πιάνω τον εαυτό μου να κατρακυλά σε απύθμενα ψυχολογικά βάθη.
Πρόκειται για εικονοποιία που συγκλονίζει, που σφαδάζει και βρυχάται. Ας αποστρέψω το βλέμμα, σκέφτομαι, δεν μου αρέσουν διόλου αυτές οι ασύλληπτα ωμές λήψεις. Και μετά σκύβω ξανά στην οθόνη και τις αφήνω να με πλακώσουν σαν κουβέρτες λουσμένες στον ιδρώτα. Είναι τέτοια η άφατα ενοχλητική δύναμή τους, είναι το συναισθηματικό ισοδύναμο μιας φαγούρας την οποία επιμένεις να ξύνεις.
Όλες οι δημοσιογραφικές ερμηνείες του κόσμου όμως δεν αρκούν για να πείσουν όσο οι εικόνες του Δημήτρη Μπούρα.
Το φωτορεπορτάζ αυτό είναι πολύ πέρα από τα ηδονοβλεπτικά καρέ των εφημερίδων και τα αποστασιοποιημένα τηλεοπτικά κλιπ, όλα τους ιδωμένα υπό την ασφάλεια των τηλεφακών και των μακρινών αποστάσεων. Αυτές οι φωτογραφίες διαπερνούν το δέρμα, ποτίζουν τους πόρους. Τις περνάω στο Photoshop, σκύβω κοντά τους, μεγεθύνω τα πίξελ, απομακρύνομαι και πλησιάζω, μα το εφέ είναι σταθερά αμετακίνητο: εδώ υπάρχουν αχρηστεμένες φλέβες και μπλαβιασμένα αγγεία. Υπάρχει η αποφορά της σήψης και οι βλεννώδεις, χαίνουσες πληγές. Υπάρχει αίμα και πύον. Εδώ υπάρχει πρέζα απτή, που τη μυρίζεις και την αγγίζεις με τα δυο σου χέρια.
Στο δικό μου μάτι, που έχει ατενίσει το θέαμα αμέτρητες φορές, υπάρχει επίσης και βαθιά ανθρωπιά. Πίσω από τη χαρμάνα, πέρα από τη ντάγκλα της φτιάξης και το μανιακό ψηλαφητό σε αναζήτηση της ακέραιης φλέβας, διακρίνω νοιάξιμο και αλληλοβοήθεια, μια μακάβρια συλλογικότητα, αν προτιμάτε. Μια από τις πιο συγκλονιστικές παραμέτρους αυτού του porftfolio είναι το πόσοι άνθρωποι κινητοποιούνται προκειμένου να κατορθώσει να χτυπήσει τη δόση του ένας. Κανείς εδώ πέρα δεν μπορεί να βαρέσει μόνος. Κυκλοφορώ μέσα στις εικόνες του Μπούρα σαν να περιφέρομαι μέσα στα σοκάκια τραγουδιών του Λου Ριντ: «I’m searching for my mainline, I said I couldn’t hit it sideways». Ο παραλληλισμός δεν είναι αδόκιμος. Ο Λου Ριντ συνυπήρχε μαζί με τους πρωταγωνιστές των τραγουδιών του, ο Δημήτρης Μπούρας συμβίωσε με τους χαρακτήρες των φωτογραφιών του. Εμείς οι υπόλοιποι, παρατηρούμε από τις κερκίδες. Κοιτάζουμε τις εικόνες, αναστενάζουμε, και φεύγουμε γραμμή για το νιπτήρα. Όσο όμως και να πλύνει κανείς τα χέρια, η βρώμα δε λέει να καθαρίσει. Τι θα κάνουμε;
Δυο χρόνια είχα να σε δω Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο Και τα καλά σου φόραγες σαν να `τανε γιορτή
Δεν ήσουνα φαντάρος για να σου πω καλός πολίτης Μα ούτε και που γιόρταζες για να σου πω χρονιά πολλά Τρελάδικο και φυλακή δυο χρόνια κι έξι μήνες Ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά
Το ξέρω ζήτησες δουλειά σε χίλια δυο αφεντικά Κι όλοι ζητούσανε να δουν συστάσεις, προϋπηρεσία Μα μόλις είδανε κι αυτοί πως είχες κίτρινο χαρτί Σε διώξανε σαν το σκυλί κι ούτε σ΄ αφήσανε να πεις Μια δικαιολογία
Και είπες στην αρχή καλά κι αλλού εζήτησες δουλειά Κι αλλού ξανά κι αλλού τα ίδια και τα ίδια Μα ήσουν άτυχος πολύ γιατί έπεσες και σ΄ εποχή Που όλοι σφίγγαν το λουρί κι εσύ είχες κίτρινο χαρτί Κι αυτό το χρώμα ξέρεις φέρνει αλλεργία
Κι ερχότανε κι ο πυρετός κάθε που νύχτωνε Σε τυρρανούσε καλοκαίρι και χειμώνα Κι είναι μαρτύριο τρομερό το βίτσιο αυτό το βρομερό Που σου `μαθε στη φυλακή εκείνος ο ψηλός απ΄ τη Δραπετσώνα σου λείπει η σκόνη η λευκή, το ξέρεις πως δεν φταις εσύ φωτιές σου καίνε το κορμί, κουτάλι και βελόνα
Και έκανες υπομονή γιατί φοβόσουν το κελί Καλόπιανες τη μοναξιά και τον ασβέστη που `πεφτε Σαν χιόνι απ΄ το ταβάνι Και μέχρι να σου βγει η ψυχή δε θα ξεχάσεις μια στιγμή Κάποια βραδιά στη φυλακή φωνές και κλάματα Κι είπανε τ΄ αλλο το πρωί στο δεκαπέντε το κελί Ότι βιάσαν οι παλιοί τον έφηβο το Φάνη
Κι όταν σε βρήκαν παγωμένο στο κελί σου Είπαν αυτός είναι απ΄ ώρα πια νεκρός Και κάποιος έτρεξε τηλέφωνο να πάρει Πέντε βδομάδες τώρα υπόφερες το ξέρω Το ξέρω σου `λειψε η σκόνη η λευκή Και μού `λεγες εκεί ξανά δε θα γυρίσω σιχάθηκα τις νύχτες τις λευκές Σαν άνθρωπος κι εγώ θέλω να ζήσω
Δυο χρόνια είχα να σε δω Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο Και τα καλά σου φόραγες σαν να `τανε γιορτή .
Ξυράφι στην απογνωσή μου την στρώνω σε λευκές οροσειρές έρημος που ειναι αυτός ο χώρος πνιγμένος μεσ’ στις ενοχές
Το ξέρω πίσω απο τις κουρτίνες ρίχνεις ματιές στο δρόμο στα κλεφτά φοβάσαι την νύχτα να πλαγιάσεις χορεύεις με τον θάνατο αγκαλιά
Μου είπαν πάλι πως σε είδαν στον δρόμο που δεν έχει επιστροφή στο πλάι σου να σε νανουρίζουν δυο άγγελοι με σκοτεινή μορφή...
Ο "παράδεισος" δε βρίσκεται στο "εγώ", αλλά είναι στο "εμείς"!Η ευτυχία δε βρίσκεται στο "εγώ" του ατόμου, αλλά ολόγυρα. Ο νέος θα τη βρει στην αγάπη στο συνάνθρωπο, στον έρωτα με το άλλο φύλο, εκεί που προφέρεται άδολα κι αφειδώλευτα, δηλαδή αγνά, πλουσιοπάροχα, και χωρίς συμφέρον ή ιδιοτέλεια, από τη φύση, την κοινωνία, την οικογένεια, απ' όσους αγαπούν αληθινά. (http://dschool.edu.gr/)
Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι....
Παίρνει κανείς ναρκωτικά για να ξεχάσει μια αγωνία που έχει γίνει ανυπόφορη. Ασφαλώς, ένας έφηβος κατατρέχεται σχεδόν πάντα από την αγωνία: μπροστά στην κοινωνία, όπου πρέπει να βρει τη θέση του, μπροστά στο θάνατο και στη σεξουαλικότητα που τον μαγεύουν και συνάμα τον απωθούν.
Αλλά η αγωνία του εφήβου γίνεται ανυπόφορη μόνο όταν συναντάται με την αγωνία ενός πολιτισμού και πολλαπλασιάζεται από αυτήν. Ούτε σημεία αναφοράς, ούτε αξίες, ούτε νόημα, με μόνο, στο τέλος πάντων, το μηδέν.
Τότε επέρχονται τα ναρκωτικά, λήθη του θανάτου, επιστροφή στους μητρικούς κόλπους, θαυμαστή εξερεύνηση των υπογείων της ψυχής και του κόσμου. Ανακαλύπτει κανείς άλλες καταστάσεις της συνείδησης - αλλά πρόκειται πάντα γι' αυτόν τον κόσμο που τον κλείνει ο θάνατος....
Η αποτοξίνωση είναι εύκολη, αλλά δεν είναι μηδαμινή.
Πρέπει στη συνέχεια να προσφερθεί φιλοξενία, προστασία, καθοδήγηση. Να πλαισιωθούν ισχυρά και να βοηθηθούν να μεγαλώσουν κάποιες αποδιοργανωμένες υπάρξεις, λίγο πολύ εμβρυϊκές - που έχουν όμως επιδείξει μια προσμονή, μια απαίτηση, που έχουν σχεδιάσει ένα ξεπέρασμα. Η μόνη αληθινή απάντηση, μακροπρόθεσμα, είναι να ξαναβρούν τους δρόμους μιας αυθεντικής πνευματικότητας.
Olivier Clement, «H αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Συνομιλώντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α' εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1997, σ. 174-175.
Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
Endrip: Αυτό που βλέπεις καθώς πεθαίνεις. Ένα εμπνευσμένο βίντεο για ένα θάνατο από ναρκωτικά
Οι Koen de Mol, Olivier Ballast και Rick Franssen σκηνοθέτησαν το video Εndtrip. Το Endtrip είναι το ταξίδι διάρκειας 4,5 λεπτών, μιας κοπέλας προς τον θάνατο εξαιτίας των ναρκωτικών. Πηγή: www.lifo.gr
Οι μόνοι διαρκώς ωφελημένοι και μόνιμα κερδισμένοι είναι οι παραγωγοί και οι έμποροι του λευκού θανάτου, αδίστακτα άτομα του υποκόσμου, που μετέρχονται απίθανες μεθόδους για να παρασύρουν αθώα παιδιά στα δίχτυα τους με σκοπό να θησαυρίζει το κύκλωμα των κακοποιών. Το πιο φοβερό είναι ότι εξαναγκάζουν αθώους χρήστες ναρκωτικών να γίνονται συνεργοί τους, τα λεγόμενα "βαποράκια", που ως αδαείς, άπειροι δηλαδή, συλλαμβάνονται από τις αρχές ασφαλείας ενώ οι μεγαλέμποροι μένουν τελικά ασύλληπτοι και δρουν ασύδοτα. Κερδισμένοι βγαίνουν οι έμποροι ναρκωτικών και ζημιωμένοι μένουν πάντα οι χρήστες. Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
Κύριε, που λες, κάπνισα πολύ χόρτο στη ζωή μου, και χάπια με τις χούφτες έχω καταπιεί· μα δεν δοκίμασα ούτε μια φορά, κάτι που να σκοτώνει την ψυχή. Με μάτια στοιχειωμένα από τον θάνατο, να ξέρεις, είδα πολλούς να τριγυρνάν σε τούτα εδώ τα μέρη· μα ο έμπορας δεν δίνει διάρα τσακιστή, αν πέθανες ή αν είσαι ακόμα στη ζωή.
Ανάθεμα στον έμπορα, καταραμένος να ’ναι· το ’πα και θα το ξαναπώ, καταραμένος να ’ναι.
Να ξέρεις πως το βαποράκι είναι ψυχούλα, το χόρτο της αγάπης, ναι, στο χέρι του κρατά· μα ο έμπορας είναι τέρας, Θεέ μου, δεν έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Το βαποράκι για λίγες δεκάρες, κύριε, θα σου πουλήσει όνειρα γλυκά· μα ο έμπορας θα καταστρέψει το κορμί σου, κύριε, και θα κάνει το μυαλό σου να βογκά.
Ανάθεμα στον έμπορα, καταραμένος να ’ναι· το ’πα και θα το ξαναπώ, καταραμένος να ’ναι.
Που λες, αν πρόεδρος γινόμουνα σ’ αυτήν την χώρα, στον έμπορα θα κήρυττα πόλεμο εδώ και τώρα· θα τον κομμάτιαζα· αν την έκανε θα τον πυροβολούσα, ναι, με την Βίβλο, με ξυράφι, με όπλο θα τον εκτελούσα.
Ανάθεμα στον έμπορα, καταραμένος να ’ναι· το ’πα και θα το ξαναπώ, καταραμένος να ’ναι.
Πριν λίγες μέρες έλαβα ένα email, που με πληροφορούσε για κάποια νέα τραγούδια κοινωνικής - χριστιανικής ραπ, ενός νέου καλλιτέχνη, του Βασίλη Γουρνάρη. Το ένα αναφέρεται στις εκτρώσεις και το άλλο στη ζωή στη φυλακή.
Άκουσα τα τραγούδια και εντυπωσιάστηκα. Τα τραγούδια ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Οι στίχοι με βάθος και νόημα, η μουσική που τα συνόδευε όμορφη, όπως, ακριβώς, θα έπρεπε να είναι, ταίριαζε μια χαρά με τους στίχους, η ερμηνεία θαυμάσια, η ηχογράφηση επαγγελματική.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν πως τα τραγούδια ακουγόντουσαν ευχάριστα. Ο ήχος ήταν καθαρώτατος. Η φωνή του τραγουδιστή ξεχώριζε και δεν πάλευες να καταλάβεις τους στίχους. Σε πολλά τραγούδια ραπ που έχω ακούσει, δεν καταλαβαίνεις τί λέει ο τραγουδιστής. Είτε γιατί τα όργανα είναι πολύ δυνατά και καλύπτουν τη φωνή του, είτε γιατί ο τραγουδιστής δεν έχει προσέξει την άρθρωσή του. Συνήθως είναι το πρώτο, είναι θέμα ηχογράφησης. Τα όργανα ακούγονται δυνατά, ο τραγουδιστής δεν ακούγεται, και, αν είναι και γρήγορος ο ρυθμός, πρέπει να ακούσεις ένα τραγούδι τρεις φορές τουλάχιστον, για να καταλάβεις τί λέει. Και, μια και μιλάμε για ραπ, αν αφαιρέσεις τους στίχους, τί μένει;
Έπειτα, έκατσα και σκέφτηκα. Τί τρέχει με την ραπ; Στην ελληνική μουσική σκηνή, γενικά, δεν βλέπεις δημιουργούς να γράφουν χριστιανικά τραγούδια. Και, όμως, στη ραπ, ένα ξένο είδος μουσικής, έχουμε τρεις Έλληνες Χριστιανούς ράπερς, τον JAMSTER AKA SERAPHIM, τον ΓΙΑΝΝΟ WU, και τους ΑΡΤΕΜΗΣ ΕΥΘΥΜΗΣ, αξιολογότατους καλλιτέχνες όλους τους και αναγνωρισμένους και από την κοσμική ραπ κοινότητα ( Βy the way, όλο λέω να γράψω αφιερώματα σ' αυτούς τους τύπους και όλο ανάβάλλω ). Και, τώρα, βλέπω, προκύπτει και τέταρτος. Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΡΝΑΡΗΣ. Τί στην ευχή συμβαίνει με τη ραπ;
Τελικά, βρήκα την απάντηση. Η μουσική ΡΑΠ, αν το καλοσκεφτούμε, δεν είναι, ακριβώς, μουσική. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έμμετρη ή ρυθμική απαγγελία ( με αλλαγές βέβαια στο ρυθμό ) που συνοδεύεται από διάφορα μουσικά μοτίβα. Είναι περισσότερο απαγγελία. Είναι δήλωση. Αυτό που κυριαρχεί είναι οι στίχοι. Όχι η μουσική. Η μουσική συνοδεύει. Ο στίχος έχει προτεραιότητα.
Είναι, λοιπόν, φυσικό, η ραπ να ελκύει ανθρώπους προβληματισμένους, ανθρώπους που θέλουν να δηλώσουν κάτι, που θέλουν να πουν κάτι, ή μάλλον που θέλουν να φωνάξουν δυνατά κάτι. Θέλουν να κάνουν μια δήλωση. Επομένως, όποιος θέλει να κάνει μια δήλωση, να δώσει ένα μήνυμα, και θέλει να το κάνει μέσω της μουσικής, είναι πολύ πιθανότερο να επιλέξει τη ραπ. Όχι πως δεν υπάρχει προβληματισμός και ωραίος στίχος και στα άλλα είδη μουσικής. Αλλά η ραπ έχει αυτό το χαρακτηριστικό, δίνει την προτεραιότητα στο στίχο.
Επίσης, η ραπ είναι η μουσική της διαμαρτυρίας. Είναι η μουσική που ταυτίστηκε με την σύγκρουση με το κατεστημένο, και, για να είμαστε ειλικρινείς, έχει οργή μέσα της, σαν είδος μουσικής. Ακόμη και ο τρόπος ερμηνείας είναι λίγο επιθετικός, έχει αγανάκτηση, αντίδραση, που φτάνει μέχρι και την απειλή. Καλά, στην κοσμική ραπ πολλές φορές το πράγμα καταλήγει σε γελοιότητες και υποκουλτούρα, εκεί βλέπεις οργή, εν πολλοίς αδικαιολόγητη, και, συχνά, υποκριτική. Τί διαμαρτύρεσαι ρε τύπε, αφού τα έχεις οικονομήσει για δέκα ζωές; Ποιόν δουλεύεις; Είναι η εμπορευματοποίηση. Βέβαια, έχει και η κοσμική ραπ καλά τραγούδια. Ας μην είμαστε άδικοι. Αλλά ας επανέλθουμε σ' αυτό που λέγαμε. Έχεις μια κοινωνία σε αποσύνθεση, σε φθορά, σε κατρακύλα, έχεις μια Ελλάδα να χτυπιέται από παντού, έχεις μια Εκκλησία να σφυροκοπείται με λύσσα, έχεις μια ζωή, που θέλουν να στην κλέψουν, να στη χαλάσουν, βλέπεις όλη αυτή την αδικία και τη διαφθορά, και θέλεις να φωνάξεις. Πώς θα διαμαρτυρηθείς; Με κοντσέρτο για τρία βιολιά και πιάνο; Με μουσική δωματίου; Με λαϊκοπόπ και ρεμπετοτζάζ; Μάλλον όχι. Θα διαλέξεις κάποιο επιθετικό είδος μουσικής, δυνατό, ένα είδος μουσικής σαν την ραπ. Και έχουμε την αίσθηση, πως όσο πιο πολύ βαδίζει η κοινωνία προς την αποχριστιανοποίηση και την ηθική αποσάθρωση, τόσο η διαμαρτυρία θα γίνεται πιο δυνατή, πιο ροκ.
Και, βέβαια, υπάρχει και ένας τρίτος λόγος. Η νεολαία μεγαλώνει πια μ' αυτή τη μουσική. Και εκφράζεται μέσα απ' αυτή τη μουσική. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Και, είτε μας αρέσει είτε όχι, αν θέλεις να περάσεις κάποια θετικά μηνύματα στη νεολαία, πρέπει να μιλήσεις στη γλώσσα της. Και πολλοί νεολαίοι μιλούν σήμερα τη γλώσσα της ραπ.
Θα κλείσουμε το σχολιασμό με ένα ΜΠΡΑΒΟ στον καλλιτέχνη Βασίλη Γουρνάρη αλλά και σε όλους τους συντελεστές της δημιουργίας αυτών των τραγουδιών.
Η ζωή των τοξικομανών μοιάζει με ναρκοπέδιο. Όποιος παίρνει ναρκωτικά, είναι σαν να σπέρνει με νάρκες τη ζωή του. Τα ναρκωτικά είναι νάρκες: τινάζουν στον αέρα εκείνον που τις εγγίζει. Ο χρήστης ναρκωτικών ουσιών απειλείται, δυστυχώς, από πρόωρο θάνατο, γιατί, όπως επιβεβαιώνει η καθημερινή πραγματικότητα, αυτό είναι το συνηθέστερο αποτέλεσμα από τη χρήση ναρκωτικών. Το βασανιστικό ερώτημα για τους ίδιους τους ναρκομανείς είναι αν θα είναι τα επόμενα θύματα και "πότε" θα συμβεί το μοιραίο τέλος της ζωής τους, που μένει άγνωστο. Ψηφιακό σχολείο: Γ' Λυκείου, ΔΕ 17 Το πρόβλημα των ναρκωτικών.
H σειρά που περιλαμβάνει δύο επεισόδια, αναφέρεται στις δύο βασικές, παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες, την Κάνναβη και την Ηρωίνη. Μέσα από τις μαρτυρίες εφήβων και νέων χρηστών και τις αναλύσεις του επιστημονικού προσωπικού του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) και του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), προσεγγίζεται το δύσκολο θέμα της χρήσης και κατάχρησης ουσιών, αλλά και της απεξάρτησης από αυτές, στα ευαίσθητα και καθοριστικά νεανικά χρόνια.
