Στην Αυλή του Σχολείου

Όταν η Νορά βλέπει ότι ο αδερφός της Αμπέλ πέφτει θύμα bullying από άλλα παιδιά, σπεύδει να τον προστατεύσει. Όμως ο Αμπέλ της ζητά να μην πει τίποτα. Παγιδευμένη ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων και τον κόσμο των παιδιών, η Νορά προσπαθεί να βρει τη θέση της.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ

https://www.christianikocinema.online/2023/04/playground-original-title-un-monde-2021.html

Το Playground είναι, σε πρώτο στάδιο, μια ταινία που πρέπει απαραιτήτως να παρουσιάζεται στα σχολεία και να την ακολουθούν πολύωρες συζητήσεις. Ακριβώς λόγω της βιωματικής της φύσης μπορεί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα από διδακτικά βίντεο και κατηχήσεις – ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κανέναν δεν αρέσει να του κουνάνε το δάχτυλο. Σε δεύτερο στάδιο είναι μια σύνθετη δημιουργία που ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός φεστιβαλικού θεάματος, προβληματίζει, «ψυχαγωγεί» μέσω της αισθητικής της –προσοχή, δεν «διασκεδάζει»‒ και πετυχαίνει έναν από τους βασικούς στόχους του σινεμά: να αφουγκραστούμε τον κόσμο γύρω μας, να ανακαλέσουμε προσωπικές μας εμπειρίες, να ξορκίσουμε τραύματα που απωθούμε και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε στους άλλους γύρω μας και κατ’ επέκταση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

πηγή

Λίγο χρώμα

Ας βάλουμε λίγο "χρώμα" μέσα στις τάξεις εμείς οι Θεολόγοι.

Ξέρετε πόσο ανάγκη το έχουν οι μαθητές; Ειδικά φέτος είναι αναγκαίο.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

 

ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Νέα Ορλεάνη, 1960. Αστυνομικοί (για την ακρίβεια Ομοσπονδιακοί πράκτορες) συνοδεύουν την 6χρονη Ruby Bridges, το πρώτο παιδί Αφροαμερικανών που πήγε σε σχολείο λευκών. Την υποδέχθηκαν με παιδικό φέρετρο, ντομάτες και κατάρες.

Την 2η μέρα, ο πατέρας της, με σταθερό βηματισμό, την πέρασε μέσα από τον όχλο και φώναζε με όλη την δύναμη της ψυχής του "θέλω απλά να πάω το παιδί μου στο σχολείο". Λίγες ημέρες αργότερα, οι λευκοί θα δεχόντουσαν την μικρή Ruby στην σχολική κοινότητα.

from fb

Εκκόλαψη

Στην πρώτη Γυμνασίου ο Αμίλης,

στην τάξη του τριάντα μαθητές,

μαθήματα πολλά μεγάλης ύλης,

στο πρόγραμμα εφτά καθηγητές.

Η στοίβα των βιβλίων στο τραπέζι

δυσπρόσιτο πανύψηλο βουνό,

θα ήθελε καλύτερα να παίζει,

το έργο τής μελέτης βαρετό.

Πικρές για το σχολείο οι διαθέσεις,

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

πολλές οι άγνωστές του λέξεις,

ασήκωτα τα Μαθηματικά.

Η ύλη ανηφόρα έχει πάρει,

αρχίσαν διαγωνίσματα πυκνά,

ένα δεκάρι, ένα εντεκάρι

και στ’ άλλα από δύο ως εφτά.

Κυλήσανε οι μήνες με το ζόρι,

στο τέλος εξετάσεις και βαθμοί,

περίεργο πώς βγήκαν μέσοι όροι,

απρόσμενο κι αυτός να προαχθεί!

Μονάχα τρεις οι στάσιμοι στην τάξη,

αυτοί με απουσίες σωρηδόν,

κατάλαβε τι γίνεται στην πράξη·

αρκούσε ίσως μόνο το παρών…

Δευτέρα Γυμνασίου ο Αμίλης

μαθήματα στυφά και πληκτικά,

του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις,

με θράσος απαντάει εχθρικά.

Δεν άργησαν και κάποιες τιμωρίες,

πολλούς αντιπαθεί καθηγητές,

μαζί με άλλους φίλους ταραξίες

αρχίσαν στο σχολείο τις φθορές.

Τον πήγαν και στην τρίτη Γυμνασίου,

και πάλι κάποιοι ψεύτικοι βαθμοί.

Μαζί με άλλους βάρος τού σχολείου·

τους έδωσαν στο τέλος το χαρτί…

Με μίσος ο Αμίλης έχει φύγει,

την απαξίωση εισέπραξε διπλά,

τον τρώει στο μυαλό του κάποιο φίδι,

εχθρούς τούς είδε όλους τελικά.

Το μίσος του διψά γι’ αψιμαχίες

με πέτρες στις συνάξεις στα στενά,

παρέες και φιλάθλων συμμαχίες,

και τώρα με μολότοφ πολεμά.

Για σύγκρουση δε χάνει ευκαιρία,

εχθρούς τούς βλέπει όλους τελικά,

και δίπλα του καμία παρουσία,

να τείνει κάποιος χέρι φιλικά.

Δεκαετίες υπουργοί, «μεταρρυθμίσεις»

και χρήματα και λόγια ηρωικά,

στις εξετάσεις ξαναψάχνουνε τις λύσεις

κι αφήνουν τα στυφά και πληκτικά.

Δεκαετίες θεατής η πολιτεία

ανέχεται τυφλές καταστροφές,

ανίκανη να βρει μια θεραπεία,

μετράει αναρίθμητες πληγές.

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η πραγματική επιτυχία;

Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινήσει η φετινή σχολική χρονιά μέσα στη τάξη.

...τα πάντα στη ζωή πρέπει να συμβαίνουν σύμφωνα με το δικό μας χρόνο.
Μπορεί να θεωρείτε ότι κάποιοι φίλοι σας σάς έχουν ξεπεράσει, κάποιους
τους έχετε αφήσει πίσω αλλά τα πάντα συμβαίνουν στου ρυθμούς του καθενός.
Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας επιβάλλει το δικό του χρονοδιάγραμμα.
Να δημιουργήσετε μια ζωή με στόχους και νόημα για τον ΕΑΥΤΟ σας και να
την χρησιμοποιήσετε ώστε να επηρεάσετε θετικά τη ζωή των άλλων.


Δείτε και αυτό

There Is More Than One Kind Of Intelligence

People’s first experience of the system is often profoundly alienating. This is not the fault of their teachers but of the system itself, which assesses us for a particular kind of intelligence. We pass or fail on ridiculously narrow criteria. I was lucky at school because I had the kind of intelligence that they were looking for - linear, analytical, hyperlexic. It was only after leaving school that I realized that in other respects I was a complete dummy. Give me any spatial task and I fall to pieces. I stumble over cognitive tasks that other people can perform in their sleep. I have a close friend who can diagnose almost any engine fault just by listening. In this respect he is a genius: he has a spatial, navigational intelligence that is off the scale. But he was deemed a total failure at school. He was confronted with tests that did not fit the way his mind worked.

I expect you’ve come across plenty of people like this: people you know are bright, but they are bright in the wrong way. In other words, they are bright in a way that isn’t being assessed. The truth is that there are lots of different intelligences. And we shouldn’t be surprised. During the evolutionary phase of our history, a group of people would be more likely to survive if its different members saw the world in different ways. Some people could make excellent tools. Some people could hunt very well. Some people were good at looking out for danger. Some people could tell the stories that would inform the next generation. Some people were good at strategizing how to get through a long winter. We needed a load of different intelligences in order to survive. But nowadays we are treated as if only one kind of intelligence is valid. Anyone with a different intelligence is deemed stupid.

Propaganda: «Υπεύθυνοι (Βαρεμένοι) της Εκπαίδευσης»

Propaganda: Bored of Education
Propaganda: Υπεύθυνοι (Συμβούλιο-Βαρεμένοι) της Εκπαίδευσης 

Ο Jason Emmanuel Petty [https://en.wikipedia.org/wiki/Propaga...)] γεννήθηκε στο Λος Άντζελες στις 27 Μαΐου 1979. Είναι χριστιανός χιπ-χοπ ράπερ και είναι γνωστός με το όνομα Propaganda.

Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή

Εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο καθημερινά, πάνε στο σχολείο. Συνήθως είναι μια πολύ απλή διαδικασία όχι όμως για την μικρή Μπαχτάι (Νικμπάκτ Νορούζ), που ζει στο Αφγανιστάν. Στην πολυπαθή αυτή χώρα, ακόμα και η διαδρομή για το σχολείο, μπορεί να εξελιχθεί σε...διαδρομή θανάτου.

Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το σπίτι της έχει μόλις βομβαρδιστεί αλλά η μικρή Μπαχτάι είναι αποφασισμένη να πάει στο σχολείο. Μετά από πολλούς κόπους, θα αποκτήσει το πολυπόθητο αλλά και απαραίτητο για κάθε μαθητή τετράδιο και θα ξεκινήσει να πάει στο σχολείο. Η διαδρομή όμως θα εξελιχθεί σε...θρίλερ και η μικρή θα πρέπει να καταφέρει να επιβιώσει από τα μοχθηρά σχέδια κάποιων αγοριών που έχουν αποφασίσει να την εξοντώσουν.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΑΝ ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ 2007 ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ
CRYSTAL BEAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 2008

Σκηνοθεσία : Χάνα Μακμαλμπάφ

Buddha Collapsed Out Of Shame

Λίγα λόγια από την Χάνα Μακμαλμπάφ

Το Αφγανιστάν είναι μια περίεργη χώρα. Τα τελευταία 25 χρόνια, η διακυβέρνηση έχει αλλάξει πολλά χέρια: από την κομμουνιστική Ρωσία και τους Ταλιμπάν, στους Χριστιανούς αλλά και αθεϊστές Δυτικούς. Κάθε νέο καθεστώς που αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας, προσπαθούσε να διορθώσει τις ατασθαλίες των προηγούμενων. Και τελικά η κατάσταση όλο και χειροτέρευε. Το Αφγανιστάν πλέον έχει ισοπεδωθεί, σχεδόν όλο.

Τα γυρίσματα έγιναν στην πόλη Μπαμιάμ. Στην πόλη αυτή δεν έχουν καν τηλεόραση οπότε δεν καταλαβαίνουν καθόλου τι σημαίνει να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό το κουτί. Πιστεύω ότι το πραγματικό σχολείο των παιδιών είναι να παρατηρούν τις συμπεριφορές των μεγάλων. Για παράδειγμα, πριν μερικά χρόνια σε αυτή την πόλη έγινε μια φρικτή σφαγή όπου πολλοί άντρες και αγόρια αποκεφαλίστηκαν μπροστά στα μάτια των γυναικών. Αντίθετα με τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Αμερική που βλέπουν τη βία στο Χόλιγουντ, τα παιδιά στο Αφγανιστάν τη βιώνουν.

Όταν όμως αυτά τα παιδιά θα ενηλικιωθούν, πώς θα μάθουν να συνυπάρχουν αλλά και να διαχειρίζονται το μέλλον της χώρας τους. Ακόμα και τα παιχνίδια των παιδιών, έχουν πλέον πολεμικό ύφος.

Το φιλμ δεν έχει ήρωες. Ακόμα και το κοριτσάκι που πρωταγωνιστεί δεν τη θεωρώ ήρωα γιατί δεν καταφέρνει να πετύχει το σκοπό της. Δεν έχει επιλογές. Σε κάθε σχολείο που πηγαίνει, ζητάει να της πουν ένα αστείο αλλά κανείς δεν της λέει. Παρόλα αυτά μαθαίνει πάρα πολλά άλλα πράματα στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.

Παρόλο που η ταινία δεν γυρίστηκε στο Ιράν, συνδυάζει αυτά που έχω να πω σχετικά με αυτές τις δύο τόσο όμοιες χώρες: το Ιράν και το Αφγανιστάν. Και οι δύο κοινωνίες έχουν παρόμοια κοινωνικοπολιτικά προβλήματα. Έχω γράψει πολλές ιστορίες που εκτυλίσσονται στο Ιράν αλλά δυστυχώς δεν έχω άδεια να γυρίσω ταινία στην χώρα μου. Ίσως μια μέρα στο μέλλον να τα καταφέρω.

ΠΗΓΗ

Το καναρινί ποδήλατο

     Μια ταινία που αναδεικνύει τη σημαντικότητα της σχέσης εκπαιδευτικού και μαθητή, το διορθωτικό ρόλο που μπορεί να έχει το σχολείο, απέναντι στην οικογένεια και την κοινότητα.

 Ένας εκπαιδευτικός που μπορεί να εμπνεύσει και να εμπνευστεί από τους μαθητές του, μπορεί και να τους βοηθήσει να αναπτύξουν την αυτοεκτίμηση τους, το αίσθημα ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Κανένας δεν είναι καταδικασμένος αν κάποιος πιστέψει σε αυτόν, και αυτός πιστέψει στον εαυτό του.

Η ταινία βοηθά να κατανοήσουμε τι χρειάζονται τελικά τα παιδιά του "τελευταίου θρανίου" και τι θέλουν να μας πουν, με την σιωπή τους και την απομόνωσή τους.

Ο παιδαγωγικός ρόλος του εκπαιδευτικού θα πρέπει να είναι πάνω, πολλές φορές, από τον εκπαιδευτικό ρόλο, και το σχολικό σύστημα θα πρέπει να ενισχύσει τις δεξιότητες και τις ικανότητες του παιδιού να το βοηθήσει να πιστέψει στον εαυτό του και να πατήσει γερά στα πόδια του.

¨Ένας νέος  και άπειρος  δάσκαλος ο Άρης Σιούτης, αναλαμβάνει την έκτη τάξη ενός δημοτικού σχολείου στην Αθήνα.  Από τις πρώτες κιόλας μέρες  την προσοχή του τραβάει ένας πολύ αδύναμος  μαθητής, ο Λευτέρης. 

Σιγά-σιγά, ο δάσκαλος ανακαλύπτει ότι ο Λευτέρης είναι πολύ ευαίσθητο παιδί, με ιδιαίτερες ικανότητες και έχει μάλιστα συναρμολογήσει μόνος το ποδήλατό του.

Παρά την αντίθετη γνώμη του διευθυντή του σχολείου, αλλά και τις αντιρρήσεις του ευρύτερου περιβάλλοντος, αποφασίζει να τον βοηθήσει.

Αρχίζει να του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα, του μαθαίνει τις αριθμητικές πράξεις και ανάγνωση, και τον ορίζει ταμία στην έκθεση σχολικού βιβλίου. Μια μέρα που ο Άρης είναι άρρωστος και απουσιάζει από την τάξη, επιστρέφει ο παλιός δάσκαλος κι ο Λευτέρης ξαναγίνεται ο περίγελος των συμμαθητών του.

Απελπισμένος εγκαταλείπει το σπίτι του και ξεκινάει για τον Πλαταμώνα, για να συναντήσει τον παππού του. Στην παραλία τον βρίσκει ο Άρης που προσπαθεί να τον κάνει να ανακτήσει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση.

ΠΗΓΗ

''ΤΙ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ''

           Ο Χάρης είναι ένας έφηβος, μέτριος μαθητής, διαφορετικός από τους συμμαθητές του κλεισμένος στον εαυτό του αλλά με ταλέντο στη ζωγραφική. Οι γονείς και το σχολείο τον πιέζουν και τον απορρίπτουν κάνοντας τα πάντα... για να σβήσουν τις ζωγραφιές του Χάρη…

Το 1ο ΓΕΛ Κερατσινίου με την ταινία "Τι Τους Νοιάζει" απέσπασε δύο βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Ολυμπίας ''Camera Zizanio'' 2015, για παιδιά και νέους. 

- Πρώτο βραβείο Camera Zizanio 2015, 17-20 ετών

- Ειδικό βραβείο ''Συνήγορος του Παιδιού''

ΠΗΓΗ

Φωτόδεντρο: ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

Κάνοντας ΚΛΙΚ πάνω στην εικόνα μπαίνεις στο Φωτόδεντρο ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ



Διαλέγοντας κάτω αριστερά στις θεματικές περιοχές τα Θρησκευτικά, μπορείτε να δείτε εργασίες εκπαιδευτικών θεολόγων που μπορούν να αξιοποιηθούν εντός και εκτός της σχολικής τάξης.
πχ.

Ισλάμ (Α΄) ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗΘρησκευτικά > Μη Χριστιανικά Θρησκεύματα ΣΥΛΛΟΓΗλύκειο ΤΥΠΟΣ ΚΑΛΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣαξιοποίηση ψηφιακού περιεχομένου στη σχολική τάξη, αξιοποίηση ψηφιακού περιεχομένου σε δραστηριότητες εκτός τάξης

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής.

Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω:

Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»….

Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθημα των Θρησκευτικών και άλλοι συγχέουν (σκόπιμα ή αθέλητα) την αυτονόητη (και λησμονημένη…) κατήχηση της Εκκλησίας με το μάθημα των Θρησκευτικών. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ενώ πρόσφατα δόθηκε η ευκαιρία για απασχόληση θεολόγων (μέσω ΟΑΕΔ) για το κατηχητικό έργο της Εκκλησίας, ελάχιστες μητροπόλεις ανταποκρίθηκαν. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι συχνά είναι πιο ευχάριστες και δημιουργικές οι παρεμβάσεις τους σε σχέση με αυτές της πρώτης κατηγορίας. Πάντα βέβαια υπάρχουν εξαιρέσεις….

Γ) Η βουλευτής κυρία Μαρία Ρεπούση, ο νομικός Γιάννης Δικηγόρογλου, οblogger Nick666, ο αρτοποιός της γειτονιάς που έχει απωθημένα επειδή συνέπεσε να είναι μαθητής του εξατάξιου Γυμνασίου την εποχή της επταετίας, η δεσποινίς Ασπασία ετών 72 με κότσο αλφαδιά, η θεία μου η Μαριγώ που με κατσαδιάζει που επιτρέπω στα κορίτσια να πηγαίνουν στην Εκκλησία με παντελόνι. Ο καθένας με την ιδεολογία του που θέλει να την επιβάλει ως μεσσιανική αποκάλυψη. Το σημείο όπου πραγματικά συναντιέται ο στενόμυαλος θρήσκος με τον φανατικά άθρησκο.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι παραπάνω δεν δικαιούνται ή δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στο ερώτημα «τι μάθημα Θρησκευτικών θέλουμε». Αντιθέτως, πιστεύω ότι από όλες τις απόψεις κάτι καλό μπορεί να βγει. Το μονοπώλιο, η απολυτοποίηση και η μονοφωνία είναι το πρόβλημα. Και σε αυτό φταίμε όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι με το μάθημα. Και εννοώ κυρίως τους θεολόγους καθηγητές Γυμνασίων και Λυκείων, τους σχολικούς μας συμβούλους και τους μαθητές μας. Οφείλουμε να μιλάμε, να γράφουμε, να προβληματιζόμαστε και να παρεμβαίνουμε περισσότερο. Για να αποτυπώνουμε και να μοιραζόμαστε τις καθημερινές και ζωντανές εμπειρίες μας. Για να γνωριζόμαστε καλύτερα. Για να βοηθούμε ο ένας τον άλλο. Για να ξεπερνάμε πιο εύκολα τα προβλήματα. Για το καλό του μαθήματός μας. Πέρα από ακαδημαϊσμούς, πέρα από ιδεολογικά στερεότυπα, πέρα από το μικρόκοσμό μας.

Ως πιθανό έναυσμα για προβληματισμό και διάλογο, ακολουθούν τα αποτελέσματα ενός ερωτηματολογίου που έδωσα στους δικούς μου μαθητές (Α΄ και Β΄ Λυκείου) στα μέσα του Νοεμβρίου 2013. Η συμπλήρωσή του ήταν ανώνυμη και εθελοντική. 
Για τα αποτελέσματα, πατήστε εδώ.

Αναδημοσίευση: http://theologosnaf.blogspot.gr/

Είμαστε εκεί: Ένα σύντομο βίντεο για την σημασία του εκπαιδευτικού λειτουργήματος

Η καθημερινότητα του εκπαιδευτικού και η μέγιστη σημασία του λειτουργήματος του, στον αντίποδα της αντιεκπαιδευτικής μονότροπης δημοσιογραφίας και του κοινωνικού αυτοματισμού που συνεχώς η τελευταία αναπαράγει, σε ένα σύντομο βίντεο:

ΠΗΓΗ: http://vardavas.blogspot.gr/2013/09/blog-post_15.html

Η εκπαίδευση το πιο ισχυρό όπλο.....

Ηοw to Change the World!

Education is the most powerful weapon which you can use to change the world.

                                                  Nelson Mandela

Ethiopia

Afghanistan



The mind is not a vessel to be filled, but a fire to be kindled. 

                                                                  Plutarch   

Burma

There is divine beauty in learning …

                                Elie Wiesel

Sri Lanka

Omo Valley, Ethiopia

All I have learned, I learned from books.
                             Abraham Lincoln

Tanzania

Learning is not attained by chance;it must be sought for withardor and attended to with diligence.

                                 Abigail Adams

Kashmir

We think of the effective teachers we have had over the years 

with a sense of recognition, but those who have touched our

 humanity 

we remember with a deep sense of gratitude.

                                                         unknown

France

 The secret in education lies in respecting the student.

                                      Ralph Waldo Emerson 

 Mali

Afghanistan

Kandze, Tibet

Only the educated are free.

                    Epictetus

Lebanon

Teaching might even be the greatest of the arts since the

medium is the human mind and spirit.

                                               John Steinbeck

Sri Lanka

Fiji

Abu Dhabi, United Arab Emirates

My real education, the superstructure, the details, the true 

architecture, 

I got out of the library. For an impoverished child whose

family could 

not afford to buy books, the library was the open door to

wonder and

achievement, and I can never be sufficiently grateful that I 

had the wit to 

charge through that door and make the most of it

                                             Isaac Asimov

Bamiyan, Afghanistan

Baluchistan, Pakistan

I believe in libraries because most students don’t have any 

money. 

When I graduated from high school, it was during the 

Depression and we had no money. 

I couldn’t go to college, so I went to the library three days a

 week for 10 years.

                                                     Ray Bradbury

India

The love of learning, the sequestered nooks,

And all the sweet serenity of books.

                         Henry Wadsworth Longfellow

Burma

Ladakh, India

Afghanistan

Bosnia

http://stevemccurry.wordpress.com
Αναδημοσίευση: http://doxaskenteridou.blogspot.gr/

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει (MG. 57327)

Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. 

Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του.

 Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).

Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ).

 Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος.

 Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). 

Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ).

 Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες.

 «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).

Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου.

 Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας.

 Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. 

Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

 Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.

Πηγή: Ανδρέας Αργυρόπουλος, Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών, Αθήνα, 2009

http://theologosgr.blogspot.gr/

http://albanaki.blogspot.gr/