• Λκ. 6,
31: Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να
συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς.
• Κολ. 3,
11: Σ’ αυτή τη νέα κατάσταση δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι,
περιτμημένοι κι απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι. του Χριστού
είναι όλα και ο Χριστός τα διέπει όλα.
• Γαλ. 3,
28: Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και
ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα. Όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού
Χριστό.
• Γαλ. 5,
13: Ο Θεός, λοιπόν, αδερφοί μου, σας κάλεσε για να ζήσετε ελεύθεροι.Μόνο να μη γίνει η ελευθερία αφορμή για
αμαρτωλή διαγωγή, αλλά με αγάπη να υπηρετείτε ο ένας τον άλλο.
• Β΄ Τιμ.
2, 22: Να αγωνίζεσαι για τη δικαιοσύνη, την πίστη, την αγάπη, την ειρήνη, μαζί
μ’ εκείνους που ομολογούν με καθαρή καρδιά ότι ανήκουν στον Κύριο.
• Ιακ. 1,
46: Ακούστε με τώρα κι εσείς οι πλούσιοι.[...]. Ακούτε! Κραυγάζει ο μισθός των
εργατών που θέρισαν τα χωράφια σας κι εσείς τους τον στερήσατε∙ και οι κραυγές
των θεριστών έφτασαν ως στ’ αυτιά του
παντοδύναμου Κυρίου. Ζήσατε πάνω στη γη με απολαύσεις και σπατάλες. [...]
Καταδικάσατε και φονεύσατε τον αθώο∙ δε σας πρόβαλε αντίσταση καμιά.
Το τραγούδι “Know Your Rights” (1982)
των The Clash
είναι μια έντονα πολιτική
και ειρωνική καταγγελία της υποκρισίας με την οποία τα κράτη
και οι θεσμοί επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Παρουσιάζεται σαν «μάθημα
δικαιωμάτων», αλλά στην πραγματικότητα αποδομεί το πόσο κενά ή ανύπαρκτα είναι αυτά
στην καθημερινή ζωή των πολιτών.
Το "Know Your Rights" των The Clash , ένας ύμνος για τα δικαιώματα των φτωχών
και των καταπιεσμένων, με την εμβληματική εισαγωγή "This is a public
service announcement... with guitars!" να δηλώνει "Αυτή είναι μια
ανακοίνωση δημόσιας υπηρεσίας... με κιθάρες!" και να απαριθμεί τα τρία
βασικά "δικαιώματα: Δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα σε αξιοπρεπές επίπεδο
διαβίωσης και δικαίωμα Ελευθερία έκφρασης.
Ένα ηχηρό μήνυμα για την ανάγκη να γνωρίζει κανείς τα δικαιώματα του,
ειδικά οι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, όπως παρουσιάζεται από τον
"κακό" υπάλληλο που μιλά στο τραγούδι.
Η διδασκαλία
του μαθήματος «Η Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων» στηρίζεται στη χριστιανική θεώρηση του ανθρώπου ως
εικόνας του Θεού, γεγονός που θεμελιώνει την αξία και την αξιοπρέπειά του.
Η Καινή Διαθήκη αναγνωρίζει την ισότητα όλων
των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, φυλή ή κοινωνική θέση, προβάλλοντας τη
δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αγάπη ως θεμελιώδεις αρχές.
Ο Χριστιανισμός συνέβαλε καθοριστικά στη
διαμόρφωση της ιδέας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εμπνέοντας τον σύγχρονο
πολιτισμό να αναγνωρίσει την ελευθερία, την ισότητα και την ανθρώπινη
αξιοπρέπεια ως αναφαίρετα αγαθά.
Ωστόσο, η χριστιανική θεολογία επισημαίνει ότι
χωρίς τη θεολογική βάση –την αναφορά του ανθρώπου στον Θεό– τα δικαιώματα αυτά
κινδυνεύουν να απολέσουν το βαθύτερο νόημά τους και να γίνουν απλώς ατομικές
απαιτήσεις.
Ο νεωτερικός ατομοκεντρικός ανθρωπισμός,
αποσυνδέοντας τον άνθρωπο από τον Θεό, οδηγεί σε αποξένωση και διαστρέβλωση της
έννοιας των δικαιωμάτων, μετατρέποντάς τα σε μέσα εγωισμού και κοινωνικού
διχασμού.
Για την
Ορθόδοξη παράδοση, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι απλώς
νομική υποχρέωση, αλλά πράξη αγάπης, δικαιοσύνης και σεβασμού προς τον
συνάνθρωπο, έκφραση της κοινωνίας εν Χριστώ.
25 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.
Η βία κατά των γυναικών παραμένει ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα βασίζεται και διαιωνίζει τις ανισότητες των φύλων.
Σε ένα οκταώροφο κτίριο της Ρώμης
άπλωσε την μνημειωδών διαστάσεων τοιχογραφία του ο γνωστός καλλιτέχνης Blu. Το
έργο του ονομάζεται «Capita» και στόχος του είναι να εικονοποιήσει τις
ανισότητες που γεννά ο άκρατος καπιταλισμός και οι επιπτώσεις του στους απλούς
ανθρώπους.
Η τοιχογραφία, που θυμίζει λούνα παρκ με τσουλήθρες, απεικονίζει τη σύγχρονη
καπιταλιστική κοινωνία μέσα από δύο όψεις:
Από τη μια πλευρά, μια τσουλήθρα οδηγεί τους
πλούσιους σε μια πολυτελή πισίνα απολαύσεων με υπηρέτες και, δίπλα, ένα χρυσό
γλυπτό και ένα στρωμένο τραπέζι πάνω σε γκαζόν να τους περιμένει για φαγητό. Από την άλλη, πολλοί σωλήνες αποβάλλουν τους
κοινούς θνητούς σε μια δεξαμενή με βρώμικα νερά που μοιάζει με βόθρο από τον
οποίο, αν και παλεύουν, δεν μπορούν να βγουν, καθώς φύλακες με γκλοπς και
τσουγκράνες τους εμποδίζουν με βία.
Αντί άλλου σχολίου στο αλληγορικό
έργο του Blu, θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτό που με συνέπεια διδάσκει η
Ιστορία: Όταν η δεξαμενή των απλών ανθρώπων ξεχειλίσει από την οργή, κανένας
φύλακας δεν μπορεί να τους εμποδίσει να βγουν από τον "βόθρο" της
φτώχειας και της αδικίας.
Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος! Μην παρατάς την μάχη.. Παπά μην μου λες πως ο ουρανός βρίσκεται κάτω από την γη.. Ξέρω ότι δεν ξέρεις τι αξίζει στ’ αλήθεια η ζωή.. Δεν είναι χρυσός ό,τι λάμπει Η μισή ιστορία δεν έχει ειπωθεί: Λοιπόν τώρα βλέπεις το Φως: Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου..
Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος! Μην παρατάς την μάχη.. Οι περισσότεροι σκέφτονται Πως ο Μεγαλοδύναμος Θεός θα έρθει από τους ουρανούς Να εξαφανίσει το κακό και να τους κάνει όλους χαρούμενους Αλλά αν ξέρεις τι αξίζει η ζωή θα φροντίζεις να βρεις και την επίγεια ευτυχία.. Λοιπόν τώρα βλέπεις το Φως: Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου..
Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος! Μην παρατάς την μάχη.. Κουραστήκαμε από αυτό το παιχνίδι των –ισμών σας: Να πεθαίνεις και να πηγαίνεις στον ουρανό, στο όνομα του Ιησού, Κύριε.. Θα Γνωρίσουμε (τον Κύριο) όταν θα καταλάβουμε πως ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας ζωντανός άνθρωπος.. Μπορείς να κοροϊδέψεις τους ανθρώπους κάποιες φορές Αλλά όχι κάθε φορά.. Λοιπόν τώρα βλέπεις το Φως.. Τι θα κάνεις..; Θα σταθώ όρθιος για τα δικαιώματά μου..
Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος για τα δικαιώματά σου.. Σήκω! Στάσου όρθιος! Μην παρατάς την μάχη.. πηγή
Ακούστε το τραγούδι «Του Κόσμου Οι Λαοί» από το συγκρότημα «Κοινοί Θνητοί», με ωραία, πρωτότυπη μουσική και κυρίως στίχους που τσακίζουν κόκαλα. Όσο κι αν δεν συμφωνεί κανείς με όλα, ξεσκεπάζει πλήθος «άβολες αλήθειες» που θα έπρεπε να μας κάνουν να ανησυχήσουμε, να ξυπνήσουμε, να προβληματιστούμε, να συζητήσουμε και να ενεργοποιηθούμε.
Ζ.Ι.
Στίχοι:
«Κάποιες χώρες έχουν άφθονους πόρους
Ενώ άλλοι δεν έχουν τίποτα
Ποια είναι η μοίρα τους;
Να πεθάνουν από την πείνα;
Να υπάρχει για πάντα φτώχεια;
Ποιος είναι τότε ο σκοπός του πολιτισμού;
Γιατί τότε υπάρχει η ανθρώπινη συνείδηση;
Ποιος είναι τότε ο σκοπός του ΟΗΕ;» (Φιντέλ Κάστρο)
Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω
και το κινητό στη θήκη που στο χέρι μου κρατάω
έχει κόπο και ιδρώτα το πουκάμισο το Armani
και κουβάλημα οι σπόροι στου καφέ μου το χαρμάνι
Έχει πόνο και φοβέρες κάθε κουταλιά Nutella
και το δέρμα που χρειάστηκε στις μπάλας μου την γκέλα
έχει δάκρυα ο κάθε κόμπος που έχω στο χαλί μου
και το τζόκεϊ που με μαγκιά φοράει η κεφαλή μου
Γιατί όλα όσα είπα της ζωής μου προϊόντα
μου τα αφήσαν οι δικοί μου ή τα αγόρασα από σπόντα
τα δουλέψανε παιδιά που είναι γεννημένα δούλοι
μεροφάι μεροδούλι, και εμείς παίζουμε κρυφτούλι
Τυνησία και Σουδάν Μαλαισία Πακιστάν
και δεκάδες χώρες που τα πιτσιρίκια δεν θα φαν
για να έχω εγώ μπουφάν με υπογραφή της Nike
μπας και δώσει ο Θεός να μου κάνουν κανένα like
Όταν έβγαινα να παίξω στην αλάνα με την μπάλα
κάποιες οικογένειες δεν είχαν να πάρουν γάλα
Όταν άφηνα χαρταετό στον ουρανό να ανέβει
κάποιοι άφηναν το παιδί τους μοναχό να ζητιανεύει
Όταν μου έλεγε η γιαγιά μου κάθε βράδυ παραμύθια
σκότωναν αθώες ψυχές άλλωστε έτσι από συνήθεια
όταν μου έφερνε η νονά μου την λαμπάδα και παιχνίδια
συνομήλικοι μου ψαχναν την τροφή τους στα σκουπίδια
Όταν έβλεπα μικρός το χοντρό και τον λίχνο
βάζουν σκλάβους να δουλεύουν στα ορυχεία του Κονγκό
όταν οι γονείς μου με είχαν, αγκαλιές και χάδια
χαρτομάντηλα πουλούσα και λουλούδια στα φανάρια
Ό,τι φόρεσα ως τώρα Nike, Puma και Sportex
τα έχουν φτιάξει δια της βίας στην Ασία στο Μπαγκλαντές
όσα λόγια και να πω, όσους στίχους και να γράψω,
στράφι θα πάνε αν τον κόσμο δεν αλλάξω
Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί
αντί για λάδι καίνε, ανθρώπου αίμα
μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει και η στιγμή
που ο δούλος θα είναι αυτός που βάζει στέμμα
Όταν έπαιζα μικρός με το πρώτο το Nintendo
στην Ινδία οι ανήλικοι κουβάλαγαν τσιμέντο
όταν έφτιαχνα το δέντρο με φωτάκια και στολίδια
τα παιδιά στην Βραζιλία ψάχναν μέσα στα σκουπίδια
Όταν έκανα ποδήλατο στο δρόμο τα απογεύματα
συνομήλικους στην Κίνα τους σκότωναν για μοσχεύματα
κοκκίνιζα σαν κοίταζα της τάξης τα κορίτσια
ενώ στην Ινδονησία τα πουλούσανε για βίτσια
Όταν έβλεπα τον Αλαντίν στην Disney με το τζίνι
τα αδέλφια μου γαζώνανε κάτω στην Παλαιστίνη
μα σε ευχαριστώ Θεέ, που έχω και έναν ΟΗΕ
και να ενδιαφερθώ για αυτά δεν χρειάστηκε ποτέ
Να είναι καλά και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες
της θρησκείας το αδελφάτο, όλες τις παιδεραστίες
μα όμως πάνω από όλα τα άλλα, στου μεγάλου μας τη σάλα
δεν θα είχες την κουτάλα, αν δεν ήσουν καπιτάλα
Και το σύστημα ρολόι που ρυθμίστηκε να τρώει
την εργατική την τάξη που όλα αυτή τα έχει παράξει
μα άντε να το καταλάβει και μετά ποιος θα προλάβει
από το κύμα να γλυτώσει και πανί να ανασηκώσει
Στο σχολείο ως αριστούχος να κρατάω την σημαία
ήμουν από άλλη χώρα και δεν με έκανες παρέα
με έχεις σκοτώσει στο Ιράκ, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη
εγώ αγέννητο μωρό και δεν είχα καν ευθύνη
Μου είχες βγάλει τα όργανά μου,
μπας και πάρεις τα λεφτά σου
για να ζήσουν παραπάνω λίγο τα αφεντικά σου
με είχες σκλάβο στο παζάρι και με πούλαγες φαντάσου
θα γυρίσει ο τροχός και θα ‘ρθει και η σειρά σου
μέσα σ’ αυτήν την μηχανή αν ενωθούμε όλοι μαζί
και χαράξουμε αντίθετη πορεία στο γρανάζι
ένα θα γίνω εγώ και εσύ και θα έρθει εκείνη η στιγμή
όπου αλλάζουν οι καιροί και σίγουρα θα τους πειράζει
Αρκεί σε αυτή την μηχανή, όλου του κόσμου οι λαοί
να σταματήσουμε για πάρτι τους να χύνουμε αίμα
θα έρθει εκείνη η στιγμή που η φωνή μας θα ακουστεί
και ο δούλος μόνος νικητής στη κεφαλή θα βάζει στέμμα.
Μη κερδοσκοπική ταινία μικρού μήκους, η οποία δημιουργήθηκε για εκπαιδευτικούς σκοπούς στο πλαίσιο του μαθήματος «Μεθοδολογία δημιουργίας ηλεκτρονικού εκπαιδευτικού υλικού για την σχολική δια ζώσης και εξ αποστάσεως εκπαίδευση» του ΠΜΣ «Επιστήμες της Αγωγής - Εκπαίδευση με χρήση Νέων τεχνολογιών»
Διδάσκων: Αλιβίζος (Λοΐζος) Σοφός / Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
ΟΜΑΔΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
Ινδοπούλου Νικολέτα
Κούκος Βασίλειος
Παπαμακαρίου Φωτεινή
Παπουτσή Αλεξάνδρα
Χατζής Αθανάσιος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - ΛΗΨΗ - ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
Χατζής Αθανάσιος
ΈΠΑΙΞΑΝ
Σάββας Αγγελινιός
Ινδοπούλου Νικολέτα
Γιώργος Καφετζής
Γιάννης Αγγελινιός
Γιάννης - Χριστοφορος Αγγελινιός
ΜΟΥΣΙΚΗ
Τίτλος τραγουδιού: Απόκληρος
Έρμηνεία: Χάρις Αλεξίου
Μουσική: Ανδριάνα Μπάμπαλη
Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Δίσκος: Τα Όνειρα Γίνονται Πάλι
Πηγαίνει με τη λύπη
αυτή η ποινή του ανήκει
να τρέχει και να τρέχει
στης πόλης τα στενά
με τον φόβο για ματιά
την ανάγκη για καρδιά
κι όλο απόκληρος γυρίζει
ζωή χωρίς χαρτιά
Στις πόλεις του ονείρου
ήρθε να βρει δουλειά
κι αφήνει τη ζωή
στην απέναντι στεριά
Μια γραμμή είναι μαβιά
πάνω στη θάλασσα
ζωή λαθρεπιβάτης
στου κόσμου τα βαθιά
Στις πατρίδες είναι ξένος
και στα ξένα είναι ξένος
ένας χάρτης ανοιγμένος
στην καινούργια ξενιτιά
Πηγαίνει με τη λύπη
αυτή η ποινή τού ανήκει
να μένει και να μένει
σε μια κουβέρτα γη
σπίτι του είναι μια πληγή
μες στης πόλης το κορμί
κι όλο απόκληρος γυρίζει
του νόμου είναι η ρωγμή."
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ
Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (Π.Τ.Δ.Ε.)
ΠΜΣ «Επιστήμες της Αγωγής - Εκπαίδευση με χρήση Νέων τεχνολογιών»
ΡΟΔΟΣ 2018
2. Παιδική εργασία: Ένα σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα
«Μερικά
παιδιά υποχρεώνονται να δουλεύουν,
γιατί
ολόκληρη η κοινωνία συνεχίζει να παίζει».
• [...] Σχεδόν
κάθε φορά που ένα παιδί βρίσκεται στο δρόμο και επαιτεί, η μητέρα του βρίσκεται
και αυτή στο δρόμο.
• [...] Η παιδική
εργασία είναι η ζοφερή απόδειξη της ύπαρξης άλλων προβλημάτων όπως η φτώχεια, η
αυξημένη ανεργία, η αποτυχία της σχολικής κοινότητας να κρατήσει τα παιδιά αυτά
κοντά, ο θεσμικός και κοινωνικός αποκλεισμός που υφίστανται οι συγκεκριμένες κοινωνικές
ομάδες κ.ά.
• [...] Η κριτική
και η απόρριψη δεν είναι λύση. Είμαστε εδώ για να δούμε πίσω από το πρόβλημα, να
κατανοήσουμε τα αδιέξοδα των ανθρώπων αυτών, με τη στάση μας να τους αποδεχτούμε
και με γνήσιο ενδιαφέρον να τους βοηθήσουμε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα εκείνα,
που όλοι οι υπόλοιποι απολαμβάνουμε απερίσπαστοι.
Ενημερωτικό υλικό του προγράμματος "Παιδιά Διπλανής
Πόρτας" της Μ.Κ.Ο. PRAKSIS (απόσπασμα)
10 πολύ σημαντικές γονεϊκές συμβουλές από τον Γιάνους Κόρτσακ.
ΟJanusz Korczakγεννήθηκε το 1878 ή 1879 στη Βαρσοβία
και πέθανε στις 5 Αυγούστου 1942 στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα.
Ο Κόρτσακ ήταν καινοτόμος και πρωτοποριακός
παιδαγωγός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας κειμένων για τη θεωρία και την
πρακτική της εκπαίδευσης.
Θεωρείται πρόδρομος στην υπεράσπιση και την
προώθηση θεμάτων που αφορούν τα δικαιώματα και την πλήρη ισότητα των
παιδιών.
Ως διευθυντής ορφανοτροφείου δημιούργησε, μεταξύ
άλλων, δικαστήριο μεταξύ των παιδιών για την επίλυση δικών τους συναδελφικών
υποθέσεων.
Εκεί εξέταζαν θέματα που υπέβαλαν τα ίδια.
Σε αυτό το δικαστήριο επίσης, τα παιδιά είχαν τη
δυνατότητα να προσφεύγουν κατά των εκπαιδευτών τους.
Εξέχων
εκπαιδευτικός από την Πολωνία, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, γιατρός και
κοινωνικός ακτιβιστής. Ο Janusz Korczak ήταν ένας πραγματικά εξαιρετικός
άνθρωπος, ένας ήρωας που αρνήθηκε 3 φορές να σώσει την ζωή του για χάρη των
άλλων.
Πριν
εισβάλουν οι Ναζί στην Πολωνία, ο Janusz Korczak σχεδίαζε να μετακομίσει την
Παλαιστίνη. Εκείνη την εποχή εργαζόταν ως διευθυντής ενός ορφανοτροφείου και
δεν μπορούσε να αφήσει μόνα τους τα παιδιά που βρίσκονταν υπό την προστασία του
στην Βαρσοβία. Τελικά, αποφάσισε να μείνει μαζί με τα παιδιά και να
αντιμετωπίσουν μαζί την δύσκολη κατάσταση που ερχόταν.
Το 1942, όταν οι Ναζί άρχισαν να δολοφονούν
Εβραίους που ζούσαν στα γκέτο της Βαρσοβίας, είχε μια δεύτερη ευκαιρία να σώσει
την ζωή του. Αλλά όταν του δόθηκε η ευκαιρία να φύγει, αρνήθηκε να την πάρει.
Η ιστορία
λέει, ότι για μια ακόμη φορά αρνήθηκε να αφήσει ορφανά του, όταν όλα κινδύνευαν
να μπουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας από τους αξιωματικούς των SS
αναγνώρισε τον συγγραφέα και τον ρώτησε:
– “Εσύ είσαι αυτός που έγραψε το “Βασιλιάς Ματ
Α’”; Το διάβασα, όταν ήμουν παιδί. Μπράβο. Μπορείτε να φύγετε.”
– “Τι θα
γίνει με τα παιδιά;”
– “Τα παιδιά θα μείνουν εδώ, αλλά εσείς
μπορείτε να φύγετε τώρα.”
– “Κάνετε λάθος δεν μπορώ απλά να φύγω. Δεν
είναι όλοι οι άντρες κακοί άνθρωποι.”
Κανένας
από τους μάρτυρες αυτής της συζήτησης δεν είναι εν ζωή σήμερα. Ούτε εκείνοι που
άκουσαν τις ιστορίες του Korczak στην διαδρομή για την Τρεμπλίνκα, ένα από τα
πιο τρομακτικά στρατόπεδα των Ναζί.
Είναι
αδύνατον να αμφιβάλει κανείς για την εγκυρότητα αυτών των ιστοριών του Janusz
Korczak. Κάθε μικρό επεισόδιο της ζωής του αποκαλύπτει, ότι ήταν ένας σπουδαίος
άνθρωπος που θα είχε ενεργήσει ακριβώς όπως δείχνουν οι ιστορίες.
Ήταν ένας
δυνατός άνθρωπος και ένας καταπληκτικός δάσκαλος, που επέλεξε να μείνει δίπλα
στα παιδιά του, ακόμη και όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον θάλαμο αερίων.
Εκείνη την
μέρα θυσίασε την δική του ελευθερία για να μείνει μαζί με τα παιδιά του μέχρι
το τέλος. Αυτές οι μικρές οι ιστορίες είναι όσες χρειάζεται να γνωρίζετε για αυτόν
τον ευγενή άνθρωπο με την μεγάλη καρδιά.
Αλλά πέρα
από αυτό, για να ολοκληρωθεί το πορτρέτο του Janusz Korczak, δείτε παρακάτω
δέκα διορατικές σκέψεις από τα παιδαγωγικά βιβλία του, “Πως να αγαπήσετε ένα
παιδί” και “Αγαπώντας όλα τα παιδιά.”
1.Μην περιμένετε τα παιδιά σας να εκπληρώσουν
την φιλοδοξίες σας. Βοηθήστε τους να γίνουν αυτοί που πραγματικά είναι, όχι
αυτοί που θέλετε εσείς να είναι.
2.Μην
περιμένετε τα παιδιά σας να σας ανταποδώσουν ό,τι επενδύσατε για αυτά. Τους
δώσατε την ζωή, πως να σας το ανταποδώσουν αυτό; Τα παιδιά σας θα δώσουν ζωή σε
άλλα παιδιά και αυτά με την σειρά τους σε άλλα και αυτό είναι μια μη
αναστρέψιμη πράξη ευγνωμοσύνης.
3. Ποτέ μην ξεσπάτε τα νεύρα σας στο παιδί σας
για να αποφύγετε την απογοήτευση αργότερα. Ό, τι σπέρνεις, θερίζεις.
4.Μην
υποτιμάτε τα προβλήματα του παιδιού σας. Τα πάντα στην ζωή δίνονται με βάση
αυτά που μπορούμε να αντέξουμε. Να θυμάστε, ότι η ζωή ενός παιδιού είναι εξίσου
δύσκολη με την δική σας, αφού δεν έχει καθόλου εμπειρία.
5.Ποτέ
μην μειώνετε το παιδί σας!
6.Οι
πιο σημαντικές συγκρούσεις στην ζωή μας είναι οι συγκρούσεις με τα παιδιά μας.
Να τους δίνετε περισσότερη προσοχή, καθώς ποτέ δεν ξέρουμε με ποιον θα
συγκρουστεί αυτό το παιδί.
7.Μην
είστε σκληροί με τον εαυτό σας, αν δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για το παιδί
σας. Απλά να θυμάστε, ότι ποτέ δεν έχετε κάνει αρκετά, αν δεν έχετε κάνει ό,τι
περνάει από το χέρι σας.
8. Μάθετε να αγαπάτε το παιδί κάποιου άλλου. Ποτέ
μην φέρεστε στο παιδί κάποιου άλλου, όπως δεν θέλετε να συμπεριφέρονται στο
παιδί σας.
9.Ένα
παιδί δεν είναι ένας τύραννος που καταλαμβάνει την ζωή σας. Δεν είναι απλά το
αίμα σας. Είναι ένα πολύτιμο Κύπελλο της Ζωής που σας δόθηκε για να ανάψετε την
δημιουργική φλόγα του. Είναι μια δήλωση αγάπης που μοιράζεται ανάμεσα σε δυο
άτομα και από την στιγμή της γέννησής του δεν πρόκειται απλά για την ανατροφή
ενός παιδιού, αλλά για μια ζωντανή ψυχή.
10. Να αγαπάτε το παιδί σας άσχετα από το ποιος
είναι ή τι κάνει, ακόμα και αν δεν είναι πετυχημένοι ως ενήλικες. Να χαίρεστε,
όταν επικοινωνείτε μαζί τους, γιατί τα παιδιά είναι η γιορτή της ζωής και είναι
πάντα μαζί σας. πηγή
Οι παράλληλες ζωές ενός καλομαθημένου πλουσιοκόριτσου και ενός άστεγου κοριτσιού, που συνδέονται μέσω μιας κούκλας.
Οι παράλληλες ιστορίες της έκθετης κινεζούλας, θύμα εκμεταλλευτών ενηλίκων, σε στυλ «Όλιβερ Τουιστ» και της πλούσιας συνομήλικης της, που βιώνει τα ξεσπάσματα και το μίσος της αποτυχημένης σχέσης των γονιών της, περιγράφουν ανάγλυφα μια κοινωνία, που για να επιβιώσει κανείς πρέπει να παραιτηθεί από οτιδήποτε καλό μέσα του. Μόνη αναλαμπή η αγάπη. Η άδολη, χωρίς υστεροβουλία αγάπη, που κρύβεται στην προσφορά ενός λουλουδιού και το χαμόγελο, αυτό το κουτσοδόντικο παιδικό χαμογελάκι που είναι πηγή ζωής, ελπίδας και σωτηρίας. http://margkan.pblogs.gr
JONATHAN (ALL INVISIBLE CHILDREN - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του.
Ο κουρασμένος φωτορεπόρτερ, ο «περαστικός», από τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου, αυτός που καταγράφει τον ανθρώπινο πόνο, μέσα στο φακό του, αλλά που δεν κάνει τίποτα για να επουλώσει τις πληγές, που βλέπει μπροστά στα μάτια του, στα όρια της τρέλας, γυρνάει στο παρελθόν του και σε ένα οδοιπορικό μέσα από το δάσος της μνήμης του, προσπαθεί, να συμφιλιώσει το χθες με το σήμερα. Τον παιδικό αυθορμητισμό με την ενήλικη υστεροβουλία. http://margkan.pblogs.gr Η ταινία θυμίζει την παρακάτω πραγματική ιστορία:
Η συγκλονιστική ιστορία μιας φωτογραφίας - Kevin Carter
Στο νότιο Σουδάν,στο μικρό χωριό της Αγιόντ, ο φωτογράφος Kevin Carter αντικρίζει ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χωρίζουν από το σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώνεται λίγο πίσω του. Είναι γνωστό τι περιμένει πάντα ένα τέτοιο όρνιο…
Το Μάρτιο του 1993 ο Kevin Carter είχε ταξιδέψει, με το βοηθό του Joao Silva, στο νότιο Σουδάν για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης που απαθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό, ετοίμαζε ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που καθημερινά έχαναν τη ζωή τους. Όταν
“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο έδαφος”, όπως εξομολογείται ο ίδιος. “Το φωτογράφιζα, όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί. Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία του, που δημοσιεύτηκε στο επόμενο φύλλο. Όμως η φωτογραφία αυτή ήταν μια πρόκληση για την κοινή γνώμη. Πυροδότησε κραυγές διαμαρτυρίας. Γιατί δεν είχε βοηθήσει το κοριτσάκι; γιατί προτίμησε να περιμένει και να βγάλει τη φωτογραφία;
Μετά από 14 μήνες, στις 23 Μαϊου 1994, ήρθε η επιβράβευση για τη συγκεκριμένη φωτογρφία. Ο Kevin Carter ανέβηκε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia και παρέλαβε το Pulitzer Prize for Feature Photography. Δεν έμελε να το χαρεί όμως ...
Ο Kevin Carter, που γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 στο Parkmore, ένα μικρό προάστιο του Johannesburg, αρχικά, στα 23 του χρόνια, φωτογράφιζε αθλητικά γεγονότα. Λίγο αργότερα, αρχίζει να καλύπτει με επιτυχία (για το περιοδικό Star) τον ξεσηκωμό στην Αφρική. Στη συνέχεια, δουλεύοντας ως “κυνηγός” φωτογραφίας (για Reuters, Sygma Photo NY, Mail & Gaurdian), αφοσιώθηκε στην κάλυψη των διενέξεων στη Νότια Αφρική. Η φωτογραφική αποτύπωση του apartheid του έδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Τα έργα του ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και να του αποφέρουν αρκετά δημοσιογραφικά βραβεία.
Λίγο μετά τη φωτογράφιση στο νότιο Σουδάν, εμπιστεύτηκε σε φίλους ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό τροφοδοσίας. Που δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες, που θέλουν να μην αγγίζουν (για το φόβο των επιδημιών) τα θύματα οι δημοσιογράφοι. Πολλοί συνάδελφοι του τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντάς το, έγινε και ο ίδιος ένα ακόμη, σύγχρονο, όρνιο…”.
Μετά την απονομή του βραβείου Pulitzer, οι εφιάλτες του μεγάλωναν. Αρνιόταν να φάει, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”. “Οι πιο πολλοί”, έλεγε με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας.
Πολλοί τον κατηγόρησαν, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Αυτός όμως την στάση του για μη παρέμβαση, στο δίλημμα, την πλήρωσε με τη ζωή του. Στα 34 χρόνια του, στις 27 Ιουλίου 1994, δυο μήνες μετα την απονομή του βραβείου, πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές, άφησε την τελευταία του πνοή αυτοκτονώντας (με...μονοξείδιο του άνθρακα) στο πίσω μέρος του πατρικού του σπιτιού. Δίπλα του, με ένα σημείωμα, προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη. ... “Αγαπητέ Θεέ ... προσεύχομαι να προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού... πραγματικά λυπάμαι… ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς, σε σημείο που η χαρά δεν υπάρχει…”.
BLUE GYPSY (All The Invisible Children - Ελληνικοί υπότιτλοι)
Ο Emir Kusturica με το πληθωρικό του στυλ και τις τσιγγάνικες μουσικές του, στο «Blue Gupsy», περιγράφει την αποφυλάκιση του ανήλικου από το αναμορφωτήριο. Για τα «γυφτάκια», τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, η «ασφάλεια» της φυλακής με τους σκληρούς κανόνες της, υπερτερεί από την ζούγκλα της καθημερινότητας στα χέρια ενός μέθυσου, χωρίς όρια, πάτερα.
Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).
Στις φαβέλλες του Σαο Παολο δίπλα στους πολυτελείς ουρανοξύστες παίζεται το παιχνίδι των «Bilu και Joao». Η σκηνοθέτης Katia Lund παρακολουθεί μια μέρα από την ζωή των μικρών αυτών βιοπαλαιστών. Η μοναξιά τους μέσα σε ένακόσμοεχθρικό, η έλλειψηστοργής, ο μόχθος για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο και παράλληλα, η συντροφικότητα, η επιχειρηματικότητα και η αφοπλιστικήανεμελιά, με την όποιααντιμετωπίζουν την κατάσταση, κάνει τον θεατή να πάσχειμαζί τους, να χαίρεται με τα κατορθώματα τους και να λυπάται με τα βάσανα τους. http://margkan.pblogs.gr
Μία ταινία μικρού μήκους (από τις επτά μικρές ταινίες: «Όλα τα αόρατα παιδιά» (All the Invisible Children, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children -UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας).
Η ιστορία διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Νότο το 1964. Τρεις
ακτιβιστές για την υπεράσπιση της πολιτικής ισότητας και ελευθερίας
εξαφανίζονται μυστηριωδώς, και δύο πράκτορες του FBI αναλαμβάνουν να ερευνήσουν
την υπόθεση. Στόχος τους να διαπεράσουν το πέπλο της σιωπής που σκεπάζει ένα
καθεστώς ρατσιστικής καταπίεσης και βίας ώστε να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη οι
δολοφόνοι. Η έρευνά τους όμως δεν οδηγεί πουθενά μέχρι τη στιγμή που η γυναίκα
του τοπικού σερίφη αποφασίζει να εκμυστηρευτεί ορισμένες αποκαλυπτικές
πληροφορίες που ανατρέπουν τα μέχρι τότε δεδομένα…
Η ταινία "Ο Μισσισσιππής
Καίγεται" αξιοποιεί όσο γίνεται καλύτερα την παράδοση του πολιτικού θρίλερ
µε τη μορφή καταγγελίας χωρίς να ξεπέφτει σε εύκολους διδακτισμούς ή
μελοδραματικές καταστάσεις.
Ο Άλαν Πάρκερ υπηρετεί το
σενάριό του ακαδημαϊκά, δίνοντας στη σκηνοθεσία τις απαραίτητες αναπνοές και
ανεβάζοντας την ένταση κλιμακωτά, έτσι ώστε ο θεατής να παρακολουθεί με κομμένη
ανάσα την ίντριγκα. Παρουσιάζει ένα σημαντικό κεφάλαιο της Αμερικανικής Ιστορίας
με αριστοτεχνικά γλαφυρό τρόπο, καθιστώντας τον θεατή συνένοχο για όσα
συνέβαιναν ή συνεχίζουν να συμβαίνουν.
Πρωταγωνιστούν: Gene Hackman, Willem Dafoe, Frances
McDormand
Δείτε την ταινία με
ελληνικούς υπότιτλους σε δύο μέρη:
Βρισκόμαστε σε ένα χωριό της Βόρειας Τουρκίας, στις αρχές του καλοκαιριού. Η Lale και οι τέσσερις αδερφές της περπατάνε στο σπίτι από το σχολείο, παίζουν αθώα με τα αγόρια. Αυτό το παιχνίδι θα ξεσηκώσει ένα σκάνδαλο με μη προβλέψιμες συνέπειες. Το σπίτι της οικογένειας σύντομα θα μετατραπεί σε φυλακή, το σχολείο θα γίνεται πλέον στο σπίτι, ενώ γάμοι αρχίζουν να κανονίζονται για τις κόρες της οικογένειας. Οι πέντε αδερφές, με βαθιά αίσθηση της ελευθερίας, θα βρουν τρόπους να ξεφεύγουν από τους περιορισμούς και τους κανόνες που τους επιβάλλονται.
Το Mustang βραβεύτηκε στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στο Φεστιβάλ των Καννών, και απέσπασε δύο βραβεία στο Φεστιβάλ του Σαράγεβο. Παράλληλα αποτελεί μία από τις τρεις ταινίες που θα διαγωνιστούν για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ η μεγάλη έκπληξη είναι ότι αποτελεί την υποψηφιότητα της Γαλλίας (λόγω Γαλλικής παραγωγής) για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Γιάννης Πατλάκας
Με την υπέροχη μουσική του Warren Ellis
Το Mustang είναι μια ταινία για το επίμονο κυνήγι της ελευθερίας. Μέσα σε ένα συντηρητικό, πατριαρχικό περιβάλλον μεγαλώνουν πέντε νέες κοπέλες. Δεν μπορούν να βγουν μόνες τους από το σπίτι, πρέπει να ντύνονται συντηρητικά, απαγορεύεται να παρακολουθούν αγώνες ποδοσφαίρου, αφού οι γυναίκες δεν είναι δυνατό να παρακολουθούν κάτι περισσότερο από σαπουνόπερες. Και, φυσικά, δεν μπορούν να ορίσουν οι ίδιες το μέλλον τους, το ποιον θα παντρευτούν, οι γάμοι τους είναι κάτι που προκύπτει από προξενιό. Όσο διεκδικούν, όμως, περισσότερες ανάσες ελευθερίας τόσο περισσότερο εγκλωβίζονται σε ένα σπίτι, που σταδιακά θα μετατραπεί σε φρούριο, και θα ελαχιστοποιήσει κάθε δυνατότητα διαφυγής.
Μια ταινία, μια εποχή: Ατίθασες (2018)
Η Deniz Gamze Ergüven, που ίσως να την θυμάστε κι από την συμμετοχή της στο Capsule της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία μας παρουσιάζει μια πάρα πολύ δυνατή ιστορία. Το Mustang πραγματεύεται θεμελιώδη ζητήματα, που δεν αφορούν μόνο κοινωνίες, όπως η Τουρκική, άλλα είναι περισσότερο οικουμενικά, όπως η ισότητα των φύλων και τα αναχρονιστικά έθιμα, που αν και περιορίζουν τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, οι κοινωνίες τα αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό προς χάριν της παράδοσης.
Ο θεατής νιώθει το ίδιο εγκλωβισμένος με τις πρωταγωνίστριες, παρακολουθώντας σκηνές από την ζωή τους, που αποδίδονται ρεαλιστικά, τόσο σκηνοθετικά όσο και από τις ερμηνείες. Κορυφαία φυσικά, την μικρή Günes Sensoy, που υποδύθηκε την Λάλε, την μικρότερη από τις αδερφές, η οποία όχι μόνο αποδείχθηκε πως ήταν η πιο “επαναστατημένη” απ’ όλες, προσπαθώντας να σώσει και τις αδερφές της, άλλα εν τέλει, χρησιμοποίησε και με ποιο αποτελεσματικό τρόπο αυτή την επαναστατικότητα, όχι με ενέργειες που θα πρόσφεραν μια πρόσκαιρη ψευδαίσθηση ελευθερίας, άλλα μια μόνιμη και ουσιαστική διέξοδο.
