Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Δρ Ιωάννης Λάμπρου Κάθε σοβαρή προσέγγιση στα πολιτιστικά πράγματα και δη στην Ιστορία της Τέχνης, οφείλει να ξεκινάει από τους Αιγυπτίους. Αυτοί, λένε, ήταν οι πρώτοι μεγάλοι διδάξαντες. Σχεδόν από την 3η π.Χ. χιλιετία δημιούργησαν αγάλματα και τοιχογραφίες για να στολίσουν με αυτά τα νεκρικά τους μνημεία και να δοξάσουν τον θάνατο. Οι μεγάλες, ογκώδεις, άκαμπτες και αυστηρές μορφές τους ήταν για όλη την μακραίωνη ιστορία της Αιγύπτου, από το 3.000 π.Χ., ως την τελευταία ελληνικής καταγωγής βασίλισσά της Κλεοπάτρα, ίδιες και απαράλλαχτες: μεγάλες, ογκώδεις και άκαμπτες. Και αυτό ήταν απολύτως φυσιολογικό. Διακοσμούσαν τάφους. Η αλήθεια όμως είναι πως οι λέξεις «στολίζουν» ή «διακοσμούσαν» δεν ταιριάζει σε μια τέχνη που δεν έμελλε να την δει άλλος από την ψυχή του νεκρού. Τα έργα αυτά δεν ήταν φτιαγμένα για να προσφέρουν απόλαυση. Σκοπός τους ήταν να διατηρούν ες αεί την ζωή του νεκρού άρχοντα ή Φαραώ (Gombrich, 1994: 33), έστω κι αν αυτή δεν συνεχιζόταν παρά στον άλλο κόσμο. Και ερχόμ...