Τα τελευταία λόγια των ανθρώπων
Κώστας Σπυριδάκος, Κοινωνιολόγος Είναι πρωί της δεκάτης Δεκεμβρίου και το παλιό ρολόι της γιαγιάς χτυπά -νομίζω- δέκα φορές. Ο καιρός έξω συνεχίζει να παίζει με τη διάθεση μου. Κρατώντας ένα γαλλικό καφέ, κατευθύνομαι προς το φορητό υπολογιστή. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η διαδρομή είναι τόσο καθορισμένη που πιο εύκολα μπορεί να αλλάξει την πορεία του ένα μπλε λεωφορείο. Εν αρχή μουσική για να ξεκινήσει η μέρα ακούγοντας κάτι πέρα από τα τετριμμένα των πρωινών εκπομπών και αδιάφορο σερφάρισμα σε ενημερωτικές, ως επί το πλείστον, σελίδες. Θα μου κινήσει την περιέργεια μια είδηση που ανέφερε δολοφονία στο Τέξας των ΗΠΑ. «Δεν είναι κάτι καινούριο» θα μου πείτε· δολοφονίες συμβαίνουν παγκοσμίως καθημερινά. Ναι, δε διαφωνώ. Όμως, σπάνια ο δράστης εξομολογείται τα τελευταία λόγια που του είπε το θύμα του. Στις ταινίες ακούμε να λένε “Stop please, don’t do that”, “ I beg you don’t kill me” ή “I can see the lighτ” όταν ο θάνατος έρχεται από φυσικά αίτ...