Μακρινός Παράδεισος
Δεν ήταν μακρινός ο Παράδεισος.. Έμοιαζε με τη χθεσινή, χαμένη μας καθημερινότητα, και με τις ευχές των αγαπημένων, που αφήσαμε να τους κατασπαράξει ο χρόνος. Και η αμαρτία που πληρώσαμε δεν ήταν επειδή καταχραστήκαμε το απαγορευμένο ξύλο της ζωής ή της γνώσης Παρά ήταν μια τόση δα ανοησία Γιατί δε νιώσαμε πως ο Παράδεισος είχε το δικό μας πρόσωπο Το τόσο κοντινό και το τόσο εφήμερο. Στράτος Παπάνης