Από τη Νομική στην κλινική του Γρηγόρη Λαμπράκη

Της Μαρίας Μπαλάφα
Red Notebook

Σε μια σκοτεινή, κλειδαμπαρωμένη, παγωμένη Αθήνα ξημέρωμα Παρασκευής, κουβέρτες, στρώματα, σάκοι, άνθρωποι πορεύονται.

Σόλωνος. Στην πόρτα της Νομικής δεν υπάρχουν πια οι επίλεκτοι ρόμποκοπς (η κληρονομιά του Χρυσοχοϊδη στον Παπουτσή), η βέβηλη σκιά τους όμως θα μείνει για πάντα εκεί (και μολονότι το Άσυλο σώθηκε).
Ακαδημίας. Κοιτούν κάτω στα κράσπεδα, μετρούν αποτσίγαρα, ποτήρια του καφέ, μπουκάλια του νερού, μετρούν όσους στάθηκαν εδώ για ώρες.
Χαλκοκονδύλη. Σκοτάδι και αμέτρητα ερωτήματα τριβιλίζουν στα μυαλά:
Ήττα; Που πάμε;
Στρατηγικό λάθος ο χώρος; Θα αντέξουμε την απεργία πείνας;
Τους πουλήσαμε; Θα μας απελάσουν;
Μας άδειασαν; Χαρτιά θα πάρουμε;
Νιώθει ένα χέρι, που πάει να τραβήξει την κουβέρτα. Αμύνεται και σφίγγει τη σακούλα. Κοιτάζει και πάλι δεν θυμάται. Δεν πρόλαβαν να συστηθούν κιόλας. Ένα όνομα έγραψε άλλωστε γρήγορα – γρήγορα.
Έφτασαν.
Πατησίων και Ηπείρου.
Εκεί, που η αντίφαση του καπιταλισμού ξεδιπλώνεται θρασύτατη στα μάτια. Όσα κι αν κάποιος έχει διαβάσει, όσες σόλες κι αν έχει λιώσει στον δρόμο, είναι τόσο λίγα μπροστά σ’ αυτή την εικόνα, στην αποτύπωση της στιγμής. Πατησίων και Ηπείρου... Ο κήπος με τ’ αγάλματα, οι πορσελάνες, τα χαλιά και...της γης οι κολασμένοι.
Η σημειολογία κάνει πάντα ξέχωρα τη δουλειά της και είναι αμείλικτη.
Γυρίζει το κεφάλι μπρος και πίσω, ταυτόχρονα rewind και fast forward στο χώρο και τον χρόνο. Από τη Σόλωνος μέχρι την Πατησίων. Από το ΄73, πίσω στο ΄63 και ξανά μπροστά στο 2011.

Και να ξανά ερωτήματα:  Όταν η Όλγα κατέφυγε στη Νομική είχε δίκιο και ο Αμπντούλ όχι; Η διεκδίκηση να ζεις ελεύθερος στη χώρα σου είναι ιστορικό κεκτημένο, αλλά η διεκδίκηση να ζεις σε μια χώρα ελεύθερος, με το ονοματεπώνυμό σου, χωρίς φόβο, νόμιμα, δεν πρέπει να γίνει; Ο αγώνας για Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη είναι λέξεις σε βιβλία μόνο;  Η φλόγα του Γρηγόρη Λαμπράκη δεν μπορεί να είναι η ανάσα όλων, όσοι σήμερα – μέσα στην κρίση, στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς – φωνάζουν «έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι», «αλληλεγγύη στους μετανάστες»;
Τα συνθήματα, ακόμα κι αν είναι σε διαφορετικές γλώσσες μεταξύ τους, δεν είναι υπόκωφος ήχος στη σιωπή, αλλά ηχώ φωνών, που έρχονται από το πριν και πάνε στο μετά.

Η προσφυγική διαδρομή των μεταναστών σε κτίρια της Αθήνας δεν φαίνεται να τελείωσε. Ας τελειώσει επιτέλους. Επέλεξαν να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους με σκληρό για τους ίδιους τρόπο: την απεργία πείνας. Θα έχουν να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν με τους συντρόφους τους δύσκολα θέματα. Ας τους επιτρέψουμε να το κάνουν με αξιοπρέπεια. Τα λιποθυμικά τους επεισόδια θα είναι πραγματικά και όχι σαν τα ψεύτικα της κυβέρνησης, των προθύμων υποστηρικτών της και των media, που όλοι μαζί αναφώνησαν: «Μετανάστες διεκδικούν νομιμοποίηση μέσα στη Νομική, θα καταρρεύσουμε» (που μακάρι, συμπληρώνει η συντάκτης).
Σε κάθε επίδειξη ψεύτικης δύναμης, που από εδώ και μπρος με ένταση θα επιχειρούν σε όλα τα θέματα, η αλληλεγγύη θα είναι το όπλο. Αλληλεγγύη με στέρεες και σταθερές θέσεις, που δεν θα φοβούνται και δεν θα κιοτεύουν.

Το επίφοβο κενό

El sueño de la razón produce monstruos, 1799 (ο ύπνος της λογικής παράγει τέρατα). Η εικόνα #43 από τα Caprichos του Γκόγια (via Wikipedia)

 

του Νικόλα Σεβαστάκη, από τα Ενθέματα της Αυγής

Μια απεργιακή πορεία χιλιάδων ανθρώπων αντιμετωπίζει τη βαναυσότητα των ΜΑΤ με αποτέλεσμα πολλούς σοβαρά τραυματίες και έναν άνθρωπο τριάντα χρόνων, τον Γιάννη Καυκά, σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική. Στη συνέχεια οργανώνεται πορεία εναντίον της αστυνομικής βίας και των ρατσιστικών επιθέσεων στο κέντρο της Αθήνας. Και, κάποια στιγμή, μια ομάδα κρετίνων αποφασίζει να παίξει πόλεμο με την αστυνομία περνώντας μέσα από τον κόσμο μιας λαϊκής αγοράς. Αποτέλεσμα; Τραυματίες με σοβαρά εγκαύματα και ένας άνθρωπος στα πρόθυρα του θανάτου από εισπνοή τοξικών αερίων. Πώς να χωρέσουν άραγε όλες αυτές οι στιγμές σε μια αφήγηση της παρούσας κατάστασης; Πώς να χωρέσουν τόσα συντρίμμια το νόημα που θα ήθελε να τους δώσει ο καθένας μας;

Αυτό τον καιρό καταλαβαίνω κάπως περισσότερο όλους εκείνους που τηρούν επιφυλακτική στάση απέναντι στον δημόσιο σχολιασμό και στην έκφραση θέσης. Ακόμα και εκείνους που ισχυρίζονται ότι σε αυτούς τους καιρούς ο πρώτος λόγος «πρέπει να ανήκει στους ειδικούς» και όλοι εμείς οι υπόλοιποι καλό θα ήταν «να κάνουμε απλώς τη δουλειά μας».

Καταλαβαίνω, δίχως βεβαίως να συμφωνώ. Είναι σίγουρα πιο ανακουφιστικό να γράφεις μια επιφυλλίδα για τις μεταφορές στον Σεφέρη ή ένα άρθρο για τις υποθετικές κρίσεις στον Καντ, από το να αγγίζεις μια πραγματικότητα που μοιάζει συχνά με παραλήρημα. Και μάλλον λέμε ψέματα στον εαυτό μας ότι ετούτη η πραγματικότητα μπορεί να πιαστεί από κάπου, ότι μπορούμε να εξηγήσουμε την τάση ή το γενικό πλάνο των εξελίξεων. Τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να στραπατσάρουν με αναίδεια θεωρήματα και διανοητικές κατασκευές. Τα γεγονότα ως πολλαπλασιαστές απορίας και επιταχυντές της διάλυσης των όποιων βεβαιοτήτων χτίστηκαν την προηγουμένη.

Μια τέτοια όλο και πιο αγριεμένη πολυπλοκότητα δημιουργεί εκνευρισμό και αμήχανες αποσιωπήσεις. Σα να έχουμε πλέον διαβεί το κατώφλι όπου «όλα είναι δυνατά». Και πάντως δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μεταβολές για τις οποίες είμαστε απροετοίμαστοι. Τα όσα, ας πούμε, κυοφορούνται εδώ και καιρό στην αθηναϊκή μητρόπολη προαναγγέλλουν ένα παρόμοιο αινιγματικό κακό, για το οποίο μάλλον δεν διαθέτουμε το κατάλληλο όνομα. Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε άνοδο της απανθρωπιάς. Ή, αλλιώς, μια συνθήκη πανικόβλητης εχθροπάθειας. Η επένδυση αυτής της εχθροπάθειας στον ρατσισμό του μαχαιροβγάλτη ή στους φετιχισμούς της αντεκδίκησης μπορεί να συνιστά απλώς την εξωτερική περίμετρο που αποκρύπτει μια ολόκληρη «τοπογραφία του φόβου», για να δανειστώ την εύστοχη έκφραση της Λίλας Λεοντίδου.

Ποια σχέση έχει άραγε αυτή η διογκωμένη εχθροπάθεια με την αίσθηση αδυναμίας και ταπείνωσης των ανθρώπων; Να ίσως το πιο άβολο ερώτημα για το άμεσο μέλλον. Και είναι το πιο δύσκολο ερώτημα, διότι μέρα τη μέρα αποκαλύπτεται ότι υπάρχει αδυναμία να αναπαραστήσουμε τον αντίπαλο και τη σχέση μας μαζί του. Όσο μάλιστα περισσότερο ακατανόητη γίνεται η σύσταση των παθών και των συναισθημάτων που κυκλοφορούν στον αέρα, τόσο μεγαλώνει και ο πειρασμός της παραγνώρισής τους.

Η εχθροπάθεια, το φάντασμα της συνωμοσίας, η αφελής προσωποποίηση του πολιτικού κακού, όλα αυτά δείχνουν ότι δεν λειτουργεί πλέον (μια ή άλλη) κοινωνική αναπαράσταση των κινδύνων και των δυνατοτήτων αλλά μια σειρά κρότων, απότομων σιωπών και αιφνιδιασμών. Αυτή η ακολουθία σπασμών στο κενό κοινωνικής αντιπροσώπευσης και συμβολικής αναπαράστασης της «εξόδου από την κρίση» φτιάχνει κάτι βουβό και επίφοβο. Από τη βουβαμάρα της ξεκούρδιστης ζωής προκύπτει και το κραυγαλέο, η μετατροπή δηλαδή της κοινωνικής κρίσης σε σκηνικό ενός μακάβριου χάπενινγκ όπου όλα πια μπορείς να τα περιμένεις.

Τι κυοφορεί άραγε αυτό το σκοτεινό χάπενινγκ; Θεωρητικά, πάντοτε, όλα είναι ανοιχτά για το καλύτερο ή για το χειρότερο. Μέχρις στιγμής ωστόσο η παρτίδα τείνει προς το χειρότερο. Εννοώ συγκεκριμένα την εκκόλαψη ενός (αντι)πολιτικού πρωτογονισμού με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Η ιδιομορφία της συγκυρίας ευνοεί εμφανώς την εδραίωση ενός χώρου μνησίκακης εκκαθάρισης, ενός χώρου ο οποίος ήδη λειτουργεί ως το αρνητικό είδωλο της αντισυστημικής δυσαρέσκειας.

Προσοχή όμως: αυτό το αρνητικό είδωλο δεν είναι απλώς η παρωδία και η ιδεολογική φενάκη που προορίζεται να διαλυθεί με το «βάθεμα της κρίσης» και την αποτίναξη κάποιων ψευδαισθήσεων. Ήδη έχει γίνει φανερό ότι οι φορείς του μπορεί να ιδιοποιούνται τα πάντα και να «γίνονται τα πάντα» διαστρέφοντας νοήματα και σημασίες. Τα λεξιλόγια της άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης του απλού πολίτη, της ρήξης με τον ελιτίστικο καθεστωτισμό, όλα αυτά μπορεί να γίνονται εργαλεία της ίδιας της «ριζοσπαστικοποιημένης» ακροδεξιάς. Και μάλιστα αυτή η τελευταία επιδιώκει να καθορίσει το πεδίο της σύγκρουσης με τους δικούς της κυνικούς όρους. Επειδή κινείται με άνεση εντός της «τοπογραφίας του φόβου» μπορεί να εμφανίζεται συγχρόνως ως κορύφωση του ηθικού αναβρασμού και ως άσβεστη επιθυμία για αστυνομία, ως εξέγερση του πολίτη και ως λαχτάρα για εκείνη την «ακλόνητη» τάξη που θα τερματίσει το χάος από το οποίο και η ίδια τρέφεται. Ξεκινώντας από την ιδέα της γενικής παλιανθρωπιάς και της καθολικής απάτης, τούτη η ακροδεξιά «ριζοσπαστικοποίηση» γνωρίζει να κολυμπά καλύτερα από όλους τους αριστερούς στα βαλτώδη της κρίσης.

Ίσως λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακροδεξιά αντιστροφή των αξιών, σε εκδοχές οργής οι οποίες μεταφράζουν τον πιο παράδοξο από όλους τους εξτρεμισμούς: τον εξτρεμισμό του νοικοκύρη, την έκτακτη πολεμική κινητοποίηση των ίδιων των «κοινών τόπων» τους οποίους ακούει κανείς στα λεωφορεία και στα ταξί.

Δεν έχουμε φτάσει, ακόμα, σε ένα τέτοιο σημείο. Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι δεν θα πλησιάσουμε, και ίσως σύντομα, προς τα εκεί. Όσες απαντήσεις για το χρέος και το Μνημόνιο και αν κατατεθούν στις ημερίδες της Αριστεράς.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Η νίκη των 300- νίκη για όλη την εργατική τάξη!

της Luba Lukova (USA), από την έκθεση αφισών "30 αφίσες για τη Μετανάστευση" Γράφουν ο/η Παναγιώτης Κολοβός- Γερασιμίνα Τσιντή

14.03.11

Την Τετάρτη 9/3 έληξε η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών που κράτησε για 44 μέρες, με μια σημαντική νίκη για τους μετανάστες αλλά και για όλο το εργατικό κίνημα. Ο αγώνας των μεταναστών εργατών, είναι πλούσιος σε συμπεράσματα και διδάγματα για όλη την εργατική τάξη και τις ηγεσίες της.   Ο αγώνας αυτός ήταν ένας αγώνας ηρωικός. Ένας αγώνας που συγκρούστηκε από την αρχή με την κυβερνητική αδιαλλαξία και κατάφερε να την κάμψει, καταφέρνοντας να πετύχει την πρώτη νίκη ενάντια σε αυτή την κυβέρνηση, που διεξάγει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στην ελληνική εργατική τάξη. Παράλληλα ήταν ο πρώτος νικηφόρος αγώνας, μετά την ματαίωση της συνταγματικής αναθεώρησης του Α16, το 2006. Ο αγώνας αυτός ήταν ηρωικός, όχι μόνο γιατί από την αρχή αντιμετώπισε την αδιαλλαξία της κυβέρνησης που μέχρι την τελευταία στιγμή άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της καταστολής και της απέλασης των αγωνιστών, όχι μόνο αντιμετώπισε μια τεράστια εκστρατεία γκεμπελικής προπαγάνδας από τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ, εναντίον των μεταναστών και όσων τους συμπαραστέκονταν, αλλά και γιατί άντεξε και κατάφερε να νικήσει, χωρίς ουσιαστική συμπαράσταση από τις ηγεσίες της εργατικής τάξης, που κρίθηκαν πολύ κατώτερες των περιστάσεων. (θα επανέλθουμε παρακάτω). Το πρώτο μήνυμα που μας στέλνει αυτή η νίκη, είναι ότι κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, αφού αν μπόρεσε να πετύχει μια νίκη, ένα τόσο μικρό κομμάτι, του πιο καταπιεσμένου, τμήματος της τάξης, το οποίο είναι σχεδόν εντελώς ανοργάνωτο και περιφρονημένο από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, χωρίς εκπροσώπηση και χωρίς δικαιώματα, τότε τα πιο δυνατά, οργανωμένα και πλούσια σε παραδόσεις τμήματα της τάξης, μπορούν να πετύχουν πολλά περισσότερα. Ακόμα και μειοψηφικά τμήματα της τάξης μπορούν να πετύχουν νίκες που θα δείξουν το δρόμο, ακόμα και χωρίς την στήριξη της προδοτικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ενώ η τάξη σαν σύνολο, αν κινηθεί στη βάση ενός οργανωμένου σχεδίου με αποφασιστικότητα και σχέδιο, μπορεί να τσακίσει αυτή την πολιτική και αυτή την κυβέρνηση! Το δεύτερο συμπέρασμα που μπορούμε να αντλήσουμε, είναι ότι η ριζοσπαστικοποίηση της τάξης, αγγίζει και τα στρώματα που στο παρελθόν θεωρούνταν πιο καθυστερημένα ή αδύναμα να αγωνιστούν. Οι 300 μετανάστες, δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, είναι δείγμα μιας γενιάς νέων μεταναστών που έχει τη διάθεση και το κουράγιο να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια της και μια ανθρώπινη ζωή, ένα τεράστιο αγωνιστικό δυναμικό που θα το δούμε να παίζει πιο ενεργό ρόλο στην ταξική πάλη και θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το κλίμα μέσα στο εργατικό κίνημα, αν οργανωνόταν και συντονιζόταν μαζί με τους έλληνες εργαζόμενους. Το τρίτο και σημαντικότερο συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση δεν είναι ανίκητη, αν λοιπόν ο αγώνας των μεταναστών αδερφών μας κατάφερε να τσαλακώσει το σκληρό της προφίλ, τότε για τις απεργίες που έχασαν δεν φταίει η ισχύς του αντιπάλου, και προφανώς ούτε η αδυναμία του εργατικού κινήματος, αλλά η προδοτική στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας και η πολιτική ανεπάρκεια των αριστερών κομμάτων και μόνο! Η νίκη αυτή δεν αφορά μόνο τους 300 μετανάστες. Αφορά όλους τους μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά και όλη την ελληνική εργατική τάξη! Συγκεκριμένα αυτά που πέτυχαν είναι: - νομιμοποίηση της παραμονής των μεταναστών, μετά από συμπλήρωση οκταετίας στη χώρα, αντί για τη δωδεκαετία που ίσχυε μέχρι σήμερα. - καθεστώς εξάμηνης παραμονής υπό ανοχή, με συνεχείς, επαόριστον αναβολές έως ότου συμπληρωθούν τα χρόνια (και οι προϋποθέσεις) που απαιτούνται για τη νομοιμοποιήσή τους. - χορήγηση όλων των απαραίτητων ταξιδιωτικών εγγράφων για επίσκεψη στις χώρες προέλευσής τους - μείωση στα 100 -από 200 και 150 (βαρέα-ανθυγιεινά)- των ενσήμων για χορήγηση άδειας παραμονής - μείωση στα 50 -από 100 και 80 (οικοδόμοι)- των ενσήμων για έκδοση βιβλιαρίου υγείας για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ρύθμιση η οποία  συνιστά μια μείζονα κατάκτηση για το σύνολο της εργατικής τάξης της χώρας Η καθολική διάσταση της νίκης όμως δεν περιορίζεται στο γεγονός, ότι κατάφεραν μια ρύθμιση που ωφελεί και τους ξένους και τους έλληνες εργαζόμενους για τα ένσημα, αλλά πρώτα και κύρια στο γεγονός ότι βγάζοντας το πιο καταπιεσμένο στρώμα της εργατικής τάξης από την διαβίωση σε συνθήκες τρομοκρατίας δημιουργούνται συνθήκες για την ομογενοποίηση της τάξης, την αποτελεσματικότερη οργάνωση της και την βελτίωση των συνθηκών ζωής της συνολικά. Η ταξική διάσταση της μετανάστευσης Η μετανάστευση είναι φαινόμενο που το έχει γεννήσει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Η αστική τάξη έχοντας ως σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και  την μεγιστοποίηση των κερδών της, επιδίδεται εδώ και δεκαετίες σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους για τον έλεγχο των αγορών, πρώτων υλών και σφαιρών επιρροής. Σε εθνικό επίπεδο καταβαραθρώνει το επίπεδο ζωής των εργαζομένων με αποτέλεσμα την μαζική ανεργία, τη φτώχια και τον υποσιτισμό που πλήττουν την κοινωνική πλειοψηφία. Έτσι δημιουργούνται τα φαινόμενα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, καθώς οι εργαζόμενοι αναζητούν καταφύγιο και ελπίδα σε άλλες χώρες, τα οποία φαινόμενα στις μέρες μας οξύνονται ακόμα περισσότερο με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Από  την πλευρά τους τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη αποκρίνονται στο ζήτημα της μετανάστευσης ανάλογα με το αν αυτή η διαδικασία είναι κερδοφόρα γι’ αυτά ή όχι. Από την μια πλευρά οι μετανάστες θεωρούνται χρήσιμοι για την αγορά εργασίας καθώς η έλευση μεγάλων μαζών, ανοργάνωτων  και χωρίς ταξική συνείδηση είναι πολλαπλά επικερδής για το κεφάλαιο. Το κεφάλαιο βρίσκει αφορμή για την περεταίρω συμπίεση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, μειώνει τους μισθούς, αποδιοργανώνει το κοινωνικό κράτος. Από την άλλη πλευρά όταν τα περιθώρια κέρδους των καπιταλιστών μειώνονται και η έλευση των μεταναστών περισσότερο κινδυνεύει να προκαλέσει «κοινωνικές εκρήξεις» παρά να προσφέρει κέρδη στο κεφάλαιο τότε, οι μετανάστες αντιμετωπίζονται με ακόμα μεγαλύτερο κυνισμό: «Είναι πλέον πάρα πολλοί…» Στις μέρες μας όπου οι αστοί προχωρούν πλέον σε μαζικές απολύσεις, η προσφορά άφθονων εργατικών χεριών από τις τάξεις των μεταναστών, δεν είναι μόνο «περιττή πολυτέλεια», αλλά και βάρος. Ακριβώς γι’αυτό το λόγο, βλέπουμε ότι με το βάθεμα της κρίσης εντείνονται και οι επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες( βλ. επιχείρηση σκούπα που είχε ξεκινήσει η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., τείχος στον Έβρο, στρατόπεδα συγκέντρωσης) και μπορούμε να δούμε μέχρι και δολοφονικές επιθέσεις ξεκινώντας από τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα και τις μαζικές δολοφονίες με τα βυθίσματα πλοίων στην Ιταλία, φτάνοντας στο σήμερα με την κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ να απειλεί με απέλαση μόλις μερικές μέρες πριν, τους 300 απεργούς πείνας πριν αναγκαστεί από την πίεση να υποκύψει στα αιτήματα τους. Η εργατική τάξη λοιπόν οφείλει να παλέψει για τα δικαιώματα των μεταναστών, όχι μόνο γιατί αποτελούν κομμάτι της, αλλά και  γιατί η διαβίωση τους σε συνθήκες ημι-παρανομίας, εξυπηρετούν μόνο την εργοδοσία που βρίσκει φθηνή εργατική δύναμη σε συνθήκες εκβιασμού, και την χρησιμοποιεί για να ωθεί προς τα κάτω συνολικά τις απολαβές και τα δικαιώματα των εργαζομένων, υπό την πίεση των φθηνών εργατικών χεριών, και για να τσακίζει τη δύναμη των συνδικάτων. Παράλληλα, χρησιμοποιεί τους μετανάστες, ως άλλοθι για την ανεργία, για να σπρώχνει το ένα κομμάτι της τάξης ενάντια στο άλλο και να αποπροσανατολίζει την δυσαρέσκεια των εργαζομένων που δημιουργείται μακριά από την ίδια την αστική τάξη και το σύστημα της. Να γιατί οι εργάτες έχουν συμφέρον να παραμείνουν ενωμένοι ενάντια στην απειλή της ανεργίας και της εξαθλίωσης, κατακτώντας ίδια δικαιώματα για όλα τα τμήματα της τάξης. Να γιατί η ελληνική εργατική τάξη είχε συμφέρον να στηρίξει τον αγώνα των μεταναστών, να γιατί η νίκη τους είναι νίκη για ολόκληρη την τάξη! Η στάση της Αριστεράς και των συνδικάτων Από την πλευρά τους βέβαια, οι αστοί έδειξαν να έχουν αντιληφθεί, τα παραπάνω συμπεράσματα πολύ καλά, και έτσι μόνο εξηγείται η λύσσα που επέδειξαν τα αστικά ΜΜΕ τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη νίκη της απεργίας, αλλά και τα παραδοσιακά αστικά κόμματα ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ, όπως και η αστική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς όμως, οι ηγεσίες της εργατικής τάξης δεν φάνηκαν ικανές να βγάλουν τα αντίστοιχα συμπεράσματα. Η μεν ηγεσία της ΓΣΕΕ, έδειξε πλήρη αδιαφορία για τον αγώνα των μεταναστών, τόσο κατά την περίοδο που βρίσκονταν στη Νομική, όσο και κατά την περίοδο που αγωνιούσαν στα 200 μέτρα από το μέγαρο της ΓΣΕΕ, το οποίο και θα έπρεπε να τους είχε προσφερθεί σαν ελάχιστο δείγμα συμπαράστασης για τον αγώνα τους! Η ηγεσία αυτή δεν έκανε το παραμικρό για να στηρίξει ηθικά και υλικά ως όφειλε αυτό τον αγώνα, πέρα από μια ανέξοδη υπογραφή στο ψήφισμα συμπαράστασης. Τα ψηφίσματα-σφραγίδες βέβαια δεν έχουν κοστίσει ποτέ τίποτα! Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τη χειρότερη στάση από το χώρο της αριστεράς  απέναντι στο γεγονός αυτό βέβαια την κράτησε η ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία αρκέστηκε μόνο σε εκ των υστέρων δηλώσεις υποστήριξης  και φυσικά όπως πάντα αυστηρά διαχωριζόμενη και αρνητική στην οποιαδήποτε κοινή δράση με τους υπόλοιπους αγωνιστές, επιμένοντας στη σεχταριστική της λογική, Από την άλλη , πραγματοποιούσε προσωπικές συναντήσεις με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ζητώντας την νομιμοποίηση των μεταναστών. Δε θα μιλήσουμε καν για την ηγεσία της «Δημοκρατικής Αριστεράς» που από την αρχή βιάστηκε να διαλέξει ταξικό στρατόπεδο, από την πλευρά του αντιπάλου, επιβεβαιώνοντας την οργανική της ροπή προς την ταξική συνεργασία με το μανδύα της υπεύθυνης δύναμης, που μπορεί να την εμπιστεύεται η αστική τάξη. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια από την πλευρά της, και πιο συγκεκριμένα η ηγεσία του ΣΥΝ, δεν φάνηκε να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, καθώς γρήγορα φάνηκε η σύγχυση που διακατέχει τις γραμμές της και η αναποφασιστικότητα. Βέβαια, οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σχεδόν οι μόνες που από την αρχή μέχρι το τέλος συμπαραστάθηκαν στους αγωνιζόμενους μετανάστες, όχι όμως χωρίς ταλαντεύσεις, ιδιαίτερα κατά το κρίσιμο βράδυ της άρσης του ασύλου στη Νομική, που παραλίγο να θέσει ταφόπλακα στον αγώνα. Τη στιγμή εκείνη, η ηγεσία του Συν απέδειξε ότι δεν μπορεί να αντισταθεί με αποφασιστικότητα και τόλμη στις πιέσεις του συστήματος και των αστικών ΜΜΕ, παρόλο που η πλειοψηφία των αγωνιστών της βάσης βρισκόταν εκείνη την ώρα έξω από τη Νομική δίνοντας αμέριστη υποστήριξη στους μετανάστες. Με εξαίρεση αυτό το θλιβερό συμβάν, βέβαια, η ηγεσία του ΣΥΝ συνέχισε να δείχνει έμπρακτη αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες, όμως η υποστήριξη ενός κινήματος δεν αρκεί για μια ηγεσία της Αριστεράς. Μια ηγεσία, πρέπει να δίνει προοπτική στον αγώνα, να εξαντλεί τις δυνατότητες αποτελεσματικής σύνδεσης του με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα, και να δείχνει συνέπεια στην εξυπηρέτηση των σκοπών του. Η ηγεσία λοιπόν του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκεί να κριθεί μόνο για τη στάση της στο συγκεκριμένο αγώνα, πρέπει να κριθεί συνολικά για το αν έχει καταβάλει προσπάθεια όλο το προηγούμενο διάστημα για μια αποτελεσματική σύνδεση των μεταναστών με το εργατικό κίνημα, πρωτοστατώντας στην προσπάθεια να τους οργανώσει στα συνδικάτα και να σπάσει τον αποκλεισμό τους. Σε αυτή την προσπάθεια δεν έχει δυστυχώς να επιδείξει και τα καλύτερα αποτελέσματα. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι παρά την ενεργητική συμπαράσταση που δέχτηκαν από εκατοντάδες απλούς αγωνιστές της αριστεράς, του εργατικού κινήματος και απλούς πολίτες, οι 300 μετανάστες έδωσαν τον αγώνα με πολύ ελλιπή  υποστήριξη από την πλευρά των ηγεσιών του οργανωμένου εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Ο αγώνας τελείωσε; Η νίκη που πέτυχαν οι μετανάστες, τσαλάκωσε την εικόνα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας ένα ανησυχητικό μήνυμα στα αφεντικά της, την ελληνική και ευρωπαϊκή αστική τάξη, για τη δυνατότητα της να περάσει τα σκληρά μέτρα που χρειάζεται το σύστημα με μηδενική ανοχή και πλήρη αδιαλλαξία. Αυτό εκφράστηκε μέσα από τη σκληρή γλώσσα που χρησιμοποίησε η δεξιά αστική αντιπολίτευση (που φαινομενικά έσπασε την εικόνα της συναίνεσης), και τις πολλαπλές πιέσεις που δέχτηκε ο υπουργός εσωτερικών Γ. Ραγκούσης. Αυτό εκφράστηκε στις δηλώσεις του αμέσως την επόμενη μέρα από τη νίκη της απεργίας, ότι οι μετανάστες δεν έχουν λόγο να πανηγυρίζουν, ότι δεν εξασφάλισαν σε καμία περίπτωση την άδεια παραμονής και δεν είναι καθόλου δεδομένη η συνέχιση της ανοχής κ.ο.κ. Είναι δεδομένο ότι η ελληνική αστική τάξη δεν μπορεί να ανεχτεί μια πιο ανεχτική στάση απέναντι στους μετανάστες. Αν υποχώρησε προσωρινά φοβούμενη τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια θανατηφόρα κατάληξη της απεργίας, αυτό δεν σημαίνει ότι παρέδωσε τα όπλα. Σύντομα θα διεκδικήσει τη ρεβάνς, δείχνοντας μια ακόμη πιο αποκρουστική σκληρότητα απέναντι στους μετανάστες. Είναι δεδομένο, ότι η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να τους κοροϊδέψει μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες, μέσα από το σκληρό πρόσωπο της ελληνικής αστυνομίας που θα αναλάβει τις συναλλαγές για τις άδειες παραμονής ή ακόμη και ανακαλώντας τις ευνοϊκές ρυθμίσεις. Κερδήθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα στη μέση! Τώρα λοιπόν είναι η ώρα για το οργανωμένο εργατικό κίνημα να πατήσει πάνω σε αυτή τη νίκη για να συνδεθεί αποφασιστικά με τους μετανάστες. Πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτή τη χαραμάδα για να σπάσει το άτυπο απαρτχάιντ που τους έχει επιβληθεί, διεξάγοντας μια καμπάνια για την εγγραφή τους στα συνδικάτα και ενάντια στη μαύρη εργασία, παρέχοντας τους υλική και ηθική υποστήριξη (πχ, αναλαμβάνοντας τα έξοδα μέσα από τους νομικούς εκπροσώπους των συνδικάτων, για τις διαδικασίες νομιμοποίησης τους και υπεράσπισης τους από την κρατική αυθαιρεσία, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την ανθρώπινη υποδοχή των προσφύγων κλπ). Τα κόμματα της Αριστεράς έχουν ταξικό καθήκον να πρωτοστατήσουν σε αυτό τον αγώνα που τώρα αρχίζει!  Παναγιώτης Κολοβός- Γερασιμίνα Τσιντή από τη Μαρξιστική Φωνή

Ο αγώνας ολοκληρώθηκε. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά επιστρέφουμε δικαιωμένοι...

Ο αγώνας ολοκληρώθηκε. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά επιστρέφουμε δικαιωμένοι στα σπίτια και τις δουλείες μας μετά από 44 μέρες απεργίας πείνας.

Ο αγώνας συνεχίζεται. Οι εξαγγελίες για 8ετία και για μείωση ενσήμων, ως προαπαιτούμενα για τη χορήγηση και ανανέωση άδειας παραμονής άμεσα,  χωρίς άλλες περιστροφές πρέπει να γίνουν νόμος.

Ο αγώνας είναι μονόδρομος. Ο αγώνας ενάντια στην καθημερινή εκμετάλλευση και τα τείχη του ρατσισμού, οι μάχες για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, για ίσα δικαιώματα ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους, για μια ζωή με αξίες και αξιοπρέπεια είναι τα επόμενα μας βήματα. Μαζί με το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα  θα διανύσουμε αυτό το δύσκολο και μόνο δρόμο, το δρόμο του αγώνα.

Ο αγώνας μας ενώνει. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά χαιρετίζουμε και αποχαιρετούμε όλους όσους μας υποστηρίζουν. Τους αλληλέγγυους από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του κόσμου, τους γιατρούς και τους συνεργάτες τους, όλους εκείνους που στάθηκαν στο πλευρό μας αυτές τις μέρες της απεργίας πείνας, όλες τις μέρες όπου η ζωή και ο θάνατος μας ζητούσαν δικαίωση κι ελευθερία.

Καλή αντάμωση στους αγώνες!

-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 5.00 μ. μ., στην Υπατία
-         Συγκέντρωση, Δευτέρα 14/03, στις 7.00 μ. μ., στο λιμάνι του Πειραιά (Αγ. Διονύσιος)

300 Μετανάστες Απεργοί Πείνας, 13 Μαρτίου 20011

 

 

Δὲν τοὺς γνωρίσαμε ἦταν ἡ ἐλπίδα στὸ βάθος ποὺ ἔλεγε
πὼς τοὺς εἴχαμε γνωρίσει ἀπὸ μικρὰ παιδιά.
Τοὺς εἴδαμε ἴσως δυὸ φορὲς κι ἔπειτα πῆραν τὰ καράβια,
φορτία κάρβουνο, φορτία γεννήματα, κι οἱ φίλοι μας
χαμένοι πίσω ἀπὸ τὸν ὠκεανὸ παντοτινά.
Ἡ αὐγὴ μᾶς βρίσκει πλάι στὴν κουρασμένη λάμπα
νὰ γράφουμε ἀδέξια καὶ μὲ προσπάθεια στὸ χαρτὶ
πλεούμενα γοργόνες ἢ κοχύλια
τὸ ἀπόβραδο κατεβαίνουμε στὸ ποτάμι
γιατὶ μᾶς δείχνει τὸ δρόμο πρὸς τὴ θάλασσα,
καὶ περνοῦμε τὶς νύχτες σὲ ὑπόγεια ποὺ μυρίζουν κατράμι.
Οἱ φίλοι μας ἔφυγαν ἴσως νὰ μὴν τοὺς εἴδαμε ποτές, ἴσως
νὰ τοὺς συναπαντήσαμε ὅταν ἀκόμη ὁ ὕπνος
μᾶς ἔφερνε πολὺ κοντὰ στὸ κύμα ποὺ ἀνασαίνει
ἴσως νὰ τοὺς γυρεύουμε γιατὶ γυρεύουμε τὴν ἄλλη ζωή,
πέρα ἀπὸ τ᾿ ἀγάλματα.

 

Γιώργος Σεφέρης, από το Μυθιστόρημα ( Ε' )

Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία

Η σημερινή απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, απέδειξε ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Επίσης, έδειξε σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη. Το άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα και η πλατιά κοινωνική αλληλεγγύη μπορούν να φέρουν χειροπιαστά αποτελέσματα.

Είναι προφανές ότι θα χρειαστούν μακροχρόνιοι σκληροί αγώνες για να αρθεί το απαρτχάιντ σε βάρος των ξένων εργατών που ζουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ωστόσο, δεν πρέπει να χωρεί αμφιβολία ότι η αυταπάρνηση των 300 άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο ελπίδας.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι (και ήταν πολλοί…) στήριξαν αυτόν το δύσκολο αγώνα από τη Νομική έως τα νοσοκομεία. Μα πάνω απ’ όλα, θα θέλαμε να χαιρετίσουμε με σεβασμό  τους 300 αγωνιστές για τους οποίους μπορεί να περηφανεύεται όλη η εργατική τάξη.

Αθήνα 9/3/11

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

 από Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

Ούτε σκυμμένοι ούτε σε φέρετρα

Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

 

του Θανάση Καρτερού, 05/03/2011,  ΑΥΓΗ

Δεν με τρομάζει ο θάνατος, μόνον η κακή ζωή, δηλώνει ένας από τους μετανάστες της Υπατίας, που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Εκφράζοντας έτσι με δραματικό στη λιτότητά του τρόπο την αποφασιστικότητα των περισσότερων, αν όχι όλων, των απεργών πείνας. Πολλοί από τους οποίους βρίσκονται ήδη σε οριακή κατάσταση, ενώ η απόφαση ορισμένων να προχωρήσουν και σε αποχή από το νερό κάνει ακόμα πιο δυσοίωνο το αύριο.

Ο θάνατος όμως που δεν τρομάζει τους ίδιους θα πρέπει πριν συμβεί να συγκλονίσει εμάς -όλο το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που βρίσκεται στο πλευρό τους σήμερα και θα βρίσκεται και αύριο. Που καταγγέλλει την κυβερνητική αδιαλλαξία και το παιγνίδι θανάτου του κάθε Ραγκούση στις πλάτες τους και αρνείται να δεχτεί ότι μια δίκαιη διεκδίκηση κι ένας δίκαιος αγώνας είναι δυνατόν να καταλήξουν σε ανθρωπιστική τραγωδία.

Στις συνθήκες αυτές είναι ανατριχιαστικό το πόκερ των αρμοδίων με ανθρώπινες ζωές. Συντάσσουν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου εμφανίζοντας τους απεργούς περίπου ως αιχμαλώτους, υποδεικνύοντας προκαταβολικά ως ενόχους τους «αλληλέγγυους» -τα εισαγωγικά δικά τους- και νίπτοντας τας χείρας. Λες και δεν είναι αυτοί και μόνον αυτοί υπεύθυνοι να αποτρέψουν το χειρότερο. Και δεν θα είναι αυτοί και μόνον αυτοί υπεύθυνοι για το χειρότερο του χειρότερου που θα ενσκήψει, σε τέτοιες μάλιστα κρίσιμες στιγμές για την κοινωνία και τη χώρα.

Υπάρχει και κάτι όμως που αφορά στους μετανάστες και σε κείνους -και είναι πάρα πολλοί- που στέκονται με κάθε τρόπο πλάι τους. Πολλές φορές στην ιστορία αυτού του τόπου αγώνες και φέρετρα πήγαιναν μαζί. Στους δρόμους της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας συχνά έστηνε ενέδρες ο θάνατος. Όμως πάντα οι δυνάμεις που έλεγαν όχι με σκληρούς αγώνες στην «κακή ζωή», έλεγαν ναι στη ζωή. Και ενώ θεωρούσαν ηρωισμό να δίνει κανείς τη ζωή του για κάποιο σκοπό, θεωρούσαν τυχοδιωκτισμό να μην εξαντλούνται όλα τα μέσα για να μη χαθεί ούτε μια ζωή.

Δεν χωράει συζήτηση: Στη σημερινή κατάσταση ζόφου η Ελλάδα που αντιστέκεται θέλει να δει τους μετανάστες να βγαίνουν από την Υπατία με το κεφάλι ψηλά. Ούτε σκυμμένοι, ούτε ξαπλωμένοι σε φέρετρα. Και στο ναρκοπέδιο ανάμεσα στη νίκη και στον θάνατο τα βήματα όλων πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά...

Η απεργία πείνας σε κρίσιμη καμπή

Το Αόρατο Τείχος

Το πιο άφθαρτο, αέναο και ανυπέρβλητο τείχος αναμεσά μας είναι αόρατο... Το Αόρατο Τείχος ή διαφορετικοί τρόποι να περάσετε το καλοκαίρι σας σε ένα μικρό νησί.

του ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*, 03/03/2011, από την ΑΥΓΗ

38 (39 σήμερα -σημ του μπλογκ) ημέρες μετά και η απεργία πείνας βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Οι απεργοί μεταφέρονται ομαδικά πλέον σε νοσοκομεία και η πιθανότητα μόνιμης βλάβης της υγείας τους είναι πια σχεδόν βέβαιη, ενώ είναι ορατός ο κίνδυνος ακόμη και για απώλεια ανθρώπινης ζωής.

 Οι όλες διαβουλεύσεις και συζητήσεις έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, καθώς η κυβέρνηση επιμένει να μην συζητά το ενδεχόμενο νομιμοποίησης των 300 μεταναστών απεργών πείνας. Από την άλλη, στο πεδίο της ευρύτερης μεταναστευτικής νομοθεσίας, δεν έχει υπάρξει επίσης καμία εξαγγελία μιας σοβαρής και γενναίας ρύθμισης που να απαντά στο υπαρκτό πρόβλημα μεγάλου αριθμού παράνομα διαμενόντων και εργαζόμενων στη χώρα.

Οι εξαγγελίες μείωσης του αριθμού των ενσήμων, που είναι αναγκαία για ανανέωση αδείας διαμονής καθώς και για έκδοση βιβλιαρίου υγείας, ασφαλώς και είναι μία ανακούφιση για τους νόμιμα διαμένοντες στη χώρα, οι οποίοι στενάζουν πρώτοι απ' όλους από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, όμως δεν προσφέρουν καμία διέξοδο σε όσους έχουν χάσει πλέον το δικαίωμα παραμονής τους στη χώρα, και σε όσους δεν είχαν ποτέ αποκτήσει τέτοιο δικαίωμα. Και ο αριθμός των τελευταίων δύο κατηγοριών, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι απεργοί πείνας, είναι ήδη πολύ μεγάλος και συνεχώς διογκώνεται.

Τι προτείνεται από την κυβέρνηση γι' αυτές τις δύο κατηγορίες: Η εφαρμογή του πρόσφατου νόμου 3907/2011 περί χορήγησης υπό ανοχή αδείας διαμονής σε όσους είναι ανέφικτη η απέλασή τους και η χορήγηση αδείας παραμονής για εξαιρετικούς λόγους, εφόσον έχουν αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς με τη χώρα, σε όσους είχαν λάβει παλαιότερα άδεια διαμονής και πλέον την έχουν χάσει, ή είχαν βίζα εισόδου στην Ελλάδα, ή έχουν συμπληρώσει 12ετή παραμονή στη χώρα. Οι δύο τελευταίες όμως προϋποθέσεις αφορούν αμελητέο αριθμό ατόμων.

Η πρώτη λύση τού υπό ανοχή καθεστώτος τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι ο αλλοδαπός παραμένει πάντα υπό απέλαση, υποκείμενος σε αυτή, όταν καταστεί αυτό εφικτό. Διέξοδο δε διαφυγής από τη συνεχή κατάσταση αναβολής της απέλασής του είναι μόνο η συμπλήρωση 12ετούς παραμονής στη χώρα. Η δεύτερη λύση των εξαιρετικών λόγων, προσκρούει στις γραφειοκρατικές ανεπάρκειες της ελληνικής διοίκησης που έχει οδηγήσει στην καθυστέρηση εξέτασης των σχετικών αιτημάτων για 2-3 χρόνια τουλάχιστον, ενώ επίσης δεν αφορά όσους δεν είχαν λάβει ουδέποτε δικαίωμα παραμονής στη χώρα.

Δυστυχώς, πέραν των ανωτέρω λύσεων, δεν υπάρχει άλλη λύση και αυτός είναι και ο λόγος που ωθεί ακόμη και μέχρι σήμερα μεγάλο αριθμό ατόμων στην επιλογή της υποβολής αίτησης ασύλου και την δι’ αυτού του τρόπου οιονεί νομιμοποίησή τους, μέσω της παραμονής τους στη χώρα επί μακρόν, λόγω της τελμάτωσης και αυτής της διαδικασίας εξέτασης των αιτημάτων.

Η ελληνική κυβέρνηση φοβάται μαζικές νομιμοποιήσεις, επικαλούμενη την πιθανότητα προσέλκυσης και νέων μεταναστών. Όμως δεν είναι τα προγράμματα νομιμοποίησης που φέρνουν τους μετανάστες, αλλά η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, ως το ακραίο σύνορο της Ευρώπης, και, ευτυχώς ή δυστυχώς, θα συνεχίσει να δέχεται μεγάλα κύματα μετανάστευσης.

Αυτό που πρέπει να πράξει μία κυβέρνηση που δεν θέλει να συντηρήσει φαινόμενα περιθωριοποίησης μεγάλων κομματιών του πληθυσμού της χώρας, είναι η δημιουργία ενός νομοθετικού πλαισίου το οποίο να είναι αρκούντως ευέλικτο και προσαρμόσιμο στις κοινωνικές περιστάσεις.

Η έως σήμερα πολιτική της θεσμοθέτησης κανόνων που δεν επιδέχονται εξαιρέσεις και δεν αφήνουν περιθώρια διακριτικής ευχέρειας, έχει οδηγήσει στην αποβολή από τη νομιμότητα διαρκώς ογκούμενου αριθμού μεταναστών στη χώρα, ο οποίος συνεχίζει να μένει και να εργάζεται σε μία γκρίζα ζώνη δικαιωμάτων και στην παραμονή στην αφάνεια ανθρώπων που βρίσκονται και εργάζονται επί μακρόν στη χώρα.

Η μακρά παραμονή ανθρώπων στη χώρα ανεξάρτητα από το νόμιμο αυτής (ειδικότερα η 5ετία ως όριο που εφαρμόζεται και σε επίπεδο ευρωπαϊκής πολιτικής για την υπαγωγή στο καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος), θα μπορούσε να αποτελέσει μία προϋπόθεση ενός πάγιου συστήματος επαναφοράς στη νομιμότητα, σύστημα, το οποίο, σε συνδυασμό με την παροχή δυνατότητας κατ' εξαίρεση χορήγησης αδείας παραμονής για σοβαρούς ανθρωπιστικούς λόγους, θα μπορούσε να αποτελέσει μία λύση στο πρόβλημα.

Οι απεργοί πείνας αγωνίζονται για το σύνολο των παράνομα διαμενόντων στην Ελλάδα, που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Η δικαίωση του αγώνα τους δεν θα αποτελεί δικαίωση μόνο για τους ίδιους, αλλά για το σύνολο των μεταναστών στην πατρίδα μας που ζουν στη σκιά και στο περιθώριο.

* Μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών.

«Η κυβερνητική αδιαλλαξία οδηγεί τους απεργούς πείνας στο θάνατο»

μεταφορά απεργού πείνας στο νοσοκομείο, φωτό από Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

 

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης χαρακτηρίζει ψευδείς και καρικατουρίστικες τις δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών, σύμφωνα με τον οποίο οι αλληλέγγυοι αρνούνται τις επαφές με τις αρμόδιες αρχές

Ολόκληρη η ανακοίνωση-απάντηση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης έχει ως εξής:

«Η κυβέρνηση αρνείται ν΄ αναλάβει τις πολιτικές της ευθύνες
Σχετικά με τις σημερινές δηλώσεις του Υπ. Εσωτερικών Γ. Ραγκούση, ο οποίος πέραν των άλλων εξέφρασε για ακόμα μια φορά την απροθυμία του να εισακούσει τα αιτήματα των 300 απεργών πείνας, εγκαλώντας τους μάλιστα ότι αρνούνται να συναντηθούν με τις αρμόδιες αρχές, έχουμε να δηλώσουμε τα εξής:

Τόσο οι απεργοί πείνας, όσο και η πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους 300 ουδέποτε αρνήθηκαν συνάντηση με οποιοδήποτε από τα συναρμόδια υπουργεία. Ακριβώς το αντίθετο. Από τη Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου, 1 μέρα πριν την έναρξη της απεργίας πείνας, εκπρόσωποι των απεργών συναντήθηκαν με την Υφυπουργό Εργασίας Α. Νταλάρα και κατέθεσαν τα αιτήματά τους και την πρόθεση τους για επίσημες συναντήσεις. Από τότε βέβαια, έχουν περάσει 37 μέρες απεργίας πείνας και 37 μέρες κυβερνητικής απάθειας και αδιαλλαξίας.

Όλα όσα ψελλίζουν οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι και κυρίως ανεύθυνοι περί απροθυμίας των απεργών πείνας στο να συναντηθούν με τους υπεύθυνους και κυρίως ανεύθυνους δεν είναι παρά ψευδή επικοινωνιακά τερτίπια με κύριο στόχο τη συσκότιση και την παραχάραξη των δίκαιων αιτημάτων των 300 απεργών πείνας.

Ο κύριος Ραγκούσης μιλά επίσης, αναφερόμενος στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους απεργούς πείνας μετανάστες, για «μικροπολιτικές λογικές», που «καταλήγουν να είναι απάνθρωπες» και για «πολιτικούς καθοδηγητές» που οδηγούν τους απεργούς πείνας στο θάνατο! Προσπαθεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα, μεταθέτοντας τις δικές τους ευθύνες στις πλάτες άλλων. Είναι ο ίδιος και η κυβέρνηση που παίζουν με τη ζωή των απεργών πείνας, αρνούμενοι να τους συναντήσουν και κυρίως να επιλύσουν το βασικό τους αίτημα, αυτό της νομιμοποίησης. Οσο για τους «πολιτικούς καθοδηγητές», ας τους αναζητήσει αλλού ο υπουργός. Ανθρωποι που πλησιάζουν τις 40 μέρες απεργίας πείνας δεν οδηγούνται εκεί από «υποκινητές» και «καθοδηγητές», αλλά από την ίδια τη συνείδησή τους. Οι απεργοί πείνας αποφασίζουν μόνοι τους για την ίδια τους την τύχη. Και εν πάση περιπτώσει, αν ο κ. Ραγκούσης θέλει να παρακάμψει τους «πολιτικούς καθοδηγητές», δεν έχει παρά να καλέσει τους απεργούς πείνας και να συζητήσει μαζί τους, για να διαπιστώσει από πρώτο χέρι ποιες είναι οι απόψεις τους.

Τονίζουμε επίσης, ότι μέσα στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για να δοθεί άμεση λύση στο αίτημα των απεργών πείνας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί, αλλά ότι δεν θέλει. Αυτό επιβεβαίωσε και με τις σημερινές του δηλώσεις ο κ. Ραγκούσης. Είναι η κυβερνητική αδιαλλαξία που οδηγεί τους απεργούς πείνας στο θάνατο και κανένας άλλος και αυτό επιβεβαιώνει ο σημερινός ωμός εκβιασμός του υπουργού.

Διευκρινίζουμε και το ξαναλέμε σε όλους τους τόνους ότι οι απεργοί πείνας ουδέποτε αρνήθηκαν να συναντηθούν επισήμως για να συζητήσουν το ζήτημα ζωής και θανάτου τους, τη νομιμοποίηση τους. Η κυβέρνηση είναι εκείνη που αρνείται συστηματικά να αναλάβει τις ευθύνες της και να δώσει λύση στους 300 απεργούς πείνας. Ας τις αναλάβει κάποτε, σύντομα. Και ας μην το κάνει τουλάχιστον, με ψευδείς και επικοινωνιακές καρικατούρες.
Ξέρει όμως κι άλλο τρόπο να κάνει πολιτική;»

via Red NoteBook

Γιατί είμαστε αλληλέγγυοι αλλά και βαθιά υπόχρεοι στους μετανάστες απεργούς πείνας

του Γιάννη Κουζή*, ΑΥΓΗ, 2.3.11

Επτά (7) λόγοι:

1. Γιατί η ανάλγητη εξουσία, που βιάζει καθημερινά και απροκάλυπτα το σώμα και το πνεύμα της ελληνικής κοινωνίας, εκδηλώνει το απεχθέστερο δείγμα του πολιτισμού της απέναντι στην πιο ευάλωτη κατηγορία ανθρώπων που ζουν και παράγουν για πολλά χρόνια στη χώρα μας, αδιαφορώντας και για την ίδια τη βιολογική τους υπόσταση.

2. Γιατί το περιεχόμενο των νόμων που θεσπίζονται δεν συμβαδίζει, συχνά, με την ουσιαστική έννοια του δικαίου, όταν αυτή δοκιμάζεται από άδικες ρυθμίσεις που, αποκλείοντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες από δικαιώματα αλλά και απαλλάσσοντας από υποχρεώσεις τους υψηλά ιστάμενους και κατέχοντες, βρίσκονται μακριά από την καθιέρωση στοιχειωδών κανόνων κοινωνικού κράτους και όρων κοινωνικής συνοχής, σε μια περίοδο μάλιστα έντονης και πολύπλευρης κρίσης.

3. Γιατί η επιλεκτική επίκληση της ανάγκης σιδερένιας εφαρμογής της νομιμότητας απέναντι στους αδύναμους, την ίδια στιγμή που οι νόμοι παραμένουν προκλητικά ανενεργοί απέναντι στους ισχυρούς, προκαλεί βάναυσα το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

4. Γιατί οι κάθε λογής χορτάτοι γραφειοκράτες και παχύδερμοι νομείς της εξουσίας αδυνατούν να κατανοήσουν ότι άνθρωποι του καθημερινού και σκληρού μόχθου για το μεροκάματο, έχουν και τη δύναμη να αποποιηθούν ακόμη και το ίδιο το ψωμί και το νερό προκειμένου να κατοχυρώσουν τον στοιχειώδη σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

5. Γιατί οι εκάστοτε κρατούντες που, έχοντας αναγάγει σε επιστήμη την πολιτική ανακυβίστηση (κωλοτούμπα) με την αλλεπάλληλη ανακολουθία λόγων και έργων, αδυνατούν να καταλάβουν πως υπάρχουν και άνθρωποι που εννοούν τα λόγια τους, που διεκδικούν πραγματικά, χωρίς να εμπαίζουν την κοινωνία και τους εαυτούς τους, διατηρώντας μέχρι τέλους τις θέσεις και τις αρχές τους.

6. Γιατί οι ποικίλοι εκφραστές της κάθε εξουσίας, υπαλληλίσκοι, στην ουσία, ορατών και αόρατων συμφερόντων, που με τη σειρά τους καλλιεργούν ένα εσμό υποταγμένων και καθοδηγούμενων, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι υπάρχουν ανθρώπινες υπάρξεις που λειτουργούν αυτόνομα, με άξονα τη συνείδησή τους, χωρίς υποκινήσεις και καθοδήγηση, και που βάζουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή προκειμένου να υπερασπισθούν αξίες.

7. Γιατί, τέλος, ο «αναπτυγμένος» κόσμος, εκτός από το να εκμεταλλεύεται τον πλούτο των λαών του Τρίτου Κόσμου και να ζει στη νιρβάνα του καταναλωτικού του οίστρου, οφείλει τον μέγιστο σεβασμό για τα μαθήματα πολιτισμού που λαμβάνει από τους «τριτοκοσμικούς» και «υπανάπτυκτους» που, αν και σε κωματώδη και ημιθανή κατάσταση, εξακολουθούν να παραμένουν όρθιοι...

* Ο Γιάννης Κουζής είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μετανάστες: Υπάρχει λύση;

η φωτογραφία από το Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

του Ευτύχη Μπιτσάκη, από το δρόμο της αριστεράς 21.2.11

Εν φυλακή ήμην και ουκ ήλθατε πρός με

Για εικοστή ημέρα (σήμερα πια στην 33η.-σημ. του μπλόγκ), οι τριακόσιοι περίπου μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας, στοιβαγμένοι σε ένα κτίριο, σε συνθήκες παρόμοιες με αυτές που αντιμετώπιζαν οι κρατούμενοι στην περίοδο του εμφυλίου. Και η «σοσιαλιστική» και «χριστιανική» κυβέρνησή «μας» στέκεται άτεγκτη, ψυχρή και ανάλγητη μπροστά σε αυτό το δράμα.

Από την άλλη, Δεξιά και ακροδεξιά έβγαλαν πάλι τα ρατσιστικά και τα εθνικιστικά τους απωθημένα. Τέλος, η συνήθης βραδυκίνητη δικαστική εξουσία καλεί πέντε μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στο Εφετείο. Έγκλημα; «Παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών, διατάραξη οικιακής ηρεμίας, φθορά ξένης ιδιοκτησίας».
Ας ηρεμήσουμε: «Διακίνηση!» Δηλαδή, οι μετανάστες είναι άβουλα όντα που τους «διακίνησαν» για άγνωστους, ύποπτους σκοπούς νόμιμα σωματεία και φοιτητικοί σύλλογοι;
Τι λέει, όμως, ο εκπρόσωπος των μεταναστών; «Ο αγώνας μας είναι συλλογικός και αυτόνομος. Μας ενδιαφέρει η αλληλεγγύη. Θέλουμε να είμαστε νόμιμοι, να δουλεύουμε και να πληρώνουμε τα ταμεία». Για ποια «διακίνηση» και για ποια «παιχνίδια» μιλούν οι επικριτές;
Πού βρέθηκαν, λοιπόν, και τι είναι οι «λαθρομετανάστες», δηλαδή οι συνάνθρωποί μας που κατέφυγαν στη χώρα μας χωρίς «χαρτιά»; Ένα πολύ μικρό ποσοστό είναι πολιτικοί πρόσφυγες. Είναι θύματα των πολέμων της Νέας Τάξης, των δικτατορικών καθεστώτων και της, εν πολλοίς, συνακόλουθης φτώχιας. Αυτοί ζητούν άσυλο, και η χώρα μας, «λίκνο της Δημοκρατίας», τους το αρνείται. Ταυτόχρονα, αγωνίζονται να δουλέψουν και να ζήσουν. Όμως, η μεγάλη πλειοψηφία είναι οικονομικοί πρόσφυγες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες είτε από τις χώρες των νεο-αποικιακών πολέμων και των εμφύλιων συρράξεων.
Τι ζητούν, λοιπόν, οι σύγχρονοι ικέτες από τη χώρα του πάλαι ποτέ ξένιου Δία; Άσυλο! Άδεια παραμονής! Ορισμένοι υπηκοότητα. Ανθρώπινη μεταχείριση γι’ αυτούς και για τα παιδιά τους. Και πώς αντιμετωπίζονται; Σαν απόβλητα!
Οι συνάνθρωποί μας αυτοί είχαν, λοιπόν, δικαίωμα να διεκδικήσουν ορισμένα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα; Είχαν δικαίωμα να έλθουν μαζικά στην πρωτεύουσα για να θέσουν τα αιτήματά τους; Και, επειδή βοηθήθηκαν, σημαίνει ότι αυτοί ήταν άβουλα όντα στα χέρια συμπατριωτών μας, που «έπαιζαν παιχνίδια» σε βάρος τους;
Δεν ξέρω αν η προσωρινή στέγαση στη Νομική ήταν η πιο φρόνιμη λύση για τη στέγαση των μεταναστών. Αλλά με ποια λογική είναι παράνομη η στέγαση σε ένα άδειο πανεπιστημιακό κτίριο; Το κτίριο το άφησαν πιο καθαρό απ’ ό,τι το βρήκαν. Ποια φθορά ξένης ιδιοκτησίας υπήρξε; Τα μαθήματα δεν διακόπηκαν εξαιτίας της παρουσίας τους. Ποια διατάραξη οικιακής ηρεμίας υπήρξε, λοιπόν;

Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα;
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: Το πέρασμα των μεταναστών από τη Νομική ήτανε το «εκλυτικόν αίτιον», που έβγαλε στην επιφάνεια τον αντι-ανθρωπισμό και το λανθάνοντα ή φανερό ρατσισμό της Δεξιάς και της ακροδεξιάς.
Και πρώτα η «τυφλή» Δικαιοσύνη: Το Συμβούλιο Επικρατείας ακύρωσε, ως γνωστόν, το νόμο Ραγκούση για το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές ως αντισυνταγματικό. Προοδεύουμε, λοιπόν. «Δίκαιο του αίματος»: Μόνον οι καθαρόαιμοι (ποιοι καθαρόαιμοι;) έχουν πολιτικά δικαιώματα.
Και τα γεγονότα, για τα οποία συζητάμε, έδωσαν στους «δημοκράτες» πολιτικούς μας την ευκαιρία να προσπαθήσουν να πετύχουν επιπλέον έναν πάγιο στόχο τους: την κατάργηση του ασύλου.
Πρώτα, συγχορδία Ν.Δ. και ΛΑΟΣ: «Να καταργηθεί το άσυλο!» Από κοντά η κυρία υπουργός Παιδείας: «Η μετατροπή του πανεπιστημίου σε καταυλισμό μεταναστών υπερβαίνει τα όρια της ανοχής!» Ποιο πανεπιστήμιο, κυρία Διαμαντοπούλου, έγινε «καταυλισμός» μεταναστών; Ασχοληθείτε, καλύτερα, με την κατεδάφιση του αστικού πανεπιστημίου, και να είστε ήσυχη. Το όνομά σας θα γραφτεί χρυσοίς γράμμασι στις δέλτους της Ιστορίας! Από κοντά και η κυρία Γιαννάκου, επικεφαλής παλαιότερα του αμαρτωλού υπουργείου Παιδείας, να μιλάει για αυτόκλητους μεσολαβητές του αριστερού χώρου και να αποφαίνεται εμβριθώς ότι «ο μαρξισμός τελείωσε, αλλά η άρρωστη πλην τίμια Αριστερά βρίσκεται δίπλα μας». Τι να την κάνουμε, λοιπόν, την «άρρωστη πλην τίμια» Αριστερά; Να τη θέσουμε εκτός νόμου;
Και ακολουθούν Τύπος και πολιτικοί: Η Καθημερινή της φωτισμένης Δεξιάς τάσσεται υπέρ του νόμου της τάξης και φθέγγεται: «Η κυβέρνηση οφείλει να καταργήσει το άσυλο». Και θα αδικούσα τον κύριο Σπηλιωτόπουλο, άσχετο με το πανεπιστήμιο αλλά πρώην υπουργό Παιδείας, αν δεν σημειώναμε και τα υπ’ αυτόν λεχθέντα για «τραυματισμό του πανεπιστημιακού χώρου από τρομοκράτες, μαφιόζικες συμμορίες, εμπόρους ναρκωτικών» κ.λπ.

Δυο λόγια για το άσυλο
Τι είναι, λοιπόν, το άσυλο που πρέπει να καταργηθεί; Το άσυλο υπήρχε από την αρχαιότητα και προστάτευε κυνηγημένους, θύματα, ακόμα και εγκληματίες. Μορφές ασύλου υπήρξαν και κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στη Δύση, το άσυλο συνδέθηκε κυρίως με τη δημιουργία του θεσμού του πανεπιστημίου από τον 11ο αιώνα και μετά.
Σήμερα, το Σύνταγμά μας κατοχυρώνει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα πανεπιστήμια. Αλλά το άσυλο δεν αφορά μόνο την ελευθερία της έκφρασης και της έρευνας. Προστάτευε πάντα τους δημοκρατικούς αγώνες των φοιτητών, των διδασκόντων και γενικότερα του λαού, όπως τους αγώνες της δεκαετίας ’50-’60 για την ένωση της Κύπρου. Αργότερα, έγινε σύμβολο της αντίστασης εναντίον της δικτατορίας με την κατάληψη της Νομικής και με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το άσυλο, συνολικά, είναι σύμβολο ανθρωπισμού. Στη σημερινή περίπτωση της Νομικής, σύμβολο διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, πρόβλημα ασύλου; Στο βαθμό που υπάρχει, αρμόδιοι να προστατεύσουν το πανεπιστήμιο είναι οι φοιτητές και το διδακτικό προσωπικό. Αλλά η σημερινή επίθεση εναντίον του ασύλου δεν αφορά «το νόμο και την τάξη». Εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια απαξίωσης του πανεπιστήμιου και μετατροπής του σε χώρο κατάρτισης πειθήνιων υπηρετών του κεφαλαίου (βλ. Μπολόνια και Πράγα).
Το πέρασμα των μεταναστών από τη Νομική υπήρξε το έναυσμα για την επίθεση των συντηρητικών δυνάμεων εναντίον του ασύλου.

Το ζήτημα των μεταναστών μπορεί να λυθεί
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο πρόβλημα των μεταναστών. Οι μετανάστες αποτέλεσαν, αυτά τα χρόνια, την κύρια εργατική δύναμη για να αντέξει η ελληνική γεωργία: ελιές, εσπεριδοειδή, αμπέλια, βαμβάκι, κηπευτικά καλλιεργούνται και μαζεύονται χάρη στα φθηνά χέρια των μεταναστών. Σημαντική είναι επίσης, ως γνωστόν, η συνεισφορά τους στην οικοδομή. Γενικά, οι μετανάστες κάνουν τις πιο κακοπληρωμένες και συχνά βαριές δουλειές. Οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν, που συμβάλλουν σημαντικά στον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο, ήλθαν στην Αθήνα να διεκδικήσουν το αυτονόητο. Ήλθαν υπερήφανοι διεκδικητές του δίκιου τους και, ταυτόχρονα, σύγχρονοι ικέτες, θύματα του βάρβαρου κόσμου μας.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, πρόβλημα μεταναστών; Βεβαίως υπάρχει, αλλά δεν αντιμετωπίζεται με την ψυχρή αδιαφορία και την καταστολή.
«Μας παίρνουν τις δουλειές μας». «Η καθαρότητά μας θα νοθευτεί με σεξουαλικές επιμιξίες, με τους μεικτούς γάμους». Ο καπιταλισμός κατόρθωνε και κατορθώνει να στρέφει τους εργάτες μιας χώρας εναντίον των εργατών άλλων χωρών, τον έναν εργατικό κλάδο εναντίον τού άλλου. Εργατική, λοιπόν, αλληλεγγύη και διεθνιστική αλληλεγγύη. Για την ώρα, είναι φτωχή. Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, για να αποκτήσουν έστω τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα οι μετανάστες.
Αλλά, και πάλι, το πρόβλημα παραμένει. Να απαιτήσουμε, λοιπόν, από την άθλια κυβέρνηση να καταγγείλει το Δουβλίνο 2. Όσοι μετανάστες επιθυμούν να μπορούν να μεταναστεύουν σε άλλες χώρες. Στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων, να απαιτήσουμε να επιτρέπει η Ευρώπη-φρούριο των πολυεθνικών την ελεύθερη διακίνηση των θυμάτων της. Επίσης, αν η εθελόδουλη κυβέρνηση νοιαζόταν για την αναγέννηση της υπαίθρου και, την ίδια στιγμή, για τους μετανάστες, θα έπρεπε να δίνει χαμηλότοκα δάνεια σε όσους θα ήθελαν να εγκατασταθούν μόνιμα στα αποδεκατισμένα χωριά μας.
Αλλά πολλά δεν ζητάμε από μια «κυβέρνηση» που ξεπουλά την Ελλάδα για 50 δισεκατομμύρια; Έτσι, τα άλυτα προβλήματα θα τροφοδοτούν ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές. Η πόλωση της κοινωνίας μας θα εντείνεται, αν η Αριστερά και οι λαϊκές δυνάμεις δεν μπορέσουν να ανακόψουν αυτή την καταστροφική πορεία.
Θα επιτευχθεί, λοιπόν, μια αγωνιστική αλληλεγγύη των Ελλήνων εργατών με τα ταξικά ξένα αδέλφια τους;
Ειπώθηκε ότι ήταν λάθος, σε εποχή κρίσης, να αναχθεί σε κύριο πρόβλημα το μεταναστευτικό. Αλλά το μεταναστευτικό είναι μέρος της συνολικής κρίσης της χώρας μας και, ταυτόχρονα, «προϊόν» των πολέμων της Νέας Τάξης, των δικτατοριών και της φτώχειας που επιβάλλει, βοηθά, ανέχεται ο σημερινός ιμπεριαλισμός. Και μέρος της ευθύνης ανήκει στην «ηγέτιδα» τάξη μας και στους πολιτικούς εκπροσώπους της.
Αγώνας, λοιπόν, για να ανατραπεί η κατοχική κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα, επιμέρους αλληλένδετο μέτωπο για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Εκτός εάν, λόγω της κατάντιας της οικονομίας μας, οι μετανάστες μεταναστεύσουν σε άλλους καπιταλιστικούς παραδείσους και μας αφήσουν ήσυχους.

Σκέψεις για το “μεταναστευτικό”

Κλειω Μακρη

του Αντώνη Μπαλασόπουλου

1. Το “μεταναστευτικό”, εννοείται, “πρόβλημα”: αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλει να παρατηρήσει κανείς σήμερα. Υπάρχει μια διπλή διαδικασία σύμφωνα με την οποία το καθοριστικό για την πλαισίωση της συζήτησης ουσιαστικό εκτοπίζεται και συνάμα υπονοείται. Είναι απαραίτητο να επερωτήσουμε την ιδεολογική εργασία που επιτελεί αυτό το ουσιαστικό. Το “μεταναστευτικό πρόβλημα” σημαίνει, για την άκρα δεξιά, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 90, “το πρόβλημα με τους μετανάστες”, “το πρόβλημα το οποίο είναι οι μετανάστες.” Για την λεγόμενη κεντροαριστερά της σημερινής εποχής της κρίσης σημαίνει, κάπως πιο διακριτικά, “το πρόβλημα με την μετανάστευση”. Αλλά η ίδια η διάκριση μεταξύ των δύο αυτών αποκωδικοποιήσεων του τι εμπεριέχει το ουσιαστικοποιημένο επίθετο “μεταναστευτικό” είναι ουσιωδώς επισφαλής, και είναι ακριβώς αυτή η επισφάλεια που σηματοδοτεί το πραγματικό της εποχής: τη σύγκλιση δηλαδή της κεντροαριστεράς, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με το σταθερό αντιμεταναστευτικό μένος της ακροδεξιάς.

2. Το “μεταναστευτικό”, λοιπόν, είναι αυτό που ανακύπτει όταν η ιδεολογία της φιλελεύθερης “πολυπολιτισμικής” ανεκτικότητας που πλαισίωσε τα “χρυσά χρόνια” του φιλελευθερισμού μετά το 1989-90 προσκρούει στο πραγματικό της κρίσης του 2007-08. Είναι γνωστό ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βασίζεται σε ροές κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού, με τις τελευταίες να ελέγχονται, όπως δεν ελέγχονται οι δύο πρώτες, από το κράτος και τους κρατικούς μηχανισμούς. Σε εποχή κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας, ο έλεγχος των ροών εργασίας μεταμορφώνεται στην ίδια κατεύθυνση με τον “δημοσιονομικό έλεγχο”· περνάει σε φάση “αυστηρότητας”. Θύματα και στις δύο περιπτώσεις: οι εργαζόμενοι, οι φορείς μιας εργασίας που γίνεται τόσο πιο επισφαλής και τόσο πιο εκμεταλλεύσιμη όσο περισσότερο γίνεται επίσης διαιρέσιμη, πολιτικά κατακερματισμένη, αδύναμη να αντιδράσει σε πολιτικό επίπεδο. Το “μεταναστευτικό” είναι εξ αρχής κάτι άλλο από “μερικό” ζήτημα που αφορά απλώς κάποιους “άλλους”: η δίωξη του μετανάστη προαπαιτεί μετασχηματισμούς στο κράτος δικαίου που είναι βέβαιο ότι συντείνουν στην σταθερή του ολίσθηση προς τον δυνάμει ολοκληρωτικό αυταρχισμό. Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι το “μεταναστευτικό” είναι η άλλη όψη του “εργασιακού” ή του “ασφαλιστικού” στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά και ότι η σημερινή μοίρα των μεταναστών προετοιμάζει το νομικό έδαφος για το άμεσο μέλλον των “γηγενών”.

3. Αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως “μεταναστευτικό” παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτό που στην αμερικάνικη δεκαετία του 50 αποκαλέστηκε το “πρόβλημα των έγχρωμων” (“colored problem”):  δεν είναι πρόβλημα που δημιουργούν έξαφνα οι μετανάστες, αλλά πρόβλημα που δημιουργείται στους μετανάστες εξαιτίας της δραστικής αλλαγής πορείας πλεύσης της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην εισαγωγή φτηνής εργασίας, που με τη σειρά της υπαγορεύεται από την χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση συσσώρευσης. Σήμερα, που ο τίτλος του “πολίτη” μοιάζει πιο κενός ουσιαστικού νοήματος από ποτέ, σήμερα που ο “πολίτης” είναι ο ίδιος φτηνή, ανασφάλιστη, ευκαιριακά απασχολούμενη, ουσιαστικά “μαύρη” εργασία, η χρησιμότητα του μετανάστη στο διεθνές κεφάλαιο εξαντλείται όλο και περισσότερο στην διαθεσιμότητά του ως μέσου φαντασιακού εκτοπισμού της φύσης του “προβλήματος”, αποπροσανατολισμού, ρατσιστικών φαντασιώσεων τιμωρίας και δίωξης.

4. Πρέπει να επιμείνουμε ότι το “μεταναστευτικό” δεν είναι “ανθρωπιστικό” πρόβλημα. Δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης ουσιαστικά αποκτηνωμένων πληθυσμών (τι ειρωνεία, ότι η λέξη “ανθρωπιστικό” προϋποθέτει σιωπηρά την έκπτωση κάποιου από την ανθρώπινη κατάσταση!). Οι μετανάστες είναι, όπως όλοι, δυνάμει πολιτικά υποκείμενα, και όχι απλώς μια πληθυσμιακή μάζα απέναντι στην οποία η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την ύπαρξη ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Το μεταναστευτικό λοιπόν είναι πολιτικό ζήτημα. Είναι τέτοιο τόσο από την πλευρά του μετανάστη, για τον οποίο η πολιτικοποίηση γίνεται ζήτημα επιβίωσης,  όσο και από αυτή του κράτους, το οποίο μας ζητά να αποδεχτούμε τη θυματοποίηση του άλλου ως αντάλλαγμα για την απροθυμία του να αποδώσει δικαιοσύνη σε μας.

5. Η πρόσκληση σε “νηφάλια συζήτηση για την μετανάστευση” δεν είναι αθώα. Η “συζήτηση για τη μετανάστευση” είναι στην πράξη το ακριβές ανάλογο της “συζήτησης για τα βασανιστήρια” που διεμήφθη στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η ίδια η ύπαρξή της βάζει στο τραπέζι την προοπτική ακροτήτων, και βάζοντάς την στο τραπέζι νομιμοποιεί νομοθετικές λύσεις που γίνονται στην πραγματικότητα όλο και πιο φασίζουσες, όλο και πιο διωκτικές. Οφείλουμε να είμαστε άκρως προσεκτικοί όταν δημοσκοπήσεις για το “μεταναστευτικό” μετατρέπονται εν ριπή οφθαλμού σε κομματικές στάσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα και καταλήγουν σε εισαγγελικές παρεμβάσεις. “Δημοκρατία” δεν σημαίνει δικτατορία της μηντιακά διαμεσολαβημένης γνώμης.

6. Δεν υπάρχουν “μετανάστες”, και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η φράση “μεταναστευτικό” είναι καλό να διατηρείται σε εισαγωγικά. Υπάρχουν εργάτες από άλλες χώρες. “Οι μετανάστες” είναι η εργατική τάξη με άλλο δέρμα, άλλες συνήθειες και άλλη γλώσσα. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ό,τι στην ξενοφοβική ρητορική παρουσιάζεται όλο και ανοιχτότερα ως το “αναφομοίωτο” του μετανάστη --η ρυπαρότητά του, η έλλειψη παιδείας του, η προβληματική του διαγωγή, η ασέβειά του σε θεσμούς, παραδόσεις, σύμβολα, κλπ-- επιστρέφει στον δημόσιο λόγο την πρόσληψη της εγχώριας εργατικής τάξης στο παρελθόν. Η ξενοφοβία είναι αναγώγιμη σε τελική ανάλυση σε φόβο απέναντι στην προοπτική της επιστροφής της εργατικής τάξης αφότου αυτή έχει, υποτίθεται, αστικοποιηθεί. Ο “ξένος” είναι ήδη πάντα οικείος, και το πρόσωπό του είναι αυτό ενός ταξικού παρελθόντος που επέχει τη θέση του φοβικού απωθημένου στην “εθνική” συνείδηση.

Α.Μπ

*Ευχαριστουμε τον Αντωνη Μπαλασοπουλο. την Κλειω Μακρη και την Λ.Κ

Τα γεγονότα της Νομικής και ο καθαγιασμός του κράτους – οίκου ανοχής

Και όμως, το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος

Του Άρη Βασιλόπουλου Στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει μια κοινή και βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φύση και το ρόλο του κράτους. Ο κοινός αυτός μύθος συνηθίζει να αποδίδει όλες τις συμφορές, τις αδικίες και την καταπίεση που υφίσταται η πλειοψηφία των πολιτών στο κράτος, που είτε είναι ανύπαρκτο, είτε είναι «οίκος ανοχής». Αντίθετα, οι αριστεροί, σχεδόν όλων των αποχρώσεων, πάντα υποστηρίζαμε ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι δεν έχουμε κράτος ή ότι αυτό είναι ανεπαρκές, αλλά στο ότι έχουμε πολύ κράτος, και μάλιστα επαρκέστατο για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Είναι το κράτος που τα τελευταία τρία χρόνια έχει δώσει πάνω από 40 δις ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη «στήριξη» των τραπεζών, για να «στηριχτεί η ελληνική οικονομία. Την ίδια στιγμή, πάνω από το 20% της κοινωνίας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι το κράτος που, ενώ μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, αυξάνει τον ΦΠΑ, καθιστώντας την αξιοπρεπή διαβίωση δύσκολη για την πλειοψηφία του κόσμου. Είναι το κράτος που μειώνει τις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης, αλλά από την άλλη αυξάνει τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Είναι το κράτος που δεν μπορεί να έχει καμία εταιρεία, γιατί αυτό «επιβαρύνει τον πολίτη» αλλά σπρώχει άφθονο χρήμα στους καπιταλιστές ώστε να προσλαμβάνουν ανέργους. Είναι το κράτος, που είναι «πολυπολιτισμικό» όταν πρόκειται να ξεπουλήσει λιμάνια στην Κινέζικη Cosco ή να προσελκύσει «επενδυτές» από το Κατάρ για το Ελληνικό, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά τις αξίες του «ελληνισμού» όταν πρόκειται για τη νομιμοποίηση Κινέζων ή Αράβων εργατών-ριών. Είναι το κράτος που το 2010, και όταν το 11% των κατοίκων στην Αττική ψάχνει σε συσσίτια να βρει φαγητό, είχε τις μεγαλύτερες πωλήσεις νέων και μεταχειρισμένων Porsche Cayene. Είναι το κράτος της Siemens και της ατελείωτης μίζας για τα δημόσια έργα, όπου όλοι, και ακριβώς, επειδή όλοι οι μαυρο-γαλαζο-πράσινοι είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στις ακαθαρσίες, βγάζουν από κοινού αθωωτικά πορίσματα σε στημένες εξεταστικές επιτροπές. Είναι το κράτος που δολοφόνησε το Δεκέμβρη του 2008 τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, αφού πρώτα αναγόρευσε σε δόγμα την αστυνομική αυθαιρεσία τύπου ζαρντινιέρας, τη συνεχή ατιμωρησία, και ανέθρεψε στους κόλπους του κάθε λογής ένοπλους Ράμπο. Είναι το κράτος της μεγάλης Ολυμπιακής ιδέας, δηλαδή των μεγαλοεργολάβων, που αφού δολοφόνησε εκατοντάδες εργάτες, στην πλειοψηφία τους μετανάστες, άφησε στον κρατικό προϋπολογισμό γύρω στα 12 δις ευρώ έλλειμμα και ένα σωρό άχρηστα έργα, τα οποία αναζητούν αγοραστή για ξεπούλημα. Είναι το κράτος που νομοθετεί τη φυλάκιση όσων χρωστούν ψίχουλα στο Δημόσιο, στήνει όμως αδριάντες και αναγορεύει σε εθνικούς ευεργέτες όσους ληστέψουν εκατομμύρια από αυτό. Είναι το κράτος που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία για να ανοίξει φυλακές και νέα αστυνομικά τμήματα. Είναι το κράτος που δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξεζουμίζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας όταν πρόκειται για χρυσές business του ελληνικού κεφαλαίου, ανακαλύπτει όμως ξαφνικά ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Σκοπιανοί εθνικιστές, όταν διεκδικούν μερτικό από την κληρονομιά του, αποκλειστικά δικού μας, μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι το κράτος των Πρετεντέρηδων, που μπορούν ατιμώρητα να πετάνε μπουκάλια στο γήπεδο όταν νιώθουν ότι αδικείται η ομάδα τους, παίρνουν όμως το ρόλο του εισαγγελέα όταν οι κάθε λογής αδικημένοι εξεγείρονται και αμύνονται ενάντια στη βία των καταπιεστών τους. Είναι το κράτος των Καραμανλήδων, με τον «εθνάρχη» να πηγαίνει στην Ελβετία και τη Γαλλία το ‘63 για 11 χρόνια, προκειμένου να ξεχαστεί η ψήφος των δέντρων και τα σκάνδαλα, και το νεότερο Κώστα να πίνει καφέδες στο Κολωνάκι, μέχρι οι υπόλοιποι να ξεχάσουμε τα Βατοπέδια, τους κουμπάρους, τα δομημένα ομόλογα και το υπόλοιπο «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης της ΝΔ από το 2004 μέχρι το 2009. Είναι το κράτος των Σαμαράδων, που ψηφίζουν «ενάντια στο μνημόνιο», ζητώντας στην ουσία ένα χειρότερο μνημόνιο γιατί αυτό είναι «αντι-αναπτυξιακό», επειδή οι εργαζόμενοι, ακόμα τουλάχιστον, δεν είναι δεμένοι με αλυσίδες από τα αφεντικά τους. Είναι το κράτος των Παπανδρέου, με το «δημοκράτη γέρο» να στήνει μαζί με τον Τσώρτσιλ και τα Τάγματα Ασφαλείας τη σφαγή των Δεκεμβριανών του ‘44, το σοσιαλιστή μπαμπά να υμνεί την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που κάποτε ήταν το ίδιο συνδικάτο, και τέλος τον ΓΑΠ να σηκώνει προεκλογικά τα μανίκια α λα Ομπάμα, για να μας βάλει στο γύψο στη συνέχεια... Είναι το κράτος των τηλε-μαϊντανών μπουμπούκων, που μας ταϊζουν καθημερινά με εθνική υπερηφάνεια και μίσος για τους «λαθρομετανάστες», φροντίζουν όμως να υπερασπίζονται το νόμο και την τάξη όταν πρόκειται να μας καταδικάσουν στη φτώχεια και την ανέχεια. Και όμως, αυτό το κράτος ανέκτησε τη χαμένη τιμή και στιβαρότητά του. Μπορεί πια να εγγυηθεί την έννομη τάξη για τους πολίτες και να τους δώσει αυτοπεποίθηση και σιγουριά για το μέλλον. Μπορεί να μην έβαλε κανέναν κλέφτη δημόσιου χρήματος φυλακή, μπορεί να είναι άδικο όταν φορτώνει την κρίση στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα πριν και την τυπική χρεωκοπία, αλλά όλα κι όλα, στην ανομία της Νομικής έδωσε τέλος. Όλοι-ες μπορούμε να πέσουμε ήσυχοι, και προπαντός χορτάτοι, για ύπνο, αφού η «εισβολή των 250 λαθρομεταναστών» δεν κατάφερε να ανατρέψει τη Δημοκρατία μας. Η ανταρσία αυτών που δεν τους αρέσει να δουλεύουν ανασφάλιστοι, που βαρέθηκαν να παίρνουν 15 ευρώ μεροκάματο, που δεν θέλουν να κυνηγιούνται από την αστυνομία, που κουράστηκαν να βρίσκονται στο έλεος των επιθέσεων ακροδεξιών, που δεν αντέχουν να βρίσκονται υπό το διαρκή φόβο της απέλασης, αυτών που αρνούνται εν τέλει να ζουν στο σκοτάδι της κοινωνίας, κατεπνίγη. Το κράτος μας επιτέλους βρέθηκε δίπλα στον πολίτη και ικανοποίησε τα πιο «ευγενή» του ένστικτα: Αφού εγώ πεινάω, αλλά είμαι αδύναμος να αντιδράσω, τότε αυτός που πεινάει πιο πολύ πρέπει να συντριβεί, ώστε να νιώσω την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον υπάρχουν και χειρότερα από εμένα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί, «ο άλλος» είναι ξένος, και εμείς οι Έλληνες, ακόμα κι όταν υπήρξαμε μετανάστες (πάντα νόμιμοι), όπου κι αν πήγαμε, σεβαστήκαμε τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού που μας φιλοξενούσε. Όχι σαν κι αυτούς, που όχι μόνο τολμάνε να φύγουν από την πείνα και τον πόλεμο, αλλά έρχονται εδώ χωρίς χαρτιά για να προσβάλουν τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού μας. Η ανοχή τέλος, εκτός κι αν οι σύγχρονοι παρίες είναι διατεθειμένοι να τους μάθουμε τι σημαίνει Ξένιος Δίας στις Μανωλάδες και τα εργοτάξια. Μπορεί βέβαια μια ισχνή μειοψηφία, κάποιων λίγων χιλιάδων, που βρέθηκε στο χώρο της Νομικής, να ματαίωσε τη φιέστα του αίματος, που με μαεστρία ετοίμαζαν μέρες τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης. Δεν πειράζει όμως, οι 250 «λαθρομετανάστες», θα παραμείνουν ζωντανοί για κανα μήνα, και αυτή τη φορά δε βρίσκονται στο «καταραμένο» άσυλο, αλλά σε ιδιωτικό χώρο. Αφού το κράτος φοβήθηκε μια χούφτα αριστερούς και αντιεξουσιαστές, μπορούν να την κάνουν και άλλοι τη δουλειά. Και τότε θα τελειώσει ο εφιάλτης για την Ελλάδα και θα μπορούμε με βεβαιότητα να περάσουμε σε μια νέα και ελπιδοφόρα εποχή, χωρίς βαρβάρους. Όμως, μετά θα αναρωτηθεί ο ποιητής «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις». Και τότε, παρίες δεν θα είναι πια οι «εισβολείς λαθρομετανάστες», αλλά τα εκατομμύρια των  εργαζομένων και ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, που θα είναι πια αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της βάρβαρης επίθεσης κυβέρνησης και τρόικα. REDNotebook

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!

Την Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου, στις 6.00 το απόγευμα, στην Νομική (Πνευματικό Κέντρο), 10η μέρα απεργίας πείνας οι 300 μετανάστες και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλούν όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους φοιτητικούς συλλόγους, κάθε συλλογικότητα αγώνα και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο σε μαζική διαδήλωση αντίστασης και αλληλεγγύης.
-Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών!
- Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος!
-Αγώνας μέχρι τη νίκη!
Διαδήλωση, Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, 6 μ.μ., Νομική Σχολή (Αθήνα,)

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2011
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας

Γιατί τρέμει η Τρέμη;

του AntistaChef

του Θανάση Καρτερού, από την ΑΥΓΗ, 26.01.11

Τι είναι αυτή η οργή που τους έχει πιάσει; Γιατί τρέμει από τα νεύρα της η Τρέμη και ζητά την επιβολή του νόμου και της τάξης; Γιατί ο Καψής καταγγέλλει το κρρρρρράτος που ηττήθηκε κατά κράτος από τους ξεβράκωτους; Γιατί η Ντόρα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη απαιτούν να δείξει η δημοκρατία την πυγμή της; Γιατί το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά βρέθηκαν ξαφνικά να συμφωνούν και πάθαμε πολιτιστικό σοκ; Γιατί η υπουργός Παιδείας ζητά να ληφθούν από τους αρμοδίους όλα τα μέτρα για να αποκατασταθεί η διασαλευθείσα τάξις; Τι μύγα τους τσίμπησε ξαφνικά όλους αυτούς που έβγαλαν ο ένας το μάτι του άλλου για το Βατοπέδι, που φαγώθηκαν μεταξύ τους για το ποιος-ποιος-ποιος θα φαγωθεί για τη Siemens, τώρα να ομονοούν και να στοιχίζονται πίσω από μια γραμμή που οδηγεί κατ’ ευθείαν στα καλόπαιδα του Παπουτσή;

Τριακόσιοι απελπισμένοι μετανάστες, μια χούφτα άνθρωποι άοπλοι και ειρηνικοί, αποφάσισαν να κάνουν απεργία πείνας και διάλεξαν για σκηνή της μάχης τους τη Νομική σχολή. Προσπαθώντας προφανώς να προσελκύσουν την προσοχή ενός κράτους και μιας κοινής γνώμης που τους έχουν καταδικάσει στη δυστυχία του Τίποτε και του Κανένα. Γιατί Τίποτε και Κανένας είναι οι παράνομοι μετανάστες για τη δημοκρατική μας Πολιτεία, για τους πολιτικούς ταγούς και τους δημοσιογράφους λαγούς του Παπουτσή. Τίποτε και Κανένας -μόνο χέρια για να δουλεύουν με μισό μεροκάματο, πόδια να τρέχουν μόλις βλέπουν μπάτσο και μυαλό παράλυτο από την αγωνία της επόμενης μέρας. Τόσο Τίποτε και τόσο Κανένας, που, ακόμα κι όταν πεθαίνουν, δεν βρίσκουν τάφο να ταφούν, πηγαίνουν ανώνυμοι, αλειτούργητοι και άκλαυτοι.

Κι αντί να δουν αυτή την ανθρωπιστική τραγωδία πίσω από την απεργία πείνας των απελπισμένων πουλάνε φούμαρα περί ασύλου οι ανάλγητοι. Και ανοησίες για μορφές πάλης αδιέξοδες και πράσινα άλογα οι αριστεροί της σωφροσύνης. Και εθνική εξέγερση για πόλεμο στους μελαψούς οι ακροδεξιοί. Και τσαμπουκάδες ενωμοτάρχη παλιάς κοπής οι δημοσιογράφοι που θα έπρεπε να βρίσκονται στο πλευρό των κατατρεγμένων. Και καταγγέλλουν κιόλας, σα δεν ντρέπονται, τη μηδενιστική αριστερά, τους συμπαραστάτες, τους υποκινητές, τους ηθικούς αυτουργούς οι μίζεροι και κοινότοποι. Ανίκανοι να καταλάβουν ότι σε τέτοιες στιγμές εκατό φορές προτιμότερη είναι η μηδενιστική αριστερά από την αριστερά του μηδενός...