ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ  ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ (12-13.2.2011)

3α. Μέσα στη διαμορφούμενη πολιτική συγκυρία γίνεται φανερό  ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος και η γενικευμένη απαξίωση των δύο εταίρων του συναινετικού δικομματισμού δεν έχει γίνει δυνατό να μετατραπεί σε μια νέα προοδευτική δυναμική που θα εγγυάται την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων με την ανατροφοδότηση της ανάπτυξης μαζικών, ενωτικών και πολύμορφων κινημάτων αντίστασης και ανατροπής των πολιτικών  των μνημονίων και των ίδιων των εμπνευστών τους.
Οι δυνάμεις  που στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική επιχειρούν  να χρεώσουν συνυπευθυνότητα προς τις δυνάμεις της αριστεράς και να καταστήσουν τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και τους κοινωνικούς αγώνες «ενόχους» για τα σημερινά αδιέξοδα! Αλλά και στα πλαίσια της αριστεράς συνυπάρχουν αντιλήψεις που διαιωνίζουν τους διχασμούς, τις διαχωριστικές γραμμές, τις οξείες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις με αφορμή και την κρίση.
Θεωρούμε, ότι η ίδια η κρίση και ιδιαίτερα η σημερινή συγκυρία επιβάλλουν την πλήρη ανατροπή αυτών των ανθενωτικών αντιλήψεων, μπορούν να γονιμοποιήσουν τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου μετώπου μέσα από ενωτικές διεργασίες, κοινές δράσεις και διεκδίκηση κοινών εναλλακτικών προς το μνημόνιο πολιτικών, σ΄ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων από το χώρο όσων αποδεσμεύονται αριστερά του ΠΑΣΟΚ μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική  αριστερά και τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και πολιτικής οικολογίας. Σ΄αυτή την κατεύθυνση, συμμετέχουμε ως ΣΥΝ και ως ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοβουλίες που θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα δυναμική και μια νέα ελπίδα για τη συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων, μια θετική διέξοδος στις αναζητήσεις του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας που στέκεται κριτικά σήμερα απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Η άρση του κατακερματισμού, η υποχώρηση των διχαστικών αντιλήψεων, η διαμόρφωση ενός ενωτικού κλίματος συμπαράταξης μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αποτελούν για τον ΣΥΝ στρατηγικής σημασίας επιλογή που πρέπει να υπηρετείται με όλες τις πολιτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις μας. Η δυναμική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει αυτή τη θετική εξέλιξη για όλη την αριστερά.

3β. Η επανεκκίνηση και σε κεντρικό επίπεδο της λειτουργίας του συμμαχικού σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι άμεση και προσδοκούμε να αποτυπώσει στο δημόσιο χώρο, με βάση ένα κοινό προωθητικό πολιτικό πλαίσιο, τόσο τη συνέχεια στις αξίες και το εύρος των πρωτοβουλιών που προσέδωσαν κύρος και δυναμική στο εγχείρημα, όσο και την διακριτή α-συνέχεια σε επιλογές, νοοτροπίες και τη στενότητα πολιτικών αντιλήψεων που κατά καιρούς λειτούργησαν αρνητικά και αποθάρρυναν το ευρύ ακροατήριο της αριστεράς. Εκτιμούμε ότι μπορεί να διαμορφωθεί στο επόμενο διάστημα ακόμα καλύτερο κλίμα και πολιτική συναντίληψη για τη λειτουργία και το μέλλον του συμμαχικού μας σχήματος.
Βρισκόμαστε εδώ και καιρό όλοι μας σε μια δοκιμασία και θεωρούμε, ότι σωστά από κοινού όλοι παίρνουμε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για μια νέα φάση στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας τις γόνιμες συνθέσεις αντί των άγονων αντιπαραθέσεων.
Εγκρίνουμε  και θα ενισχύσουμε τη συναίνεση που έχει επιτευχθεί με βάση και τις δικές μας προτάσεις, αλλά και προτάσεις και πρωτοβουλίες απ΄όλες τις πλευρές που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Κοινή πεποίθηση, άλλωστε αποτελεί, ότι αυτό το μεταβατικό στάδιο, αυτή η νέα φάση για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα σφραγιστεί όχι μόνο από τις πρωτοβουλίες στη Βουλή, την πολιτική συγκρότηση και εξόρμηση του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, αλλά κυρίως, από την συμμετοχή και την έμπνευση στους κοινωνικούς αγώνες, τις μεγάλες και τις επιμέρους απεργιακές κινητοποιήσεις, τα πολύμορφα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται για την αντίσταση και την ανατροπή των πολιτικών του μνημονίου.

 

Εν θερμώ

του Γιάννη Μπασκόζου, από το Red NoteBook

Δεν γίνεται για τα προβλήματα και τις αποτυχίες να φταίνε πάντα οι άλλοι. Είναι ευθύνη της ηγεσίας (ολόκληρης!) η ανατροπή της παρακμιακής εικόνας ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ

Ο πρώτος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών τελείωσε. Τα μηνύματα στάλθηκαν και οι αποστολείς περιμένουν την ανταπόκριση από τους παραλήπτες. Καταθέτω 6 σημεία προβληματισμού, ελπίζοντας πως συνεισφέρω ώστε ο Συνασπισμός να αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα και να ανταποκριθεί σε αυτό από τη μεριά των συμφερόντων των εργαζόμενων και της αριστεράς γενικότερα.

1. Το πολιτικό σχέδιο που υπηρετήσαμε, χωρίς συνέπεια και απόλυτη συστράτευση είναι αλήθεια, δεν πέτυχε τους στόχους του. Ισχυρίζομαι πως η εικόνα του κόμματος που δίνει ακόμα (παρά τις πολλαπλές αποσχίσεις και διασπάσεις) την εντύπωση δυο κομμάτων στη συσκευασία του ενός, είναι η βασική αιτία που δεν μπόρεσε η δική μας αριστερά να καρπωθεί ένα ποσοστό της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αντίθετα, πολιτικά σχέδια άλλων αντιπολιτευτικών πολιτικών δυνάμεων φάνηκε να έχουν επιτυχία.

2. Δεν γίνεται για τα προβλήματα και τις αποτυχίες να φταίνε πάντα οι άλλοι. Είναι ευθύνη της ηγεσίας (ολόκληρης!) η ανατροπή της παρακμιακής εικόνας ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και η βασανιστική επιμονή στη δημοκρατική λειτουργία των πολιτικών κινήσεων, ώστε τα μέλη να συμμετέχουν και να συναποφασίζουν. Ασφαλώς επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να προσφέρει τίποτα.

3. Δεν μπορείς να υπηρετήσεις τη λογική συνάντησης και συμπόρευσης με τα λαϊκά στρώματα που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, με βιαστικούς ηγετικούς βολονταρισμούς, χωρίς τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση της αριστεράς (βασισμένη σε αρχές , εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη). Είναι σε τελευταία ανάλυση θέμα αποτελεσματικότητας. Δεν δικαιούσαι να υπονομεύεις την ενότητα στο κόμμα σου για να υπηρετήσεις «μεγάλες ιδέες» ακόμα και αν έχεις δίκιο στην απώτερη στόχευση σου. Ούτε δικαιούσαι να σηκώνεις «αντάρτικο» επειδή διαφωνείς και να μη συμμετέχεις στην υλοποίηση αποφάσεων.

4. Τα αρκετά καλά αποτελέσματα σε δήμους που κερδήθηκαν ή διεκδικούνται από δυνάμεις του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης αριστεράς απαιτούν μελέτη και αξιοποίηση για το μέλλον. Ισχυρίζομαι πως δεν σηματοδοτούν όλα το ίδιο πράγμα και δεν επιδέχονται μονοδιάστατες ερμηνείες.

5. Η ανησυχητική άνοδος της ακροδεξιάς απαιτεί εγρήγορση, γρήγορα αντανακλαστικά και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Δεν αρκούν οι πολιτισμικές και δικαιωματικές αναφορές για να επικοινωνείς με τα λαϊκά στρώματα που πιέζονται, ειδικά όταν με τις επιλογές σου άλλοι υποψήφιοι σου υπερτονίζουν αυτά τα χαρακτηριστικά και άλλοι τα υποβαθμίζουν. Χρειάζεται ταξική γείωση, επικοινωνία και πολιτική με όλα τα στρώματα που αποδομούνται οικονομικά και κοινωνικά από την πολιτική κυβέρνησης-τρόικας-μνημονίου. Χρειάζεται να πείσεις πως έχεις πολιτικό σχέδιο που εκφράζει τα παρόντα και απώτερα συμφέροντα τους και πως μπορείς να είσαι βασικό στήριγμα στην αντίσταση τους στην εφαρμοζόμενη πολιτική.

6. Η αποδόμηση του πολιτικού σκηνικού θα συνεχιστεί. Και τα δύο κόμματα του δικομματισμού έχουν σοβαρότατες απώλειες και ασφαλώς η κυβέρνηση δεν απέσπασε το δικαίωμα συνέχισης της πολιτικής της, ούτε εξασφαλίστηκε η κλασική δικομματική εναλλαγή. Η γενικότερη εικόνα της αριστεράς είναι αυτή που τους επιτρέπει να ισχυρίζονται πως δεν βλέπουν τίποτα. Απαιτούνται επείγουσες κινήσεις στο χώρο της αριστεράς που θα σηματοδοτούν ελπίδα ανατροπής του πολιτικού σκηνικού σε αριστερή κατεύθυνση. Επιμονή στη συνάντηση με τις λαϊκές δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ (και τη ΝΔ) με την αποφασιστική συνεισφορά μιας ενωμένης, δυνατής και αλληλέγγυας αριστεράς με δυνατότητα ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας.

ΥΣ 1. Στο Δήμο Νέας Ιωνίας, το ψηφοδέλτιο της Ενότητας για τη Νέα Ιωνία, ψηφοδέλτιο με αυθεντικά ενωτικά αριστερά, αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά και συμπόρευση και δυνάμεις απεγκλωβιζόμενες από την κυβερνητική πολιτική, δίνει δύσκολη μάχη για να επικρατήσει στο 2ο γύρο απέναντι στον κυβερνητικό υποψήφιο.

ΥΣ2. Η ποίηση ποτέ δεν έβλαψε:

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα
Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

 απο την ΕΠΟΧΗ


Δεν αρκεί για το Κόμμα να έχει ένα προλεταριακό πρόγραμμα. Απαιτείται επίσης και μια προλεταριακή σύνθεση. Αλλιώς το πρόγραμμα μπορεί να μετατραπεί σένα κομμάτι χαρτί σε μια νύχτα! (Τζ. Κάννον)

   

   Η κρίση που αναπτύσσεται  στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Γιατί ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντικές οργανώσεις της αριστεράς και η σημασία τους είναι αποφασιστική για την εξέλιξη της πάλης του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου. Παλιοί, και περισσότερο, οι νέοι σύντροφοι του χώρου της αριστεράς έχουμε πολλά να διδαχθούμε για τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και βέβαια από τα σοβαρά λάθη των πρωταγωνιστών της.

Κατ’ αρχάς πιστεύουμε ότι οι βασικές αιτίες της κρίσης δεν βρίσκονται στους χαρακτήρες και τις επιδιώξεις του Αλέκου και του Αλέξη και των μπλοκ, ομάδων, προσώπων και τάσεων που συσπειρώνονται γύρω τους. Ωστόσο είναι αυτοί που έδωσαν και δίνουν το χρώμα , τον χαρακτήρα και την ένταση στην σύγκρουση. Έθαψαν την πολιτική συζήτηση πάνω στα καυτά ζητήματα της ταξικής πάλης και των καθηκόντων που αυτή βάζει στην αριστερά και ειδικά  στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, με κύριο καθήκον την ενότητα στη δράση της εργατικής τάξης ,που προϋποθέτει την ενότητα δράσης της αριστεράς . Η ταξική τους καταβολή ,εκπρόσωποι της μικροαστικής διανόησης, και η κατά συνέπεια πολιτική τους σύγχυση σε συνδυασμό με το γεγονός –όχι τυχαία- ότι πολιτικά συμφωνούν στο «δια ταύτα»,δεν τους επέτρεπε να πράξουν διαφορετικά. Αγνόησαν την βάση του ΣΥΡΙΖΑ και τα δικαιώματα της, τις δημοκρατικές διαδικασίες, έγραψαν στα  παλιά τους τα παπούτσια το πνεύμα και το γράμμα της ομόφωνης  απόφασης  του Πανελλαδικού συντονιστικού (Ιούλης), με αποτέλεσμα να μετατρέψουν μια αναγκαία για την περίοδο συντροφική πολιτική συζήτηση σε βυζαντινοραφίες και σύγκρουση μηχανισμών. Πέτυχαν να απαξιώσουν ακόμη περισσότερο στα μάτια των μαζών την αριστερά προσφέροντας σημαντική υπηρεσία στην κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου. Κάνανε την αριστερά «ρεντίκολο» και «μπαίγνιο» του Πρετεντέρη για να γράψει, εύστοχα –να το παραδεχτούμε- στο «Βήμα» (19-9-10) ότι: «Τώρα αριστεροί είναι όσοι δεν ξέρουν ποιόν να ψηφίσουν στην περιφέρεια Αττικής». Νομίζουμε ότι «η πρόκα» αφορά όλη την αριστερά και όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αιτίες της κρίσης

1) Η όξυνση της ταξικής πάλης

Η βασική αιτία και το πρόβλημα δεν ξεκινά μόνο από το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του (κύρια του ΣΥΝ, αλλά όχι μόνο) να προσφέρει στο εργατικό και λαϊκό κίνημα απαντήσεις, διέξοδο στην κρίση, προοπτική πάλης, όραμα. Γιατί παρ’ ότι η διαπίστωση είναι σωστή δεν είναι αρκετή για να εξηγήσει τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης. Η ιστορία των επαναστατικών κομμάτων και οργανώσεων , είναι ιστορία συγκρούσεων, έντονης φραξιονιστικής διαμάχης και διασπάσεων, χωρίς να έχουν πρόβλημα στο πολιτικό πρόγραμμα τους. Το κόμμα των μπολσεβίκων είχε κρίσεις και μετά την κατάληψη της εξουσίας, παρ’ ότι είχε προσφέρει διέξοδο από την κρίση, προοπτική πάλης, όραμα. Και προς αποφυγή παρεξήγησης σαφώς και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ απέχουν μάλλον πολύ από το να είναι επαναστατικοί σχηματισμοί. Αφαίρεση και αν, αν…αν, έφταναν κάποτε να βρεθούν με επαναστατικό πρόγραμμα αυτό θα συνέβαινε μετά από μια μακριά περίοδο σκληρών εσωτερικών συγκρούσεων, διασπάσεων και ανακατατάξεων στον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο  θα άξιζε ο κόπος. Υπόθεση εργασίας!

Η κρίση που αναπτύσσεται στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και ενάμιση χρόνο. αντανακλά σε ένα μεγάλο βαθμό την όξυνση της ταξικής πάλης , η οποία πραγματοποιείται πάνω στη βάση της πιο βαθειάς μεταπολεμικής κρίσης του συστήματος. Η άρχουσα τάξη για την επιβίωση της έχει εξαπολύσει ανελέητη επίθεση για να πάρει πίσω όλες τις βασικές καταχτήσεις του εργατικού κινήματος. Όπως μας εξηγούσαν οι παλιοί μαρξιστές:  η περίοδος της θανάσιμης αγωνίας του καπιταλισμού δεν μπορεί να προκαλέσει τίποτα άλλο εκτός από κρίσεις και πολέμους, με την αναπόφευκτη αντανάκλαση τους στις εργατικές οργανώσεις μαζί και στο κόμμα της εργατικής πρωτοπορίας. Πράγματι η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει –λόγω της ιδιομορφίας του χώρου- με τον πιο έντονο τρόπο την κρίση που διαπερνά όλη την αριστερά, κρίση που εκδηλώνεται με διαφορετικούς ρυθμούς και πολιτικά χαρακτηριστικά από οργάνωση σε οργάνωση. Να επισημάνουμε επίσης το γεγονός ότι σε κρίση βρίσκονται και τα κόμματα του κεφαλαίου.

2) Η ασταθής ισορροπία του ΣΥΝ

Η όξυνση της ταξικής πάλης θρυμμάτισε την ειρηνική συνύπαρξη των μονίμων τάσεων στο ΣΥΝ ανατρέποντας την ασταθή ισορροπία τους, γιατί εκούσια η ακούσια υποχρεώνει τους πάντες να διαλέξουν στρατόπεδο. Ήτανε πάνω σ’ αυτή την βάση που πραγματοποιήθηκε η διάσπαση του ΣΥΝ με την αποχώρηση της «Ανανεωτικής πτέρυγας» (ΔΗ-ΑΡ) και τριχοτομήθηκε το πάλαι ποτέ «Αριστερό ρεύμα».

Το διαζύγιο υπήρξε «βελούδινο» γιατί η ταξική βάση των ηγεσιών των τάσεων ήταν και εξακολουθεί να είναι η μικροαστική διανόηση. Η «Ανανεωτικοί» τοποθετημένοι ανέκαθεν κοντά στο στρατόπεδο της αστικής τάξης και έχοντας καταλάβει ότι είναι αδύνατο να τραβήξουν την πλειοψηφία του ΣΥΝ στο πρόγραμμά τους αποχώρησαν για να πάνε εκεί που ανήκουν.

Οι εναπομείναντες στο ΣΥΝ είναι βέβαιο ότι άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο κοιτάνε προς το στρατόπεδο της εργατικής τάξης δηλώνοντας ωστόσο την αδυναμία τους να προσχωρήσουν σ’ αυτό, γεγονός που φαίνεται στα προγράμματα τους. Όλα, παρά τα ριζοσπαστικά στοιχεία που εμπεριέχουν κινούνται στη λογική της διαχείρισης του συστήματος και με αρκετή σοβαροφάνεια υποδεικνύουν στην κυβέρνηση και την άρχουσα τάξη λύσεις, σε μια αταξική βάση για την σωτηρία της χώρας, της  Ελλάδας και το Εθνικό συμφέρον, αγνοώντας ότι η τάξη του  κεφαλαίου  έχει εξαιρετικά πιο ανεπτυγμένη συνείδηση απ’ αυτή της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των ηγεσιών της! Αγνοούν επίσης ότι για το κεφάλαιο το Εθνικό συμφέρον και η τιμή της Ελλάδας είναι απόλυτα ταυτισμένα με τα στενά ταξικά τους συμφέροντα ,ότι υπάρχουν δύο Έθνη, δύο Ελλάδες, ότι υπάρχει Έθνος του εργάτη του άνεργου, του αγρότη, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων των οποίων τα συμφέροντα συγκρούονται μ’αυτά του Έθνους των καπιταληστων. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση σοσιαλπατριώτισμου, δυστυχώς, είναι αυτή του Αλαβάνου όπου  με τις εθνικό-πατριωτικές τοποθετήσεις του : «Δεν πάμε για σοσιαλισμό. Πάμε για την επιβίωση της χώρας» (Βήμα 30/5/10), «Η Βουλή ψηφίζει το τριετές πρόγραμμα στα αγγλικά», «Η Ελλάδα έχει γερμανίδα πρωθυπουργό», «Είμαστε περήφανη που είμαστε Έλληνες» (Σπόρτιγκ), εκφράζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πληγωμένη εθνική περηφάνια του μικροαστού και την εκτίμηση πουχει στο Σοσιαλισμό. Θεωρεί ότι είναι δυνατή «η επιβίωση της χώρας», χωρίς την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων και την κατάργηση της  μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας !! Τίποτα το περίεργο προς το παρόν. H  ταξική του καταβολή δεν του επιτρέπει να καταλάβει ότι : «η επιβίωση της χώρας» σημαίνει επιβίωση του κεφαλαίου πάνω στα κόκαλα της εργατικής τάξης αν «Δεν πάμε για σοσιαλισμό»!!

3) ΣΥΡΙΖΑ μεταβατικό μετωπικό σχήμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ (όπου καλώς δημιουργήθηκε) μέτωπο ετερόκλητων πολιτικά οργανώσεων ήτανε  και είναι από την φύση του ένα μεταβατικό και ασταθές,  σχήμα κρίσης. Η αναπόφευκτα περιορισμένη πολιτική συμφωνία (δεν θα το πούμε συμβιβασμό) των οργανώσεων με το ΣΥΝ δεν έσβησε τις σοβαρές διαφορές  πάνω σε ζητήματα στρατηγικής, πολιτικής, ταχτικής και το οργανωτικό, με αποτέλεσμα σε κάθε σοβαρή στροφή της ταξικής πάλης αυτές οι διαφορές με την μια η την άλλη μορφή να έρχονται με ένταση στην επιφάνεια.

Λογικό και επόμενο ήταν η ένταση της ταξικής πάλης να φέρει στην επιφάνεια τις διαφορές των συνιστωσών και να πράττει η κάθε ηγεσία σύμφωνα με τις παραδόσεις της και το ιδεολογικό της υπόβαθρο. Το άσχημο είναι ότι αυτές οι διαφορές  έχουνε βγει  παραμορφωμένα με αποτέλεσμα το κίνημα και ιδιαίτερα η πρωτοπορία του να μην καταλαβαίνει μέσα από τα αντικρουόμενα «κουτσομπολιά» γιατί διάολε σφάζονται στου ΣΥΡΙΖΑ την ποδιά τα παλικάρια της ριζο-σπαστικής και αντικαπ-ιταλιστικής αριστεράς!!! Και αυτό απογοητεύει το κίνημα δεν δικαιώνει κανένα και βυθίζει το σύνολο της αριστεράς στην ανυποληψία.

Θεωρούμε  ότι δεν είναι σωστό να βάλλουμε στο ίδιο τσουβάλι όλες τις  συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αλήθεια ότι οι οργανώσεις του ρεύματος της ΑΝΑΣΑ μαζί με ανένταχτους της γραμματείας κατήγγειλαν την  σύγκρουση, χωρίς αρχές, ανάμεσα στην πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ και το « Μέτωπο» και ζήτησαν δημοκρατικές διαδικασίες και προσφυγή στη βάση. Ωστόσο παρά τις καταγγελίες τους στη πράξη προσαρμόστηκαν στη λογική της συζήτησης που επέβαλλαν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα για το πρόσωπο και ενώ πολύ σωστά  μίλησαν για έλλειψη αρχών,  δεν είδαμε συγκεκριμένα την πρόταση τους πάνω στη βάση ποιών αρχών όφειλε να συζητήσει  ο ΣΥΡΙΖΑ και η γραμματεία του –εκτός και αν έγινε και δεν το γνωρίζουμε οπότε  ανακαλείται- δεν είδαμε να αποκαλύπτουν την πραγματική πολιτική άποψη που έκρυβε η συζήτηση για τον περιφερειάρχη και τέλος νομίζουμε ότι η ΑΝΑΣΑ όφειλε να ανοίξει την πραγματική  συζήτηση μ’ όλες τις δυνάμεις της κύρια έξω από τις γραμμές της  γραμματείας στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ καλώντας ανοιχτές συσκέψεις σ’ όλες τους βασικούς δήμους της Αττικής με αποκορύφωμα μια ανοιχτή συζήτηση στην Αθήνα. Θεωρούμε ότι αυτή την δράση θα την πλαισίωναν και θα την στήριζαν τα πιο ταξικά στοιχεία του ΣΥΝ. Δεν έγινε γιατί υπήρχαν αυταπάτες ότι στο τέλος θα βρισκόταν το πρόσωπο κοινής αναφοράς , που στην ουσία θα σηματοδοτούσε μια πλασματική πολιτική συμφωνία. Ομολογούμε ότι αυτό θα ήτανε λίγο καλύτερο απ’ αυτό που τελικά έγινε.

4) Η λαθεμένη αντίληψη για το Ενιαίο Μέτωπο ( πως κερδίζουμε την φθορά και τους διαφωνούντες  του Πασοκ)

Η κρίση του καπιταλισμού και η σφοδρή επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος έβαλαν στην ατζέντα της αριστεράς δυο σοβαρά καθήκοντα από τα οποία εξαρτάτε η επιβίωση της εργατικής τάξης και χωρίς δόση υπερβολής, το μέλλον της κοινωνίας. Το πρώτο την προβολή του Σοσιαλισμού σαν την μοναδική διέξοδο από την κρίση και το δεύτερο την συγκρότηση του Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης για να μπορέσει να αντισταθεί με επιτυχία στην επίθεση της κυβέρνησης του κεφαλαίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ δεν έχουν ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα και δεν προβάλουν τον Σοσιαλισμό σαν την μόνη διέξοδο από την κρίση. Το ΚΚΕ είναι αλήθεια ότι προβάλει τον Σοσιαλισμό-αφού πρώτα περάσουμε για ένα γεια από την Λαϊκή εξουσία- αλλά τον ταυτίζει με αυτόν που κατέρρευσε και αυτό δεν εξυπηρετεί την προβολή του.

Ωστόσο νομίζουμε ότι το κρίσιμο πολιτικό  ζήτημα που βρίσκεται πίσω από την σύγκρουση στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ για τον «περιφερειάρχη» είναι η λαθεμένη αντίληψη που κυριαρχούσε στα κόμματα της αριστεράς για την τακτική του Ενιαίου μετώπου, Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα έχουνε χτίσει, ιδιαίτερα το ιστορικό ΚΚΕ, τις χειρότερες παραδόσεις.

Το ΚΚΕ «σάλταρε» πολύ εύκολα από τον υπεραριστερισμό του «Σοσιαλφασισμού» και της μοναχικής πορείας, στον αισχρό οπορτουνισμό των συμμαχιών με τα «προοδευτικά» κόμματα η’ προσωπικότητες της αστικής τάξης [ βλέπε «Λαϊκό Μέτωπο», «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας»], στην  χωρίς αρχές ενότητα με την ΕΑΡ [δημιουργία ΣΥΝ], για να καταλήξει στην επαίσχυντη συμφωνία συγκυβέρνησης με την δεξιά του Μητσοτάκη. Τώρα προς το παρόν διανύει με πάθος την φάση  του υπεραριστερισμού του και της μοναχικής πορείας του. Με τις περίφημες «ταξικές δυνάμεις» και την «ταξική καθαρότητα» γράφει την ιστορία της διάσπασης του εργατικού κινήματος τώρα όπου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φόρα έχει ανάγκη την ενότητά του!

Οι πρόγονοι του σημερινού ΣΥΝ, ΚΚΕ εσωτ και ΕΑΡ δεν αξιώθηκαν να ποτέ περάσουν σε υπεραριστερή φάση γιατί τα Ευρωκομμουνιστικά χαρακτηριστικά τους δεν τους το επέτρεπαν βάδιζαν με συνέπεια  στον δεύτερο δρόμο με επικεφαλή τον ιστορικό τους ηγέτη. Μετά την διάσπαση του ενιαίου ΣΥΝ προσκολλήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ ολόψυχα σε τέτοιο βαθμό όπου κατά καιρούς   του προσέφέραν τα καλύτερα (δεξιά) τους στελέχη, μέχρι και την πρόεδρο τους την Δαμανάκη και βέβαια τον πολύξερο θεωρητικό τον Μίμη. Πήγαν και έκατσαν και καλά έκαναν. Αντί να κερδίζουν κόσμο από την φθορά του Πασοκ έχαναν και από πάνω. Πρόσφατα αναχώρησε, με τις ευλογίες και τις ευχές του Λεωνίδα, για το ίδιο προορισμό και η «Ανανεωτική».

Συμπέρασμα η λαθεμένη εφαρμογή του Ενιαίου Μετώπου (Ε.Μ) από την πλευρά του ΚΚΕ και του ΣΥΝ δεν έδωσαν κέρδη, αντίθετα έφεραν σημαντικές απώλειες και στα δύο κόμματα. Και γράφουμε με βεβαιότητα ότι τα σημερινά κέρδη του ΚΚΕ από την αριστερίστικη πολιτική του είναι προσωρινά και αβέβαια. Γιατί όπως μας εξηγούν οι αποφάσεις του 3^ου και 4^ου συνέδριου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αποφάσεις όπου τις έχουν  αγνοήσει εγκληματικά οι ηγεσίες των κομμάτων της αριστεράς, η ταχτική του(Ε.Μ) είναι δίκοπο μαχαίρι. Όχι τυχαία το σύνθημα της εν λόγω ταχτικής ήτανε «Προς τις Μάζες» 

 Θα ήταν χρήσιμο για το κίνημα να απαιτήσουν τα μέλη του ΚΚΕ από την ηγεσία τους μια και έχουνε στη πρώτη γραμμή της δράσης τους το Ενιαίο Μέτωπο να εκδώσει άμεσα τις αποφάσεις που το αφορούν. Αλλιώς να διαβάσουν αυτά που έχει εκδώσει η «Εργατική Πάλη» (ο Σωφρόνης). Η προτροπή  απευθύνεται εξίσου και στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ( όχι μόνο του ΣΥΝ)

Η ηγεσία του ΣΥΝ(Κων/λος) μετά το εκλογικό στραπάτσο του  1993 (2,94) και τα οριακό αποτέλεσμα του 2000 (3,20) σε συνδυασμό με την απροκάλυπτα αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων του Πασοκ , αποφάσισε το 2004 να στραφεί προς τα «αριστερά» και δημιούργησε σε μια ευκαιριακή βάση τον ΣΥΡΙΖΑ Νο1 για να τον διαλύσει την επομένη των εκλογών. Οι μεγάλοι αγώνες της νεολαίας (άρθρο 16) και των εργαζομένων έστρεψαν πραγματικά ελαφρώς προς τα αριστερά το ΣΥΝ και στην βάση αυτή ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ Νο2, πιο πολιτικός , πιο πραγματικός.

Την προηγούμενη σύντομη αναφορά στις παραδόσεις, ιδιαίτερα του ΣΥΝ, μας την συνιστούν οι κλασικοί του μαρξισμού σαν μια αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση που θα μας επιτρέψει να καταλάβουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο  τον χαρακτήρα και τις αιτίες της σύγκρουσης, μια και η παράδοση βαραίνει στη συντηρητική ανθρωπινή συνείδηση [ ιδιαίτερα των ηγετικών] και χρειάζεται μεγάλα γεγονότα για να αλλάξει. Οι ηγεσίες μπορεί να πάνε προς το χειρότερο.

Και, ο χαρακτήρας της σύγκρουσης στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ μας αποκαλύπτει του λόγου το ασφαλές, ότι: στην  ηγεσία του ΣΥΝ ( και όχι μόνο) επιβιώνει σε άλλους , περισσότερο και σ’ άλλους λιγότερο η παράδοση. Ό,τι δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ  το προηγούμενο διάστημα και συνεχίζει να μην κάνει στα πεδία των μαχών της ταξικής σύγκρουσης για να συγκροτήσει μέτωπο και δεσμούς με την φθορά και τους διαφωνούντες του Πασοκ, για να αποκτήσει αξιοπιστία , κύρος, συμπάθεια και ηγετικό προφίλ στα μάτια και την συνείδηση των αγωνιστών, ακόμη και των μαζών που έμειναν στο περιθώριο των αγώνων, προσπαθεί τώρα εν όψει των εκλογών, να το πετύχει με εκλογικά τερτίπια παίζοντας με την «ηλίθια» πολιτικά άποψη του κατάλληλου προσώπου [ δεν υποτιμάμε την σημασία του προσώπου] επειδή, κανένα πρόσωπο δεν μπορεί με τίποτα να αντικαταστήσει την λειψή ,χλιαρή , την χωρίς τα κατάλληλα και με προοπτική συνθήματα  δράση του κόμματος , των στελεχών και μελών του στα μάτια των μαζών. Ο κόσμος καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ αυτά που νομίζεται. Δεν είναι μαλάκας. Ωστόσο η μεγάλη αγανάκτηση του κόσμου για την αντιλαϊκή πολιτική του Πασόκ δίνει ένα ενδεχόμενο στον διασπασμένο ΣΥΡΙΖΑ [αθροίζοντας τους ψήφους των δύο ψηφοδελτίων] να πάρει ψήφους, ψήφους διαμαρτυρίας, όπως θα συμβεί στο ΚΚΕ,που σήμερα τους έχεις και αύριο τους έχασες και αυτό γίνεται με την αριστερά από εκλογές σε εκλογές. Τα προηγούμενα αφορούν το σύνολο των πρωταγωνιστών της σύγκρουσης και της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι , τα αντιμαχόμενα  στρατόπεδα του Τσίπρα από την μια μεριά και του Αλαβάνου από την άλλη έχοντας κατά βάση κοινό πολιτικό πρόγραμμα και αντίληψη για την τακτική του Ε.Μ δεν είχανε τίποτα περισσότερα να πούνε επί του πολιτικού και κατά συνέπεια πήγαν κατ’ ευθεία στη συζήτηση για το πρόσωπο και εκμεταλλευόμενοι την μόνο στα λόγια και τα χαρτιά αντίδραση των ενδιάμεσων πέτυχαν να ακολουθήσει η συζήτηση την δική τους λογική!! Μητρόπουλος ? Όχι, Αλαβάνος ! Γλέζος, για να τα βρούμε! Γιατί όχι στον Αλαβάνο !! Γιατί μας έχει κάνει τα ρεβίθια  στραγάλια !!! Τότε να δούμε την Βαλαβάνη, τον Δρίτσα καλός και τίμιος αγωνιστής( στη θέση της πολιτικής η ηθικολογία)!!!! Τον βρήκαμε Λαφαζάνης!!!!! Δεν…!!!!! Χάθηκε η μπάλα, Λάθος μεγάλο λάθος σε βάρος της Αριστεράς σε βάρος του εργατικού κινήματος που αγωνίζεται να σταθεί όρθιο και να βρει την διέξοδο.

Ωστόσο είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε ότι τις  μεγάλες  ευθύνες για την κρίση  τις έχει η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ υπό τον Τσίπρα. Η  προσπάθειά της να θέσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ πίσω από την ασώματη και πολιτικά αμφισβητούμενη προσωπικότητα του Μήτροπουλου συνεχίζει την ολέθρια παράδοση των συμμαχιών της ηγεσίας του ΚΚΕ εσωτ. και της ΕΑΡ, αποδείχνοντας ότι δεν έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα από τα λάθη του παρελθόντος. Είναι μια πρόταση από το «δεξιό» παρελθόν του κόμματος και αποκαλύπτει την έλλειψη εμπιστοσύνης στο εργατικό κίνημα και στο κόμμα την γνώμη του οποίου δεν επιδίωξε να πάρει.

Ο δρόμος «Προς τις μάζες» περνάει πρώτα από την δράση του κόμματος στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης, οι μάζες πριν απ’ όλα κερδίζονται από την δράση των μελλών και των στελεχών του στο εργοστάσιο, την επιχείρηση, την γειτονιά, στα συνδικάτα, τις απεργίες. Εκεί χτίζονται τα μέτωπα με τους διαφωνούντες του Πασοκ, του ΚΚΕ. Εκεί χτίζεται η ψήφος θέσης και όχι διαμαρτυρίας η στερεή σχέση με το Λαό.  Στις εκλογές απλά θα μαζέψεις το αποτέλεσμα της προηγούμενης δουλειάς του κόμματος στο μαζικό κίνημα.

Θ. Μαρακης

Να γιορτάσουμε τη νίκη της επανάστασης, και μετά να οργανώσουμε την πρόοδο της μεταρρύθμισης

Επαναστάτες μετά την νίκη στις 18 Μαρτίου 1848 στο Βερολίνο (Στον πίνακα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει στο μέσο και στην κάτω άκρη τη σημαία των μοναρχικών. Ήθελαν μια ενωμένη Γερμανία υπό ένα μονάρχη. Στα δεξιά μπορεί να δει κανείς δύο σημαίες των δημοκρατών. Αυτοί ήθελαν μια δημοκρατία βασισμένη στο γαλλικό πρότυπο και έτσι σχεδίασαν τη σημαία τους με κάθετες λωρίδες, στο στυλ της γαλλικής) από τη Wikipedia

του Μιχάλη Καστρινάκη*, από την Αυγή, 02/07/2010  

"Κι όμως, είναι η ώρα που θα μπορούσαν να ενωθούν και να πάρουν την εξουσία οι ανανεωτικοί που σιχάθηκαν την υστερική πλειοψηφία της ηγεσίας τους, οι Ρευματικοί που δεν αντέχουν άλλο την ακραία γραφειοκρατική λειτουργία του ΣΥΝ και την υπονόμευση του Τσίπρα, η νέα γενιά ηγετικών στελεχών που δεν αντέχει άλλο εξευτελισμό και οι ευρισκόμενοι στην αριστερή άκρη του Κόμματος που αποφάσισαν να διαχυθούν σε κάτι ευρύτερο από την παρέα τους και να κάνουν αυτό που αποτελούσε το πολιτικό σχέδιο του κόμματος τους: να φύγουν από την ασφάλεια και τη θαλπωρή των συνεδριακών ποσοστών τους και να αλλάξουν ριζικά το σκηνικό.

Ποτέ ξανά στο μέλλον δεν θα υπάρξει τέτοια ευκαιρία, ποτέ ξανά η βάση δεν θα είναι τόσο έτοιμη για εξέγερση, ποτέ ξανά δεν θα έχουμε στην προεδρία του κόμματος κάτι σαν αυτό που αντιπροσωπεύει σήμερα ( και κυρίως αύριο, αν τολμήσει να κάνει όσα αποτελούν την μοναδική νικηφόρα διέξοδο) ο Τσίπρας.

Θα το τολμήσουμε ή θα μείνουμε δέσμιοι των συνηθειών, των φόβων και των ευκολιών μας;

Λες κι έχουμε να χάσουμε κάτι παραπάνω…”.

Το απόσπασμα από το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στα μέσα Ιουνίου του 2009. Μπορώ να περηφανεύομαι ότι μάλλον, όταν το έγραφα, ο θυμός μου με τον Αλαβάνο, με οδήγησε σε κρίση ενόρασης. Ένα ακραίο πολιτικό σχέδιο, που κανείς (ούτε εγώ) δεν πίστευε ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί. Μια από τις χιλιάδες προφητείες της αριστεράς που προβλέπουν ταραχές και επαναστάσεις. Κι όμως, χτες στο έκτο Συνέδριο του ΣΥΝ, αυτό το ακραίο πολιτικό σχέδιο ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ !!!!

Ζούμε μεγάλες, σπάνιες, αληθινά ιστορικές στιγμές. Πότε ξανά αλήθεια στην ιστορία των κομμάτων έχουν ξανασυμβεί ταυτόχρονα τα εξής: Η δεξιά του κόμματος αποχωρεί, οι γραφειοκράτες ηττώνται από ένα αγανακτισμένο λαό που μέσα στη σύγχυση και στην ασάφεια της οργής του έχει αναφορές στην άμεση δημοκρατία, οι προύχοντες της Ιεράς Συνόδου των μηχανισμών συντρίβονται από την εξέγερση της εξοργισμένης βάσης που δεν ανέχεται να τη διοικούν άλλο όπως τη διοικούσαν.

Ναι, ας το πούμε, ας το χαρούμε, ας το πανηγυρίσουμε, με όσο ενθουσιασμό του αρμόζει. Ζούμε τη νίκη μιας επανάστασης που πριν μια δεκαετία ήταν αδιανόητη, ενώ ένα χρόνο πριν ήταν απίθανη. Ναι, ανήκουμε στο ελάχιστο εκείνο ποσοστό τυχερότατων αριστερών που είδαν την γραφειοκρατία να χάνει, την ημέρα μάλιστα που ολοκληρώθηκε η αυτογελοιοποίηση της φιλελεύθερης ολιγαρχικής νομενκλατούρας. 

Βεβαίως, τώρα πρέπει να θυμηθούμε πως η επανάσταση είναι έρωτας, είναι ποίηση, είναι απαραίτητη επειδή είναι μια κορυφαία στιγμή της μεταρρύθμισης. Όπως συνέβη και το 1917, όπως συμβαίνει σε όλες τις επαναστάσεις, έτσι και στη δικιά μας, τα διαδραματιζόμενα πραγματοποιούνται εξαιτίας τυχαίων συγκυριών, ενώ εξελίσσονται στο υπέροχα γοητευτικό επίπεδο της επιφάνειας. Οι επαναστάσεις προκύπτουν όταν μια άξια (ή πολύ τυχερή, όπως μάλλον είναι η περίπτωση μας) πολιτική ομάδα αξιοποιεί τις έκτακτες συνθήκες αποδιοργάνωσης που δημιουργεί μια μεγάλη καταστροφή της πατρίδας ή του κόμματος π.χ. ή ήττα στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο για τη Ρωσία ή αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές. Στις επαναστάσεις ο λαός υιοθετεί απλά αιτήματα και συνθήματα που πείθουν ότι συμπυκνώνουν την απαίτηση των αλλαγών που είναι απαραίτητες, όπως π.χ. γη και ειρήνη, εκείνον τον Οκτώβρη, ή θέλουμε κόμμα, ετούτο τον Ιούνη. Στις επαναστάσεις οι απλές ανάγκες των πολλών (γη, ειρήνη, Κόμμα και όχι καφενείο) συναντώνται με το απογειωμένο πρόγραμμα και την ιδεολογία των ελάχιστων που ηγούνται (Σοβιέτ και κομμουνισμός τότε. Άμεση δημοκρατία και κόμμα των μελών του σήμερα).

Γι' αυτό οι επαναστάσεις είναι υπέροχες στιγμές, αλλά αφορούν μόνο την επιδερμική επιφάνεια. Τις κάνουν πολλοί για άσχετους λόγους από αυτούς για τους οποίους παλεύουν οι λίγοι που ηγούνται. Γι' αυτό μας συγκινεί η επανάσταση, την κάνουμε όποτε μας κάθεται (δηλαδή μια φορά στη ζωή μας) αλλά είμαστε με αυτό που αφορά την ουσία, το βάθος, την αληθινή αλλαγή: τη μεταρρύθμιση.

Αλλιώς θα ήμασταν μπολσεβίκοι, δηλαδή στυγνοί εξουσιαστές. Εμείς, (εμείς, όσοι πάντοτε ονειρευόμαστε ένα κόμμα των μελών του, τις εναλλαγές, τη μεγαλύτερη δυνατή χρήση αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών ) δεν κινδυνεύουμε να κατσικωθούμε στην εξουσία, μετατρεπόμενοι σε μπολσεβίκους. Αλλά εμείς, και μαζί με εμάς ο αγνός λαός της νεολαίας, των γειτονιών και της υπαίθρου, κινδυνεύουμε να τρομάξουμε τόσο πολύ από το βάρος της ευθύνης έτσι ώστε είναι πολύ πιθανό να αρνηθούμε να ασχοληθούμε με την βρωμερή άσκηση της εξουσίας και τελικά να την παραδώσουμε ανακουφισμένοι, κατά τα πρότυπα του σ. Καραμανλή. Σε αυτό το επίπεδο όλα είναι εναντίον μας. Πρώτα απ' όλα εμείς είμαστε το μεγαλύτερο εμπόδιο. Δεν είμαστε επαγγελματίες της πολιτικής, δεν γουστάρουμε εξουσίες- προτιμάμε να επηρεάζουμε με το μειοψηφικό μας παράδειγμα, δεν ξέρουμε από κόμματα αλλά από κινήματα, δεν αντέχουμε να πολυβρομίσουμε τα χέρια μας στην τρέχουσα διαχείριση της καθημερινής πολιτικής, μάθαμε από μικρά παιδιά εκατοντάδες τεχνικές διαχείρισης της ήττας, αλλά δεν έχουμε ιδέα από την αντιμετώπιση της νίκης μας, κατά βάθος όλοι νιώθουμε πως ο κόσμος χωρίζεται σε χαμένους και σιχαμένους και εμείς κάθε άλλο παρά σιχαμένοι θέλουμε να είμαστε. Το δεύτερο μεγάλο μας εμπόδιο είναι οι σύμμαχοι μας. Τα νέα σε ηλικία ηγετικά στελέχη και ο αγνός λαός του Συνασπισμού. Οι σ. της νέας γενιάς έχουν παρόμοιες με τις δικές μας, αλλά και άλλες που εμείς, (δόξα σοι τα Εξάρχεια και ο αριστερός Ευρωκομμουνισμός) δεν έχουμε, αδυναμίες. ¨Όμως και ο απλός λαός του ΣΥΝ είναι πολύ πιθανό, αφού ευχαριστηθεί την επιβεβαίωση της δύναμης του και χαρεί την αποκαθήλωση των εικονισμάτων του, να επανέλθει στην αναπαυτική θέση του εκ του μακρόθεν τιμητή και γκρινιάρη.

Τρίτο και χειρότερο είναι ο βαθιά επιφανειακός χαρακτήρας της επανάστασης μας. Θα είδατε όλοι και όλες το πολύ χαμηλό επίπεδο των τοποθετήσεων των δικών μας σύνεδρων (κάτω οι πάνω εκτός Αυτού που είναι Παραπάνω, Αριστερέ αγάπα, τους τσακωμούς παράτα και τη δύναμη σου δώσ’ τη στη γραμμή σου) και τα κύματα επιδοκιμασίας που εισέπραττε κάθε λαϊκίστικη τοποθέτηση. Δυστυχώς, ηγεμονία των ιδεών μας δεν υπάρχει και ο δρόμος για την κατάκτηση της είναι, όπως πάντοτε, δύσκολος και κυρίως εξαιρετικά χρονοβόρος.

Οπότε; Οπότε, γνωρίζοντας πως το πιθανότερο είναι να αποτύχουμε, να κάνουμε τα πάντα για να πετύχουμε. Βεβαίως να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να πιέσουμε του συμπολεμιστές μας και να εμπνεύσουμε την εγρήγορση των απλών μελών.

Αλλά να μην προσδοκούμε πολλά από αυτές τις επιδιώξεις, οι οποίες θα έχουν μέτρια αποτελέσματα επειδή, δυστυχώς, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, επομένως τα φρικιά άντε να γίνουν μεσήλικα φρικιά εν αποστρατεία, το υπόλοιπο Ρεύμα άντε να γίνει Πολλά Βαρύ με Ολίγη, και η Τρίτη Τάξη πάντοτε θα μένει στην ίδια τάξη όσο δεν αρχίζει να εξαλείφει τις άλλες δύο.

Αλλού πρέπει να επενδύσουμε (προσοχή, σ. αναγνώστη, το κείμενο μπαίνει στην προφητική - ενορατική του φάση.)

Εν αρχή ην η αλήθεια, η οποία είναι πάντοτε μεταρρυθμιστική. Αντί να πλασάρουμε μια γελοία επάρκεια και μια καταγέλαστη αλαζονεία, να διακηρύξουμε την ανεπάρκεια μας. Τι να κάνουμε, εμείς και οι φίλοι μας δεν μπορούμε μόνοι μας να είμαστε η ηγεσία της Ελληνικής Αριστεράς. Να δώσουμε τα χέρια στους (ήδη πρώην ) αντίπαλους μας.

Να πούμε ακόμα και στους ανανεωτικούς πως, αν ειλικρινά ενδιαφέρονται για μια άλλη Ε.Ε., για σύγκλιση με το αριστερό ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους - Πράσινους, για αληθινή δημοκρατία στο Κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ, για αντιεθνικιστική πολιτική, ε τότε μας είναι απαραίτητοι. Να πούμε στην ιστορική ηγεσία του Αριστερού Ρεύματος πως δεν τους θέλουμε σαν στεγνό ιεραρχικό μηχανισμό. Αλλά μας είναι πολύτιμες η εμπειρία, η ταξικότητα τους, η λαϊκότητα για την οποία αγωνιούν. Να πούμε στους σ. του ΣΥΡΙΖΑ να πάψει επιτέλους η πλάκα της τριχοτόμησης της αριστερής τρίχας, της καχυποψίας και της μιζέριας. Για όλες και όλους τους παραπάνω (και κραυγαλέα για τους σ. του ΣΥΡΙΖΑ) δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία πια. Οι κακοί φύγανε, ελάτε να κάνουμε όσα η κοινωνία χρειάζεται, αλλιώς όλοι θα θεωρήσουν πως σας αρέσει να παίζετε τον ρόλο των άσχημων.

Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνουν οι παραπάνω. Βέβαια, το πιθανότερο είναι πως η Πτέρυγα θα αδιαφορήσει και θα συνεχίσει να νοσταλγεί τις ημέρες που βασίλευε το ιδρυτικό συμβόλαιο με τον Λαφαζάνη (ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει και στις εκλογές πάμε μαζί), ο δε τελευταίος θα συνεχίσει τον αγώνα για την παλινόρθωση της Γερουσίας, ενώ για τις συγκεκριμένες στριφνές συνιστώσες κανείς σοβαρός προφήτης δεν μπορεί να προβλέψει κάτι περισσότερο από το 1Χ2.

Άρα, τι κάνουμε;

Kαταρχήν, μετατρέπουμε τη σχέση επιφυλακτικής συντροφικότητας με τους μόνους συμμάχους μας εντός κόμματος σε αληθινή φιλική σχέση. Οι σ. της Πλατφόρμας 2010 πρόσφεραν ήδη πολύτιμες υπηρεσίες. Έκαναν την υπέρβαση τους, στήριξαν την επανάσταση των μελών, απομόνωσαν τους ακραίους της Πτέρυγας, συνέβαλαν στη διαμόρφωση του καταπληκτικού κείμενου του Προγραμματικού Συνεδρίου, κυρίως όμως απέδειξαν πως, ανεξάρτητα από το αν ανήκουμε σε αυτούς που πρώτα ρίχνουν παγάκια ανανεωτικότητας και μετά βάζουν το ποτό της ριζοσπαστικότητας ή, αντίθετα ,σε αυτούς που πρώτα βάζουν το ποτό και μετά ρίχνουν τα παγάκια, όλοι μπορούμε ΕΥΚΟΛΑ, χαρούμενα και δημιουργικά να προσφέρουμε στην κοινή μας υπόθεση. Οι σ. της Πλατφόρμας είναι απαραίτητο να συμμετέχουν ισότιμα ως οργανικό τμήμα της νέας σύνθεσης σε ένα Συνασπισμό που οι τάσεις μπορούν αληθινά να είναι ρεύματα ιδεών.

Παράλληλα με την εσωκομματική συμπεριφορά που πρέπει να επιδείξουμε είναι απολύτως αναγκαίο να απευθύνουμε κάλεσμα στις φιλικές συνιστώσες, στους ανέντακτους της Αριστεράς και να τους πούμε :

Ο Συνασπισμός άλλαξε. Άλλαξε συγκλονιστικά. Θέλει να γίνει Κόμμα. Έλαχε σε μια ομάδα απλών μελών του να τον διοικούν. Υπάρχει πιθανότητα να ανιχνεύσουμε όλοι μαζί τους δρόμους που οδηγούν στο Κόμμα - Δίχτυο του εικοστού πρώτου Αιώνα. Μαζί μπορούμε να οργανώσουμε και την πολιτική αντίσταση και την κοινωνική αλληλεγγύη ( συσσίτια, δωρεάν ανταλλαγή και παροχή προϊόντων και υπηρεσιών κ.λπ.). Θα βοηθήσετε ή θα σχολιάσετε την αποτυχία μας;

Θα βοηθήσουν. Όσοι, και κυρίως όσες, δεν μπορούμε να φανταστούμε. Επειδή θα συγκινηθούν από το μήνυμα. Ακριβώς όπως προχτές το μισό Συνέδριο έκλαιγε στην ομιλία του Δραγασάκη (το άλλο μισό ψιθύριζε συγκινημένο “Γιάννη Θεέ πάρε την ΠΑΕ”)

Αρκεί να εκπέμψουμε αυτό το μήνυμα. Αν δεν το κάνουμε θα είμαστε πραγματικά αδικαιολόγητοι. Ανάξιοι της στιγμιαίας νίκης μας και άξιοι της συνήθους μοίρας μας.

ΥΓ.: Αν και αυτή η προφητεία επαληθευτεί και σε δύο χρόνια τσιτάρω την ενορατική κατακλείδα του παρόντος παραληρήματος, δεσμεύομαι πως αυτή η σημερινή προφητεία Β θα είναι η αρχή ενός άλλου ανίερου κειμένου το οποίο θα εμπεριέχει την Αποκάλυψη για το πώς θα πάρουμε την κυβέρνηση και την (μπρρ!!) εξουσία.

* Ο Μιχάλης Καστρινάκης είναι μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού

Ο δογματισμός της ανανέωσης και η στάση της ηγεσίας του ΣΥΝ

Castelo de Silves, Portugal (με άδεια CC Attribution 2.5 Generic, Wikipedia)

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2010

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΥΡΜΑΛΕΝΙΟΥ*

Τον τελευταίο χρόνο στον ΣΥΝ και κατ' επέκταση και στον ΣΥΡΙΖΑ ζούμε το συλλογικό δράμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς της χώρας μας, που από δύναμη ελπίδας μπαίνει όλο και πιο βαθιά στο κάδρο της συνολικής απαξίωσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Η αιτία δεν είναι το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ, είναι οι προσωπικές στρατηγικές ηγετικών στελεχών του χώρου ανεξαρτήτως απόψεων και αποχρώσεων, είναι οι εμμονές στην απόλυτη καθαρότητα της άποψής μας, είναι τελικά ένας δογματικός τρόπος σκέψης -ανεξάρτητα από το αν αυτός ξεκινά από ανανεωτικές ή αριστερίστικες καταβολές- που τελικά συνθλίβει το συλλογικό και αναδεικνύει το ατομικό ή το επιμέρους τασικό.
Ένας παράλογος πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ που παραιτείται από μόνος χωρίς να πιέζεται από κανέναν, που στη συνέχεια ξεπαραιτείται και αυτοχρίζεται απλό μέλος και μετά ηγέτης ενός Μετώπου που δεν προέκυψε από καμιά συλλογική δημοκρατική διαδικασία, στον οποίο ακουμπούν εδώ και καιρό ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που ούτως ή άλλως είχαν θεμελιώδεις διαφορές με τον γεννήτορα της συμμαχίας, τον ΣΥΝ.
Μια παράλογη ηγετική ομάδα της λεγόμενης Ανανεωτικής Πτέρυγας, που στο όνομα της ανανέωσης προσηλωμένης σε όρους περασμένων δεκαετιών οικοδόμησε όλο το προηγούμενο διάστημα μεθοδικά και συστηματικά τη συσπείρωσή της εντός κόμματος σε κάθετη αντιπαράθεση με όλες τις επιλογές του ΣΥΝ και με προοπτική την προαποφασισμένη εδώ και μήνες έξοδό της και τη δημιουργία νέου κομματικού φορέα (άλλωστε η ενοικίαση των γραφείων της Πλατείας Βικτωρίας επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές).
Θλιβερά πράγματα σε εποχές χαλεπές για τη χώρα, τους εργαζόμενους, τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Σε εποχές που οι αδύναμοι, οι κατατρεγμένοι, οι προοδευτικοί πολίτες αναζητούν να ακουμπήσουν σε μια κουπαστή για να μην πνιγούν από το πελώριο “σοσιαλιστικό” παλιρροϊκό κύμα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, σε αυτές τις εποχές κάποιοι παίζουν με τη φωτιά διασπώντας και διχάζοντας τον απελπισμένο κόσμο της αριστεράς.
Προσωπικά αισθάνομαι ήσυχος με τη συνείδησή μου, που σχεδόν ένα χρόνο πριν πήρα τις αποστάσεις μου, όχι από τις ιδέες, αλλά από τις πρακτικές των ανανεωτών, οι οποίοι, για να υλοποιήσουν το προαποφασισμένο σχέδιο εξόδου, εξοβέλιζαν όσους και όσες είχαν αντίθετη άποψη με τις τακτικές τους, όσο και αν κόπτονταν για το θεμελιώδες δικαίωμα της δικής τους έκφρασης μέσα στον ΣΥΝ.
Ανανεωτές που τελείως αντιδιαλεκτικά αρνήθηκαν επί χρόνια να πάρουν μέρος στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και άρα να συμβάλουν ή να αποκρούσουν θέσεις που διαστρέβλωναν την ιδρυτική μας φυσιογνωμία, αρνήθηκαν ότι συντελούνται πολιτικές διεργασίες εντός της πλειοψηφίας του ΣΥΝ ή μεταξύ του πρώην και του νυν προέδρου του ΣΥΝ, με το δικαιολογητικό ότι όλα γίνονται για την καρέκλα, αρνήθηκαν να ερμηνεύσουν γιατί το 42% στήριξε την επιλογή Παπαδημούλη για το ευρωψηφοδέλτιο - σε αντίθεση με το πολύ μικρότερο ποσοστό αποδοχής τους μέσα στο κόμμα, αρνήθηκαν να συμβάλουν σε προωθητικές συνθέσεις προς το συνέδριο του ΣΥΝ, παρότι γνώριζαν ότι οι θέσεις τους απέναντι στην κρίση και τη διέξοδο μέσα από εναλλακτικές προτάσεις και αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν συνιστούσαν αντιπαραθετικές πολιτικές με το κείμενο της πλειοψηφίας, ούτε βέβαια είχαν προτείνει άλλες θέσεις στη Βουλή κατά την επικύρωση του μνημονίου.
Όσο για την περίφημη κόκκινη γραμμή, αυτή υπηρετούσε απόλυτα τον στόχο της αποχώρησης, αφού μετατοπιζόταν διαρκώς από το αρχικό “όχι ενιαίο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ” στο μετέπειτα “επανακαθορισμό των σχέσεων ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ” και στο τελικό “απεμπλοκή εδώ και τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ”, γνωρίζοντας βεβαίως ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό.
Θα μου πείτε η ηγεσία του ΣΥΝ είναι άμοιρη ευθυνών για το σημερινό μας χάλι; Απαντώ ευθέως προφανώς όχι. Ο ΣΥΝ μετά το 4ο συνέδριο υιοθέτησε την περίφημη αριστερή στροφή και άλλαξε πλειοψηφία, διότι αξιοποίησε την αντίθεση του κόσμου μας σε σενάρια συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, που ούτως ή άλλως ήταν ξεπερασμένα. Αξιοποίησε τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας και την απόλυτη σκλήρυνση της πολιτικής της Ε.Ε. και όξυνε τα ευρωσκεπτιστικά αντανακλαστικά, με αποτέλεσμα την αποδοχή θολών θέσεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και την τοποθέτηση της ΚΟΕ στη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου.
Δεν κατανόησε αρχικά ότι απέναντι στην επικράτηση σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη η λύση δεν είναι η φυγή προς τα μπρός με την επίκληση της σοσιαλιστικής επικαιρότητας ούτε η επιστροφή στο εθνικό κράτος έξω από τους ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ευτυχώς το Πρόγραμμα του ΣΥΝ, που ψηφίστηκε με πλειοψηφία 80% στο διαρκές συνέδριο της άνοιξης του 2009, καθώς και οι θέσεις της πλειοψηφίας προς το 6ο έκτακτο συνέδριο επανέφεραν τις θέσεις του ΣΥΝ σε σωστές βάσεις.
Το ζητούμενο και το ευκταίο είναι οι κεντρικές επιλογές αυτών των θέσεων να αποτελέσουν τον πυρήνα του νέου πολιτικού συμβολαίου του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να γίνει κατανοητό από το σύνολο της ηγεσίας του ΣΥΝ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική συμμαχία μπορεί να προχωρήσει όχι μόνο με το ξεκαθάρισμα των σχέσεών του με το Μέτωπο, αλλά κυρίως με το νέο πολιτικό του συμβόλαιο με σαφείς επιλογές χωρίς συψηφισμούς και συμβιβασμούς σε πράγματα ασυμβίβαστα και ασύμβατα μεταξύ τους.
Πώς να το κάνουμε. Δεν χωράνε στο πολιτικό συμβόλαιο θέσεις "ναι μεν αλλά" για την Ευρώπη, θέσεις "ναι μεν αλλά" για τον δημοκρατικό δρόμο, θέσεις "ναι μεν αλλά" για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Ούτε μπορούμε να μιλάμε για γενικευμένη εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, λες και μπήκαμε στην περίοδο του σοσιαλισμού. Ούτε βεβαίως είναι λύση οι απαντήσεις οργανωτικού χαρακτήρα για όργανα, συνδιασκέψεις, μέλη και άλλα πολλά πριν προσδιοριστεί ξεκάθαρα το νέο πολιτικό συμβόλαιο.
Σε αυτή τη φάση οι ευθύνες της ηγεσίας του ΣΥΝ είναι καθοριστικές. Αν δεν πάρει τις πρωτοβουλίες που σχεδόν με παμψηφία αποφασίσαμε στο συνέδριο, τότε φοβάμαι ότι η φυγή προς την απογοήτευση και την ιδιώτευση θα είναι μαζική.
Ας μην διαψεύσουμε για άλλη μια φορά τον ήδη απογοητευμένο κόσμο μας.

*Ο Νίκος Συρμαλένιος είναι μέλος της ΚΠΕ, νομαρχιακός σύμβουλος Κυκλάδων

από την ΑΥΓΗ

«Πρέπει να δώσουν τις έδρες πίσω»

Η Βουλή, (με άδεια CC Αναφορά προέλευσης 2.0 Γενική από την Βικιπαίδεια)

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσος Κουράκης, σε συνέντευξη στο ρ/σταθμό "Στο Κόκκινο"  μιλά για την άποψή του ότι οι τέσσερις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ανεξαρτητοποιήθηκαν έπρεπε να παραιτηθούν από το αξίωμα.

06:41 (5.3 MB)

Τρέχουσα (;) σύνθεση της Ελληνικής Βουλής
 
Μετά τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2009 και τις διαγραφές 4 βουλευτών από τις κοινοβουλευτικές ομάδες δύο κομμάτων που σημειώθηκε στις 6 Μαΐου του 2010, οι οποίοι και ανεξαρτητοποιήθηκαν μη παραιτούμενοι του βουλευτικού τους αξιώματος, καθώς και την ανεξαρτητοποίηση 4 βολευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η σύνθεση της Βουλής είναι:

Κόμμα	Αρχηγός	Βουλευτές
ΠΑΣΟΚ	Γιώργος Παπανδρέου	157
Νέα Δημοκρατία	Αντώνης Σαμαράς	90
ΚΚΕ	Αλέκα Παπαρήγα	21
ΛΑΟΣ	Γιώργος Καρατζαφέρης	15
ΣΥΡΙΖΑ	Αλέξης Τσίπρας	13(-4)
ανεξάρτητοι	Σοφία Σακοράφα, Γιάννης Δημαράς, Βασίλης Οικονόμου, Ντόρα Μπακογιάννη, Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης, Γρηγόρης Ψαριανός	4(+4)

«Η αυριανή πολιτική απόφαση του Συνεδρίου πρέπει να δείχνει τη ριζοσπαστική αριστερή διέξοδο στην ελληνική κοινωνία και όχι ένα κουτί από ασπιρίνες.»

Κόκκινο Ρολόι της ρωσικής μάρκας «ΡΑΚΕΤΑ», (του χρήστη Jamin, με άδεια GFDL|cc-by-sa-2.5,2.0,1.0, από την Wikipedia)

Συνέδριο ΣΥΝ: Να τολμήσουμε την υπέρβαση από τα αριστερά

του Χρήστου Πιλάλη*
από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, 5.6.10

Από το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ που ολοκληρώνεται αύριο Κυριακή, θα προκύψει ένα πολιτικό ντοκουμέντο το οποίο θα αποτελέσει το πλαίσιο της πολιτικής του κόμματος, για τα επόμενα τρία πολύ κρίσιμα χρόνια. Η περίοδος που διανύουμε απαιτεί η Πολιτική Απόφαση να υπερβαίνει κατά πολύ σε ριζοσπαστισμό τις πολιτικές αποφάσεις των δυο τελευταίων τακτικών συνεδρίων (4ου - 5ου) και του προγραμματικού. Ο ΣΥΝ πρέπει να αντιστοιχηθεί αποτελεσματικά με τις δυναμικές της σφοδρής ταξικής σύγκρουσης που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση.

Τα προσυνεδριακά κείμενα που κατατέθηκαν -και συζητήθηκαν με μειωμένη συμμετοχή των μελών του ΣΥΝ- σε μεγάλο βαθμό κρίθηκαν ακόμα και από τους ίδιους τους εισηγητές τους ότι είναι «πίσω από τις εξελίξεις». Γι' αυτό, άλλωστε, κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους στις τοπικές και κλαδικές γενικές συνελεύσεις του ΣΥΝ εμπλουτίζονταν από νεότερα στοιχεία και απόψεις, γύρω από την τρέχουσα πολιτική συγκυρία και κυρίως για το δημόσιο χρέος της χώρας. Είναι, όμως, εντυπωσιακό ότι μόλις πριν από δυο μήνες -όταν, δηλαδή, συγγράφηκαν τα προσυνεδριακά κείμενα- για το δημόσιο χρέος ούτε η ηγεσία του ΣΥΝ, ούτε καμιά τάση του, πλην της «Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση» (στάση πληρωμών, ριζοσπαστική έξοδος από την Ευρωζώνη), δεν προχώρησε έστω σε κάποια ανάλυση για το πώς και από ποιους διαμορφώθηκε αυτό το χρέος και πολύ περισσότερο ποια πρέπει να είναι η αριστερή πρόταση διεξόδου από τη σημερινή κρίση του καπιταλισμού. Έλλειψη γνώσης ή πολιτική ατολμία; Με δεδομένο ότι οι υπάρχουσες αναλύσεις των μαρξιστών οικονομολόγων είναι ποικίλες και ιδιαίτερα πλούσιες, καταλήγω στο δεύτερο. Βέβαια, η ατολμία στις μέρες μας -και όσο προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς η καπιταλιστική κρίση- μπορεί να μετατραπεί σε μια ακόμη ιστορική ήττα για την Αριστερά, από την οποία οι προσδοκίες του κόσμου της εργασίας είναι μεγάλες. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε την εναλλακτική μας(;) πρόταση μετά τη συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. «Θα μπορούσαμε να δανειστούμε από άλλες χώρες», ισχυρίστηκε (Mega, Δευτέρα 3 Μαΐου) όταν η συμφωνία ανακοινώθηκε την Κυριακή 2 Μαΐου. Όμως, η διατύπωση εναλλακτικής πρότασης μετά τη διεθνή δέσμευση της χώρας είναι ο ορισμός της πολιτικής μηδενικού ρίσκου και αυτό η κοινωνία το αντιλαμβάνεται. Την πολιτική ατολμία, δε, διαδέχθηκε η εκφορά προτάσεων που δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με τον ΣΥΝ ούτε, πολύ περισσότερο, με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στη Βουλή, στη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στον πρωθυπουργό (21/5/2010), ο σ. Τσίπρας αναφέρει προς τον Γιώργο Παπανδρέου το εξής: «Επαναδιαπραγματευθείτε την ενσωμάτωση της χώρας στο γενικό πλαίσιο αντιμετώπισης του προβλήματος δανεισμού που αποφασίστηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 9 Μάη, απαιτώντας παράλληλα να μην κοπούν μισθοί και συντάξεις». Πόσο ριζοσπαστική είναι μια τέτοια πρόταση που, υποτίθεται, ότι αναζητά μια καλύτερη λύση σε μια «προ ΔΝΤ» ρύθμιση; Και το κυριότερο από ποιο θεσμικό κέντρο του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει αυτή η θέση; Ο σ. Πρόεδρος αναφέρεται στο «πακέτο διάσωσης» των 720 δισ. ευρώ προς τις χώρες της Ε.Ε. που βρίσκονται σε κρίση, τα 2/3 των οποίων θα δοθούν ως εγγυοδοτήσεις στο σύνολο των χωρών αποδεκτών. Μάλιστα, τα 220 δισ. από αυτά προέρχονται από το ΔΝΤ, ενώ ο μηχανισμός θα τροφοδοτείται με δολάρια μέσω αμερικανικών swap! Οι χώρες που θα δεχθούν τη συγκεκριμένη βοήθεια θα εκχωρήσουν, ως αντάλλαγμα, στην υπερεθνική χρηματοπιστωτική ολιγαρχία ένα βασικό δικαίωμά τους, αυτό της συγκρότησης κρατικού προϋπολογισμού.

Από τη μια, λοιπόν, ο σ. πρόεδρος εκφέρει απίστευτες θέσεις που, φυσικά, δεν έχουν αποφασιστεί σε ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη ασκεί μια πρωτοφανή κριτική σε συγκεκριμένες αριστερές ριζοσπαστικές απόψεις τις οποίες -ιδίως εν όψει του συνεδρίου αλλά και μετά από αυτό- οφείλουμε να τις συζητήσουμε νηφάλια. Χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία[*]  στις 23/5 υποστηρίζει: «Τώρα, η αποχώρηση από το ευρώ, όσο πιθανή και να είναι, δεν είναι επιλογή μας. Την απεργάζονται όσοι επιθυμούν τη βίαιη υποτίμηση των μισθών, των αμοιβών, των αξιών γης». Μα, αλήθεια, αυτό που γίνεται σήμερα υπό την κηδεμονία της τρόικας ΔΝΤ-Ε.Ε.-κυβέρνησης δεν είναι βίαια υποτίμηση μισθών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων; Δεν είναι η «Κερκόπορτα» για ξεπούλημα δημόσιου πλούτου έναντι πινακίου φακής;

Για την «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» το 6ο συνέδριο πρέπει να αποτελέσει μια νέα αφετηρία και όχι πισωγύρισμα για το ΣΥΝ. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει οι σύνεδροι, γυναίκες και άντρες, να το δούμε ως αφορμή τόσο για την προσωπική όσο και τη συλλογική υπέρβαση, πέρα από τασικές ή ιστορικές εμμονές, φόβους, προκαταλήψεις.

Επίδικα όπως ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και η συνέχιση της επίπονης, παραγωγικής και ανασυνθετικής διαδικασίας ανασυγκρότησής του ή η μόνιμη επωδός πολλών μελών «να γίνει ο ΣΥΝ κόμμα των μελών του», πρέπει να δρομολογηθούν με τολμηρές αποφάσεις.

Η αυριανή πολιτική απόφαση του Συνεδρίου πρέπει να δείχνει τη ριζοσπαστική αριστερή διέξοδο στην ελληνική κοινωνία και όχι ένα κουτί από ασπιρίνες. Πρέπει να δίνει σοσιαλιστική προοπτική στους αγώνες της επόμενης δύσκολης περιόδου και με νέες καταστατικές ρυθμίσεις να εξασφαλίζει ότι ο ΣΥΝ, από τη Δευτέρα, θα αποτελεί κόμμα των μελών και όχι άθροισμα παραγόντων ή ομάδων που υπηρετούν, καταφανώς, διαφορετικές στρατηγικές.

* Ο Χρήστος Πιλάλης είναι μέλος της Ε.Γ. του ΣΥΝ - pilalis@syn.gr

[*] σημ. των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ: η συνέντευξη, απ' όπου το απόσπασμα, δόθηκε στην Αυγή της Κυριακής.

Είναι ο σοσιαλισμός επίκαιρος σήμερα; Ή πρέπει να προωθούμε λύσεις «εντός του συστήματος» για την έξοδο από την κρίση;

Inside Lower Antelope Canyon, του χρήστη Moondigger, με άδεια CC-By-SA-2.5, via Wikipedia

Του Άγγελου ΗΡΑΚΛΕΙΔΗ*

Το να διαπιστώσει ένας δραστήριος αριστερός ποια είναι η πρόταση της αριστεράς για την έξοδο από την κρίση, αποτελεί από μόνο του έναν άθλο. Αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για έναν απλό εργαζόμενο που πρωταρχικά τον απασχολεί η επιβίωση η δική του και της οικογένειάς του και όχι αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, δογματισμοί και εσωκομματικοί συσχετισμοί.

Στον Τύπο έχουν δημοσιευτεί σοβαρές αναλύσεις που καταδεικνύουν πως η σημερινή κρίση είναι μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, μάλιστα από τις πιο σοβαρές της ιστορίας του. Δυστυχώς, μια ματιά μόνο στο παρελθόν θα μας πείσει πως καμία σοβαρή κρίση στον καπιταλισμό δεν έχει ξεπεραστεί χωρίς ανυπολόγιστες καταστροφές για την ανθρωπότητα. Σήμερα η πρωτοφανής κρίση χρέους των κρατών (με αποκορύφωμα την ελληνική περίπτωση βέβαια) οδηγεί σε μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας, οι οποίες με τη σειρά τους θα προετοιμάσουν αναπόφευκτα μια νέα βαθιά κρίση στο όχι μακρινό μέλλον. Τα παραπάνω αποτελούν «συνταγή» για την όξυνση της ταξικής πάλης παγκοσμίως, σε επίπεδα πρωτόγνωρα για όλες τις γενιές που στελεχώνουν τη σημερινή αριστερά. Κι όμως, πολλοί σύντροφοι ακόμα υπερασπίζονται αντιλήψεις που αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο της σημαντικότατης μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Μια περίοδο στην οποία η κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ είχε βγει εκτός προγράμματος, περιοριζόμενη στον αποικιακό κόσμο, ενώ παράλληλα συντελούνταν η (αναμενόμενη για τους μαρξιστές) κάμψη και κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (δηλαδή του σταλινισμού - όποιος έχει αμφιβολία επ' αυτού δεν έχει παρά να μελετήσει προσεκτικά την «Προδομένη Επανάσταση» του Λέων Τρότσκι - 1936).

Σήμερα το φάντασμα του κομμουνισμού επιστρέφει μαζί με την επιστροφή της εργατικής τάξης στο προσκήνιο. Επιστρέφει μαζί και το φάντασμα του Μαρξ και προπαντός η μέθοδός του. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας ταρακουνήσει ιδεολογικά. Ποια όμως, αλήθεια, πολιτικά συμπεράσματα έχει βγάλει η αριστερά σε αυτή τη σπουδαία ιστορική περίοδο; Νομίζω όχι πολλά. Η ανανεωτική πτέρυγα αναζητά το χαμένο «αριστερό ευρωπαϊσμό», σε μια εποχή μάλιστα που οι ίδιες οι δυνάμεις που διαχειρίζονται την τύχη της Ευρώπης αμφισβητούν στην πράξη τη βιωσιμότητα μιας ένωσης ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους καπιταλισμών - επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά τις αναλύσεις των μαρξιστών κατά τη δεκαετία του '10 και του '20. Αλήθεια, δεν πρέπει να ανακαλέσουμε το ζήτημα των «Ηνωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης» ως της μόνης εφικτής ενωμένης Ευρώπης κατά την περίοδο της διεθνούς κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου; Μα αυτή ήταν εξάλλου η θέση των πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '20, οπότε με τον σταλινικό εκφυλισμό της η θεμελιώδης αυτή θέση εγκαταλείφθηκε.

Πολλοί σύντροφοι σε κείμενά τους συνδέουν ιστορικά τον σταλινισμό με τον επαναστατικό μαρξισμό. Αυτό είναι απαράδεκτο. Ας μελετήσουμε επιτέλους την ιστορία του κινήματός μας και εκεί θα βρούμε πλούσιες απαντήσεις για το σήμερα. Αυτό θα ήταν πολύ χρησιμότερο από το ψάχνουμε θολές, δήθεν "νέες" φόρμουλες για να επιτευχθεί κάποιου είδους εξισορρόπηση μεταξύ των κομματικών τάσεων, όπως κάνει σήμερα το κείμενο της πλειοψηφίας.

Αλλά να επιστρέψω στις θέσεις της αριστεράς για την κρίση. Ενώ πολλοί πλέον έχουν αποδεχτεί το δομικό χαρακτήρα της κρίσης, υποστηρίζουν πως οι προτάσεις της αριστεράς δε θα πρέπει να συνδέουν το άμεσο ζήτημα - δηλαδή τη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους - με το μακροπρόθεσμο, που δε μπορεί να είναι άλλο από την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Επιμένουν πως οι προτάσεις μας πρέπει να είναι «ρεαλιστικές», «να απαντάνε στο σήμερα», να σέβονται το σημερινό συσχετισμό ταξικών δυνάμεων. Έχουν όμως πραγματική βάση αυτές οι αιτιάσεις ή μήπως αποτελούν υπεκφυγές; Νομίζω το δεύτερο. Αλήθεια, πώς ακριβώς θα δημιουργηθεί ο κατάλληλος συσχετισμός δυνάμεων, αν η αριστερά δεν αποκαλύπτει στο λαό τις επιδιώξεις της, που προκύπτουν από τις δυνατότητες που προσφέρει η περίοδος για ανατροπή του καπιταλισμού σε διεθνές επίπεδο; Πώς θα χτίσουμε το κόμμα μας χωρίς σαφή στόχο;

Πιστεύω πως γίνεται μια συστηματική παρανόηση. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να διατυπώνει κανείς άμεσα αιτήματα (ανεργία, μισθοί, συντάξεις, υγεία κ.ο.κ.) - ακριβώς αυτά είναι που θα συνδέσουν την αριστερά με τα πλατιά στρώματα των εργαζομένων - από το να προτείνει οριστική «βιώσιμη» λύση εντός του συστήματος (τέτοια λύση δεν υπάρχει). Τα άμεσα αιτήματα θα πρέπει να συνδέονται παντοιοτρόπως με το πρόγραμμα για τη σοσιαλιστική αλλαγή, η οποία περνάει μέσα από την εθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των βασικών παραγωγικών μονάδων. Κάποιοι απαντάνε σε αυτό το πρόγραμμα με τη μομφή του «αριστερισμού». Αυτό διαστρέφει το νόημα των λέξεων και το ιστορικό τους βάρος.

Το κόμμα πρέπει να προωθήσει περαιτέρω την αριστερή στροφή του πάνω σε μαρξιστικές βάσεις. Αν δεν το κάνει έγκαιρα, θα χάσει οριστικά τη δυνατότητα να γίνει πολιτικός εκφραστής της αυξανόμενης κοινωνικής πόλωσης. Όπως σημείωνε ο Λένιν το 1920: «...Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»... Κινδυνεύουμε να τον επιβεβαιώσουμε ξανά...

* Μέλος της Νεολαίας ΣΥΝ - Ρόδος

δημοσιεύτηκε στην Μαρξιστική Φωνή και στην Αυγή

οι παραπομπές και η φωτό είναι προσθήκη των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλανάται πάνω από το συνέδριο

Fantasmi, του Spettro84 via Wikipedia

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η προοπτική του αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ο Συνασπισμός, όλο το προηγούμενο διάστημα συμπεριφερθηκε φοβικά.σε κάθε περίπτωση επιφυλακτικἀ απέναντι στο ενωτικό εγχείρημα. Σε όλες τις μεγάλες στιγμές, που ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού η ανάγκη να ανοιξει τα φτερά του ο ΣΥΡΙΖΑ και να συγκροτηθεί σε δημοκρατική και συμμετοχική βάση, η ηγεσία του κόμματος αντιμετώπισε τα διλήμματα με στατικό τρόπο. Θα μπορούσαμε να μιλάγαμε τουλάχιστον για βήματα χελώνας, αν δεν υπήρχαν συμπεριφορές και στάσεις, που γύρναγαν τον ΣΥΡΙΖΑ προς τα πίσω. Η ακινησία, στο όνομα των συνεχών πιέσεων που δέχεται από την Ανανεωτική Πτέρυγα, έχει δημιουργήσει αρνητικό κλίμα και μέσα στις γραμμές του κόμματος. Ο Συνασπισμός, αλλωστε, είχε δεσμευτεί ότι η απόφαση να προχωρήσει σε συνέδριο δεν θα εμπόδιζε τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η πράξη, όμως, έδειξε άλλα.
Στο συνεδριακό σώμα θα τεθεί εκ νέου η σχέση του Συνασπισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη θέση που είναι εντελώς κατανοητή είναι η πρόταση της Α.Π. που ζητάει είτε τον απεγκλωβισμό είτε τον επανακαθορισμό των σχέσεων 1. Από την πλευρά της ηγεσίας και δια στόματος Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ «είναι κάτι λιγότερο από κόμμα, κάτι περισσότερο από συμμαχία». Εντούτοις, οι προθέσεις δεν είναι αποσαφηνισμένες. Η παρουσία του «Μετώπου»δείχνει να απασχολεί ιδιαίτερα τον Συνασπισμό και να εξαρτά εν πολλοίς τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ από τις διεργασίες στο χώρο αυτό. Το τελευταίο διάστημα, όμως, ολοένα και επανέρχεται η ιδέα της ανασύνθεσης και εντέλει της επανίδρυσης του χώρου της ριζοσπαστικής αριστεράς. Και μιλάμε για ιδέα, καθώς δεν πρόκειται να τεθεί ως πρόταση στο συνεδριακό σώμα. Ενδεχομένως, να πέσει στο τραπέζι, να ζυμωθεί όπως λέμε, αλλά ο Συνασπισμός, προσώρας, δεν φαίνεται να έχει την πρόθεση να ανοίξει με στέρεο τρόπο μια τέτοια προοπτική. Ωστόσο, υπάρχουν εντός του Συνασπισμού και της αριστερής πλειοψηφίας ιδιαίτερα, δυνάμεις που καλλιεργούν την προοπτική αυτή, αποσαφηνίζοντας μάλιστα ότι η σκέψη αυτή δεν έρχεται σε αντίθεση και ρήξη με την ύπαρξη του όλου ΣΥΡΙΖΑ.

Ένθετο σημείωμα στο άρθρο του Πάνου Λάμπρου "Τα τέσσερα σενάρια για το συνέδριο του Συνασπισμού", από την ΕΠΟΧΗ, 30 Μαΐου 2010.

1. Ξεκάθαρη θέση στο Έκτακτο Συνέδριο

Επί του ζητήματος των σχέσεων ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που για τις κομματικές εξελίξεις θεωρούμε μείζον, ως μέλη της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ, υπογραμμίζουμε για μια ακόμη φορά, ότι η υφιστάμενη κατάσταση εναγκαλισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ και το εν εξελίξει πολιτικό σχέδιο έχουν επιφέρει σημαντική φυσιογνωμική μετάλλαξη στον ΣΥΝ.

Είχαμε υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει πολιτική συμμαχία. Είχαμε ζητήσει τον ανακαθορισμό των σχέσεων ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Η κρίση που βαθαίνει καθημερινά στο σχήμα αποδεικνύει τα πραγματικά όριά του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως σχήμα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Τώρα λειτουργεί μόνο ως τροχοπέδη των εξελίξεων ή ως όχημα που βαδίζει στον αντισυστημισμό και τον αριστερισμό.

Ζητάμε γιαυτό την απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γατί δεν προσβλέπουμε στην αναγκαιότητα συμμαχικών σχημάτων. Αυτό το συγκεκριμένο σχήμα, αυτοαποκαλούμενο μάλιστα και ενότητα της αριστεράς, δεν μπορεί να έχει προοπτική.[...]

(οι προσθήκες της παραπάνω παραπομπής και η εικόνα έγιναν από τους ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο.)

Κείμενο ΑΠ: Συντηρητισμός με τον μανδύα της ανανέωσης

Του Παναγιώτη ΚΟΛΟΒΟΥ*

Στο 6ο συνέδριο του ΣΥΝ, τα ηγετικά στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Α.Π.), επέλεξαν να συσπειρωθούν γύρω από ένα κείμενο με τίτλο «Η αριστερά ξανά στο προσκήνιο ανανεωμένη».

Ήδη από το πρώτο κεφάλαιο οι συντάκτες δηλώνουν ξεκάθαρα τις διαφωνίες τους με την αριστερή στροφή. Σε όλο το κείμενο οι «αντισυστημικές» θέσεις περιγράφονται σαν έσχατη πράξη προδοσίας της πολιτικής παράδοσης του ΣΥΝ. Ακριβώς λοιπόν τη στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα φανερώνει την απόλυτη χρεωκοπία του οι σ. της ηγεσίας της Α.Π. παρουσιάζονται έμμεσα ως υπερασπιστές του!

Στο ζήτημα του χαρακτήρα της κρίσης το κείμενο είναι θολό και αντιφατικό. Αλλού οι συντάκτες μιλάνε για κρίση χρηματοπιστωτική και αλλού για κρίση υπερσυσσώρευσης, χρησιμοποιώντας έναν μαρξιστικό όρο. Η ουσία όμως της ανάλυσης κάθε άλλο παρά μαρξιστική είναι. Ενώ κατά τα λεγόμενά τους παλεύουν για μια «αριστερή, δημοκρατική διέξοδο από την κρίση», δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξηγήσουν ποια είναι τα αίτια και ο χαρακτήρας αυτής της κρίσης, αλλά αναλώνονται σε μια περιγραφή των συνεπειών της.

Ως βασική αιτία της ελληνικής κρίσης βαφτίζεται το κακό «πελατειακό κράτος» που «έχτισαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ», το άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, αλλά και η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που οφείλεται στις «κακές επενδυτικές πολιτικές», τη λανθασμένη αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων και στην ανεπάρκεια του ενιαίου νομισματικού συστήματος.

Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά όμως του κρατικοδίαιτου ελληνικού καπιταλισμού και του παρασιτικού αστικού κράτους του δεν οφείλονται σε πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων, αλλά είναι δομικά στοιχεία του, όπως και άλλων χωρών που βρίσκονται στην ίδια βαθμίδα ανάπτυξης. Δεν μπορούν να ξεπεραστούν, παρά μόνο με μια πολιτική που θα ανατρέψει αυτό το σύστημα.

Φυσικά, στο κείμενο γίνεται έμμεσα αποδεκτό ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι πρέπει, αν και με βαριά καρδιά, να πληρώσουν το χρέος και τους τόκους που έχουν συσσωρεύσει στις πλάτες τους οι Έλληνες καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, αφού δεν γίνεται η παραμικρή νύξη για παύση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά, όπως λέγεται, «το έλλειμμα πρέπει να πέσει σε διαχειρίσιμα επίπεδα». Αυτή η στάση αποτελεί συγκεκαλυμμένη συναίνεση στο ταξικό έγκλημα που διαπράττει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Στο ζήτημα της Ε.Ε. οι σ. επιμένουν στην αναγκαιότητα της πολιτικής ενοποίησης, με στόχο την «πολιτική διεύθυνση της παγκοσμιοποίησης», για να μην κυριαρχείται αυτή από τις τυφλές δυνάμεις της αγοράς. Ξεπερνούν λοιπόν με κούφιες ωραίες φράσεις το ουσιώδες ζήτημα, που είναι η ταξική φύση της συγκεκριμένης ενοποίησης και ο αντιδραστικός χαρακτήρας της Ε.Ε.

Στο ζήτημα του προγράμματος παρατίθεται ένα μακροσκελές και κουραστικό αφηρημένο ευχολόγιο, που περιλαμβάνει μια σειρά αιτήματα και μεταρρυθμίσεις, με βασικό χαρακτηριστικό ότι δεν θίγουν ούτε στο ελάχιστο την εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην οικονομία, την πηγή δηλαδή του προβλήματος.

Διαβάζοντας κανείς όλα τα προτεινόμενα μέτρα δίκαια αναρωτιέται πού ακριβώς βρίσκεται ο σοσιαλισμός μέσα από τον «δημοκρατικό δρόμο», τον οποίο επικαλούνται στο κείμενο τους οι σ. Στην πραγματικότητα αυτές οι φράσεις μπαίνουν στο κείμενο μόνο για εθιμοτυπικούς λόγους, χωρίς πουθενά να συνδέεται το προτεινόμενο πρόγραμμα με τον στρατηγικό αυτό, κατά τους συντάκτες, στόχο.

Στο ζήτημα των συμμαχιών αυτό που προτείνεται είναι η άμεση απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ και η συμμαχία με το μικροαστικό καιροσκοπικό κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, «ανοιχτή στην αριστερά» και στους «σοσιαλιστές». Στόχος αυτής της συνεργασίας πρέπει να είναι μια προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης ευρύτατων δυνάμεων (δηλαδή μια κεντροαριστερή αστική κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας), που δυστυχώς σήμερα δεν είναι εφικτή, «λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ την κρίση(...) καθώς και της ισχυρής κοινοβουλευτικής του αυτοδυναμίας»! Αυτή είναι λοιπόν η προοπτική που προτείνουν οι σ. στο κόμμα! Να παίξει τον ρόλο ενός αριστερού συμπληρώματος μιας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όταν η λαϊκή κατακραυγή για την πολιτική του δεν θα επιτρέπει στο σύστημα την πολυτέλεια μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης!

Αυτό που απηχούν αυτές οι απόψεις είναι οι πιέσεις της αστικής ιδεολογίας και της αστικής τάξης πάνω στην αριστερά. Ταυτόχρονα αντανακλούν τις αυταπάτες που καλλιέργησε η ανάπτυξη της προηγούμενης περιόδου σε κάποια παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα και σε ανώτερα στρώματα των εργαζόμενων, για τη δυνατότητα να βελτιώνεται η ζωή τους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

* Ο Παναγιώτης Κολοβός είναι μέλος της Π.Κ. της Νεολαίας ΣΥΝ Αργυρούπολης - Γλυφάδας, μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Μαρξιστική Φωνή»

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, 20.05.10 και στη Μαρξιστική Φωνή

η φωτό από την Wikipedia, όπου απεικονίζεται μια μεταλλαγμένη ολλανδική μαργαρίτα, δεν ανήκει στο αρχικό άρθρο.

Συνέντευξη του Βαγγέλη Πιλάλη στο «Δρόμο»

από την Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση (τάση του ΣΥΝ)
(δημοσιεύθηκε στο φύλλο της εφημερίδας Δρόμος, στις 22-05-2010)

- Είστε απ’ αυτούς που στηρίξατε τη διεξαγωγή του συνεδρίου…
Η τάση που συμμετέχω αλλά και εγώ προσωπικά, στηρίξαμε τη διεξαγωγή του έκτακτου συνεδρίου μ’ ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό που εξυπηρετούσε δύο πολύ μεγάλες ανάγκες του ΣΥΝ και της ριζοσπαστικής αριστεράς στην συγκυρία. Πρώτον να προχωρήσουν κάποιες ώριμες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές, τις οποίες απαιτεί εδώ και χρόνια η βάση του κόμματος, και δεύτερο να υπάρξει ένα φρέσκο πολιτικό σχέδιο για τη δημοκρατική αναζωογόνηση και την προγραμματική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Με βάση αυτό το μίνιμουμ σκεπτικό που έβλεπε και προς τα μέσα και προς τα έξω και που προσπαθούσε να αντιμετωπίσει γόνιμα τα κρισιακά φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος, στηρίξαμε την επιλογή της διεξαγωγής του εκτάκτου συνεδρίου. Το συνέδριο όμως σήμερα έχει πάρει εντελώς άλλη τροπή…

- Τι είναι αυτό που σας ώθησε στο να κατεβάσετε και σε αυτό το Συνέδριο εναλλακτική πλατφόρμα;
Το κείμενο που διαμορφώθηκε κατά πλειοψηφία στην Επιτροπή Θέσεων και μετά στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, φάνηκε από την αρχή ότι δεν μεριμνούσε για τη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων της λεγόμενης αριστερής πλειοψηφίας, αλλά επιδίωκε πρωτίστως τη σύγκλιση και την επικοινωνία με τις πιο μετριοπαθείς απόψεις στελεχών που προερχόταν από την Ανανεωτική Πτέρυγα.
Αυτό εννοείται δεν έγινε τυχαία… ήταν επιλογή. Φάνηκε δηλαδή εξ αρχής ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά περιθώριο συνεννόησης, αλλά ούτε και διάθεση για συγκλίσεις προς μια πλατφόρμα με στοιχεία σοβαρής αντικαπιταλιστικής κριτικής και ενός πολιτικού σχεδίου που θα πήγαινε ένα βήμα πιο πέρα την ενωτική, ανασυνθετική διαδικασία της αριστεράς. Έτσι αναγκαστήκαμε να κατεβάσουμε εναλλακτικό-αντιπαραθετικό κείμενο.

- Το κείμενό σας που εστιάζει;
Σε πέντε βασικά ζητήματα. Πρώτον, στο ότι στο ΣΥΝ χρειάζονται μεγάλες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές που να σπάνε αυτόν τον ιδιότυπο συγκεντρωτισμό των τάσεων, των βαρόνων και του προεδρισμού τόσο στην εσωκομματική ζωή όσο και στη δημόσια παρουσία. Προτείνουμε εναλλακτικές δομές με σαφή αντιγραφειοκρατικά και δικτυακά χαρακτηριστικά.
Δεύτερον, στο ότι οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που συμμετέχει ο ΣΥΝ θα πρέπει να απεμπλακούν από τη συμμετοχή τους στα κορυφαία όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, εάν θέλουν να δημιουργήσουν αξιόπιστους δεσμούς με ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η δημιουργία ενός νέου συνδικαλιστικού παραδείγματος είναι πλέον μαζική κοινωνική απαίτηση και η αριστερά οφείλει να το αντιληφθεί, ώστε να μη συνεχίσει να δίνει άλλοθι σε επικίνδυνες κομφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων έδειξε μεν τον δρόμο, αλλά χρειάζεται να συνοδευθεί και από τέτοιους ισχυρούς κεντρικούς συμβολισμούς.
Τρίτον, στο ότι η υπερψήφιση της συνθήκης του Μάαστριχτ από τον ΣΥΝ και η γενικότερη εξέλιξη του ευρωενωσιακού εγχειρήματος ήταν η συμπύκνωση της ιστορικής ήττας των απόψεων του αφελούς κοσμοπολιτισμού και μεταρρυθμισμού που επικράτησαν επί μακρόν στην ανανεωτική αριστερά. Οι απόψεις αυτές δυστυχώς εμφανίζονται με άκρως αντιφατικό, ηγεμονικό όμως, τρόπο και μέσα στο κείμενο της πλειοψηφίας. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται συνολική επανεξέταση το ζήτημα της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ και το κατά πόσο είναι εφικτή μια στρατηγική προοδευτικής αλλαγής του χαρακτήρα της ΕΕ. Εμείς πιστεύουμε ότι η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται και ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι εφικτή και υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει μεσοπρόθεσμα προς όφελος των εργαζομένων.
Τέταρτον, στο ότι ο ΣΥΝ μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχιση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως το άθροισμα των επί μέρους συνιστωσών, αλλά με τη δυναμική ενός ανοιχτού, ζωντανού πολιτικού οργανισμού που έχει ισχυρή κοινωνική ταυτότητα.
Πέμπτον και τελευταίο, αλλά ίσως το πιο σημαντικό, είναι το ζήτημα της χρεωκοπίας της χώρας και η απάντηση που πρέπει να δώσει η αριστερά. Εμείς υποστηρίξαμε εξ αρχής την επιλογή της στάσης πληρωμών, στα πλαίσια όμως μιας ευρύτερης στρατηγικής προοδευτικής διεξόδου για τη χώρα και ενός άλλου συσχετισμού δύναμης. Η στάση πληρωμών μπορεί να είναι ένα κεντρικό αίτημα – εργαλείο μιας ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης που θα σηματοδοτεί αυτή τη στρατηγική συσπείρωσης ευρύτερων κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων.

- Τι περιμένετε από το Συνέδριο; Πού εκτιμάτε ότι θα καταλήξει και πόσο -η όποια κατάληξή του- θα επηρεάσει τη ριζοσπαστική Αριστερά γενικότερα και τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα;
Στο συνέδριο αυτό υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Το πρώτο είναι να βαδίσουμε προς μια ακούσια «ΕΑΡινοποίηση» του Συνασπισμού, που νομίζω ότι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Το άλλο σενάριο είναι ότι ο κόσμος και τα μέλη του Συνασπισμού θα εξαναγκάσουν τις φυσικές ή ιστορικές τους ηγεσίες να προσφύγουν σε μία προωθημένη σύνθεση προς τ’ αριστερά και θα απαιτήσουν επιτακτικά το ΣΥΝ αλλά και το ΣΥΡΙΖΑ των μελών! Αν αυτό επιτευχθεί, κι εγώ ελπίζω ότι θα επιτευχθεί, θα απελευθερωθούν γνήσιες πολιτικές δυναμικές στα πλαίσια του ευρύχωρου, δημοκρατικά οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό βεβαίως προϋποθέτει την ενότητα της αριστερής πλειοψηφίας του κόμματος και τη σαφή πολιτική καταδίκη των επιλογών και των υπονομευτικών τακτικών της Ανανεωτικής Πτέρυγας που βάζει κόκκινες γραμμές, αντί να βάζουμε εμείς σε αυτήν! Αυτό επίσης προϋποθέτει ότι ο σημερινός πρόεδρός μας θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση και δεν θα φοβηθεί, μήπως κατηγορηθεί ότι δεν είναι πρόεδρος όλου του κόμματος. Εάν δεν κινηθεί σ’ αυτή την κατεύθυνση θα καταλήξει να είναι πρόεδρος -θα’ λεγα- της 2ης ΕΑΡ, στην οποία θα συμμετέχουν αμήχανα κάποια κομμάτια της πάλαι ποτέ αριστερής πλειοψηφίας σε ασαφείς ρόλους με ασαφείς στόχους. Θα είναι τραγική μια τέτοια εξέλιξη μέσα σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία που η κοινωνία έχει ανάγκη μια εθνικά γειωμένη, διεθνιστικά αλληλέγγυα και κυρίως ταξικά προσανατολισμένη αριστερά.

- Είπατε ότι ο κόσμος θα αναγκάσει την ηγεσία να κάνει τη δεύτερη αριστερή στροφή της. Πώς το εισπράττετε αυτό από τη συμμετοχή σας σε όλες τις προσυνεδριακές διαδικασίες; Τι ζητάει και τι περιμένει ο κόσμος;
Η συμμετοχή γενικά είναι πιο μικρή από το αναμενόμενο. Όταν η συζήτηση όμως εστιάζεται στο τι πρέπει να κάνουμε ως Αριστερά για την κρίση του χρέους, για το ρόλο της ΕΕ και τι πρέπει κάνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ, εκεί πραγματικά υπάρχει ένα γνήσιο και ζωηρό ενδιαφέρον. Εκεί βασίζω και την ελπίδα ότι εάν διασφαλιστεί ένας ουσιαστικός διάλογος μες στο συνέδριο, δεν θα κατορθώσουν κάποιοι να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που θέλουν.
Ο κόσμος θέλει πραγματική ενότητα, όχι επίπλαστη σύνθεση. Τα πολιτικά μηνύματα θα ‘ναι τέτοια προς την ηγεσία που θα αναγκαστεί να κάνει, ας μου επιτραπεί ο όρος, την απαραίτητη διόρθωση προς τα αριστερά. θα πρέπει όμως να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει…

- Υπάρχει και το ενδεχόμενο, όμως, να μιλήσουν για δεύτερη αριστερή στροφή, αλλά στην πράξη να συνεχιστεί η ίδια ρότα…
Μην ξεχνάτε ότι πλέον υπάρχει το ζήτημα του κοινωνικού παράγοντα. Δηλαδή έχει τόσες απαιτήσεις πλέον η διωκόμενη κοινωνία και οι υποτελείς τάξεις, είναι τόσα πολλά τα μέτωπα, που δεν υπάρχει η πολυτέλεια μιας επικοινωνιακής διαχείρισης των πολιτικών και στρατηγικών αντιθέσεων.
Κι εδώ θέλω να πω το εξής: Εμείς δεν θεωρούμε ότι εύκολα φτιάχνεται ένας φορέας της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Άρα πρωτοβουλίες που έχουν προέλθει μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, μετωπικού χαρακτήρα, τις βλέπουμε μεν με θετικό τρόπο, αλλά δεν τις βλέπουμε ως προπλάσματα ίδρυσης ενός νέου φορέα της Αριστεράς, στον οποίο οι απογοητευμένες δυνάμεις από τους υπαρκτούς φορείς της Αριστεράς θα μπορέσουν κάποια στιγμή να μετοικήσουν. Εμείς αυτό που επιδιώκουμε είναι η δεύτερη αριστερή στροφή του ΣΥΝ και η επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

- Με δεδομένα αυτά και κυρίως την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία δείχνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τα όρια της Αριστεράς και τα όρια του πολιτικού συστήματος, πώς μπορεί αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το επόμενο βήμα, να αποτελέσει ξανά την ελπίδα και να είναι πάλι ο καταλύτης του πολιτικού συστήματος;
Για να κάνουμε έναν πιο αποτελεσματικό ΣΥΡΙΖΑ, θα έλεγα ότι αυτό που προέχει είναι να ξανακάνουμε την Αριστερά τρόπο ζωής. Οι κοινωνικές πρακτικές των αριστερών, ή και γενικότερα των πολιτών, πάντα είχαν την σημασία τους, αλλά σε φάσεις ιστορικού τύπου μεταβολών γίνονται ίσως πιο σημαντικές από τις πολιτικές τους πρακτικές. Η σχετική αυτονομία του πολιτικού τότε υποτάσσεται περαιτέρω στο κοινωνικό.
Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ, για να προχωρήσει ξανά ως ελπίδα και καταλύτης, χρειάζεται να συνδυάζει και συσχετίζει άριστα τις κοινωνικές και τις πολιτικές πρακτικές των μελών του. Εάν δεν γίνει αυτό, θα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε μια διεκδικητική δύναμη αριστερής εκφώνησης, που όμως δεν θα μπορεί να προκαλεί το αναγκαίο μπλοκάρισμα του συστήματος και τις δομικές αλλαγές.

- Να κλείσουμε με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, με την υπόθεση Κουβέλη. Βγήκαν πολλές ανακοινώσεις που στοχοποιούν την Αριστερή Ανασύνθεση.
Μας έκανε εντύπωση αυτό το μπαράζ δηλώσεων για το ζήτημα. Εδώ παραβιάζεται μια βασική δημοκρατική αρχή: το δικαίωμα του μέλους να επιλέγει ποια πρόσωπα και ποιες πολιτικές απόψεις πίσω απ’ τα πρόσωπα στηρίζει. Ο Φώτης ο Κουβέλης είναι ένας σύντροφος που έχει πάρα πολλές φορές εκτραπεί σε σχέση με τα συμφωνηθέντα, δηλαδή τις συνεδριακές μας αποφάσεις. Έτσι είναι ένα πρόσωπο που κάλλιστα θα μπορούσε να αποδοκιμαστεί πολιτικά στα πλαίσια μιας προσυνεδριακής διαδικασίας από οποιαδήποτε μέλος.
Άρα για ποιο λόγο αυτός ο εκνευρισμός, αυτό το μπαράζ δηλώσεων; Όσα έγιναν ήταν μία ψήφος πολιτικής αποδοκιμασίας και όχι βέβαια μεθόδευση. Δεν βρισκόμαστε στη θέση του ενόχου, στην οποία μάλλον βρίσκεται ο σύντροφος Κουβέλης, για την ηθελημένη στρέβλωση που συχνά πυκνά κάνει στο δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού.
Να πω, επιπλέον, ότι υπάρχει και ένα ζήτημα τοπικού χαρακτήρα, το οποίο έχει και αυτό τη σημασία του. Στην Καλλιθέα υπάρχει ένα πολύχρονο κίνημα πολιτών για τη μετατροπή του χώρου του Φαληρικού Ιππόδρομου σε πάρκο. Βέβαια η προηγούμενη κυβέρνηση προτίμησε να φέρει στην βουλή ένα «σχέδιο αξιοποίησης», δηλαδή τσιμεντοποίησής του από το Ίδρυμα Νιάρχου. Ο σύντροφος Κουβέλης δυστυχώς μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς να ρωτήσει ούτε έναν από την πολιτική κίνηση, τη δημοτική κίνηση ή και το ΣΥΡΙΖΑ της περιοχής που πρωτοστατούν στις σχετικές κινητοποιήσεις, τοποθετήθηκε θετικά σε αυτήν την προοπτική παραχώρησης. Κατά πλειοψηφία, βέβαια, η κοινοβουλευτική ομάδα αποφάσισε να μη στηρίξει στη Βουλή αυτή την σύμβαση – καταλαβαίνετε όμως πώς ένιωσαν τα μέλη του Συνασπισμού της Καλλιθέας, όταν έμαθαν πως το μέλος της οργάνωσής τους και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε το αντίθετο…

η φωτό του Arnaud de Gramont, από τη Wikipedia, με άδεια the Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported  αποτελεί προσθήκη των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ