το όνομα του κλασικού βιβλίου και του βλογκ μας αλλιώς
ο υπότιτλος του βλογκ παρμένος από εδώ:
Ενότητα που διασπά και διάσπαση που ενώνει
Ενότητα, ενότητα, πόσες διασπάσεις διαπράχθηκαν εν ονόματί σου...
Θρήνος και κοπετός συνοδεύουν το λείψανο της ακριβής μας ενότητας που χάσαμε, ενώ αντιλαλεί η επωδός: «λαός ενωμένος ποτέ νικημένος». Πρέπει λοιπόν να διαπράξουμε την ενότητα, ότι η ενότητα της Αριστεράς καλόν. Και ό,τι δεν είναι καλόν, ως γνωστόν, είναι κακόν.
Αλλά τα ρητορικώς αυτονόητα εμποδίζουν να ασχοληθούμε με τα πολιτικώς δυσκολονόητα ή ακατανόητα. Και το πρώτο δυσκολονόητο ζήτημα είναι ότι υπάρχουν πολλές ενότητες, έτσι που η μία και αδιαίρετη των επικλήσεών μας να μοιάζει ακατανόητη.
ένα μικρό κουίζ:
