Φουλ Μόντι

Koch, Max (1854-1925) & Otto Rieth (1858–1911) - 1894 ca. - Der act, p. 58.jpg, via Wikimedia

 του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

από τα Ενθέματα , 13.11.11

Βλέποντας τα οικονομικά τους να καταρρέουν, έξι άνεργοι Bρετανοί ξεπερνούν τις αναστολές τους και αποφασίζουν να παρουσιάσουν ένα νούμερο ανδρικού στριπτίζ, στο αποκορύφωμα του οποίου πετούν στο κοινό και το τελευταίο τους εσώρουχο· πρόκειται για την εμπορικά επιτυχημένη κωμωδία του Πίτερ Κατάνεο «Άνδρες με τα όλα τους» (Full Monty), που προβλήθηκε στις αίθουσες το μακρινό, πλέον, 1997.

Στα καθ’ ημάς, οι παλινωδίες που οδήγησαν στο διορισμό Παπαδήμου και η ανάδειξη ενός τραπεζίτη σε πρωθυπουργό δεν είναι ασφαλώς κωμωδία· εύλογα ωστόσο «διαβάστηκαν» ως ξεγύμνωμα. Ωστόσο, σε πείσμα των δημοσιογραφικών κλισέ που ενδιέτριψαν στην προφάνεια, αυτό που από την επαύριο των αντιπαρελάσεων βλέπουμε να ξεγυμνώνεται –τόσο στην Ελλάδα του Παπαδήμου όσο και στην Ιταλία του Μόντι– δεν είναι κυρίως πρόσωπα ή πολιτικά συστήματα. Το δικό μας πολιτικό σύστημα, για την ακρίβεια, έδειξε να ανακτά προσωρινά την πρωτοβουλία των κινήσεων: αφυδατώνοντας τον κομματικό ανταγωνισμό, ομογενοποιώντας τις «συνιστώσες» του (τη φιλελεύθερη, την εκσυγχρονιστική και την ακροδεξιά), υποδυόμενο τελικά ένα υπεράνω διαιρέσεων Κόμμα του Αντικομματισμού, που εκχωρεί σε έναν άνθρωπο των τραπεζών τη σωτηρία ολόκληρης της κοινωνίας (αλίμονο: οι συνήθεις αντιλαϊκιστές δεν θα καταγγείλουν σήμερα τον τραπεζολαϊκισμό…).

Αυτό λοιπόν που ξεγυμνώνεται επί της ουσίας –στην Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γαλλία, προσεχώς–, είναι ένας καπιταλισμός χωρίς προσχήματα, δίχως κοινωνικούς, εθνικούς ή δημοκρατικούς περιορισμούς, χωρίς διάθεση και δυνατότητα να επιστρέψει στα χρόνια που (σχεδόν) όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Κάπως έτσι, η αυτονόμηση του πολιτικού συστήματος από τις αγωνίες της κοινωνικής πλειοψηφίας, και ταυτόχρονα το τέλος της αυτονομίας της πολιτικής από την οικονομία, καθιστούν σήμερα κενό γράμμα κάθε αφηρημένη συζήτηση περί «δημοκρατίας» ή «διαφθοράς». Μπορεί κανείς να υπερασπίζεται από τηλεοράσεως τους θεσμούς, όπως συμβαίνει με μια Αριστερά εθισμένη στο δημοκρατικό αγγελισμό· μπορεί, στους αντίποδες αλλά συμμετρικά, να καταγγέλλει (τους) πολιτικούς ως ψεύτες και προδότες, όπως μια «αντισυστημική-λαϊκή» δεξιά. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, αποτυγχάνει να εξηγήσει οτιδήποτε. Αποτυγχάνει να δει, ας πούμε, ότι δεν είναι από έλλειψη πατριωτισμού ή κατά παράβαση των θεσμίων που ο Σαμαράς ενδίδει στις νουθεσίες της Καθημερινής, την εσωκομματική αντιπολίτευση και τον Όλι Ρεν, εξοργίζοντας τον Τράγκα και το Δίκτυο 21. Πράττοντας «άλογα», χάνοντας το πλεονέκτημα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και ρισκάροντας κοινωνικές εκπροσωπήσεις, η ΝΔ κερδίζει εχέγγυα ικανού διαχειριστή ευρωπαϊκού κράτους, στα χρόνια μιας fast-track καπιταλιστικής ανασυγκρότησης που δεν φημίζεται για τις δημοκρατικές της ευαισθησίες.

Από άλλη προοπτική, ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες δεν είναι παρά η τελευταία πράξη μιας κοινής για τις χώρες της ΕΕ πρακτικής: της εκκαθάρισης του πεδίου από τη διαφωνία για τα μείζονα διακυβεύματα, μέσω της ουδετεροποίησης και εκχώρησής τους σε τεχνοκράτες. Σε αυτά συνοψίζεται το περίφημο «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε., που η μηχανική του ευρώ επέτεινε — κι αυτό το έλλειμμα βλέπουμε σήμερα να υπερδιογκώνεται, κι εδώ και στην Ιταλία, με τη σύμπραξη των μνημονιακών.

***

Κατά τον νεοφιλελεύθερο οπαδισμό, τα κόμματα σοβαρεύτηκαν και αποφάσισαν να συνεργαστούν για να μας βγάλουν από το τέλμα. Στην πραγματική ζωή ωστόσο, τα αστικά κόμματα συνεργάστηκαν για να βγάλουν από το τέλμα μια πολιτική που εφαρμόστηκε κατά γράμμα (όπως εγγυάτο, άλλωστε, η προβλεπόμενη από το Μνημόνιο παρουσία ελεγκτών) και απέτυχε. Οι συνέπειες και η συσσωρευμένη οργή γι’ αυτή την αποτυχία αχρηστεύουν εκ των προτέρων τον εκβιασμό «ευρώ ή καταστροφή», την προμετωπίδα δηλαδή της εν εξελίξει συντηρητικής ανασυγκρότησης. Τι εμπόδισε Παπαδήμο και Ρεν να κάνουν ως τώρα ό,τι ήθελαν, ώστε σήμερα να δηλώνουν «ανήσυχοι» για το ενδεχόμενο εισόδου της Ευρώπης σε νέα ύφεση; Τι είδους σταθερότητα για το πολιτικό σύστημα εγγυώνται η ad hoc ταύτιση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, το άνοιγμα των κρατικών μηχανισμών στην ακροδεξιά και ο περαιτέρω εκπασοκισμός της ΔΗΜΑΡ, που συρρικνώνει την πολιτική εμβέλεια της αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας — στο βαθμό που όλα τα παραπάνω περιστέλλουν το φάσμα των εναλλακτικών, επιτείνοντας την πολιτική κρίση που θέλουν να επιλύσουν; Ποιος λογικός άνθρωπος στη θέση του διευθυντή των Νέων θα πανηγύριζε μια λύση τόσο έκθετη σε μια εξαγριωμένη κοινωνία, άρα και τόσο πρόσκαιρη; Είναι ανόητο, ακόμα και ως προπαγάνδα.

***

Η τελευταία εθνοσωτήριος διευθέτηση βγάζει την Αριστερά, ανεξαρτήτως δυνατοτήτων, «στον αφρό»: θέλοντας και μη, είμαστε… αξιωματική αντιπολίτευση. Το Κόμμα του Αντικομματισμού το γνωρίζει αυτό, εξ ου και ο αποκλεισμός (ή η πριμοδότηση της ενδοαριστερής φαγωμάρας) από τα ΜΜΕ, η υπερπροβολή της ΔΗΜΑΡ, ο πόλεμος των δημοσκοπήσεων· οικονομικός στραγγαλισμός και αλλαγή του εκλογικού νόμου θα είναι, πιθανόν, τα επόμενα βήματα.

Το ευτυχές είναι ότι δημιουργείται μια σύγκλιση απόψεων σε διάφορα ζητήματα ή τουλάχιστον καλύτερο έδαφος συνεννόησης μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (βλ. και το άρθρο του Θόδωρου Παρασκευόπουλου, στην Εποχή, 6.1.2011), ενώ οι εξελίξεις σε Ιταλία και Γαλλία μάλλον δικαιώνουν τη θέση «μέσα και ενάντια» στο ευρώ. Έχω τη γνώμη ότι το «μέσα» έχει εξηγηθεί επαρκώς. Νομίζω ότι στο εξής θα χρειαστεί να εξηγήσουμε και το «ενάντια», δείχνοντας πώς η περίφημη «αρχιτεκτονική» της ενοποίησης συμπύκνωσε, κανονικοποίησε και επέτεινε το έλλειμμα (πραγματικής) δημοκρατίας σε εθνικό επίπεδο.

Για την Αριστερά, η «εποχή των τεράτων» είναι ταυτόχρονα εποχή των τολμηρών υποθέσεων. Οι υποθέσεις αυτές υπερβαίνουν κατά πολύ ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, προϋποθέτουν μια ευρύτατη κοινωνική συσπείρωση και ταυτόχρονα μια ανταγωνιστική πολιτική άρθρωση, που στις μέρες μας –μέρες που κάθε βήμα δικό μας ή των αντιπάλων μας ενεργοποιεί αντανακλαστικά έκτακτης ανάγκης–, δεν μπορεί να είναι πανσυλλεκτική· χρειάζεται να διαθέτει στρατηγικό έρμα και για την ελάχιστη τακτική νίκη, και προκειμένου να μη διαλυθεί στην επόμενη θύελλα.

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι αρχισυντάκτης του RedNotebook (rnbnet.gr)

Εκόψατε πάντα δεσμόν μετά της κοινωνίας, μετά του πολιτεύματος, μετά του τόπου...

Παλαιά Βουλή. Φωτογραφία. 1910-1915, από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Flickr. via στης Βουλής τα έδρανα

 του ΝOVALIS

ΑΥΓΗ, 11.11.11

Οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις της τελευταίας διετίας, με αποκορύφωση τον ευτελισμό και τη νόθευση των δημοκρατικών θεσμών από διευθυντήρια, παρασυναγωγές και οικονομικές ολιγαρχίες, μου έφεραν στον νου δύο κείμενα από τον -υποτίθεται- πολύ μακρινό 19ο αιώνα. Κατ' ανάγκη, θα επικεντρωθώ στα πιο καίρια αποσπάσματά τους. Το πρώτο ονομάζεται "Κατηγορητήριον του συστήματος" και γράφτηκε από τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη την εποχή του Όθωνα. Με τον όρο "σύστημα" στο κείμενο του Δεληγιώργη περιγράφεται όλο εκείνο το άθροισμα εξουσιών και παραεξουσιών που διαστρέβλωναν τη λαϊκή βούληση και εκβίαζαν, επωφελώς για τις συνιστώσες του, την παράταση μιας λαομίσητης διακυβέρνησης. Άξονας αναφοράς του συστήματος δεν ήταν τότε τα παράθυρα της μιντιακής διαπλοκής, αλλά το στέμμα.

Σύμφωνα με τον Δεληγιώργη, το σύστημα της εποχής του "νοθεύει και εκβιάζει την θέλησιν του λαού κατά τας εκλογάς, όπως αυθαιρέτως κυβερνά, αποξενώσαν άμα το έθνος πάσης εις τα δημόσια συμμετοχής, ενώ συγχρόνως εις αυτό επιρρίπτει το όνειδος της αποτυχίας του συνταγματικού πολιτεύματος, κλέπτον εν ταυτώ και συκοφαντούν τον Ελληνικόν λαόν. [...] Κατέστησε την Ελλάδα παλαίστραν των ευρωπαϊκών συμφερόντων, εχθρικώς αυτήν διαθέτον πότε μεν κατά της μιας, πότε δε κατά της άλλης των ευεργετίδων δυνάμεων". Δεν θα σας φαίνονται και τόσο άγνωστα όλα αυτά, ε;

Το δεύτερο κείμενο δημοσιεύτηκε από τον Αλ. Κουμουνδούρο στο "Ελεύθερον Πνεύμα" και έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο "Η Καταιγίς". Είναι γραμμένο κατά την εποχή που κυβερνούσε ο Δημήτριος Βούλγαρης (επονομαζόμενος και "τζουμπές" ή "Αρταξέρξης"). Η Ελλάδα παράδερνε ανάμεσα σε ληστρικές οικονομικές ρυθμίσεις υπέρ των ξένων πιστωτών και των διάφορων Συγγρών, ενώ κόχλαζε η αγανάκτηση την λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Βεβαρημένος από τα "Λαυρεωτικά", την οικογενειοκρατία και το λεγόμενο "Ζήτημα των Τραπεζών" (τριμερής διαμάχη της Γενικής Πιστωτικής του Συγγρού, της Εθνικής και της Ιονικής), επιχειρεί το διάστημα 1873-1875 να εκβιάσει την αποδοχή της πολιτικής του με αυταρχικά μέτρα, συνταγματικές παραβιάσεις, κοινοβουλευτικές ταχυδακτυλουργίες και διαφθορά, από την οποία επωφελούνταν και οι παράγοντες που τον στήριζαν (όσο τον στήριξαν). Ο Κουμουνδούρος δεν είναι απαραιτήτως ο ανυστερόβουλος εκφραστής της λαϊκής ψυχής, συμπυκνώνει ωστόσο εξαιρετικά το αίσθημα αγανάκτησης του λαού και το πολιτικό κλίμα στη διάρκεια εκείνης της περιόδου (και, ίσως, όχι μόνο, τελικά): "Δεν βλέπουν τ' αποτελέσματα της επεμβάσεως, αλλά βλέπουν μόνον ότι δια του εγκλήματος κατώρθωσαν να φέρωσιν εις τον κοινοβουλευτικόν περίβολον δεκαπέντε-είκοσι βωβά πρόσωπα, έτοιμα να γονυπετήσωσιν ενώπιον της απλής νομικής δυνάμεως [...]. Νομίζουν ότι κατέβαλον το ελληνικόν φρόνημα και ότι ικανοποίησαν τους απανταχού Έλληνας δια του "έτσι θέλω!". Άθλιοι! Δεν ακούετε λοιπόν την καταιγίδα, ήτις βροντά πέριξ υμών; [...] Ο νους σάς λείπει, σάς έμεινε μόνον η φιλοδοξία. Κτίζετε τον πύργον της Βαβέλ, η σύγχυσις των γλωσσών αρχίζει, και το έργον σας θέλει κατακρημνισθή. Αγνοούμεν αν θα προφθάσετε να σκορπισθήτε. Δεν εννοείτε ακόμα τι κατορθώσατε. Προετοιμάσατε μια καταιγίδα και η καταιγίς έρχεται. Σεις αυτοί εκόψατε πάντα δεσμόν μετά της κοινωνίας, μετά του πολιτεύματος, μετά του τόπου. Υβρίσατε αιματωδώς τα πάντα, και η κοινωνία και το πολίτευμα και ο τόπος σας χρεωστούν μίαν τιμωρίαν. Θα την λάβετε. Ελάβατε τοιαύτην και άλλοτε, και τρέμετε την νέαν, ήτις έρχεται. [...] Αι καταιγίδες αυταί είναι άγγελοι της Νεμέσεως [...]. Ουαί υμίν, διότι η μήτηρ των είναι η κοινή συνείδησις, τροφός των η ιστορία και έργον των η φοβερά καθ' υμών ποινή. Δεν την φοβείσθε την ποινήν της συνειδήσεως και της ατιμώσεως. Θα την φοβηθείτε, και σάς το υποσχόμεθα".

Η λαϊκή αντίδραση απέναντι στα κοινοβουλευτικά πιόνια του Βούλγαρη έμεινε γνωστή ως "στηλιτικά", καθώς αποκλήθηκαν "στηλίτες", κατ' αναλογία με όσους αναγράφονταν σε ειδικές στήλες, επειδή στρέβλωναν, νόθευαν ή πρόδιδαν το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα. Για ιστορικούς και μόνο λόγους, σημειώνω ότι το 1876 η κυβέρνηση Βούλγαρη παραπέμφθηκε σύσσωμη για "αντιποίηση αρχής, πλαστογραφία και εκλογικές επεμβάσεις". Οι δύο γαμπροί του Βούλγαρη (πρώην υπουργοί) καταδικάστηκαν για δωροδοκίες και δωροληψίες. Αλλά αρκετά με τον 19ο αιώνα.

Στην εθνική ενότητα είμαστε προδότες

το μοντάζ του AntistaChef

 του Λευτέρη Αρβανίτη

από το AlterThess

Όταν σε ανθρώπους με εμπειρία, επαγγελματίες πολιτικούς, με στρατιές συμβούλων και καθαρή εντολή να σχηματίσουν μια νέα κυβέρνηση «τεχνοκρατών», παίρνει περίπου 10 ημέρες να καταλήξουν στο νέο πρωθυπουργό, δεν μπορεί κανείς να περιμένει από τους από τα κάτω, άμεσα αντανακλαστικά. Απόλυτα φυσιολογικά λοιπόν δεν είδαμε κόσμο στις πλατείες και τους δρόμους, δεν είχαμε οργισμένες ανακοινώσεις συνδικάτων, ούτε την κήρυξη ανένδοτου από την πολιτική αριστερά. Ας τα αφήσουμε λοιπόν όλα στους από πάνω, γιατί αυτοί ξέρουν. Ξέρουν ακόμη και να χτίζουν το κίνημα που πιθανόν θα τους κατεδαφίσει, με όρους κοινωνικού αυτοματισμού.

Τι συνέβη τελικά;

Αν κάποιος μπορεί να εξάγει με βεβαιότητα ένα συμπέρασμα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι ότι επιτάχυναν και καθόρισαν κοινωνικούς μετασχηματισμούς ετών, που εκφράστηκαν παράλληλα με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο.

•     Το αστικό μπλοκ εξουσίας ολοκλήρωσε τη συγκρότηση του στη σφαίρα του πολιτικού, όπως αυτή ξεκίνησε από την εποχή των ολυμπιακών αγώνων και φάνηκε να κορυφώνεται στην κοινή μνημονιακή πολιτική.
•     Το κεφάλαιο για πρώτη φορά περνά σε μια αδιαμεσολάβητη διακυβέρνηση, επιβάλλοντας μάλιστα στους δουλοπρεπείς αστούς πολιτικούς την επιλογή και συγκεκριμένων προσώπων. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διαδικασία που ξεκίνησε από το εκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και την ιδέα της εξουσίας των τεχνοκρατών, έναντι του πολιτικού. Της ιδέας δηλαδή του μη λαϊκού ελέγχου επί θεμάτων υψηλής πολιτικής. Ακόμη και όταν προτάθηκε η «θεσμική» λύση του Φίλιππου Πετσάλνικου, το σύστημα αντέδρασε, παρεμβαίνοντας στις διαπραγματεύσεις των πολιτικών αρχηγών και επιβάλλοντας το δικό του άνθρωπο. Τη δική του απόλυτη νίκη, έναντι της αστικής δημοκρατίας.
•     Το βελούδινο πραξικόπημα, που ξεκίνησε με την υπογραφή του μνημονίου, τη θέσπιση αντιλαϊκών μέτρων και την πλήρη αποδιοργάνωση του κοινωνικού ιστού, χωρίς έστω μια στιγμιαία λαϊκή νομιμοποίηση ολοκληρώνεται με το σχηματισμό μια κυβέρνησης δίχως τη λαϊκή εντολή. Για πρώτη φορά ένας πρωθυπουργός λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, που μεταφράζεται σε εντολή παραίτησης, αλλά με εξασφάλιση της διάδοχης κατάστασης.
•     Τέλος η μη αναφορά σε άμεση διενέργεια εκλογών, μετατρέπει ένα κοινοβουλευτικό και πολιτικό πραξικόπημα σε πολιτειακό. Από σήμερα έχουμε μια διορισμένη κυβέρνηση που αρνείται να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Μάλιστα ο φόβος της εκφρασμένης ήδη λαϊκής βούλησης διατυπώθηκε τις τελευταίες ημέρες πολλές φορές. Από τις αναφορές στη βουλή του κ. Βενιζέλου σε μια κοινή γνώμη που κρίνει τα πράγματα λάθος, μέχρι το φόβο του δημοψηφίσματος και τον τρόμο για τα αποτελέσματα των εκλογών.
•     Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας. Και εδώ τίθεται το ερώτημα για το  ποιοι συγκροτούν το ενιαίο όπως παρουσιάζεται εθνικό κοινωνικό σύνολο. Η μεταπολίτευση κατήργησε το διαχωρισμό παράνομης και  νόμιμης κοινωνίας στη βάση της διαιρετικής τομής αριστερά-δεξιά. Πλέον επαναδημιουργούνται όροι νομιμότητας και παρανομίας ή ανυπαρξίας αν προτιμάτε, με απόλυτο ταξικό πρόσημο αυτή τη φορά.

Η εργατική τάξη

Η δράση όμως φέρνει αντίδραση. Η συγκρότηση με τέτοιους όρους του αστικού μπλοκ εξουσίας, η πλήρης κυριαρχία των αγορών έναντι του πολιτικού και δημοκρατική εκτροπή δεν μπορεί να μην αγγίξουν την κοινωνία, να περάσουν αθόρυβα και να εγκαταστήσουν ένα νέο σύστημα εξουσίας στη βάση μιας νέας συσσώρευσης του κεφαλαίου και πλήρους πολιτικής ηγεμονίας μιας λούμπεν αστικής και καθόλου χορτάτης αστικής τάξης.

•     Η συγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας, αυτόματα προϋποθέτει την επανασυγκρότηση του αντίπαλου πόλου. Ενός ταξικά συγκροτημένου μετώπου που  από την ίδια του τη φύση θα εκφράζει αυτό που δεν κατάφερε με σαφήνεια να εκφράσει η μεταπολιτευτική αριστερά στην Ελλάδα. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
•     Η πλήρης κυριαρχία των τεχνοκρατών έναντι του πολιτικού, η άνευ όρων επιβολή των αγορών στους λαούς και δίχως έλεγχο εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής θα αποτελούσε ακόμη και στα πλαίσια μιας «καλής» αστικής δημοκρατίας, στοιχείο όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού. Στις σημερινές συνθήκες δημιουργεί συνθήκες άγριας σύγκρουσης με όρους επιβίωσης.
•    Οι συνθήκες όξυνσης της οικονομικής κρίσης, η εξαθλίωση πλατιάς μάζας του πληθυσμού και η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους θα μας φέρουν πιο κοντά. Τα ζητήματα της κοινωνικής αλληλεγγύης θα βρεθούν στο επίκεντρο, όχι μόνο ως η συμβολικοποιημένη έκφραση των αντιστάσεων μας, αλλά και ως η δική μας, πλήρης πρόταση εξουσίας.
•     Η χυδαία πραξικοπηματική διαδικασία συγκρότησης της κυβέρνησης, αποτελεί ακραία επιλογή του συστήματος, που επιφέρει ακραίες αντιδράσεις. Ειδικά στην Ελλάδα  τα κοινωνικά αντανακλαστικά σε τέτοιου τύπου πολιτικές εκτροπές είναι ακαριαία.
•     Αν υπήρχε μια πιθανότητα ταύτισης της σωτηρίας της πατρίδας, με την επιβίωση ενός λαού, χάθηκε με την πλήρη ήττα του πολιτικού. Πλέον όλοι και όλες στην εθνική ενότητα δηλώνουμε προδότες, προβοκάτορες και έτοιμοι να οδηγήσουμε το καράβι στον πάτο.

Αγαπούλα πούλα

Κάπως έτσι φαντάζομαι ήταν η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που πήρε ο τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος. Πρώτος στόχος για να πετύχουν τα εφαρμοστικά μέτρα και η δανειακή σύμβαση είναι το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας. Αυτό είναι και το τελευταίο ανάχωμα αντίστασης στην πραξικοπηματική κυβέρνηση των τραπεζιτών. Ακόμη και αν ο λαϊκός παράγοντας δεν μπει άμεσα και βίαια στο παιχνίδι, ακόμη και αν η απόλυτη ηγεμονία της κυρίαρχης ιδεολογίας, οδηγήσει πρόσκαιρα πολίτες να πληρώνουν διπλό χαράτσι για να σωθεί η πατρίδα, η οργανωμένη κοινωνία, οι συντεχνίες του συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ και οι προνομιούχοι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ, οφείλουν σε ένα μήνα να κατεβάζουν διακόπτες, να ξηλώνουν πεζοδρόμια και να εκτροχιάζουν τρένα.

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία

Πριν όμως φτάσουμε σε αυτό το σημείο, η πολιτική αριστερά οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες αντίστασης και ανυπακοής. Να δημιουργήσει με πολιτική εντολή τους όρους για την πρόκληση κοινωνικού χάους από την επόμενη εβδομάδα. Να αποδομήσει πλήρως την εικόνα της πολιτικής σταθερότητας που εγγυάται η νέα κυβέρνηση και να επιβάλλει την εικόνα μιας βίαιης κοινωνικής έντασης σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση πρέπει να παρθεί με τους πρόθυμους βουλευτές εγκλωβισμένους στο έκπτωτο κοινοβούλιο, την ίδια στιγμή που ο λαός θα γιορτάζει στο Σύνταγμα την επανοικειοποίηση του πολιτικού έναντι της κυριαρχίας των οικονομικών ελίτ.

Το δεύτερο από μια σειρά ραντεβού είναι η επέτειος του πολυτεχνείου, που η αριστερά έχει την τελευταία ευκαιρία να βγάλει από τα μουσεία και να τη μεταφέρει στους δρόμους. Να επαναοικειοποιηθούμε τα σύμβολά του παρελθόντος και να μετατρέψουμε την επέτειο σε λαϊκή γιορτή.

Γιατί η εξέγερση ή θα είναι γιορτή ή τίποτα

Μονοκομματικές και πολυκομματικές κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας για αρχάριους:

του AntistaChef