Σε ποιο γενικότερο πολιτικό σχέδιο εντάσσεται;...

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΑΚΟΑ για τις εξελίξεις στον Συνασπισμό

Η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον Συνασπισμό δεν είναι απλώς μια εσωτερική υπόθεση ενός κόμματος που δεν μας αφορά.

• Γίνεται μια στιγμή που όλοι περιμένουν από την αριστερά τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων σε μια κοινά αποδεκτή βάση για την ανάπτυξη αποτελεσματικής κοινής δράσης, αντίστοιχης με την κρισιμότητα των στιγμών. Έρχεται σε αντίθεση και με την παράδοση της ανανεωτικής αριστεράς, που πάντα αναζητούσε τις προωθητικές συνθέσεις, τα κοινά σημεία και απέκρουε τη λογική της στείρας «ιδεολογικής καθαρότητας».

• Μ’ αυτή την παράδοση η Ανανεωτική Πτέρυγα έρχεται σε αντίθεση, και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί ο τρόπος που επέλεξε να διαχωρίσει τη θέση της τόσο από τον Συνασπισμό όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή με ανεξαρτοποίηση των βουλευτών και όχι με παραίτησή τους από το αξίωμα, υποδηλώνει μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη βουλευτική έδρα, αντίθετη με την αντίληψη της αριστεράς εν γένει.

Η βουλευτική έδρα ήταν πάντα αποτέλεσμα συλλογικής δράσης και συλλογικό απόκτημα συνδεδεμένο με τη ζωή και τη δράση του κομματικού θεσμού και τους δημοκρατικούς κανόνες που διέπουν τη λειτουργία του.

• Η πράξη των συντρόφων είναι αποτέλεσμα, βέβαια, μακρόχρονης διεργασίας και αντιθέσεων στο εσωτερικό του Συνασπισμού, αλλά αφορά και τον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον τέθηκε και ο όρος απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πέρα από την υποτίμηση της μεγάλης πλειοψηφίας των συνέδρων που εξέφρασαν τη βούληση του Συνασπισμού σ’ αυτό το ζήτημα (και στον ΣΥΡΙΖΑ), αυτό εκφράζει και μια ιστορική πολιτική και ιδεολογική ανακολουθία. Εξέχοντα στελέχη αυτής της τάσης, την εποχή προεδρίας του Ν. Κωνσταντόπουλου, προώθησαν το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και πρότειναν τη διεύρυνσή του στη συνέχεια. Σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν σκέψη που βγήκε από εξημμένες αριστερίστικες κεφαλές, αλλά προϊόν πολιτικού και ενωτικής αντίληψης.

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι η Πτέρυγα σε κανένα από τα προηγούμενα συνέδρια του Συνασπισμού, ούτε σ’ αυτό που έκρινε τη δέσμευσή του στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε θέση ζήτημα συμμετοχής στο συμμαχικό σχήμα. Μιλούσε για τη διευκρίνηση του είδους των σχέσεων ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ και απέρριπτε μόνο την ιδέα του μετασχηματισμού του σε ενιαίο κόμμα. Αυτή ήταν μέχρι πρότινος η «κόκκινη γραμμή» της.

• Πολύ φοβούμαστε ότι με τέτοιες αντιλήψεις η ανασυγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς που επαγγέλλεται η Πτέρυγα, δεν θα έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά της ευρύτητας και της ανεκτικότητας στη διαφορά, πολύ περισσότερο της συνδιαλλαγής και της απόρριψης της εκ των προτέρων ηγεμονίας, όπως απαιτεί μια πραγματική ανανεωτική αντίληψη.

• Η κίνηση της Πτέρυγας αφήνει αναπάντητο και ένα σημαντικό ερώτημα: σε ποιο γενικότερο πολιτικό σχέδιο εντάσσεται; Η ανασυγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς, ειδικότερα στις σημερινές συνθήκες, μοιάζει με αυτοσκοπό αναντίστοιχο των εκκλήσεων για πιο ευρύ πολιτικό πνεύμα και για επιδίωξη πιο πλατιών συμμαχιών, που συχνά ακούγαμε από τα στελέχη της.

• Η ΑΚΟΑ, και με αυτή την ευκαιρία, θέλει να δηλώσει ξανά την πεποίθησή της ότι στην ενότητα και την ανασύνθεση της αριστεράς μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται η προοπτική για την ίδια και η ελπίδα για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας και των λαϊκών τάξεων.

η φωτό Παπαρούνες στο ηλιοβασίλεμα του Eric Hill , με άδεια Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic, από την Wikipedia

Ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει πάλι πρωταγωνιστής στο συντονισμό των αντιστάσεων

Η Πυραμίδα του Καπιταλιστικού Συστήματος (1911), από την Wikipedia

 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΑΚΟΑ 

(29, 30 Μαΐου 2010)

Συνεδρίασε η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΚΟΑ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο με μεγάλη συμμετοχή κυρίως από την περιφέρεια. Στη συνεδρίαση συζητήθηκαν διεξοδικά η οικονομική και κοινωνική συγκυρία, η ανάγκη αντίστασης εκ μέρους της αριστεράς, και η ανάγκη της αναζωογόνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός όμως του ενδιαφέροντος σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι ομιλητές/τριες επέμειναν στην οργανωτική ανασυγκρότηση της οργάνωσης της ΑΚΟΑ ως προϋπόθεση να βγει η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά από το αδιέξοδό της.
 
Η κρίση
          
 Ζούμε σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος σε παγκόσμια κλίμακα. Κρίση που τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της οφείλονται στην επικράτηση του αχαλίνωτου καπιταλισμού της νεοφιλελεύθερης εποχής: την απόσυρση του κράτους από την οικονομία, τον ανταγωνισμό χωρίς όρους και όρια, την πλήρη ασυδοσία των αγορών, την ηγεμονία της λογικής «τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο» και την κυριαρχία των Τραπεζών, του χρηματοπιστωτικού τομέα και των κερδοσκόπων.

Στην Ευρώπη την  οικονομική κρίση εκμεταλλεύθηκαν οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις του καπιταλιστικού συστήματος για να πάρουν ακόμα πιο σκληρά, νεοφιλελεύθερα, ταξικά μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων και για την πλήρη αποδόμηση και κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Την ίδια ώρα πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια δόθηκαν για τη στήριξη και τη σωτηρία των τραπεζών, χωρίς μάλιστα έλεγχο για τη χρήση τους.

Παρά τα σημάδια βραδείας και ασταθούς ανάκαμψης σε ορισμένες  από τις οικονομίες των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών, η κρίση θα  εξακολουθήσει να κυριαρχεί τα επόμενα χρόνια.
 Ιδιαίτερη πλευρά της οικονομικής κρίσης είναι η δημοσιονομική κρίση που αντιμετωπίζουν κυρίως οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Η διαχείριση των υψηλών ελλειμμάτων και του αντίστοιχα αυξανόμενου δημόσιου χρέους στον διεθνοποιημένο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, τα μετατρέπει σε πεδίο κερδοσκοπίας, δίνει τη δυνατότητα σε μεγάλους χρηματοπιστωτικούς ομίλους να κρίνουν τις τύχες λαών και κρατών.

Η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει πληγεί περισσότερο από όλες τις άλλες χώρες από τη δημοσιονομική κρίση. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 οι πρωταγωνιστές του δικομματισμού, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μειώνουν σταθερά τη φορολογική επιβάρυνση των μεγάλων εισοδημάτων, των μεγάλων περιουσιών και των κερδών του κεφαλαίου, παρέδωσαν στο ιδιωτικό κεφάλαιο τον δημόσιο τραπεζικό τομέα, εκποίησαν μεγάλο μέρος του εθνικού πλούτου και του δημόσιου τομέα, και στράφηκαν στη διεθνή αγορά για την ικανοποίηση των δανειακών αναγκών του κράτους. Παράλληλα η επιμονή στην πολιτική των υψηλών δαπανών για  εξοπλισμούς, για την εξυπηρέτηση νατοϊκών σχεδιασμών, και τη θωράκιση του καπιταλιστικού συστήματος και του αστικού κράτους, η στρεβλή πολιτική ανάπτυξης με πλήρη εγκατάλειψη της παραγωγικής βάσης της χώρας, η κατασπατάληση δημόσιων πόρων για φαραωνικά σχέδια και έργα, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η εκτεταμένη διαφθορά που διαβρώνει όλους τους αρμούς της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής, η αδιαφορία για τη μείωση του χρέους την εποχή της υψηλής οικονομικής μεγέθυνσης κατέστησαν το ελληνικό κράτος ανίκανο να αντεπεξέλθει στη μείωση των εσόδων και την αύξηση των δαπανών που επέφερε η οικονομική κρίση.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές με πλούσιες προεκλογικές υποσχέσεις για μια ριζικά διαφορετική πολιτική σε όλους τους τομείς με το σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν!» και με την καταγγελία της πολιτικής λιτότητας που εφάρμοζε και διακήρυσσε η Νέα Δημοκρατία. Αυτή ακριβώς την πολιτική που κατήγγειλε προεκλογικά άρχισε να εφαρμόζει την επομένη της εκλογικής νίκης η κυβέρνηση Παπανδρέου και μάλιστα με πολύ πιο σκληρά αντεργατικά  και αντιλαϊκά  μέτρα, με το αποδεδειγμένα ψευδές πρόσχημα ότι το ΠΑΣΟΚ δε γνώριζε προεκλογικά την πραγματική κατάσταση των οικονομικών του κράτους.

Προφανώς, εκτός των άλλων, προκύπτει και σοβαρό πρόβλημα νομιμοποίησης των μέτρων και της ίδιας της κυβέρνησης.

Η κερδοσκοπική δραστηριότητα των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ομίλων, η ανοχή και συνενοχή που επέδειξαν τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ελληνική κυβέρνηση κατέληξαν στην αδυναμία του ελληνικού κράτους να δανειστεί και στην αναζήτηση βοήθειας στον διαβόητο πια «μηχανισμό στήριξης» και στην τριμερή κηδεμονία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η πολιτική και τα μέτρα που επιβλήθηκαν με το «μνημόνιο» που συνυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση και πέρασε με συνοπτικές και αντισυνταγματικές διαδικασίες από τη Βουλή, βρίσκονται στη λογική της πολιτικής και των μέτρων που την τελευταία εικοσιπενταετία εφαρμόζουν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία. Έχουν καθαρά ταξικό χαρακτήρα. Φορτώνουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Αποσκοπούν στην εξασφάλιση και θωράκιση  των συμφερόντων του κεφαλαίου, ιδιαίτερα των Τραπεζών και των δανειστώ, χωρίς να θίξουν τις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση. Τα μέτρα της κυβέρνησης πάρθηκαν με τις υποδείξεις και εφαρμόζονται με την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ., αποτελούν όμως ταυτόχρονα συνειδητή επιλογή του Γ. Παπανδρέου και του επιτελείου του. Δεν αποσκοπούν απλώς να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, να θωρακίσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των Τραπεζών και των δανειστών, αλλά και να ανατρέψουν όσα είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι τον 20ο αιώνα και να δημιουργήσουν ένα νέο κοινωνικό καθεστώς στο οποίο η εργασία δε θα έχει δικαιώματα. Αναμφισβήτητα είναι τα πιο σκληρά, ταξικά μέτρα που εφαρμόστηκαν ποτέ στη χώρα μας.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της λογικής και της συνέπειας των μέτρων είναι: μείωση του κόστους εργασίας κυρίως με δραστική μείωση των εισοδημάτων, με την κατάργηση της συλλογικής σύμβασης εργασίας, την αύξηση της ανεργίας, την ελαστικοποίηση των μορφών και σχέσεων εργασίας, την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, την κατεδάφιση των κοινωνικών ασφαλίσεων ώστε να ανοίξει το πεδίο για το ιδιωτικό κεφάλαιο. Η ακρίβεια και η ολοκλήρωση της εκποίησης του δημόσιου πλούτου αποτελούν συνέπειες που εντάσσονται και υπηρετούν την ίδια λογική.

Με τα μέτρα αυτά είναι βέβαιο ότι η οικονομία της χώρας θα οδηγηθεί σε σοβαρή ύφεση, η φτώχια θα απλωθεί σε ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, η ανεργία θα αποτελέσει τη μεγάλη πληγή για ολόκληρη την κοινωνία μας και ιδιαίτερα για τους νέους στα αμέσως επόμενα χρόνια.

Οποιαδήποτε δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας υπονομεύεται και οι θυσίες του λαού θα πάνε στράφι.

Η Ελλάδα εξελίσσεται σε πεδίο δοκιμής για την ταχύρυθμη εφαρμογή του πιο σκληρού νεοφιλελεύθερου προγράμματος και την ανάληψη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αυτού του ρόλου και σε άλλες χώρες. Ακόμα και σε πιο αναπτυγμένες οικονομίες. Πριν ακόμα ολοκληρωθούν τα μέτρα στην Ελλάδα, ακολουθούν οι χώρες της Νότιας Ευρώπης και στη συνέχεια ολόκληρης της Ευρώπης.

Από την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και την αστική διανόηση καλλιεργείται συστηματικά ότι αυτή η πολιτική είναι μονόδρομος προκειμένου να υπάρξει διέξοδος από την κρίση. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα. Αυτή η πολιτική δεν προσφέρει διέξοδο από την οικονομική και τη δημοσιονομική κρίση, το αντίθετο. Υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Εναλλακτικές προτάσεις

Οι εναλλακτικές προτάσεις της Αριστεράς, και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, για διέξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού και του κόσμου της εργασίας σε μια μονιμότερη βάση, είναι ενταγμένες σε ένα πρόγραμμα υπέρβασης του καπιταλισμού και ενός διαφορετικού συστήματος πολιτικής οργάνωσης, λειτουργίας και διεύθυνσης της οικονομίας και της κοινωνίας. ‘Όμως η ανάπτυξη του μαζικού κινήματος των κοινωνικών στρωμάτων που θίγονται από την πολιτική της κυβέρνησης μπορεί να ανατρέψει το πρόγραμμα του νεοφιλελευθερισμού που επιβάλλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μπορεί να αναδείξει έναν διαφορετικό, αποτελεσματικό δρόμο διεξόδου από την κρίση με:

• Αποφασιστική ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων.

• Αναδιανομή του πλούτου με υψηλή φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων και μεγάλων περιουσιών κάθε είδους. Διπλασιασμός της φορολόγησης του εισοδήματος των νομικών προσώπων. Μείωση  των στρατιωτικών δαπανών σε ποσοστό τουλάχιστον 50%.

• Κρατικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών που ιδιωτικοποιήθηκαν σαν πρώτο βήμα για τον πλήρη δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Ανάκτηση της δημόσιας ιδιοκτησίας των οργανισμών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που ιδιωτικοποιήθηκαν.

• Ενίσχυση των κοινωνικών τομέων Υγείας και Παιδείας.

• Ελάφρυνση των χαμηλών εισοδημάτων με μείωση του ΦΠΑ για αγαθά λαϊκής κατανάλωσης. Επιβολή ΦΠΑ με συντελεστή διπλάσιο του ανώτατου σημερινού σε είδη πολυτελούς κατανάλωσης.

• Μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων στον κοινωνικό και περιβαλλοντικό τομέα με αξιοποίηση του δημόσιου τραπεζικού τομέα και την ενίσχυση με αυστηρές προϋποθέσεις μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

• Εφαρμογή μίας ριζικά διαφορετικής λογικής ανάπτυξης, με αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας μας.

• Αναδιαπραγμάτευση του χρέους με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ώστε να είναι επωφελής για το λαό και να υπηρετεί τα σχέδια αλλαγής της κοινωνίας και όχι το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους. Το ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες της Ευρώπης. Θα μπορούσαν κατά συνέπεια να αναζητηθούν κοινοί παρονομαστές στην αντιμετώπισή του προς μία τέτοια λογική και κατεύθυνση.

Το κίνημα

Η σημερινή κυβέρνηση απορρίπτει συνειδητά τη λήψη τέτοιων μέτρων. Οι στρατηγικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Όμως στην κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ αλλά και σε τμήματα της πολιτικής του στελέχωσης υπάρχει ανησυχία, δημιουργούνται ρήγματα και δυνατότητες να διευρυνθεί το μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων κατά των μέτρων.
Ο σημερινός συσχετισμός δυνάμεων στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, δεν επιτρέπει σ’ αυτή τη φάση την εφαρμογή ενός συνολικού εναλλακτικού σχεδίου. Αλλά η εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής ανοίγει πεδία αγωνιστικών διεκδικήσεων, ώστε να υπάρξουν επιμέρους επιτυχίες.

Μέσα απ’ αυτή την αγωνιστική διαδικασία. Θα αλλάξουν οι σημερινοί δυσμενείς κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί και θα συγκροτηθεί μια νέα κοινωνική και πολιτική συμμαχία και πλειοψηφία, ένα ισχυρό μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα εκφραστεί και στο επίπεδο της εξουσίας.
Αυτό προτείνουμε να γίνει το σχέδιο των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, των κοινωνικών κινημάτων, των δυνάμεων της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. 

Σοβαρό εμπόδιο για την προώθηση αυτής της λογικής και την υλοποίηση αυτού του σχεδίου αποτελεί ο κατακερματισμός, η πολυδιάσπαση και τα διαφορετικά σχέδια του εργατικού και αριστερού κινήματος. Οι αποκλίνουσες επιλογές και πορείες. Ο υποκειμενικός παράγοντας υπολείπεται αισθητά της ιστορικής αναγκαιότητας. Το στοιχείο αυτό αφαιρεί μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων για την ανάπτυξη της αναγκαίας δυναμικής, που αντιστοιχεί στο ύψος των σημερινών περιστάσεων.
Ο αγώνας για την υπέρβαση αυτού του εμποδίου, αποτελεί στόχο προτεραιότητας για το κίνημα στη σημερινή φάση.

Η κατάσταση στην Ευρώπη

Η προοπτική της ένωσης των λαών της Ευρώπης βρίσκεται σήμερα σε κίνδυνο. Η οικονομική κρίση έχει οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των αστικών δυνάμεων των χωρών μελών της Ε.Ε., ο εθνικισμός επανεμφανίζεται, ιδίως σε μεγάλες χώρες, με διάφορες μορφές, οι ευρωπαϊκοί λαοί βλέπουν με αυξανόμενη δυσπιστία το αντιδημοκρατικό θεσμικό οικοδόμημα της Ένωσης. Για πρώτη φορά η διάλυση της Ένωσης, με πρώτο βήμα τη διάλυση της Ευρωζώνης, διαγράφεται ως ρεαλιστική πιθανότητα. Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που υπηρέτησαν τις τελευταίες δεκαετίες τον νεοφιλελευθερισμό αποδεικνύονται ανίκανες να ενώσουν την Ευρώπη σε ένα δημοκρατικό, ειρηνικό και οικολογικά ισορροπημένο μόρφωμα, ο εθνικοκρατικός κατακερματισμός της ηπείρου απειλεί να επιστρέψει, με όσους κινδύνους αυτό συνεπάγεται.

Η πρόταση της Αριστεράς στους λαούς, τα κινήματα και τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας, για συντονισμένη πάλη, για μια ριζικά διαφορετική Ευρώπη από τη σημερινή είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού, δημοκρατική, με ενίσχυση των θεσμών λαϊκής κυριαρχίας. Μια Ευρώπη οικολογική, μια Ευρώπη φιλειρηνική, αντιιμπεριαλιστική, μια Ευρώπη της ανατροπής της κυριαρχίας του κεφαλαίου, μια Ευρώπη σοσιαλιστική.

Οι πολιτικές εξελίξεις

Η κρίση διαπερνάει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και είναι βέβαιο ότι θα καθορίσει και τις πολιτικές εξελίξεις στην επόμενη περίοδο. Θα σημειωθούν σοβαρές αλλαγές στο γενικότερο πολιτικό τοπίο. Ήδη υπάρχει μια μεγάλη κινητικότητα σε όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ υφίστανται σοβαρούς τριγμούς στις γραμμές τους, με ανοιχτά πολλά ενδεχόμενα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητάει το ρόλο του στις νέες εξελίξεις και τους τρόπους που θα τον υπηρετήσει.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε ανάξια της εμπιστοσύνης του λαού. Η πολιτική της, βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με τα συμφέροντα, αλλά και με τα αισθήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, καθώς συνειδητοποιούνται ο χαρακτήρας και οι επιπτώσεις των μέτρων.

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για Δημοψήφισμα για τα μέτρα της κυβέρνησης, με την πάροδο του χρόνου αποκτάει εξαιρετική επικαιρότητα.

Μέσα σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα οι οι κυρίαρχες δυνάμεις του συστήματος επεξεργάζονται σενάρια για κυβερνήσεις που θα αντιμετωπίσουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση με το μικρότερο δυνατό κόστος για το κεφάλαιο και τους πολιτικούς εκπροσώπους του. Τέτοιες λύσεις μπορεί να είναι:

Κυβερνήσεις ευρύτερου πολιτικού φάσματος
Κυβερνήσεις με συμμετοχή τεχνοκρατών από τον επιχειρηματικό χώρο και τα ΜΜΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συμβάλλει αποφασιστικά και να πρωταγωνιστήσει στην οργάνωση και το συντονισμό των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων στα κυβερνητικά μέτρα και το Μηχανισμό Στήριξης της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Να γίνει ο καταλύτης μελλοντικών εξελίξεων και ριζικών αλλαγών στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Να πρωτοστατήσει στη δημόσια προβολή εναλλακτικών προτάσεων και στη συγκρότηση της νέας συμμαχίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.
Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει, δεν του επιτρέπουν να παίξει ικανοποιητικά αυτό το ρόλο. Και συγκεκριμένα:

Αδυναμία της Γραμματείας να προχωρήσει έγκαιρα στη λήψη των αναγκαίων κάθε φορά αποφάσεων, να ολοκληρώσει την επεξεργασία σε βάθος της πολιτικής του γραμμής και να εξασφαλίσει την ενιαία δημόσια εκφώνησή της.
Σοβαρές αδυναμίες στην οργάνωση και παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στους κοινωνικούς αγώνες.
Ανησυχητικά φαινόμενα γραφειοκρατικοποίησης και δυσλειτουργίας.
Ανύπαρκτο σχεδόν, επίπεδο πλουραλισμού στη δημόσια εκπροσώπησή του.
Σοβαρές καθυστερήσεις στην εφαρμογή των αποφάσεων που πήρε η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του.
Σοβαρά ελλείμματα ‘κοινωνικής γείωσης’. Πολύ αδύναμη η σχέση του με την κοινωνία και τα προβλήματά της.
Φυγόκεντρες τάσεις στο επίπεδο της ηγεσίας και των μελών του.
   
Πολλά απ’ αυτά τα προβλήματα οφείλονται στο Συνασπισμό που μεταφέρει τα δικά του προβλήματα και την εσωτερική κρίση του στο ΣΥΡΙΖΑ.
Ευθύνες όμως έχουν και οι άλλες συνιστώσες και τα μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που έδειξαν ολιγωρία στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.
 
Φυσιολογικά τα προβλήματα αυτά βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εικόνα και τη φερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ και αποτελούν τις αιτίες για τη χαμηλή καταγραφή του στις δημοσκοπήσεις και κυρίως στη συνείδηση του κόσμου της Αριστεράς και ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων. Καθορίζουν τη μεγάλη αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει για το λόγο ύπαρξής του και το ρόλο στη νέα φάση των εξελίξεων.
 
Η προσπάθεια ανάταξης, ανασύνταξης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτει τομές σε όλα τα επίπεδα:

• Ανανέωση του Ιδρυτικού Συμβολαίου και της Διακήρυξης του Ιουνίου 2007, με επικαιροποίηση και μεγαλύτερη επεξεργασία ορισμένων ζητημάτων στρατηγικής σημασίας. Ιδιαίτερα των εναλλακτικών προτάσεών του ΣΥΡΙΖΑ. Οι επεξεργασίες αυτές θα πρέπει να είναι ενταγμένες και να υπηρετούν ένα συνολικό σχέδιο ρήξης με το καπιταλιστικό σύστημα που θα έχει στοιχεία υπέρβασής του σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.

• Συμφωνία για κεντρικά ζητήματα πολιτικής γραμμής.

• Εξασφάλιση, με συγκεκριμένα μέτρα, της ενιαίας δημόσιας εκφώνησης της συμφωνημένης πολιτικής γραμμής.

• Αποφασιστική συμβολή στην οργάνωση της πάλης για την ανατροπή των μέτρων. Συγκρότηση επιτροπών πάλης κατά των μέτρων σε τοπική και κλαδική κλίμακα. Με την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

• Οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στη βάση. ΣΥΡΙΖΑ των μελών.

• Πλουραλιστική εκπροσώπηση στα ΜΜΕ, στο Κοινοβούλιο, στο Ευρωκοινοβούλιο, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

• Αξιοποίηση όλων των δυνάμεων στη δημόσια και κοινωνική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ.

• Εφαρμογή όλων των αποφάσεων της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ.

• Προετοιμασία για την κρίσιμη μάχη των εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το Νοέμβριο του 2010. Οι εκλογές αυτές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μετά την ψήφιση του «Καλλικράτη» που είναι ενταγμένος και υπηρετεί τη συνολική λογική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

• Ενίσχυση και συστηματοποίηση των προσπαθειών και πρωτοβουλιών για την κοινή δράση και την ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς. Όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι αριστεριστές του ΣΥΡΙΖΑ

από τη στήλη ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ της ΕΠΟΧΗΣ 31.01.10

Του
Περικλή Κοροβέση

Ακούμε συχνά πυκνά δηλώσεις στελεχών του ΣΥΝ ή διαβάζουμε από την «Αυγή» πως υπάρχει ένα πνεύμα «ΑντιΣΥΝ» στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι θέλουν τη διάλυσή του ή ακόμα να χάσει την οντότητά του και να αφομοιωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Κατηγορούν συνιστώσες ή προσωπικότητες του συμμαχικού σχήματος ή για αριστερισμό ή για αντιευρωπαϊσμό και η μπίλια κυλάει και όποιον πάρει ο χάρος. Αυτά όλα παραπέμπουν σε κάποια στερεότυπα, όπως «αντικομμουνισμός», «φραξιονισμός», «αντισοβιετισμός» κ.λπ. Το πραγματικό ερώτημα είναι αλλού. Η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ, ακόμα και στην περίπτωση που δεν μπορεί να συγκεντρώσει το 3%, πάλι θα παραμένει η μεγαλύτερη συνιστώσα. Από ποιον απειλείται; Από την ΚΟΕ, την ΚΕΔΑ, τη ΔΕΑ, ή από όλους τους υπόλοιπους;

Αλλά ας προχωρήσουμε σε έναν παραλογισμό, για να φανεί που είναι το πραγματικό παράλογο. Και ας μπούμε στην υπόθεση πως όλες οι συνιστώσες αποφασίζουν να διαλύσουν και να αφομοιώσουν τον ΣΥΝ. Μπορούν να το κάνουν; Αν οι συνιστώσες είχαν τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να το είχαν κάνει. Αλλά εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το ρόλο του μίνι ΠΑΣΟΚ τον παίζει ο ΣΥΝ. Για ένα και μόνο λόγο. Δεν έχει δεχτεί την ισονομία με τις άλλες συνιστώσες και τις θεωρεί δορυφορικό σχήμα, μόνο και μόνο για να φέρνουν ψήφους, πράγμα που το κάνουν ούτως ή άλλως και βάζουν τον ΣΥΝ στη Βουλή, με λίγα συμπληρώματα από δω και από κει.

Κουβεντιάζοντας με ανθρώπους, που κανονικά θα έπρεπε να ήταν ενήμεροι, νομίζουν πως ο ΣΥΝ μάζεψε κάποιους ανθρώπους ή οργανώσεις από δω και από κει και τα πήγε καλύτερα από ό,τι μόνος του. Και αυτό νομίζω έχει καλλιεργηθεί από τον ΣΥΝ και ειδικότερα από την Ανανεωτική του Πτέρυγα, που, αν και μειοψηφία στο ΣΥΝ, έχει την ηγεμονία στα ΜΜΕ. Και αυτό σημαίνει πως όλη η διακίνηση των ιδεών του ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται από ανθρώπους που είναι τοποθετημένοι, σαφώς και ανοιχτά, εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Άρα η εικόνα είναι τελείως αντίστροφη από αυτήν που παρουσιάζεται στα ΜΜΕ.

Και χωρίς να θέλω να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου (θα νομίσει ότι θα του φάω τη δουλειά), υπάρχει κάτι που πρέπει να σημειωθεί. Όταν οι συνιστώσες (οι λεγόμενοι αριστεριστές) έμπαιναν στον ΣΥΡΙΖΑ, ήξεραν ποιος ήταν ο ΣΥΝ και, ό,τι συμφώνησαν, το κράτησαν. Αποφάσισαν να κάνουν πολιτική μέσα από ένα άλλο σχήμα. Όχι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Αλλά για όλους μας είναι καλύτερο τώρα, από ό,τι ήταν πριν. Και πιστεύω πως συνιστώσες, ανένταχτοι, προσωπικότητες της αριστεράς, έχουν συμπεριφερθεί λογικά και έχουν δείξει πολιτική ευθύνη.

Εντούτοις υπάρχει ένας φορμαλιστικός αριστερισμός στον ΣΥΡΙΖΑ, που πρέπει να απομονωθεί. Ο αριστερισμός θέλει καλά και σώνει να είναι πρωτοπορία, θεωρεί τον εαυτό του ηγέτη και δεν ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία, αλλά για το καπέλωμα. Και αυτό κάνουν κατ’ εξακολούθηση οι Ανανεωτές, περιφρονώντας τα συμφωνηθέντα. Και αυτό θα μας δημιουργεί διαρκώς προβλήματα που δεν φαίνεται να ξεπερνιούνται στο ορατό μέλλον. Μακάρι ο ΣΥΝ να τα βρει με όποιο τρόπο νομίζει αυτός καλύτερα. Αλλά πολύ φοβάμαι πως αυτό το ιστορικό μόρφωμα έχει φτάσει στο τέρμα του και δεν έχει άλλη λύση από τη διάσπαση. Τρέφεται από τις σάρκες του, δεν έχει ουσιαστικούς δεσμούς με την κοινωνία, είναι ξεκομμένο από τη βάση του. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στις «ηγεσίες» του που δεν μπορούν πια να βρουν άκρη. Αυτό θα μπορούσε να γίνει αν οι διαφορές ήταν πολιτικές. Τώρα είναι ποιος θα κυριαρχήσει σε ποιον. Και σε αυτές τις περιπτώσεις το τέλος δεν είναι αίσιο.

perkor29@gmail.com

(η αφίσα της ταινίας My Left Foot του Jim Sheridan από τη Wikipedia, δεν αποτελεί μέρος του άρθρου)

Οι 23 πρότειναν, οι άλλοι τι λένε;

του Νίκου Τσιγώνια
24.01.10 από την ΕΠΟΧΗ

Βασικό στοιχείο της κριτικής που ασκείται στην πρωτοβουλία των 23, της παμψηφίας δηλαδή σχεδόν των μελών της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, άλλοτε για προφανείς λόγους άλλοτε όμως και καλόπιστα είναι το εξής: αντιμετωπίζονται τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ αν ένας άνθρωπος, ο Φώτης Κουβέλης εν προκειμένω ή και κάποια άλλα στελέχη, ή έστω και ολόκληρη η Ανανεωτική Πτέρυγα, συναισθανθεί τις ευθύνες που έχει απέναντί του; Και αμέσως μετά παρατίθενται από πολλούς συντρόφους τα άλλα, τα πολλά, αυτά που βασανίζουν και καθηλώνουν εδώ και καιρό στα χαμηλά το χώρο. Οι διαφωνίες, οι τακτικισμοί, η ασυναισθησία προσώπων και συνιστωσών, που αρνούνται ή διστάζουν να επενδύσουν ιδέες, προσφορά και κάθε μέσο για την ανάπτυξη της κοινής μας προσπάθειας, η αδυναμία συνεννόησης των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στους μαζικούς χώρους πολλές φορές και η αδυναμία κοινής δράσης, η γραφειοκρατική – συγκεντρωτική – αλυσιτελής δομή της οργάνωσής του. Οι προσωπικές φιλοδοξίες, τα πείσματα, τα μικροσυμφέροντα που αναπαράγουν μηχανισμούς και τιμάρια, που θέτουν το εγώ ή το «εμείς οι λίγοι και εκλεκτοί» πάνω απ’ τους πολλούς. Όλος αυτός ο προβληματισμός και ιδιαίτερα οι τελευταίες πλευρές ξεκινούν από βάση σίγουρα πραγματική. Αρκετοί/ές, συλλογικότητες αλλά και πρόσωπα δεν σταματήσαμε ούτε στιγμή να τα θέτουμε.
Στην περίπτωση όμως της «Ανανεωτικής Πτέρυγας» τα πράγματα είναι αλλιώς. Η τάση με το πλέον ψευδεπίγραφο όνομα –κάποιοι γνωρίζουμε καλύτερα και οφείλουμε να το αποδείξουμε συστηματικά αυτό–, η διαχρονικά πιο συντηρητική τάση, η ανέκαθεν πλέον επιφυλακτική, απέναντι στο βάθεμα και την οριστική ρήξη με το δογματισμό, από τα χρόνια του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Ρήγα Φεραίου η πλέον επιφυλακτική απέναντι στον αυτόνομο συνδικαλισμό, απέναντι στα νέα κινήματα, η πιο αρνητική τάση απέναντι στην οικολογία, το φεμινιστικό κίνημα, τα νέα μηνύματα από το χώρο της νεολαίας, αλλά ακόμη και σήμερα όπως και τότε η πιο αυταρχική, η πιο συγκεντρωτική, η πιο ηγετική, η πιο ετεροκαθοριζόμενη από τις αποφάσεις άλλων πολιτικών κέντρων και κομμάτων, αυτή η τάση, η εντός πολλών εισαγωγικών «Ανανεωτική Πτέρυγα» κινείται σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά με βάση άλλο ανταγωνιστικό πολιτικό σχέδιο.
Οι στροβιλισμοί, οι δισταγμοί, οι τακτικισμοί, οι μεγάλοι και μικροί ηγεμονισμοί στοιχίζουν αναμφισβήτητα πολύ στο ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον όμως όσοι συμμετέχουν δρουν μαζί και συζητούν στο κοινό συλλογικό μας σώμα, έχουν ελπίδα και πιθανότητες κάποια στιγμή να ξεκολλήσουν. Από εκείνους όμως που ψάχνεις και δεν βρίσκεις σχεδόν ποτέ στις κοινές διαδικασίες, ποτέ στην προσπάθεια να συντεθούν οι απόψεις, ποτέ στους δρόμους και τις διαδηλώσεις, τι μπορείς να περιμένεις;
Απ’ όσους εκμεταλλεύονται τη δεσπόζουσα θέση τους για να αμφισβητήσουν 9 στις 10 φορές τις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ίδιου του κόμματός τους, για να αποδομήσουν το ίδιο το κοινό μας σπίτι, για να αρνηθούν την ιδιότητα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, για να συνταχθούν ουσιαστικά με τις κορώνες – που θα ήταν τουλάχιστον γραφικές αν μέσα στο φαύλο κύκλο δεν απέβαιναν επιζήμιες – για τον παρακμιακό, αριστερίστικο, νεοσταλινικό ΣΥΡΙΖΑ!
Ας μας υποδείξουν λοιπόν οι σύντροφοι/σσες της κοινοβουλευτικής ομάδας τουλάχιστον όσες/οι μπορούν και θέλουν να διαφοροποιηθούν πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση. Πόση υπομονή, πότε να δοθεί και ποια να είναι η απάντηση;
Οι 23 έδωσαν τη δική τους εκδοχή. Έτσι σκέφτηκαν (κι όπως φαίνεται σκέφτηκαν πολύ) έτσι έπραξαν. Και έπραξαν μάλλον σωστά. Και είναι πρωτοφανής η απαίτηση όλοι οι πλην Συνασπισμού στο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε τόσο μεγάλα προβλήματα να σιωπούν. Να μην δικαιούνται να ομιλούν και να παρεμβαίνουν και να αντιμετωπίζονται σαν παρείσακτοι ή μήπως σαν παρίες όταν διεκδικούν να αναλάβουν το ρόλο που οι κοινές ομόφωνες αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ορίσει.
Ας βοηθήσουν όσοι απ’ τους βουλευτές μας έχουν τη διάθεση να απαντήσουμε μαζί σε μερικά κρίσιμα ηθικοπολιτικά ερωτήματα. Δικαιούνται για παράδειγμα ν’ αποτελούν οι βουλευτές ένα ανεξάρτητο και ανεξέλεγκτο πολιτικό κέντρο; Ο σύντροφος Τάσος Κουράκης έδωσε μία πρώτη σε σωστή πιστεύουμε κατεύθυνση, απάντηση. Πόσο μακριά δικαιούνται να φθάνουν επικαλούμενοι τις προσωπικές τους ψήφους; Πώς αυτές αποκτήθηκαν, ποιος ο ρόλος των κομματικών φορέων, των κινημάτων ή και της τηλεόρασης; Και αν σίγουρα ο θαυμασμός του Πρετεντέρη και του Χατζηνικολάου καθώς και μία συνεχής τηλεοπτική παρουσία μπορούν να εξασφαλίσουν σε κάποιους προσωπικές ψήφους μπορούν να εξασφαλίσουν μήπως και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σε ένα κόμμα της αριστεράς στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο; Θα μπορούσε δηλαδή να διαθέτει σήμερα κοινοβουλευτική ομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ άρα και εκπροσώπους και επικεφαλής, αν δεν υπήρχαν αυτές οι διάσπαρτες μικρές φλογίτσες, αν δεν άναβαν τα τρεμάμενα φωτάκια των πάρκων, των καμένων δασών, των υπερασπιστών των δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης και του διεθνισμού, των φόρουμ και των πορειών ειρήνης, οι σπίθες που ανάβουν με το πείσμα κάποιων νέων ανθρώπων που κατορθώνουν να βλέπουν σωστά και να μπαίνουν στη δράση, να συντηρούν την ελπίδα ενός άλλου κόσμου και μιας άλλης αριστεράς που η συνείδησή της γεννιέται με οδύνες αλλά συλλογικά και στους δρόμους; Εκεί δηλαδή που ορισμένα από τα μέλη της Κ.Ο όλο και σπανιότερα εμφανίζονται;
Η απάντηση σε όλα αυτά οφείλει άμεσα να δοθεί απ’ τον κόσμο μας. Ο Συνασπισμός το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίδα απαραίτητη για να υπάρξει ισχυρή ενωτική προοπτική, ο κόσμος δηλαδή του Συνασπισμού, υπάρχει αυτή τη φορά πλήθος ενδείξεων πως δεν θα πέσει στην παγίδα. Δεν θ’ απεμπολήσει την ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ αντί πινακίου μιας εσωτερικής καθηλωτικής ισορροπίας τρόμου. Θα καταλάβει, καταλαβαίνει ήδη από πού προέρχεται ο πραγματικός κίνδυνος. Οι συνιστώσες, επίσης, οφείλουν να σκεφθούν σοβαρά. Ένα πολιτικό σχέδιο χρειάζεται και όχι πολλά.
Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνοντας παντού το ΣΥΡΙΖΑ, περιφρουρώντας την ενότητα και μαζικότητά του θα μπορέσει να βάλει ταυτόχρονα και τα όρια. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο τις συνέπειες της κρίσης, χρειάζεται την παρουσία της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ο δικομματισμός και η κυβερνητική πολιτική χρειάζονται αντίπαλο και όχι συνομιλητή. Αυτή η ανάγκη, θέτει τα όρια.

(η αφίσα της ταινίας 23 από την Wikipedia. Δεν περιλαμβάνεται στο αρχικό άρθρο.)

Δεν δικαιούμεθα να ομιλούμε, μας είπαν μερικοί…

Σχόλιο του μέλους της Γραμματείας της ΑΚΟΑ, Πάνου Λάμπρου, για τις δηλώσεις που ακολούθησαν της κοινής δήλωσης 23 μελών της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάζοντας προσεχτικά τις δηλώσεις αυτές δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε ορισμένες απορίες:

1. Γιατί άραγε το κείμενο συνιστά ευθεία επίθεση κατά του Συνασπισμού ή παρέμβαση στα εσωτερικά του; θα μπορούσε η κατηγορία αυτή να είχε βάση αν ο σύντροφος Κουβέλης εκπροσωπούσε αποκλειστικά τον Συνασπισμό. Αλλά όσο γνωρίζουμε ο Φ. Κουβέλης είναι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή όλων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, ενταγμένων και ανένταχτων. Υπό αυτή την έννοια οι δηλώσεις και η στάση του, μας αφορούν εξίσου. Εκτός αν όσοι εξαπολύουν τα βέλη τους στο κείμενο των «23» θεωρούν ότι τα ζητήματα αυτά είναι υπόθεση του Συνασπισμού και μόνο. Αλλά αυτό ούτε ευσταθεί, ούτε και θα το δεχτούμε. Άλλωστε η στάση του Φ. Κουβέλη σε σειρά θεμάτων έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ρητές αποφάσεις εκτός των άλλων, οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, συνδιασκέψεων κτλ., και με αποφάσεις της ηγεσίας του Συνασπισμού.

2. Κάποιοι είπαν ότι οι «23» θέλουν να φιμώσουν τη διαφορετική άποψη. Μόνο, που στην προκειμένη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Προφανώς και ο σύντροφος Κουβέλης -όπως και όλοι μας-, έχει δικαίωμα να διατυπώνει ελεύθερα την άποψή του. Αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να σεβόμαστε τις συλλογικές αποφάσεις, τον κόσμο που ψήφισε το κοινό μας εγχείρημα και φυσικά να κινούμαστε με βάση το σχέδιο που έχουμε δημόσια εξαγγείλει, σχέδιο ανταγωνιστικό ως προς τα αντίστοιχα του δικομματισμό και φυσικά της κυβέρνησης. Διαφωνούμε με τις προτάσεις του για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για τη ψήφιση του Κ. Παπούλια και για τη συμμετοχή στον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο αλλά δεν είναι αυτό, που κυρίως, μας ενοχλεί. Μας ενοχλεί η ηχηρή δική του απουσία, αλλά και άλλων στελεχών από τις συλλογικές μας διαδικασίες, οι απαξιωτικές δηλώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, η άρνησή τους να ενταχθούν –με τις όποιες διαφωνίες τους- στην κοινή μας πορεία. Ο Φώτης Κουβέλης, άλλωστε, απάντησε «ίδωμεν» σε ερώτηση δημοσιογράφου τι θα γίνει αν το κόμμα του αποφασίσει να μην στηρίξει τον Κ. Παπούλια για πρόεδρο Δημοκρατίας. Αυτό το «ίδωμεν» είναι που προβληματίζει, που είναι αναντίστοιχο του θεσμικού του ρόλου και όχι η διατύπωση διαφορετικής άποψης. Στην ουσία ο Φ. Κουβέλης χρησιμοποιεί τη δεσπόζουσα θέση του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, για να λειτουργεί ως εκφραστής της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού.

3.Καλοπροαίρετοι επικριτές του κειμένου, υποστηρίζουν ότι δεν έπρεπε να εμπλακούν στη διένεξη αυτή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκτός Συνασπισμού. Δεν έχουν δίκιο. Όλο το προηγούμενο διάστημα ζήσαμε όλοι και όλες μας μια σκληρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε στελέχη του Συνασπισμού. Το ζήσαμε και το παρακολουθήσαμε, ως ΑΚΟΑ, στη μεγαλύτερη διάρκειά του διακριτικά. Φαίνεται, όμως, ότι η διακριτικότητά μας, εκλήφθηκε ως αδυναμία, ως παραδοχή ότι μόνο ο «μεγάλος αδελφός» έχει δικαίωμα να ομιλεί και να ασκεί κριτική

4.Εμείς είπαμε κάτι απλό και αυτονόητο για κάθε συλλογικό οργανισμό. Ότι ο εκπρόσωπός μας στη Βουλή πρέπει να εκπροσωπεί, τα μέλη του κόμματος στο οποίο ανήκει, εμάς, τις άλλες συλλογικότητες, τις ανένταχτες και τους ανένταχτους, τον ΣΥΡΙΖΑ ολόκληρο δηλαδή. Αυτός είναι ο θεσμικός του ρόλος, ρόλο που αποδέχτηκε όταν του έγινε η πρόταση. Διαφορετικά, αν αυτό δεν μπορεί να το κάνει –γιατί ίσως δεν του το επιτρέπει η άποψη και η συνείδησή του- μόνος του θα έπρεπε να πάρει την πρωτοβουλία να πει «μένω απλός βουλευτής». Δεν μπορεί να θέλεις να ηγείσαι ενός πολιτικού σχηματισμού και να τον απαξιώνεις. Δεν μπορεί να είσαι ο θεσμικός του εκπρόσωπος στη Βουλή και να μην συνδιαλέγεσαι μαζί του. Δεν μπορεί να εκλέγεσαι στο όνομά του και να μην σέβεσαι τις συλλογικές του αποφάσεις. Ή μήπως μπορεί;

Πάνος Λάμπρου μέλος της Γραμματείας της ΑΚΟΑ