Να γιορτάσουμε τη νίκη της επανάστασης, και μετά να οργανώσουμε την πρόοδο της μεταρρύθμισης

Επαναστάτες μετά την νίκη στις 18 Μαρτίου 1848 στο Βερολίνο (Στον πίνακα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει στο μέσο και στην κάτω άκρη τη σημαία των μοναρχικών. Ήθελαν μια ενωμένη Γερμανία υπό ένα μονάρχη. Στα δεξιά μπορεί να δει κανείς δύο σημαίες των δημοκρατών. Αυτοί ήθελαν μια δημοκρατία βασισμένη στο γαλλικό πρότυπο και έτσι σχεδίασαν τη σημαία τους με κάθετες λωρίδες, στο στυλ της γαλλικής) από τη Wikipedia

του Μιχάλη Καστρινάκη*, από την Αυγή, 02/07/2010  

"Κι όμως, είναι η ώρα που θα μπορούσαν να ενωθούν και να πάρουν την εξουσία οι ανανεωτικοί που σιχάθηκαν την υστερική πλειοψηφία της ηγεσίας τους, οι Ρευματικοί που δεν αντέχουν άλλο την ακραία γραφειοκρατική λειτουργία του ΣΥΝ και την υπονόμευση του Τσίπρα, η νέα γενιά ηγετικών στελεχών που δεν αντέχει άλλο εξευτελισμό και οι ευρισκόμενοι στην αριστερή άκρη του Κόμματος που αποφάσισαν να διαχυθούν σε κάτι ευρύτερο από την παρέα τους και να κάνουν αυτό που αποτελούσε το πολιτικό σχέδιο του κόμματος τους: να φύγουν από την ασφάλεια και τη θαλπωρή των συνεδριακών ποσοστών τους και να αλλάξουν ριζικά το σκηνικό.

Ποτέ ξανά στο μέλλον δεν θα υπάρξει τέτοια ευκαιρία, ποτέ ξανά η βάση δεν θα είναι τόσο έτοιμη για εξέγερση, ποτέ ξανά δεν θα έχουμε στην προεδρία του κόμματος κάτι σαν αυτό που αντιπροσωπεύει σήμερα ( και κυρίως αύριο, αν τολμήσει να κάνει όσα αποτελούν την μοναδική νικηφόρα διέξοδο) ο Τσίπρας.

Θα το τολμήσουμε ή θα μείνουμε δέσμιοι των συνηθειών, των φόβων και των ευκολιών μας;

Λες κι έχουμε να χάσουμε κάτι παραπάνω…”.

Το απόσπασμα από το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στα μέσα Ιουνίου του 2009. Μπορώ να περηφανεύομαι ότι μάλλον, όταν το έγραφα, ο θυμός μου με τον Αλαβάνο, με οδήγησε σε κρίση ενόρασης. Ένα ακραίο πολιτικό σχέδιο, που κανείς (ούτε εγώ) δεν πίστευε ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί. Μια από τις χιλιάδες προφητείες της αριστεράς που προβλέπουν ταραχές και επαναστάσεις. Κι όμως, χτες στο έκτο Συνέδριο του ΣΥΝ, αυτό το ακραίο πολιτικό σχέδιο ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ !!!!

Ζούμε μεγάλες, σπάνιες, αληθινά ιστορικές στιγμές. Πότε ξανά αλήθεια στην ιστορία των κομμάτων έχουν ξανασυμβεί ταυτόχρονα τα εξής: Η δεξιά του κόμματος αποχωρεί, οι γραφειοκράτες ηττώνται από ένα αγανακτισμένο λαό που μέσα στη σύγχυση και στην ασάφεια της οργής του έχει αναφορές στην άμεση δημοκρατία, οι προύχοντες της Ιεράς Συνόδου των μηχανισμών συντρίβονται από την εξέγερση της εξοργισμένης βάσης που δεν ανέχεται να τη διοικούν άλλο όπως τη διοικούσαν.

Ναι, ας το πούμε, ας το χαρούμε, ας το πανηγυρίσουμε, με όσο ενθουσιασμό του αρμόζει. Ζούμε τη νίκη μιας επανάστασης που πριν μια δεκαετία ήταν αδιανόητη, ενώ ένα χρόνο πριν ήταν απίθανη. Ναι, ανήκουμε στο ελάχιστο εκείνο ποσοστό τυχερότατων αριστερών που είδαν την γραφειοκρατία να χάνει, την ημέρα μάλιστα που ολοκληρώθηκε η αυτογελοιοποίηση της φιλελεύθερης ολιγαρχικής νομενκλατούρας. 

Βεβαίως, τώρα πρέπει να θυμηθούμε πως η επανάσταση είναι έρωτας, είναι ποίηση, είναι απαραίτητη επειδή είναι μια κορυφαία στιγμή της μεταρρύθμισης. Όπως συνέβη και το 1917, όπως συμβαίνει σε όλες τις επαναστάσεις, έτσι και στη δικιά μας, τα διαδραματιζόμενα πραγματοποιούνται εξαιτίας τυχαίων συγκυριών, ενώ εξελίσσονται στο υπέροχα γοητευτικό επίπεδο της επιφάνειας. Οι επαναστάσεις προκύπτουν όταν μια άξια (ή πολύ τυχερή, όπως μάλλον είναι η περίπτωση μας) πολιτική ομάδα αξιοποιεί τις έκτακτες συνθήκες αποδιοργάνωσης που δημιουργεί μια μεγάλη καταστροφή της πατρίδας ή του κόμματος π.χ. ή ήττα στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο για τη Ρωσία ή αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές. Στις επαναστάσεις ο λαός υιοθετεί απλά αιτήματα και συνθήματα που πείθουν ότι συμπυκνώνουν την απαίτηση των αλλαγών που είναι απαραίτητες, όπως π.χ. γη και ειρήνη, εκείνον τον Οκτώβρη, ή θέλουμε κόμμα, ετούτο τον Ιούνη. Στις επαναστάσεις οι απλές ανάγκες των πολλών (γη, ειρήνη, Κόμμα και όχι καφενείο) συναντώνται με το απογειωμένο πρόγραμμα και την ιδεολογία των ελάχιστων που ηγούνται (Σοβιέτ και κομμουνισμός τότε. Άμεση δημοκρατία και κόμμα των μελών του σήμερα).

Γι' αυτό οι επαναστάσεις είναι υπέροχες στιγμές, αλλά αφορούν μόνο την επιδερμική επιφάνεια. Τις κάνουν πολλοί για άσχετους λόγους από αυτούς για τους οποίους παλεύουν οι λίγοι που ηγούνται. Γι' αυτό μας συγκινεί η επανάσταση, την κάνουμε όποτε μας κάθεται (δηλαδή μια φορά στη ζωή μας) αλλά είμαστε με αυτό που αφορά την ουσία, το βάθος, την αληθινή αλλαγή: τη μεταρρύθμιση.

Αλλιώς θα ήμασταν μπολσεβίκοι, δηλαδή στυγνοί εξουσιαστές. Εμείς, (εμείς, όσοι πάντοτε ονειρευόμαστε ένα κόμμα των μελών του, τις εναλλαγές, τη μεγαλύτερη δυνατή χρήση αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών ) δεν κινδυνεύουμε να κατσικωθούμε στην εξουσία, μετατρεπόμενοι σε μπολσεβίκους. Αλλά εμείς, και μαζί με εμάς ο αγνός λαός της νεολαίας, των γειτονιών και της υπαίθρου, κινδυνεύουμε να τρομάξουμε τόσο πολύ από το βάρος της ευθύνης έτσι ώστε είναι πολύ πιθανό να αρνηθούμε να ασχοληθούμε με την βρωμερή άσκηση της εξουσίας και τελικά να την παραδώσουμε ανακουφισμένοι, κατά τα πρότυπα του σ. Καραμανλή. Σε αυτό το επίπεδο όλα είναι εναντίον μας. Πρώτα απ' όλα εμείς είμαστε το μεγαλύτερο εμπόδιο. Δεν είμαστε επαγγελματίες της πολιτικής, δεν γουστάρουμε εξουσίες- προτιμάμε να επηρεάζουμε με το μειοψηφικό μας παράδειγμα, δεν ξέρουμε από κόμματα αλλά από κινήματα, δεν αντέχουμε να πολυβρομίσουμε τα χέρια μας στην τρέχουσα διαχείριση της καθημερινής πολιτικής, μάθαμε από μικρά παιδιά εκατοντάδες τεχνικές διαχείρισης της ήττας, αλλά δεν έχουμε ιδέα από την αντιμετώπιση της νίκης μας, κατά βάθος όλοι νιώθουμε πως ο κόσμος χωρίζεται σε χαμένους και σιχαμένους και εμείς κάθε άλλο παρά σιχαμένοι θέλουμε να είμαστε. Το δεύτερο μεγάλο μας εμπόδιο είναι οι σύμμαχοι μας. Τα νέα σε ηλικία ηγετικά στελέχη και ο αγνός λαός του Συνασπισμού. Οι σ. της νέας γενιάς έχουν παρόμοιες με τις δικές μας, αλλά και άλλες που εμείς, (δόξα σοι τα Εξάρχεια και ο αριστερός Ευρωκομμουνισμός) δεν έχουμε, αδυναμίες. ¨Όμως και ο απλός λαός του ΣΥΝ είναι πολύ πιθανό, αφού ευχαριστηθεί την επιβεβαίωση της δύναμης του και χαρεί την αποκαθήλωση των εικονισμάτων του, να επανέλθει στην αναπαυτική θέση του εκ του μακρόθεν τιμητή και γκρινιάρη.

Τρίτο και χειρότερο είναι ο βαθιά επιφανειακός χαρακτήρας της επανάστασης μας. Θα είδατε όλοι και όλες το πολύ χαμηλό επίπεδο των τοποθετήσεων των δικών μας σύνεδρων (κάτω οι πάνω εκτός Αυτού που είναι Παραπάνω, Αριστερέ αγάπα, τους τσακωμούς παράτα και τη δύναμη σου δώσ’ τη στη γραμμή σου) και τα κύματα επιδοκιμασίας που εισέπραττε κάθε λαϊκίστικη τοποθέτηση. Δυστυχώς, ηγεμονία των ιδεών μας δεν υπάρχει και ο δρόμος για την κατάκτηση της είναι, όπως πάντοτε, δύσκολος και κυρίως εξαιρετικά χρονοβόρος.

Οπότε; Οπότε, γνωρίζοντας πως το πιθανότερο είναι να αποτύχουμε, να κάνουμε τα πάντα για να πετύχουμε. Βεβαίως να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να πιέσουμε του συμπολεμιστές μας και να εμπνεύσουμε την εγρήγορση των απλών μελών.

Αλλά να μην προσδοκούμε πολλά από αυτές τις επιδιώξεις, οι οποίες θα έχουν μέτρια αποτελέσματα επειδή, δυστυχώς, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, επομένως τα φρικιά άντε να γίνουν μεσήλικα φρικιά εν αποστρατεία, το υπόλοιπο Ρεύμα άντε να γίνει Πολλά Βαρύ με Ολίγη, και η Τρίτη Τάξη πάντοτε θα μένει στην ίδια τάξη όσο δεν αρχίζει να εξαλείφει τις άλλες δύο.

Αλλού πρέπει να επενδύσουμε (προσοχή, σ. αναγνώστη, το κείμενο μπαίνει στην προφητική - ενορατική του φάση.)

Εν αρχή ην η αλήθεια, η οποία είναι πάντοτε μεταρρυθμιστική. Αντί να πλασάρουμε μια γελοία επάρκεια και μια καταγέλαστη αλαζονεία, να διακηρύξουμε την ανεπάρκεια μας. Τι να κάνουμε, εμείς και οι φίλοι μας δεν μπορούμε μόνοι μας να είμαστε η ηγεσία της Ελληνικής Αριστεράς. Να δώσουμε τα χέρια στους (ήδη πρώην ) αντίπαλους μας.

Να πούμε ακόμα και στους ανανεωτικούς πως, αν ειλικρινά ενδιαφέρονται για μια άλλη Ε.Ε., για σύγκλιση με το αριστερό ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους - Πράσινους, για αληθινή δημοκρατία στο Κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ, για αντιεθνικιστική πολιτική, ε τότε μας είναι απαραίτητοι. Να πούμε στην ιστορική ηγεσία του Αριστερού Ρεύματος πως δεν τους θέλουμε σαν στεγνό ιεραρχικό μηχανισμό. Αλλά μας είναι πολύτιμες η εμπειρία, η ταξικότητα τους, η λαϊκότητα για την οποία αγωνιούν. Να πούμε στους σ. του ΣΥΡΙΖΑ να πάψει επιτέλους η πλάκα της τριχοτόμησης της αριστερής τρίχας, της καχυποψίας και της μιζέριας. Για όλες και όλους τους παραπάνω (και κραυγαλέα για τους σ. του ΣΥΡΙΖΑ) δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία πια. Οι κακοί φύγανε, ελάτε να κάνουμε όσα η κοινωνία χρειάζεται, αλλιώς όλοι θα θεωρήσουν πως σας αρέσει να παίζετε τον ρόλο των άσχημων.

Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνουν οι παραπάνω. Βέβαια, το πιθανότερο είναι πως η Πτέρυγα θα αδιαφορήσει και θα συνεχίσει να νοσταλγεί τις ημέρες που βασίλευε το ιδρυτικό συμβόλαιο με τον Λαφαζάνη (ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει και στις εκλογές πάμε μαζί), ο δε τελευταίος θα συνεχίσει τον αγώνα για την παλινόρθωση της Γερουσίας, ενώ για τις συγκεκριμένες στριφνές συνιστώσες κανείς σοβαρός προφήτης δεν μπορεί να προβλέψει κάτι περισσότερο από το 1Χ2.

Άρα, τι κάνουμε;

Kαταρχήν, μετατρέπουμε τη σχέση επιφυλακτικής συντροφικότητας με τους μόνους συμμάχους μας εντός κόμματος σε αληθινή φιλική σχέση. Οι σ. της Πλατφόρμας 2010 πρόσφεραν ήδη πολύτιμες υπηρεσίες. Έκαναν την υπέρβαση τους, στήριξαν την επανάσταση των μελών, απομόνωσαν τους ακραίους της Πτέρυγας, συνέβαλαν στη διαμόρφωση του καταπληκτικού κείμενου του Προγραμματικού Συνεδρίου, κυρίως όμως απέδειξαν πως, ανεξάρτητα από το αν ανήκουμε σε αυτούς που πρώτα ρίχνουν παγάκια ανανεωτικότητας και μετά βάζουν το ποτό της ριζοσπαστικότητας ή, αντίθετα ,σε αυτούς που πρώτα βάζουν το ποτό και μετά ρίχνουν τα παγάκια, όλοι μπορούμε ΕΥΚΟΛΑ, χαρούμενα και δημιουργικά να προσφέρουμε στην κοινή μας υπόθεση. Οι σ. της Πλατφόρμας είναι απαραίτητο να συμμετέχουν ισότιμα ως οργανικό τμήμα της νέας σύνθεσης σε ένα Συνασπισμό που οι τάσεις μπορούν αληθινά να είναι ρεύματα ιδεών.

Παράλληλα με την εσωκομματική συμπεριφορά που πρέπει να επιδείξουμε είναι απολύτως αναγκαίο να απευθύνουμε κάλεσμα στις φιλικές συνιστώσες, στους ανέντακτους της Αριστεράς και να τους πούμε :

Ο Συνασπισμός άλλαξε. Άλλαξε συγκλονιστικά. Θέλει να γίνει Κόμμα. Έλαχε σε μια ομάδα απλών μελών του να τον διοικούν. Υπάρχει πιθανότητα να ανιχνεύσουμε όλοι μαζί τους δρόμους που οδηγούν στο Κόμμα - Δίχτυο του εικοστού πρώτου Αιώνα. Μαζί μπορούμε να οργανώσουμε και την πολιτική αντίσταση και την κοινωνική αλληλεγγύη ( συσσίτια, δωρεάν ανταλλαγή και παροχή προϊόντων και υπηρεσιών κ.λπ.). Θα βοηθήσετε ή θα σχολιάσετε την αποτυχία μας;

Θα βοηθήσουν. Όσοι, και κυρίως όσες, δεν μπορούμε να φανταστούμε. Επειδή θα συγκινηθούν από το μήνυμα. Ακριβώς όπως προχτές το μισό Συνέδριο έκλαιγε στην ομιλία του Δραγασάκη (το άλλο μισό ψιθύριζε συγκινημένο “Γιάννη Θεέ πάρε την ΠΑΕ”)

Αρκεί να εκπέμψουμε αυτό το μήνυμα. Αν δεν το κάνουμε θα είμαστε πραγματικά αδικαιολόγητοι. Ανάξιοι της στιγμιαίας νίκης μας και άξιοι της συνήθους μοίρας μας.

ΥΓ.: Αν και αυτή η προφητεία επαληθευτεί και σε δύο χρόνια τσιτάρω την ενορατική κατακλείδα του παρόντος παραληρήματος, δεσμεύομαι πως αυτή η σημερινή προφητεία Β θα είναι η αρχή ενός άλλου ανίερου κειμένου το οποίο θα εμπεριέχει την Αποκάλυψη για το πώς θα πάρουμε την κυβέρνηση και την (μπρρ!!) εξουσία.

* Ο Μιχάλης Καστρινάκης είναι μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού

«Η αυριανή πολιτική απόφαση του Συνεδρίου πρέπει να δείχνει τη ριζοσπαστική αριστερή διέξοδο στην ελληνική κοινωνία και όχι ένα κουτί από ασπιρίνες.»

Κόκκινο Ρολόι της ρωσικής μάρκας «ΡΑΚΕΤΑ», (του χρήστη Jamin, με άδεια GFDL|cc-by-sa-2.5,2.0,1.0, από την Wikipedia)

Συνέδριο ΣΥΝ: Να τολμήσουμε την υπέρβαση από τα αριστερά

του Χρήστου Πιλάλη*
από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, 5.6.10

Από το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ που ολοκληρώνεται αύριο Κυριακή, θα προκύψει ένα πολιτικό ντοκουμέντο το οποίο θα αποτελέσει το πλαίσιο της πολιτικής του κόμματος, για τα επόμενα τρία πολύ κρίσιμα χρόνια. Η περίοδος που διανύουμε απαιτεί η Πολιτική Απόφαση να υπερβαίνει κατά πολύ σε ριζοσπαστισμό τις πολιτικές αποφάσεις των δυο τελευταίων τακτικών συνεδρίων (4ου - 5ου) και του προγραμματικού. Ο ΣΥΝ πρέπει να αντιστοιχηθεί αποτελεσματικά με τις δυναμικές της σφοδρής ταξικής σύγκρουσης που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση.

Τα προσυνεδριακά κείμενα που κατατέθηκαν -και συζητήθηκαν με μειωμένη συμμετοχή των μελών του ΣΥΝ- σε μεγάλο βαθμό κρίθηκαν ακόμα και από τους ίδιους τους εισηγητές τους ότι είναι «πίσω από τις εξελίξεις». Γι' αυτό, άλλωστε, κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους στις τοπικές και κλαδικές γενικές συνελεύσεις του ΣΥΝ εμπλουτίζονταν από νεότερα στοιχεία και απόψεις, γύρω από την τρέχουσα πολιτική συγκυρία και κυρίως για το δημόσιο χρέος της χώρας. Είναι, όμως, εντυπωσιακό ότι μόλις πριν από δυο μήνες -όταν, δηλαδή, συγγράφηκαν τα προσυνεδριακά κείμενα- για το δημόσιο χρέος ούτε η ηγεσία του ΣΥΝ, ούτε καμιά τάση του, πλην της «Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση» (στάση πληρωμών, ριζοσπαστική έξοδος από την Ευρωζώνη), δεν προχώρησε έστω σε κάποια ανάλυση για το πώς και από ποιους διαμορφώθηκε αυτό το χρέος και πολύ περισσότερο ποια πρέπει να είναι η αριστερή πρόταση διεξόδου από τη σημερινή κρίση του καπιταλισμού. Έλλειψη γνώσης ή πολιτική ατολμία; Με δεδομένο ότι οι υπάρχουσες αναλύσεις των μαρξιστών οικονομολόγων είναι ποικίλες και ιδιαίτερα πλούσιες, καταλήγω στο δεύτερο. Βέβαια, η ατολμία στις μέρες μας -και όσο προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς η καπιταλιστική κρίση- μπορεί να μετατραπεί σε μια ακόμη ιστορική ήττα για την Αριστερά, από την οποία οι προσδοκίες του κόσμου της εργασίας είναι μεγάλες. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε την εναλλακτική μας(;) πρόταση μετά τη συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. «Θα μπορούσαμε να δανειστούμε από άλλες χώρες», ισχυρίστηκε (Mega, Δευτέρα 3 Μαΐου) όταν η συμφωνία ανακοινώθηκε την Κυριακή 2 Μαΐου. Όμως, η διατύπωση εναλλακτικής πρότασης μετά τη διεθνή δέσμευση της χώρας είναι ο ορισμός της πολιτικής μηδενικού ρίσκου και αυτό η κοινωνία το αντιλαμβάνεται. Την πολιτική ατολμία, δε, διαδέχθηκε η εκφορά προτάσεων που δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με τον ΣΥΝ ούτε, πολύ περισσότερο, με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στη Βουλή, στη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ στον πρωθυπουργό (21/5/2010), ο σ. Τσίπρας αναφέρει προς τον Γιώργο Παπανδρέου το εξής: «Επαναδιαπραγματευθείτε την ενσωμάτωση της χώρας στο γενικό πλαίσιο αντιμετώπισης του προβλήματος δανεισμού που αποφασίστηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 9 Μάη, απαιτώντας παράλληλα να μην κοπούν μισθοί και συντάξεις». Πόσο ριζοσπαστική είναι μια τέτοια πρόταση που, υποτίθεται, ότι αναζητά μια καλύτερη λύση σε μια «προ ΔΝΤ» ρύθμιση; Και το κυριότερο από ποιο θεσμικό κέντρο του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει αυτή η θέση; Ο σ. Πρόεδρος αναφέρεται στο «πακέτο διάσωσης» των 720 δισ. ευρώ προς τις χώρες της Ε.Ε. που βρίσκονται σε κρίση, τα 2/3 των οποίων θα δοθούν ως εγγυοδοτήσεις στο σύνολο των χωρών αποδεκτών. Μάλιστα, τα 220 δισ. από αυτά προέρχονται από το ΔΝΤ, ενώ ο μηχανισμός θα τροφοδοτείται με δολάρια μέσω αμερικανικών swap! Οι χώρες που θα δεχθούν τη συγκεκριμένη βοήθεια θα εκχωρήσουν, ως αντάλλαγμα, στην υπερεθνική χρηματοπιστωτική ολιγαρχία ένα βασικό δικαίωμά τους, αυτό της συγκρότησης κρατικού προϋπολογισμού.

Από τη μια, λοιπόν, ο σ. πρόεδρος εκφέρει απίστευτες θέσεις που, φυσικά, δεν έχουν αποφασιστεί σε ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη ασκεί μια πρωτοφανή κριτική σε συγκεκριμένες αριστερές ριζοσπαστικές απόψεις τις οποίες -ιδίως εν όψει του συνεδρίου αλλά και μετά από αυτό- οφείλουμε να τις συζητήσουμε νηφάλια. Χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία[*]  στις 23/5 υποστηρίζει: «Τώρα, η αποχώρηση από το ευρώ, όσο πιθανή και να είναι, δεν είναι επιλογή μας. Την απεργάζονται όσοι επιθυμούν τη βίαιη υποτίμηση των μισθών, των αμοιβών, των αξιών γης». Μα, αλήθεια, αυτό που γίνεται σήμερα υπό την κηδεμονία της τρόικας ΔΝΤ-Ε.Ε.-κυβέρνησης δεν είναι βίαια υποτίμηση μισθών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων; Δεν είναι η «Κερκόπορτα» για ξεπούλημα δημόσιου πλούτου έναντι πινακίου φακής;

Για την «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» το 6ο συνέδριο πρέπει να αποτελέσει μια νέα αφετηρία και όχι πισωγύρισμα για το ΣΥΝ. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει οι σύνεδροι, γυναίκες και άντρες, να το δούμε ως αφορμή τόσο για την προσωπική όσο και τη συλλογική υπέρβαση, πέρα από τασικές ή ιστορικές εμμονές, φόβους, προκαταλήψεις.

Επίδικα όπως ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και η συνέχιση της επίπονης, παραγωγικής και ανασυνθετικής διαδικασίας ανασυγκρότησής του ή η μόνιμη επωδός πολλών μελών «να γίνει ο ΣΥΝ κόμμα των μελών του», πρέπει να δρομολογηθούν με τολμηρές αποφάσεις.

Η αυριανή πολιτική απόφαση του Συνεδρίου πρέπει να δείχνει τη ριζοσπαστική αριστερή διέξοδο στην ελληνική κοινωνία και όχι ένα κουτί από ασπιρίνες. Πρέπει να δίνει σοσιαλιστική προοπτική στους αγώνες της επόμενης δύσκολης περιόδου και με νέες καταστατικές ρυθμίσεις να εξασφαλίζει ότι ο ΣΥΝ, από τη Δευτέρα, θα αποτελεί κόμμα των μελών και όχι άθροισμα παραγόντων ή ομάδων που υπηρετούν, καταφανώς, διαφορετικές στρατηγικές.

* Ο Χρήστος Πιλάλης είναι μέλος της Ε.Γ. του ΣΥΝ - pilalis@syn.gr

[*] σημ. των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ: η συνέντευξη, απ' όπου το απόσπασμα, δόθηκε στην Αυγή της Κυριακής.

Είναι ο σοσιαλισμός επίκαιρος σήμερα; Ή πρέπει να προωθούμε λύσεις «εντός του συστήματος» για την έξοδο από την κρίση;

Inside Lower Antelope Canyon, του χρήστη Moondigger, με άδεια CC-By-SA-2.5, via Wikipedia

Του Άγγελου ΗΡΑΚΛΕΙΔΗ*

Το να διαπιστώσει ένας δραστήριος αριστερός ποια είναι η πρόταση της αριστεράς για την έξοδο από την κρίση, αποτελεί από μόνο του έναν άθλο. Αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για έναν απλό εργαζόμενο που πρωταρχικά τον απασχολεί η επιβίωση η δική του και της οικογένειάς του και όχι αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, δογματισμοί και εσωκομματικοί συσχετισμοί.

Στον Τύπο έχουν δημοσιευτεί σοβαρές αναλύσεις που καταδεικνύουν πως η σημερινή κρίση είναι μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, μάλιστα από τις πιο σοβαρές της ιστορίας του. Δυστυχώς, μια ματιά μόνο στο παρελθόν θα μας πείσει πως καμία σοβαρή κρίση στον καπιταλισμό δεν έχει ξεπεραστεί χωρίς ανυπολόγιστες καταστροφές για την ανθρωπότητα. Σήμερα η πρωτοφανής κρίση χρέους των κρατών (με αποκορύφωμα την ελληνική περίπτωση βέβαια) οδηγεί σε μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας, οι οποίες με τη σειρά τους θα προετοιμάσουν αναπόφευκτα μια νέα βαθιά κρίση στο όχι μακρινό μέλλον. Τα παραπάνω αποτελούν «συνταγή» για την όξυνση της ταξικής πάλης παγκοσμίως, σε επίπεδα πρωτόγνωρα για όλες τις γενιές που στελεχώνουν τη σημερινή αριστερά. Κι όμως, πολλοί σύντροφοι ακόμα υπερασπίζονται αντιλήψεις που αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο της σημαντικότατης μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Μια περίοδο στην οποία η κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ είχε βγει εκτός προγράμματος, περιοριζόμενη στον αποικιακό κόσμο, ενώ παράλληλα συντελούνταν η (αναμενόμενη για τους μαρξιστές) κάμψη και κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (δηλαδή του σταλινισμού - όποιος έχει αμφιβολία επ' αυτού δεν έχει παρά να μελετήσει προσεκτικά την «Προδομένη Επανάσταση» του Λέων Τρότσκι - 1936).

Σήμερα το φάντασμα του κομμουνισμού επιστρέφει μαζί με την επιστροφή της εργατικής τάξης στο προσκήνιο. Επιστρέφει μαζί και το φάντασμα του Μαρξ και προπαντός η μέθοδός του. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας ταρακουνήσει ιδεολογικά. Ποια όμως, αλήθεια, πολιτικά συμπεράσματα έχει βγάλει η αριστερά σε αυτή τη σπουδαία ιστορική περίοδο; Νομίζω όχι πολλά. Η ανανεωτική πτέρυγα αναζητά το χαμένο «αριστερό ευρωπαϊσμό», σε μια εποχή μάλιστα που οι ίδιες οι δυνάμεις που διαχειρίζονται την τύχη της Ευρώπης αμφισβητούν στην πράξη τη βιωσιμότητα μιας ένωσης ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους καπιταλισμών - επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά τις αναλύσεις των μαρξιστών κατά τη δεκαετία του '10 και του '20. Αλήθεια, δεν πρέπει να ανακαλέσουμε το ζήτημα των «Ηνωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης» ως της μόνης εφικτής ενωμένης Ευρώπης κατά την περίοδο της διεθνούς κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου; Μα αυτή ήταν εξάλλου η θέση των πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '20, οπότε με τον σταλινικό εκφυλισμό της η θεμελιώδης αυτή θέση εγκαταλείφθηκε.

Πολλοί σύντροφοι σε κείμενά τους συνδέουν ιστορικά τον σταλινισμό με τον επαναστατικό μαρξισμό. Αυτό είναι απαράδεκτο. Ας μελετήσουμε επιτέλους την ιστορία του κινήματός μας και εκεί θα βρούμε πλούσιες απαντήσεις για το σήμερα. Αυτό θα ήταν πολύ χρησιμότερο από το ψάχνουμε θολές, δήθεν "νέες" φόρμουλες για να επιτευχθεί κάποιου είδους εξισορρόπηση μεταξύ των κομματικών τάσεων, όπως κάνει σήμερα το κείμενο της πλειοψηφίας.

Αλλά να επιστρέψω στις θέσεις της αριστεράς για την κρίση. Ενώ πολλοί πλέον έχουν αποδεχτεί το δομικό χαρακτήρα της κρίσης, υποστηρίζουν πως οι προτάσεις της αριστεράς δε θα πρέπει να συνδέουν το άμεσο ζήτημα - δηλαδή τη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους - με το μακροπρόθεσμο, που δε μπορεί να είναι άλλο από την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Επιμένουν πως οι προτάσεις μας πρέπει να είναι «ρεαλιστικές», «να απαντάνε στο σήμερα», να σέβονται το σημερινό συσχετισμό ταξικών δυνάμεων. Έχουν όμως πραγματική βάση αυτές οι αιτιάσεις ή μήπως αποτελούν υπεκφυγές; Νομίζω το δεύτερο. Αλήθεια, πώς ακριβώς θα δημιουργηθεί ο κατάλληλος συσχετισμός δυνάμεων, αν η αριστερά δεν αποκαλύπτει στο λαό τις επιδιώξεις της, που προκύπτουν από τις δυνατότητες που προσφέρει η περίοδος για ανατροπή του καπιταλισμού σε διεθνές επίπεδο; Πώς θα χτίσουμε το κόμμα μας χωρίς σαφή στόχο;

Πιστεύω πως γίνεται μια συστηματική παρανόηση. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να διατυπώνει κανείς άμεσα αιτήματα (ανεργία, μισθοί, συντάξεις, υγεία κ.ο.κ.) - ακριβώς αυτά είναι που θα συνδέσουν την αριστερά με τα πλατιά στρώματα των εργαζομένων - από το να προτείνει οριστική «βιώσιμη» λύση εντός του συστήματος (τέτοια λύση δεν υπάρχει). Τα άμεσα αιτήματα θα πρέπει να συνδέονται παντοιοτρόπως με το πρόγραμμα για τη σοσιαλιστική αλλαγή, η οποία περνάει μέσα από την εθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των βασικών παραγωγικών μονάδων. Κάποιοι απαντάνε σε αυτό το πρόγραμμα με τη μομφή του «αριστερισμού». Αυτό διαστρέφει το νόημα των λέξεων και το ιστορικό τους βάρος.

Το κόμμα πρέπει να προωθήσει περαιτέρω την αριστερή στροφή του πάνω σε μαρξιστικές βάσεις. Αν δεν το κάνει έγκαιρα, θα χάσει οριστικά τη δυνατότητα να γίνει πολιτικός εκφραστής της αυξανόμενης κοινωνικής πόλωσης. Όπως σημείωνε ο Λένιν το 1920: «...Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»... Κινδυνεύουμε να τον επιβεβαιώσουμε ξανά...

* Μέλος της Νεολαίας ΣΥΝ - Ρόδος

δημοσιεύτηκε στην Μαρξιστική Φωνή και στην Αυγή

οι παραπομπές και η φωτό είναι προσθήκη των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλανάται πάνω από το συνέδριο

Fantasmi, του Spettro84 via Wikipedia

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η προοπτική του αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ο Συνασπισμός, όλο το προηγούμενο διάστημα συμπεριφερθηκε φοβικά.σε κάθε περίπτωση επιφυλακτικἀ απέναντι στο ενωτικό εγχείρημα. Σε όλες τις μεγάλες στιγμές, που ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού η ανάγκη να ανοιξει τα φτερά του ο ΣΥΡΙΖΑ και να συγκροτηθεί σε δημοκρατική και συμμετοχική βάση, η ηγεσία του κόμματος αντιμετώπισε τα διλήμματα με στατικό τρόπο. Θα μπορούσαμε να μιλάγαμε τουλάχιστον για βήματα χελώνας, αν δεν υπήρχαν συμπεριφορές και στάσεις, που γύρναγαν τον ΣΥΡΙΖΑ προς τα πίσω. Η ακινησία, στο όνομα των συνεχών πιέσεων που δέχεται από την Ανανεωτική Πτέρυγα, έχει δημιουργήσει αρνητικό κλίμα και μέσα στις γραμμές του κόμματος. Ο Συνασπισμός, αλλωστε, είχε δεσμευτεί ότι η απόφαση να προχωρήσει σε συνέδριο δεν θα εμπόδιζε τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η πράξη, όμως, έδειξε άλλα.
Στο συνεδριακό σώμα θα τεθεί εκ νέου η σχέση του Συνασπισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη θέση που είναι εντελώς κατανοητή είναι η πρόταση της Α.Π. που ζητάει είτε τον απεγκλωβισμό είτε τον επανακαθορισμό των σχέσεων 1. Από την πλευρά της ηγεσίας και δια στόματος Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ «είναι κάτι λιγότερο από κόμμα, κάτι περισσότερο από συμμαχία». Εντούτοις, οι προθέσεις δεν είναι αποσαφηνισμένες. Η παρουσία του «Μετώπου»δείχνει να απασχολεί ιδιαίτερα τον Συνασπισμό και να εξαρτά εν πολλοίς τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ από τις διεργασίες στο χώρο αυτό. Το τελευταίο διάστημα, όμως, ολοένα και επανέρχεται η ιδέα της ανασύνθεσης και εντέλει της επανίδρυσης του χώρου της ριζοσπαστικής αριστεράς. Και μιλάμε για ιδέα, καθώς δεν πρόκειται να τεθεί ως πρόταση στο συνεδριακό σώμα. Ενδεχομένως, να πέσει στο τραπέζι, να ζυμωθεί όπως λέμε, αλλά ο Συνασπισμός, προσώρας, δεν φαίνεται να έχει την πρόθεση να ανοίξει με στέρεο τρόπο μια τέτοια προοπτική. Ωστόσο, υπάρχουν εντός του Συνασπισμού και της αριστερής πλειοψηφίας ιδιαίτερα, δυνάμεις που καλλιεργούν την προοπτική αυτή, αποσαφηνίζοντας μάλιστα ότι η σκέψη αυτή δεν έρχεται σε αντίθεση και ρήξη με την ύπαρξη του όλου ΣΥΡΙΖΑ.

Ένθετο σημείωμα στο άρθρο του Πάνου Λάμπρου "Τα τέσσερα σενάρια για το συνέδριο του Συνασπισμού", από την ΕΠΟΧΗ, 30 Μαΐου 2010.

1. Ξεκάθαρη θέση στο Έκτακτο Συνέδριο

Επί του ζητήματος των σχέσεων ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που για τις κομματικές εξελίξεις θεωρούμε μείζον, ως μέλη της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ, υπογραμμίζουμε για μια ακόμη φορά, ότι η υφιστάμενη κατάσταση εναγκαλισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ και το εν εξελίξει πολιτικό σχέδιο έχουν επιφέρει σημαντική φυσιογνωμική μετάλλαξη στον ΣΥΝ.

Είχαμε υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει πολιτική συμμαχία. Είχαμε ζητήσει τον ανακαθορισμό των σχέσεων ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Η κρίση που βαθαίνει καθημερινά στο σχήμα αποδεικνύει τα πραγματικά όριά του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως σχήμα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Τώρα λειτουργεί μόνο ως τροχοπέδη των εξελίξεων ή ως όχημα που βαδίζει στον αντισυστημισμό και τον αριστερισμό.

Ζητάμε γιαυτό την απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γατί δεν προσβλέπουμε στην αναγκαιότητα συμμαχικών σχημάτων. Αυτό το συγκεκριμένο σχήμα, αυτοαποκαλούμενο μάλιστα και ενότητα της αριστεράς, δεν μπορεί να έχει προοπτική.[...]

(οι προσθήκες της παραπάνω παραπομπής και η εικόνα έγιναν από τους ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο.)

Κείμενο ΑΠ: Συντηρητισμός με τον μανδύα της ανανέωσης

Του Παναγιώτη ΚΟΛΟΒΟΥ*

Στο 6ο συνέδριο του ΣΥΝ, τα ηγετικά στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Α.Π.), επέλεξαν να συσπειρωθούν γύρω από ένα κείμενο με τίτλο «Η αριστερά ξανά στο προσκήνιο ανανεωμένη».

Ήδη από το πρώτο κεφάλαιο οι συντάκτες δηλώνουν ξεκάθαρα τις διαφωνίες τους με την αριστερή στροφή. Σε όλο το κείμενο οι «αντισυστημικές» θέσεις περιγράφονται σαν έσχατη πράξη προδοσίας της πολιτικής παράδοσης του ΣΥΝ. Ακριβώς λοιπόν τη στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα φανερώνει την απόλυτη χρεωκοπία του οι σ. της ηγεσίας της Α.Π. παρουσιάζονται έμμεσα ως υπερασπιστές του!

Στο ζήτημα του χαρακτήρα της κρίσης το κείμενο είναι θολό και αντιφατικό. Αλλού οι συντάκτες μιλάνε για κρίση χρηματοπιστωτική και αλλού για κρίση υπερσυσσώρευσης, χρησιμοποιώντας έναν μαρξιστικό όρο. Η ουσία όμως της ανάλυσης κάθε άλλο παρά μαρξιστική είναι. Ενώ κατά τα λεγόμενά τους παλεύουν για μια «αριστερή, δημοκρατική διέξοδο από την κρίση», δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξηγήσουν ποια είναι τα αίτια και ο χαρακτήρας αυτής της κρίσης, αλλά αναλώνονται σε μια περιγραφή των συνεπειών της.

Ως βασική αιτία της ελληνικής κρίσης βαφτίζεται το κακό «πελατειακό κράτος» που «έχτισαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ», το άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, αλλά και η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που οφείλεται στις «κακές επενδυτικές πολιτικές», τη λανθασμένη αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων και στην ανεπάρκεια του ενιαίου νομισματικού συστήματος.

Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά όμως του κρατικοδίαιτου ελληνικού καπιταλισμού και του παρασιτικού αστικού κράτους του δεν οφείλονται σε πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων, αλλά είναι δομικά στοιχεία του, όπως και άλλων χωρών που βρίσκονται στην ίδια βαθμίδα ανάπτυξης. Δεν μπορούν να ξεπεραστούν, παρά μόνο με μια πολιτική που θα ανατρέψει αυτό το σύστημα.

Φυσικά, στο κείμενο γίνεται έμμεσα αποδεκτό ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι πρέπει, αν και με βαριά καρδιά, να πληρώσουν το χρέος και τους τόκους που έχουν συσσωρεύσει στις πλάτες τους οι Έλληνες καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, αφού δεν γίνεται η παραμικρή νύξη για παύση πληρωμών ή αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά, όπως λέγεται, «το έλλειμμα πρέπει να πέσει σε διαχειρίσιμα επίπεδα». Αυτή η στάση αποτελεί συγκεκαλυμμένη συναίνεση στο ταξικό έγκλημα που διαπράττει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Στο ζήτημα της Ε.Ε. οι σ. επιμένουν στην αναγκαιότητα της πολιτικής ενοποίησης, με στόχο την «πολιτική διεύθυνση της παγκοσμιοποίησης», για να μην κυριαρχείται αυτή από τις τυφλές δυνάμεις της αγοράς. Ξεπερνούν λοιπόν με κούφιες ωραίες φράσεις το ουσιώδες ζήτημα, που είναι η ταξική φύση της συγκεκριμένης ενοποίησης και ο αντιδραστικός χαρακτήρας της Ε.Ε.

Στο ζήτημα του προγράμματος παρατίθεται ένα μακροσκελές και κουραστικό αφηρημένο ευχολόγιο, που περιλαμβάνει μια σειρά αιτήματα και μεταρρυθμίσεις, με βασικό χαρακτηριστικό ότι δεν θίγουν ούτε στο ελάχιστο την εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην οικονομία, την πηγή δηλαδή του προβλήματος.

Διαβάζοντας κανείς όλα τα προτεινόμενα μέτρα δίκαια αναρωτιέται πού ακριβώς βρίσκεται ο σοσιαλισμός μέσα από τον «δημοκρατικό δρόμο», τον οποίο επικαλούνται στο κείμενο τους οι σ. Στην πραγματικότητα αυτές οι φράσεις μπαίνουν στο κείμενο μόνο για εθιμοτυπικούς λόγους, χωρίς πουθενά να συνδέεται το προτεινόμενο πρόγραμμα με τον στρατηγικό αυτό, κατά τους συντάκτες, στόχο.

Στο ζήτημα των συμμαχιών αυτό που προτείνεται είναι η άμεση απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ και η συμμαχία με το μικροαστικό καιροσκοπικό κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, «ανοιχτή στην αριστερά» και στους «σοσιαλιστές». Στόχος αυτής της συνεργασίας πρέπει να είναι μια προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης ευρύτατων δυνάμεων (δηλαδή μια κεντροαριστερή αστική κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας), που δυστυχώς σήμερα δεν είναι εφικτή, «λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ την κρίση(...) καθώς και της ισχυρής κοινοβουλευτικής του αυτοδυναμίας»! Αυτή είναι λοιπόν η προοπτική που προτείνουν οι σ. στο κόμμα! Να παίξει τον ρόλο ενός αριστερού συμπληρώματος μιας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όταν η λαϊκή κατακραυγή για την πολιτική του δεν θα επιτρέπει στο σύστημα την πολυτέλεια μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης!

Αυτό που απηχούν αυτές οι απόψεις είναι οι πιέσεις της αστικής ιδεολογίας και της αστικής τάξης πάνω στην αριστερά. Ταυτόχρονα αντανακλούν τις αυταπάτες που καλλιέργησε η ανάπτυξη της προηγούμενης περιόδου σε κάποια παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα και σε ανώτερα στρώματα των εργαζόμενων, για τη δυνατότητα να βελτιώνεται η ζωή τους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

* Ο Παναγιώτης Κολοβός είναι μέλος της Π.Κ. της Νεολαίας ΣΥΝ Αργυρούπολης - Γλυφάδας, μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Μαρξιστική Φωνή»

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, 20.05.10 και στη Μαρξιστική Φωνή

η φωτό από την Wikipedia, όπου απεικονίζεται μια μεταλλαγμένη ολλανδική μαργαρίτα, δεν ανήκει στο αρχικό άρθρο.

Συνέντευξη του Βαγγέλη Πιλάλη στο «Δρόμο»

από την Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση (τάση του ΣΥΝ)
(δημοσιεύθηκε στο φύλλο της εφημερίδας Δρόμος, στις 22-05-2010)

- Είστε απ’ αυτούς που στηρίξατε τη διεξαγωγή του συνεδρίου…
Η τάση που συμμετέχω αλλά και εγώ προσωπικά, στηρίξαμε τη διεξαγωγή του έκτακτου συνεδρίου μ’ ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό που εξυπηρετούσε δύο πολύ μεγάλες ανάγκες του ΣΥΝ και της ριζοσπαστικής αριστεράς στην συγκυρία. Πρώτον να προχωρήσουν κάποιες ώριμες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές, τις οποίες απαιτεί εδώ και χρόνια η βάση του κόμματος, και δεύτερο να υπάρξει ένα φρέσκο πολιτικό σχέδιο για τη δημοκρατική αναζωογόνηση και την προγραμματική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Με βάση αυτό το μίνιμουμ σκεπτικό που έβλεπε και προς τα μέσα και προς τα έξω και που προσπαθούσε να αντιμετωπίσει γόνιμα τα κρισιακά φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος, στηρίξαμε την επιλογή της διεξαγωγής του εκτάκτου συνεδρίου. Το συνέδριο όμως σήμερα έχει πάρει εντελώς άλλη τροπή…

- Τι είναι αυτό που σας ώθησε στο να κατεβάσετε και σε αυτό το Συνέδριο εναλλακτική πλατφόρμα;
Το κείμενο που διαμορφώθηκε κατά πλειοψηφία στην Επιτροπή Θέσεων και μετά στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, φάνηκε από την αρχή ότι δεν μεριμνούσε για τη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων της λεγόμενης αριστερής πλειοψηφίας, αλλά επιδίωκε πρωτίστως τη σύγκλιση και την επικοινωνία με τις πιο μετριοπαθείς απόψεις στελεχών που προερχόταν από την Ανανεωτική Πτέρυγα.
Αυτό εννοείται δεν έγινε τυχαία… ήταν επιλογή. Φάνηκε δηλαδή εξ αρχής ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά περιθώριο συνεννόησης, αλλά ούτε και διάθεση για συγκλίσεις προς μια πλατφόρμα με στοιχεία σοβαρής αντικαπιταλιστικής κριτικής και ενός πολιτικού σχεδίου που θα πήγαινε ένα βήμα πιο πέρα την ενωτική, ανασυνθετική διαδικασία της αριστεράς. Έτσι αναγκαστήκαμε να κατεβάσουμε εναλλακτικό-αντιπαραθετικό κείμενο.

- Το κείμενό σας που εστιάζει;
Σε πέντε βασικά ζητήματα. Πρώτον, στο ότι στο ΣΥΝ χρειάζονται μεγάλες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές που να σπάνε αυτόν τον ιδιότυπο συγκεντρωτισμό των τάσεων, των βαρόνων και του προεδρισμού τόσο στην εσωκομματική ζωή όσο και στη δημόσια παρουσία. Προτείνουμε εναλλακτικές δομές με σαφή αντιγραφειοκρατικά και δικτυακά χαρακτηριστικά.
Δεύτερον, στο ότι οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που συμμετέχει ο ΣΥΝ θα πρέπει να απεμπλακούν από τη συμμετοχή τους στα κορυφαία όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, εάν θέλουν να δημιουργήσουν αξιόπιστους δεσμούς με ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η δημιουργία ενός νέου συνδικαλιστικού παραδείγματος είναι πλέον μαζική κοινωνική απαίτηση και η αριστερά οφείλει να το αντιληφθεί, ώστε να μη συνεχίσει να δίνει άλλοθι σε επικίνδυνες κομφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων έδειξε μεν τον δρόμο, αλλά χρειάζεται να συνοδευθεί και από τέτοιους ισχυρούς κεντρικούς συμβολισμούς.
Τρίτον, στο ότι η υπερψήφιση της συνθήκης του Μάαστριχτ από τον ΣΥΝ και η γενικότερη εξέλιξη του ευρωενωσιακού εγχειρήματος ήταν η συμπύκνωση της ιστορικής ήττας των απόψεων του αφελούς κοσμοπολιτισμού και μεταρρυθμισμού που επικράτησαν επί μακρόν στην ανανεωτική αριστερά. Οι απόψεις αυτές δυστυχώς εμφανίζονται με άκρως αντιφατικό, ηγεμονικό όμως, τρόπο και μέσα στο κείμενο της πλειοψηφίας. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται συνολική επανεξέταση το ζήτημα της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ και το κατά πόσο είναι εφικτή μια στρατηγική προοδευτικής αλλαγής του χαρακτήρα της ΕΕ. Εμείς πιστεύουμε ότι η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται και ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι εφικτή και υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει μεσοπρόθεσμα προς όφελος των εργαζομένων.
Τέταρτον, στο ότι ο ΣΥΝ μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχιση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως το άθροισμα των επί μέρους συνιστωσών, αλλά με τη δυναμική ενός ανοιχτού, ζωντανού πολιτικού οργανισμού που έχει ισχυρή κοινωνική ταυτότητα.
Πέμπτον και τελευταίο, αλλά ίσως το πιο σημαντικό, είναι το ζήτημα της χρεωκοπίας της χώρας και η απάντηση που πρέπει να δώσει η αριστερά. Εμείς υποστηρίξαμε εξ αρχής την επιλογή της στάσης πληρωμών, στα πλαίσια όμως μιας ευρύτερης στρατηγικής προοδευτικής διεξόδου για τη χώρα και ενός άλλου συσχετισμού δύναμης. Η στάση πληρωμών μπορεί να είναι ένα κεντρικό αίτημα – εργαλείο μιας ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης που θα σηματοδοτεί αυτή τη στρατηγική συσπείρωσης ευρύτερων κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων.

- Τι περιμένετε από το Συνέδριο; Πού εκτιμάτε ότι θα καταλήξει και πόσο -η όποια κατάληξή του- θα επηρεάσει τη ριζοσπαστική Αριστερά γενικότερα και τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα;
Στο συνέδριο αυτό υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Το πρώτο είναι να βαδίσουμε προς μια ακούσια «ΕΑΡινοποίηση» του Συνασπισμού, που νομίζω ότι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Το άλλο σενάριο είναι ότι ο κόσμος και τα μέλη του Συνασπισμού θα εξαναγκάσουν τις φυσικές ή ιστορικές τους ηγεσίες να προσφύγουν σε μία προωθημένη σύνθεση προς τ’ αριστερά και θα απαιτήσουν επιτακτικά το ΣΥΝ αλλά και το ΣΥΡΙΖΑ των μελών! Αν αυτό επιτευχθεί, κι εγώ ελπίζω ότι θα επιτευχθεί, θα απελευθερωθούν γνήσιες πολιτικές δυναμικές στα πλαίσια του ευρύχωρου, δημοκρατικά οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό βεβαίως προϋποθέτει την ενότητα της αριστερής πλειοψηφίας του κόμματος και τη σαφή πολιτική καταδίκη των επιλογών και των υπονομευτικών τακτικών της Ανανεωτικής Πτέρυγας που βάζει κόκκινες γραμμές, αντί να βάζουμε εμείς σε αυτήν! Αυτό επίσης προϋποθέτει ότι ο σημερινός πρόεδρός μας θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση και δεν θα φοβηθεί, μήπως κατηγορηθεί ότι δεν είναι πρόεδρος όλου του κόμματος. Εάν δεν κινηθεί σ’ αυτή την κατεύθυνση θα καταλήξει να είναι πρόεδρος -θα’ λεγα- της 2ης ΕΑΡ, στην οποία θα συμμετέχουν αμήχανα κάποια κομμάτια της πάλαι ποτέ αριστερής πλειοψηφίας σε ασαφείς ρόλους με ασαφείς στόχους. Θα είναι τραγική μια τέτοια εξέλιξη μέσα σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία που η κοινωνία έχει ανάγκη μια εθνικά γειωμένη, διεθνιστικά αλληλέγγυα και κυρίως ταξικά προσανατολισμένη αριστερά.

- Είπατε ότι ο κόσμος θα αναγκάσει την ηγεσία να κάνει τη δεύτερη αριστερή στροφή της. Πώς το εισπράττετε αυτό από τη συμμετοχή σας σε όλες τις προσυνεδριακές διαδικασίες; Τι ζητάει και τι περιμένει ο κόσμος;
Η συμμετοχή γενικά είναι πιο μικρή από το αναμενόμενο. Όταν η συζήτηση όμως εστιάζεται στο τι πρέπει να κάνουμε ως Αριστερά για την κρίση του χρέους, για το ρόλο της ΕΕ και τι πρέπει κάνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ, εκεί πραγματικά υπάρχει ένα γνήσιο και ζωηρό ενδιαφέρον. Εκεί βασίζω και την ελπίδα ότι εάν διασφαλιστεί ένας ουσιαστικός διάλογος μες στο συνέδριο, δεν θα κατορθώσουν κάποιοι να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που θέλουν.
Ο κόσμος θέλει πραγματική ενότητα, όχι επίπλαστη σύνθεση. Τα πολιτικά μηνύματα θα ‘ναι τέτοια προς την ηγεσία που θα αναγκαστεί να κάνει, ας μου επιτραπεί ο όρος, την απαραίτητη διόρθωση προς τα αριστερά. θα πρέπει όμως να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει…

- Υπάρχει και το ενδεχόμενο, όμως, να μιλήσουν για δεύτερη αριστερή στροφή, αλλά στην πράξη να συνεχιστεί η ίδια ρότα…
Μην ξεχνάτε ότι πλέον υπάρχει το ζήτημα του κοινωνικού παράγοντα. Δηλαδή έχει τόσες απαιτήσεις πλέον η διωκόμενη κοινωνία και οι υποτελείς τάξεις, είναι τόσα πολλά τα μέτωπα, που δεν υπάρχει η πολυτέλεια μιας επικοινωνιακής διαχείρισης των πολιτικών και στρατηγικών αντιθέσεων.
Κι εδώ θέλω να πω το εξής: Εμείς δεν θεωρούμε ότι εύκολα φτιάχνεται ένας φορέας της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Άρα πρωτοβουλίες που έχουν προέλθει μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, μετωπικού χαρακτήρα, τις βλέπουμε μεν με θετικό τρόπο, αλλά δεν τις βλέπουμε ως προπλάσματα ίδρυσης ενός νέου φορέα της Αριστεράς, στον οποίο οι απογοητευμένες δυνάμεις από τους υπαρκτούς φορείς της Αριστεράς θα μπορέσουν κάποια στιγμή να μετοικήσουν. Εμείς αυτό που επιδιώκουμε είναι η δεύτερη αριστερή στροφή του ΣΥΝ και η επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

- Με δεδομένα αυτά και κυρίως την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία δείχνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τα όρια της Αριστεράς και τα όρια του πολιτικού συστήματος, πώς μπορεί αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το επόμενο βήμα, να αποτελέσει ξανά την ελπίδα και να είναι πάλι ο καταλύτης του πολιτικού συστήματος;
Για να κάνουμε έναν πιο αποτελεσματικό ΣΥΡΙΖΑ, θα έλεγα ότι αυτό που προέχει είναι να ξανακάνουμε την Αριστερά τρόπο ζωής. Οι κοινωνικές πρακτικές των αριστερών, ή και γενικότερα των πολιτών, πάντα είχαν την σημασία τους, αλλά σε φάσεις ιστορικού τύπου μεταβολών γίνονται ίσως πιο σημαντικές από τις πολιτικές τους πρακτικές. Η σχετική αυτονομία του πολιτικού τότε υποτάσσεται περαιτέρω στο κοινωνικό.
Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ, για να προχωρήσει ξανά ως ελπίδα και καταλύτης, χρειάζεται να συνδυάζει και συσχετίζει άριστα τις κοινωνικές και τις πολιτικές πρακτικές των μελών του. Εάν δεν γίνει αυτό, θα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε μια διεκδικητική δύναμη αριστερής εκφώνησης, που όμως δεν θα μπορεί να προκαλεί το αναγκαίο μπλοκάρισμα του συστήματος και τις δομικές αλλαγές.

- Να κλείσουμε με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, με την υπόθεση Κουβέλη. Βγήκαν πολλές ανακοινώσεις που στοχοποιούν την Αριστερή Ανασύνθεση.
Μας έκανε εντύπωση αυτό το μπαράζ δηλώσεων για το ζήτημα. Εδώ παραβιάζεται μια βασική δημοκρατική αρχή: το δικαίωμα του μέλους να επιλέγει ποια πρόσωπα και ποιες πολιτικές απόψεις πίσω απ’ τα πρόσωπα στηρίζει. Ο Φώτης ο Κουβέλης είναι ένας σύντροφος που έχει πάρα πολλές φορές εκτραπεί σε σχέση με τα συμφωνηθέντα, δηλαδή τις συνεδριακές μας αποφάσεις. Έτσι είναι ένα πρόσωπο που κάλλιστα θα μπορούσε να αποδοκιμαστεί πολιτικά στα πλαίσια μιας προσυνεδριακής διαδικασίας από οποιαδήποτε μέλος.
Άρα για ποιο λόγο αυτός ο εκνευρισμός, αυτό το μπαράζ δηλώσεων; Όσα έγιναν ήταν μία ψήφος πολιτικής αποδοκιμασίας και όχι βέβαια μεθόδευση. Δεν βρισκόμαστε στη θέση του ενόχου, στην οποία μάλλον βρίσκεται ο σύντροφος Κουβέλης, για την ηθελημένη στρέβλωση που συχνά πυκνά κάνει στο δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού.
Να πω, επιπλέον, ότι υπάρχει και ένα ζήτημα τοπικού χαρακτήρα, το οποίο έχει και αυτό τη σημασία του. Στην Καλλιθέα υπάρχει ένα πολύχρονο κίνημα πολιτών για τη μετατροπή του χώρου του Φαληρικού Ιππόδρομου σε πάρκο. Βέβαια η προηγούμενη κυβέρνηση προτίμησε να φέρει στην βουλή ένα «σχέδιο αξιοποίησης», δηλαδή τσιμεντοποίησής του από το Ίδρυμα Νιάρχου. Ο σύντροφος Κουβέλης δυστυχώς μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς να ρωτήσει ούτε έναν από την πολιτική κίνηση, τη δημοτική κίνηση ή και το ΣΥΡΙΖΑ της περιοχής που πρωτοστατούν στις σχετικές κινητοποιήσεις, τοποθετήθηκε θετικά σε αυτήν την προοπτική παραχώρησης. Κατά πλειοψηφία, βέβαια, η κοινοβουλευτική ομάδα αποφάσισε να μη στηρίξει στη Βουλή αυτή την σύμβαση – καταλαβαίνετε όμως πώς ένιωσαν τα μέλη του Συνασπισμού της Καλλιθέας, όταν έμαθαν πως το μέλος της οργάνωσής τους και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε το αντίθετο…

η φωτό του Arnaud de Gramont, από τη Wikipedia, με άδεια the Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported  αποτελεί προσθήκη των ΤΖΕΚΥΛ & ΧΑΪΝΤ

Για τις «αναταράξεις στο ΣΥΝ από τον αποκλεισμό Κουβέλη»

του Παναγιώτη Μπότση*

Ως απλό μέλος, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος θρήνος. Ούτε από βουλευτής καταργήθηκε ο σ. Κουβέλης, ούτε από τα όργανα καθαιρέθηκε! Απλά η τοπική οργάνωση στην οποία ανήκει, έκρινε πως δεν θέλει να την εκπροσωπήσει στο συνέδριο. Πρόκειται για μια ΠΚ που (εξ όσων γνωρίζω) αποτελείται χονδρικά από τους ίδιους ανθρώπους τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια – δηλαδή τόσα χρόνια που οι ίδιοι άνθρωποι τον εξέλεγαν ήταν καλοί και τώρα έγιναν κακοί;

Τα συνέδρια στην Αριστερά δίνουν την απόλυτη εξουσία στην κομματική βάση για να επιτελέσει κατά σειράν τρεις λειτουργίες: αποτίμηση της δράσης των κεντρικών οργάνων και των στελεχών που τα αποτέλεσαν, χάραξη γραμμής για το επόμενο διάστημα, εκλογή νέων κεντρικών οργάνων. Προφανώς βάσει αυτών, οι καλλιθεάτες συνασπισμένοι έκριναν διά της ψήφου τους ότι ο Φώτης (ας μου συγχωρήσει την ειλικρινώς συντροφική οικειότητα) δεν πρέπει να είναι σύνεδρος.

Σε όλο το προηγούμενο διάστημα ο Φώτης εξέφραζε δημόσια κυρίως τις δικές του απόψεις και όχι του κόμματος. Ψήφο ανοχής στο ΠΑΣΟΚ, δείπνο Λεωνίδα με Μελισσανίδη/Λαυρεντιάδη/Πάγκαλο, διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Δικαίωμά του; Σε μεγάλο βαθμό ναι, βάσει και της κουλτούρας μας και του καταστατικού, μας αρέσει – δεν μας αρέσει. Εδώ ο Ζηνόβιεφ με τον Κάμενεφ είχαν καταγγείλει δημόσια ως αριστερισμό τη σχεδιαζόμενη Επανάσταση κι οι υπόλοιποι μπολσεβίκοι όχι μόνο δεν τους εκκαθάρισαν, αλλά τους είχαν δίπλα τους την παραμονή, όταν γινόταν ο τελικός σχεδιασμός. Όμως το μας αρέσει – δεν μας αρέσει ισχύει κι απ’ την ανάποδη: στο δικαίωμα της βάσης να τον επικρίνει και να πει «δεν θέλω να με εκπροσωπείς εσύ». Κανείς δεν είναι ούτε υπεράνω κριτικής ούτε ισόβιος. Και να μην αγνοούμε ένα ακόμα γεγονός: ο χώρος μας στην Καλλιθέα (ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Δημοτική Παράταξη) είχε λιώσει σόλες ενάντια στην παραχώρηση του πρώην Ιπποδρόμου στο Ίδρυμα Λάτση, όμως όταν το θέμα ήλθε στη Βουλή, ο σ/φος είχε ταχθεί υπέρ της παραχώρησης.

Κυρίως όμως ο σ/φος έκανε συστηματικά ένα ανφέρ που θα ‘λεγε κι ο Μητσοτάκης. Στην Αριστερά υπάρχει ένα αξιακό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο όταν υπάρχει μία διαφωνία με τη γραμμή, πρώτα την θέτεις στο κόμμα και μετά στα ΜΜΕ. Ο Φώτης έκανε το αντίστροφο. Παράδειγμα: Κάνει ο ΣΥΝ τριήμερο συνέδριο για το πρόγραμμά του κι αυτός δεν λέει τίποτα. Αμέσως μετά, βγαίνει στα ΜΜΕ και μιλά για ψήφο ανοχής στο ΠΑΣΟΚ. Μα καλά βρε σύντροφέ μου, εάν είχες τέτοιο ζήτημα, γιατί δεν το έβαζες στο συνέδριο πέντε μέρες νωρίτερα; Είναι σαν να λες στη βάση «Σας έχω γραμμένους, εγώ συνομιλώ με τα ΜΜΕ».

Οι μηχανισμοί και άλλα δαιμόνια

Λένε ότι «τον Κουβέλη τον έκοψε ο μηχανισμός» (έτσι απροσδιόριστα). Όποιος έχει περάσει έστω και για λίγο από τον ΣΥΝ, ξέρει ότι δεν υπάρχει πιο σκληρός και συμπαγής μηχανισμός από την Ανανεωτική Πτέρυγα, της οποίας ο Φώτης είναι επικεφαλής. Μιλάμε για δεκάδες (τουλάχιστον) επαγγελματικά στελέχη στην Κουμουνδούρου και όλη την Ελλάδα, τα οποία τελούν σε σχέση ισοβιότητας. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι αληθινά διαμάντια, αλλά και κάποιοι δεν παράγουν ούτε καν τη στοιχειώδη κομματική δουλειά, έχουν όμως τόσο βαθιές ρίζες στο μηχανισμό, που ούτε καν ο Αλαβάνος όταν ήταν θριαμβευτής και καβάλα στ’ άλογο, δεν είχε τολμήσει να τους αγγίξει.

Κατηγορούν επίσης κάποιους υποστηρικτές της Αριστερής Ανασύνθεσης ότι μέσω της «επικοινωνίας» (δηλ. του δικαιώματος των ψηφοφόρων μιας τάσης να δίνουν κι έναν σταυρό σε υποψήφιο άλλης), πριμοδότησε έναν ανανεωτικό συνυποψήφιό του για να κόψει το Φώτη. Μάλλον το έκανε. Είναι κακό; Όχι. Οι τάσεις δεν είναι μικρογραφίες κόμματος. Και η «επικοινωνία» αυτό ακριβώς το πράγμα διασφαλίζει: ότι έλεγχο στο στέλεχος μιας τάσης δεν θα ασκούν μόνο οι υποστηρικτές της, αλλά όλα τα κομματικά μέλη. Να μπορούν να χτυπήσουν το καμπανάκι, να πουν «Ε φίλε, το παράκανες, ας πάει άλλος απ’ την τάση σου». Εάν πάμε στη λογική ότι κάθε τάση πρέπει απερίσπαστη να ρυθμίζει τα του οίκου της, τότε μιλάμε για τάσεις – χωριστά κόμματα.

Και για να είμαστε ειλικρινείς: πολλοί που τώρα καταγγέλλουν τον «αποκλεισμό του Φώτη», είναι μαιτρ και καθηγητές του αθλήματος. Δεν μπορώ για παράδειγμα να βλέπω έναν – πολύ αγαπημένο μου – σύντροφο να μιλά για πράξη ξένη προς το δημοκρατικό ήθος της Αριστεράς, όταν ο ίδιος στο παρελθόν ως υπεύθυνος για τη Νεολαία είχε «αποσπάσει» 8 άτομα από την ΠΚ μου και τα είχε συγκροτήσει σε χωριστή, ώστε να εξασφαλίσει σύνεδρο η τάση του. Και ακόμα χειρότερα, αυτοί οι 8 είχαν ψηφίσει συνεννοημένα 4 υπέρ ενός υποψηφίου και 4 υπέρ άλλου και είχαν εκλεγεί αμφότεροι λόγω ενός τερτιπιού του τότε κανονισμού.

Άλλος εκλεκτός σύντροφος μιλά για ψίχουλα μικροτασικού, επικοινωνιακού ή εκλογής αντιπροσώπων συμφέροντος και η Αυγή γράφει για αθλιότητες, όταν με το κόλπο της «επικοινωνίας» οι (κατά δήλωσίν τους) προεδρικοί έκοψαν από το συνέδριο το μέλος της ΠΓ που εκλέγεται με την Αριστερή Ανασύνθεση, μόλις πριν από δέκα μέρες. Αυτό δεν λέγεται δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Α, και το κορυφαίο όλων: Κάποτε ένα κεντρικότατο στέλεχος της ανανέωσης πετούσε για μια νησιωτική πόλη, όπου θα άνοιγε τον προσυνεδριακό διάλογο. Στην πτήση πέτυχε έναν «δικό του», μέλος της εκεί οργάνωσης, και του εξήγησε χαρτί και καλαμάρι με ποια κόλπα θα εξέλεγαν διπλάσιους συνέδρους απ’ όσους τους αναλογούσαν. Μόνο που όταν τελικά συνεδρίασε η οργάνωση, αντιλήφθηκε πως δεν είχε πετάξει με το «δικό του», αλλά το δίδυμο αδελφό του που ήταν φανατικά με το Ρεύμα.

Συμπέρασμα;

Νομίζω ότι από όλη αυτή την ιστορία, τρία συμπεράσματα μπορούν να βγουν:

- Ότι η κατάσταση στο εσωτερικό των ηγετικών κλιμακίων του Κόμματος είναι τόσο τεταμένη, που το παραμικρό μπορεί να θεωρηθεί ως αιτία πολέμου και σπάσιμο συμφωνιών που δεν γνωρίζουμε, αλλά πιθανότατα υπάρχουν. Μόνο σε αυτό το κλίμα μπορώ να ερμηνεύσω τις διαρροές του προέδρου προς την Αυγή, σύμφωνα με τις οποίες κατηγορεί την Αριστερή Ανασύνθεση ως αρνητή του συνεδρίου, για να υπερασπιστεί τον κατεξοχήν αρνητή του! Κι ακόμα χειρότερα την πρόθεσή του να μαζέψει την ΠΚ Καλλιθέας για να την νουθετήσει.

- Ότι έχει παγιωθεί η αντίληψη πως όλα τα ζώα της φάρμας είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα. Όταν τα μεγάλα ψάρια με την «επικοινωνία», τα «φαντάσματα» (μέλη που εμφανίζονται μόνο όταν στήνεται κάλπη), τα «υποβρύχια» (φύτεμα δήθεν ουδέτερων σε άλλες τάσεις και μαζική σταυροδότησή τους) και άλλα τρικ λιανίζουν τα μικρά ψάρια όπου τα πετύχουν, όλα είναι καλώς καμωμένα και θριαμβεύει η δημοκρατία. Όταν τα μέλη μιας μικρής τάσης αξιοποιούν τις καταστατικές προβλέψεις για να ασκήσουν πολιτικό έλεγχο και με συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό, αυτό λέγεται νόθευση του αποτελέσματος.

- Ότι πολλοί θεωρούν τις τάσεις που συμμετέχουν ως κόμμα-μέσα-στο-κόμμα. Παράγωγο αυτής της καραμπινάτα αντικαταστατικής αντίληψης είναι η καταγγελία πως οι υποστηρικτές της Αριστερής Ανασύνθεσης άλλαξαν τη σειρά στη λίστα της Ανανεωτικής Πτέρυγας, ωσάν να μην είχαν το δικαίωμα. Παρεμπιπτόντως το καταστατικό παραβιάζεται καθημερινά όταν δεν εφαρμόζονται προβλέψεις όπως οι περιορισμένες θητείες.

Εν τέλει θαρρώ πως όλα αυτά αποτελούν παθογένεις των κομμάτων πολιτικής ενότητας. Σε κόμματα που δεν λειτουργούν με συμπεφωνημένες συνεκτικές ιδεολογικοπολιτικές αρχές, αλλά στη βάση της κοινής αντιμετώπισης της συγκυρίας, αναπόφευκτα θα διαμορφωθούν και αντικρουόμενες στρατηγικές και αντιπαλότητες στο εσωτερικό τους. Γιατί η συγκυρία δεν είναι μόνιμη – κάθε φορά που αυτή αλλάζει, θα αλλάζουν και οι αναφορές και το μόνο που θα μένει σταθερό θα είναι η διάθεση στοίχισης πίσω από πρόσωπα-τοτέμ. Ο Αλέκος χτες, ο Αλέξης κι ο Φώτης σήμερα… Είναι αυτή η Αριστερά που θέλουμε; Νομίζω πως όχι. Μπορούμε να το διορθώσουμε; Δεν ξέρω – το συνέδριο θα δείξει.

* Ο Παναγιώτης Μπότσης (ΠΚ Κουκακίου) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΕΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΕΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ

Στο Εναλλακτικό Κείμενο που είχαμε καταθέσει στο προηγούμενο συνέδριο (Φλεβάρης 2008), γράφαμε για το ζήτημα της ΕΕ:
«Υπάρχουν εξελίξεις τόσο στην πορεία της ολοκλήρωσης της ΕΕ όσο και στο κίνημα, που κάνουν πολύπλοκη υπόθεση τη διατύπωση θέσεων για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πάγια θέση του κόμματος περί της δυνητικής μεταρρύθμισής της είναι προβληματική. Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο από τις αντιφάσεις που ενέχονται σε κάποιες πλευρές της ΕΕ ή της οπτικής της αριστεράς για αυτήν.
Η Ε.Ε. σήμερα βρίσκεται σε μια μεγάλη κρίση, σύμπτωμα και ταυτόχρονα μία από τις αιτίες της οποίας ήταν και η απόρριψη του ευρωσυντάγματος. Η κρίση οφείλεται σε τέσσερις παράγοντες:
α) την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης στις χώρες της ευρωζώνης,
β) τις αποκλίνουσες στρατηγικές ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες και δη τις ισχυρές, που έχουν να κάνουν με τη μικρότερη ή μεγαλύτερη σχέση με τον Ατλαντισμό,
γ) στις εγγενείς αδυναμίες και αντιφάσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που έχουν να κάνουν και με την ασάφεια του οράματος (πόσο ενοποίηση, ποιο το μοντέλο, συνομοσπονδία ή κάποιο άλλο και τι είδους συνομοσπονδία) και με την ασάφεια του σχεδίου (ακόμα και αν υπήρχε «όραμα», πώς θα φτάναμε σε αυτό),
δ) το μίγμα που δημιουργούν οι τρεις προηγούμενοι παράγοντες το κάνουν εκρηκτικό οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών λαών, με κορυφαία στιγμή το «Όχι» των Γάλλων στο Ευρωσύνταγμα, μια σειρά από αγώνες όπως η απεργία των λιμενεργατών ή το ξέσπασμα της γαλλικής νεολαίας στο Σύμφωνο Πρώτης Εργασίας, απειλούν να τινάξουν στον αέρα τις, έτσι κι αλλιώς, δύσκολες ισορροπίες των αρχιτεκτόνων του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊσμού.
Η ΕΕ φτιάχτηκε από και για τους καπιταλιστές, για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Αυτοί οι σκοποί είναι ιδρυτικά – φυσιογνωμικά της χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό το λόγο, δεν μπορεί κανείς να πάρει το μηχανισμό της και να τον χρησιμοποιήσει προς όφελος των λαών της και των περιβαλλοντικών, φεμινιστικών, εργατικών, νεολαιίστικων κλπ συμφερόντων.
Μήπως όμως θα μπορούσε να ενσωματώσει κάποιες αλλαγές που θα βελτίωναν μέσα στον καπιταλισμό τη ζωή των υπηκόων της; Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο στις σημερινές συνθήκες. Στις σημερινές συνθήκες κρίσης της ΕΕ απαιτείται από όλους εξαιρετικά μεγάλη πειθαρχία στην εφαρμογή των σκληρών νεοφιλελεύθερων μέτρων. Ταυτόχρονα, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις χώρες που αποτελούν το σκληρό πυρήνα της, καθιστούν πολύ δύσκολη υπόθεση την εύρεση νέων σημείων ισορροπίας, κάθε φορά που αμφισβητούνται τα προηγούμενα, επειδή είτε το κίνημα σε κάποια χώρα το ανατρέπει είτε η κρίση παίρνει ανεξέλεγκτη τροπή.
Συμπερασματικά η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, υπό την έννοια του να μεταβληθεί από μηχανισμός εξυπηρέτησης των αστικών συμφερόντων σε μηχανισμό εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λαών της. Επειδή όμως η Ευρώπη αποτελεί πεδίο ταξικής πάλης έχει νόημα η διεκδίκηση μεταρρυθμιστικών αιτημάτων υπό την έννοια ότι μπορεί να αναπτυχθεί ένα κίνημα για τη διεκδίκησης τους και στο βαθμό που η ΕΕ δεν μπορεί να ενσωματώσει αυτά τα αιτήματα, το κίνημα αυτό μπορεί να μετεξελιχθεί από κίνημα διεκδίκησης των συγκεκριμένων αιτημάτων σε κίνημα συνολικής αμφισβήτησης της πορείας και ύπαρξης της ΕΕ.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι η μόνη άλλη Ευρώπη είναι η σοσιαλιστική Ευρώπη και είναι εφικτή μέσα από το δρόμο της ρήξης. Όμως σήμερα που το ζήτημα της επανάστασης και του σοσιαλισμού δεν μπορεί να πέσει σαν άμεσο σύνθημα μέσα στο κίνημα, έχουμε ευθύνη να διατυπώσουμε ένα πρόγραμμα αιτημάτων που θα αποτελέσει τόσο πολιτικό πλαίσιο των αγώνων (αυτή τη φορά και επιθετικών), όσο και εργαλείο ιδεολογικής ζύμωσης. Το πρόγραμμα αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί απλή συρραφή των αιτημάτων για τα οποία παλεύει μέχρι τώρα το κίνημα (35ωρο, υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών κλπ), αλλά να περιέχει στόχους και δράσεις που θα βοηθήσουν τον κόσμο να ξεκαθαρίσει την τεράστια απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στο όραμά του για ένα κοινό ευρωπαϊκό σπίτι και τον εκμεταλλευτικό και ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Ένα πρόγραμμα με τέτοια μεταβατικά αιτήματα που θα αμφισβητεί την ΕΕ όπως είναι σήμερα και θα την απογυμνώνει στα μάτια του κόσμου, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, που είναι το μόνο υποκείμενο διεκδίκησης μιας Ευρώπης της απελευθέρωσης, μιας Ευρώπης του σοσιαλισμού.»
Αν και πιστεύουμε ότι από τότε έχουμε εν πολλοίς δικαιωθεί για τις αναλύσεις μας σε σχέση με την ΕΕ, θέλουμε να προσθέσουμε κάποιες διευκρινίσεις που κυρίως απαντάνε σε αυταπάτες που διακατέχουν την πλειοψηφούσα εκδοχή στο κείμενο-κορμό του 6ου Συνεδρίου:
α) η Ένωση είναι υπερεθνικός μηχανισμός, όχι πεδίο αποτύπωσης ταξικών συσχετισμών και ηγεμονίας όμοιο με αυτό του αστικού κράτους. Άρα αφενός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κρατικό μόρφωμα, αφετέρου η στρατηγική μας έναντι της ΕΕ πρέπει να διαφέρει από τη στρατηγική μας έναντι του αστικού κράτους.
β) Εάν ο νεοφιλελευθερισμός είναι τρόπος συγκρότησης της ΕΕ, αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ συγκροτείται μέσω αυτού – επομένως η αριστερά δεν μπορεί να εναντιωθεί στον νεοφιλελευθερισμό, χωρίς να εναντιωθεί στην ίδια τη συγκρότηση και ύπαρξη της ΕΕ.
γ) Η κρίση της ελληνικής οικονομίας δείχνει ότι η πραγματική σύγκλιση σε συνθήκες διεθνούς καπιταλιστικής ολοκλήρωσης είναι αδύνατη.
δ) Δεν είναι δυνατή η οικοδόμηση μιας άλλης ΟΝΕ, μιας άλλης ΕΚΤ και ενός άλλου Συμφώνου Σταθερότητας. Αυτή η υπόνοια είναι ανιστόρητη και υποδηλώνει βαθιά άγνοια της φύσης και του προσανατολισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Η ΟΝΕ είναι νεοφιλελεύθερη, η ΕΚΤ είναι ανεξέλεγκτη και τα Σύμφωνο Σταθερότητας είναι εργαλείο πειθάρχησης. Αυτές είναι οι φυσιολογικές προεκτάσεις της ΕΕ ως μηχανισμού προώθησης των συμφερόντων της μονοπωλιακής, διεθνοποιημένης μερίδας των αστικών τάξεων στην Ευρώπη. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, υπαινίσσεται την (πραγματική ή δυνητική) ουδετερότητα αυτών των μηχανισμών.
ε) Η θέση για δημιουργία ενός ισχυρού, μαζικού, πανευρωπαϊκού κινήματος εργαζομένων που θα διεκδικεί την αλλαγή πορείας της ΕΕ στον αντίποδα του νεοφιλελευθερισμού, πέραν του ότι τείνει να αγνοήσει αγεφύρωτες (προς το παρόν) διαφορές μεταξύ των εργατικών τάξεων των 27 χωρών, μοιάζει με πρόφαση αναβολής της δράσης. Ειδικά όταν είναι εμφανές πως αυτό που επείγει, είναι το να οικοδομήσεις ένα τέτοιο κίνημα στην χώρα σου (αδύναμος κρίκος), το οποίο μόνο τότε θα μπορέσει να λειτουργήσει ως υπόδειγμα ενεργούς αντίστασης και διεξόδου από την κρίση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση: από το Εναλλακτικό Κείμενο Θέσεων για το 6o -έκτακτο- συνέδριο του ΣΥΝ 

η φωτό : Night view of Euro neon sign outside European Central Bank in Frankfurt am Main, Germany. (C) Lars Aronsson, 23:29 CEST, August 5, 2005, Creative Commons Share-Alike license.
 

Κόμμα των μελών ή ομοσπονδία στελεχών;

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Διαβάζοντας τις «Θέσεις»
από την Αυγή , 18.04.10

Οι Θέσεις της πλειοψηφίας του Συνασπισμού για το 6ο Συνέδριο είναι ένα μεγάλο κείμενο, δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό αν αναλογισθούμε ότι η νέα δεκαετία ξεκινά με μια μεγάλη καπιταλιστική κρίση, ανάλογη με εκείνη των αρχών του εικοστού αιώνα, με τη μόνη διαφορά ότι η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου στις παρούσες συνθήκες οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα τις κοινωνίες στην εκμεταλλευτική βαρβαρότητα, αλλά και τον πλανήτη σε περιβαλλοντική απειλή. Οι συνεδριακές Θέσεις ενός κόμματος είναι την ίδια στιγμή η ανακεφαλαίωση της πολιτικής και θεωρητικής παραγωγής όλου του προηγούμενου διαστήματος, αλλά ταυτόχρονα και η πολιτική «αφήγηση» στις κοινωνικές δυνάμεις που το παρακολουθούν. Από αυτή τη σκοπιά, τη δεύτερη, το παρακάτω κείμενο είναι η προσπάθεια απόδοσης εν συντομία των Θέσεων με αφηγηματικό και πολιτικό ειρμό στα ουσιώδη. 

Δέκα χρόνια πριν, δέκα χρόνια μετά

Δέκα χρόνια πριν, στο 3ο Συνέδριο του Συνασπισμού, οι πιο αισιόδοξοι από μας δεν θα μπορούσαν να φανταστούν πόσο μεγάλη διαδρομή θα καλύπταμε σε αυτή τη «σύντομη» δεκαετία. Είχε προηγηθεί βεβαίως μια «διαβρωτική» δεκαετία, μια δεκαετία κρίσης και αποσύνθεσης που ημερολογιακά ξεκίνησε με την κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η οποία όμως δεν άφησε ανέγγιχτα ακόμα και τα πιο κριτικά μαρξιστικά ρεύματα, ακόμα κι εκείνα τα αριστερά κόμματα τα οποία εγκαίρως είχαν πάρει «διαζύγιο» από τα γραφειοκρατικά και εκμεταλλευτικά καθεστώτα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας.
Καθεστώτα εκμεταλλευτικά και ανελεύθερα που καταχρηστικά ονομάστηκαν «σοσιαλιστικές χώρες», δυσφημώντας κάθε χειραφετητικό εγχείρημα που επιμένει να αναφέρεται στις παραδόσεις του εργατικού και επαναστατικού κινήματος: στον Μαρξ, τον Λένιν, τη Ρόζα, τον Γκράμσι και τόσους άλλους που νοηματοδότησαν την εποχή των μεγάλων επαναστάσεων. Σε αυτά τα δέκα χρόνια άλλαξε και ο Συνασπισμός, βήμα-βήμα μεταμορφώθηκε από κόμμα της κεντροαριστερής συναίνεσης σε κόμμα της σύγχρονης ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, ομόλογο με παρόμοια εγχειρήματα που έχουν συντελεστεί την ίδια περίοδο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Χρειαστήκαμε χρόνια για να αλλάξουμε το παράδειγμα πολιτικής δράσης και θα χρειαστούμε και άλλο χρόνο, όπως φαίνεται, για να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας του κόμματός μας. Μια γενιά «αναλώθηκε» προκειμένου ο Συνασπισμός να αποκτήσει αυτόνομο πολιτικό στίγμα, να πάψει να θεωρείται ενδιάμεσος, μεταβατικός και συμπληρωματικός πολιτικός χώρος του ΠΑΣΟΚ.

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά

Εργαστήκαμε στο πλαίσιο της αριστερής στροφής, θεωρητικά και πολιτικά, για να αποκτήσει το κόμμα μας ταυτότητα, δουλέψαμε στα δύο προηγούμενα συνέδρια και κυρίως στα «προγραμματικά» προκειμένου να μην μας συνέχει μόνο η «πολιτική ενότητα», αλλά και η προγραμματική, και η ιδεολογική. Αρκετοί σύντροφοι, η Ανανεωτική Πτέρυγα κυρίως, δεν θέλουν να το αποδεχθούν ακόμα και σήμερα, παραμένοντας καθηλωμένοι σε αναλύσεις και ισχυρισμούς άλλων εποχών –εποχών κρίσης και αποϊδεολογικοποίησης. Οι ισχυρισμοί αυτοί διαψεύστηκαν από την ίδια την κρίση ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, μαζί και ο «πολιτικός πραγματισμός» των συναινέσεων στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου δικομματικού πολιτικού συστήματος.

Οι κοινωνικές μας αναφορές

Εκπαιδευτήκαμε, αλλά και εκπαιδεύσαμε μια νέα γενιά συντρόφων και συντροφισσών να συμμετέχουμε, να δημιουργούμε, να ενθαρρύνουμε κοινωνικά κινήματα (αντιπαγκοσμιοποιητικό, κινήματα πόλης, μεταναστευτικό, δικαιώματα, διακρίσεις, καταστολή, περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες), χωρίς να υποτιμήσουμε τα ιστορικά κινήματα, τον εργατικό και αγροτικό συνδικαλισμό. Δεν είμαστε ανυποψίαστοι: γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός κατακερματίζει τους εργαζόμενους με τη νέα οργάνωση της εργασίας, με τα εξατομικευμένα συστήματα αμοιβών και τις διαφοροποιημένες εργασιακές σχέσεις, με τις υπαρκτές αντιθέσεις των πολλαπλών ταυτοτήτων, με τον ατομικισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία και τον καταναλωτισμό ως κοινωνικό όραμα.
Όπως γνωρίζουμε ότι οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες αδυνατούν να συνθέσουν τους «εκτός των τειχών», τους άνεργους, τους επισφαλείς, τους νέους της εργασιακής περιπλάνησης, τις γυναίκες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες με τα συνδικαλισμένα στρώματα μέσα από την έννοια της τάξης και του ταξικού συμφέροντος. Εγκαταλείψαμε τα «εθνικά ακροατήρια» και εστιάσαμε την προσοχή μας στα στρώματα που πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις: στους ηττημένους της αγοράς, στις κατηγορίες της κοινωνικής ανασφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, στη γενιά των 700 ευρώ, στη νεολαία της αμφισβήτησης. Εκπονήσαμε ένα πολιτικό σχέδιο για την ενότητα της αριστεράς, υλοποιούμε την ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρούμε διαμέσου αυτού του σχεδίου να ενώσουμε τα κοινωνικά κινήματα, να ενοποιήσουμε τον κατακερματισμένο κόσμο της εργασίας. 

Κόμμα των μελών ή ομοσπονδία στελεχών;

Πολλά έχουμε να κάνουμε ακόμα, έχουμε τη γνώση ότι είμαστε στην αρχή. Πρώτιστη δουλειά μας είναι ν’ αλλάξουμε το κόμμα μας. Ν’ αφήσουμε πίσω τον συγκεντρωτισμό, την ανάθεση και την υποκατάσταση, την αποϊδεολογικοποίηση, την «ομοσπονδιακή» λειτουργία, τις προσχηματικές περιχαρακώσεις που διαιωνίζουν τα «φέουδα», με δύο λόγια όλα όσα φτιάχνουν τον Συνασπισμό κόμμα στελεχών και όχι κόμμα των μελών του. Με αυτή την έννοια είμαστε απόλυτα αρνητικοί σε όσους, δεξιά και «αριστερά», μας εγκαλούν με διάφορα προσχήματα, προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμια του καθορισμού της πολιτικής στον κύκλο των πολιτικών στελεχών και στη μηδενική ισορροπία των τάσεων. Χρειαζόμαστε έναν διαφορετικό Συνασπισμό για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα, χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ΣΥΡΙΖΑ, καταλύτη για τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς ικανής να ανταποκριθεί στις ανάγκες της περιόδου που τις ορίζουν η οικονομική κρίση, η κρίση του χρέους, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές συγκρούσεις.

Η κρίση ως επαναδιαπραγμάτευση ταξικών συσχετισμών

Κατανοούμε την κρίση ως απειλή και ταυτόχρονα ως ευκαιρία. Ως απειλή για τον κόσμο της εργασίας και ως ευκαιρία για την αριστερά: να την ερμηνεύσει αποκαλυπτικά, να προτείνει στο κοινωνικό σώμα τις δικές τις λύσεις, προβάλλοντας ταυτόχρονα τον δρόμο και την εικόνα ενός άλλου κόσμου, σοσιαλιστικού. Διαβάζουμε την κρίση στο πλαίσιο της μαρξιστικής ανάλυσης, ως την εγγενή τάση του καπιταλισμού να καταστρέφει το πλεονάζον κεφάλαιο, την πλεονάζουσα παραγωγή, ως κρίση δηλαδή της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου. Καταλαβαίνουμε ότι τα δημόσια οικονομικά, η κρίση του χρέους των κρατών, είναι μια νέα ευκαιρία κερδοφορίας του κεφαλαίου, όπως επίσης ότι η δημοσιονομική τρομοκρατία είναι ένας ακόμα μηχανισμός πειθάρχησης στο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα.
Δεν ήμασταν απροετοίμαστοι, είχαμε διαγνώσει από τότε, αρχές της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα, την αδυναμία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου να ενσωματώσει τις υποτελείς τάξεις και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα με μια νέα υπόσχεση ευημερίας. Πριν ακόμα και από την εμφάνιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, είχαμε προειδοποιήσει ότι η διατήρηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης (της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, που συνδυαζόταν με υψηλή ανεργία, επέκταση της φτώχειας και της «ευελιξίας» στην εργασία) και της κατανάλωσης σε υψηλά επίπεδα διαμέσου του απεριόριστου δανεισμού των νοικοκυριών και των κρατών αποτελεί μια γιγάντια προεξόφληση του μέλλοντος και άρα έχει πεπερασμένα όρια - τα όρια της χρηματοπιστωτικής φούσκας, όπως αποδείχθηκε. Όπως επίσης είχαμε επισημάνει ότι η προσαρμογή στη νεοφιλελεύθερη συναίνεση και των δύο κομμάτων εξουσίας δημιουργεί πολιτική κρίση, κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, στον βαθμό που οι υποσχέσεις ευημερίας διαψεύδονταν καθημερινά, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονταν.

Η κρίση ως αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων

Η χρηματοπιστωτική κρίση μετασχηματίζεται ήδη σε κρίση δημοσιονομική και κυρίως σε κρίση του κοινωνικού κράτους και της εργασίας. Η δημοσιονομική κρίση -αποτέλεσμα της κοινωνικοποίησης των ζημιών και της ύφεσης- και η απειλή της «χρεωκοπίας» γίνεται το όπλο για μια μεγάλης έκτασης λεηλασία των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, για αναδιανομή υπέρ του κεφαλαίου, κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος και του κράτους πρόνοιας. Ο καπιταλισμός, οι παγκοσμιοποιημένες αγορές και οι κυβερνήσεις, αφού κοινωνικοποίησαν τις ζημιές και έσωσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα από την κατάρρευση, αφού για να τα κάνουν όλα αυτά παραβίασαν τα νεοφιλελεύθερα θέσφατα περί «αυτορύθμισης των αγορών» και μη παρέμβασης του κράτους στην οικονομία, αφού πέτυχαν έτσι μια πρόσκαιρη σταθεροποίηση του συστήματος, τώρα συντονίζουν μια ιστορικών διαστάσεων διαδικασία πειθάρχησης λαών και κρατών μέσα από το φόβητρο των υψηλών χρεών και της χρεωκοπίας.

Η κρίση του «ευρωπαϊσμού» του κεφαλαίου

Η χρηματοπιστωτική κρίση αλλά ιδιαίτερα η κρίση του χρέους και η ύφεση αποκάλυψαν τους ταξικά μεροληπτικούς όρους με τους οποίους οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια νομισματική ένωση δηλαδή υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και μάλιστα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κατεξοχήν. Οι ισχυρισμοί για το ευρωπαϊκό πολιτικό οικοδόμημα, την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, εγκαταλείφθηκαν το ίδιο γρήγορα με τους ισχυρισμούς για τη ρυθμιστική αξία των αγορών παρά το ότι οι τελευταίοι αποτελούν και επιτελούν στην πράξη τον διορθωτικό ρόλο της πολιτικής πειθαρχίας. Το ισχυρό ευρώ (ακριβό για τον ευρωπαϊκό Νότο, πανάκριβο για την Ελλάδα), οι συνθήκες που το υπηρετούν, το Μάαστριχτ και η Λισσαβώνα, και η αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας συμπεριλαμβανομένης, συνομολογήθηκαν από συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες ως ένας μηχανισμός διατήρησης της υψηλής κερδοφορίας των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου και ταυτόχρονα ως διαδικασία παράκαμψης της δημοκρατικής βούλησης των λαών, δηλαδή της λαϊκής κυριαρχίας.
Η συνέπεια βέβαια μεταξύ των άλλων -δηλαδή της παράδοσης των PIGS στην κερδοσκοπία των αγορών- ήταν αύξηση των περιφερειακών ανισοτήτων: τα πλεονάσματα του Βορρά είναι η άλλη όψη των ελλειμμάτων του Νότου, μόνο που τα πλεονάσματα δεν διαχέονται ως γενική ευημερία των λαών του Βορρά. Οι Γερμανοί εργαζόμενοι, για παράδειγμα, είδαν το εισόδημά τους να επιδεινώνεται και τις εργασιακές τους σχέσεις να απορυθμίζονται, αρχής γενομένης με την Ατζέντα 2000 του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ, παρά το πλεόνασμα των 80 δισ. της γερμανικής οικονομίας. Αυτή εξάλλου είναι και η ταξική βάση πάνω στην οποία χτίζει η ευρωπαϊκή αριστερά τον «λαό της», το κοινωνικό υποκείμενο δηλαδή που θα επωμισθεί πολιτικά και κοινωνικά τη διεκδίκηση ή μάλλον την επανίδρυση μιας άλλης Ευρώπης. Για τους ίδιους λόγους αντιπαρατέθηκε μαχητικά στο Ευρωσύνταγμα, στη Λισσαβώνα, στη Μπολώνια, στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Μάαστριχτ και για παρεμφερείς λόγους συσπειρώνεται σήμερα με σύνθημα «δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους».
Την ίδια στιγμή επεξεργάζεται τα πολιτικά εργαλεία, τα πολιτικά περιεχόμενα της άλλης Ευρώπης μιλώντας για μετασχηματισμό της Ευρωζώνης και του Συμφώνου Σταθερότητας υπέρ των εργαζομένων, της ασφάλειας της εργασίας και του περιβάλλοντος, προβάλλει τον πολιτικό έλεγχο της ΕΚΤ και τη χρηματοδότηση των κρατικών ελλειμμάτων απευθείας, χωρίς τη μεσολάβηση των αγορών (και των τραπεζών), για γενναία αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού που να αντιμετωπίζει τις περιφερειακές ανισότητες και τις παραγωγικές καθυστερήσεις, για απόσπαση από τις δυνάμεις του κεφαλαίου κρίσιμων παραγωγικών τομέων όπως του χρηματοπιστωτικού, της ενέργειας, της διαχείρισης των υδάτων κ.ά. Με δύο λόγια η ευρωπαϊκή αριστερά επιχειρεί να συγκροτήσει όχι μόνο ένα πρόγραμμα μάχης, απάντηση στην κρίση από τη μεριά των λαικών συμφερόντων αλλά να περιγράψει και τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές και εκείνες τις ρήξεις με τους τρόπους αναπαραγωγής του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού υποδείγματος που να σκιαγραφούν ταυτόχρονα τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης.

Τάξη εναντίον τάξης

Εστιάζουμε την κριτική μας, παράλληλα με πρωτοβουλίες για κοινή δράση στο έδαφος της Ευρώπης, χωρίς να ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι στο επίπεδο του ελληνικού κράτους δημιουργούνται οι ταξικοί συσχετισμοί, σε αυτό το πλαίσιο η μισθωτή εργασία κατανοεί την κοινωνική σχέση της ως τάξη καθ' εαυτήν και οργανώνει την πολιτική της υπόσταση ως τάξη δι' εαυτών. Μέσα από αυτό το πρίσμα η ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής για την εσωτερική υποτίμηση τη εργασίας για την αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των λαϊκών τάξεων είναι στην κορυφή της πολιτικής μας αντιπαράθεσης. Το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε σε λιγότερο από δύο μήνες τις προεκλογικές φιλολαϊκές κορόνες και τις νεοκεϊνσιανές του θέσεις και υιοθέτησε αφενός τη γραμμή της "ασφάλειας" και της "μηδενικής ανοχής" και αφετέρου τη γραμμή της "πτώχευσης της εργασίας για να αποφευχθεί η πτώχευση της οικονομίας".
Έτσι, με τον προϋπολογισμό του 2010 και ακόμη περισσότερο με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης 2010-2013, προχωρεί σε μια καταιγίδα αντεργατικών και αντικοινωνικών μέτρων (κατεδάφιση ασφαλιστικού, μειώσεις μισθών, κατάργηση των επισφαλώς απασχολούμενων στο Δημόσιο και όχι της επισφάλειας, επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, φοροκαταιγίδα με αυξήσεις έμμεσων φόρων, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.). Την ίδια στιγμή τα ευνοούμενα στρώματα, οι «νικητές των αγορών», όλοι εκείνοι που ευεργετήθηκαν από τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη και το καθεστώς φοροκλοπής και εισφοροδιαφυγής του Καραμανλή, εκείνοι που ιδιοποιήθηκαν δημόσια περιουσία, οι άλλοι που διαχειρίστηκαν τις επιδοτήσεις και οι τρίτοι που διαμέσου των ιδιωτικοποιήσεων ανέπτυξαν τα πιο σύγχρονα συστήματα πολιτικής διαφθοράς, όλοι αυτοί παρέμεινα αλώβητοι από τα μέτρα της κυβέρνησης αποδεικνύοντας την ταξικότητα, τη στόχευση και την μεροληψία της πολιτικής της.

Πολιτική οικονομία

Πίσω από τα σενάρια καταστροφής που φοβίζουν και συσκοτίζουν υπάρχει η πραγματικότητα των αριθμών που δεν ακούγονται στα δελτία των 8, ούτε στις αναλύσεις των «έγκυρων» οικονομικών αναλυτών, και τους οποίους είναι χρήσιμο να υπενθυμίζουμε: 2,5 δισ. ευρώ θα κοστίσουν το 2010 μόνο οι 6 γαλλικές φρεγάτες που θα προμηθευτεί η χώρα??? υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (off-shore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δισ. ευρώ και το Δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δισ.??? ο προϋπολογισμός προβλέπει 16 εκατομμύρια ευρώ από τη φορολόγηση των εφοπλιστών και 45 εκατομμύρια ως έσοδο από τις πράσινες κάρτες των μεταναστών??? οι μισθωτοί (για ετήσιο εισόδημα κάτω από 30.000 ευρώ) θα φορολογηθούμε με 25%, ενώ με 20% φορολογούνται τα καθαρά κέρδη των ανώνυμων εταιρειών (πριν το 1996 φορολογούνταν με 45%)??? 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δισ. ευρώ 48.000 ευρώ είναι το τεκμαρτό και φορολογήσιμο εισόδημα κάποιου που διαθέτει βίλα με πισίνα, υπηρετικό προσωπικό, ιδιωτικό αεροπλάνο ή ελικόπτερο, στο όνομα πάντα της φορολογικής δικαιοσύνης. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ακόμα την ύψους 8 δισ. τον χρόνο εισφοροδιαφυγή της εργοδοσίας, όπως επίσης και την ανυπολόγιστη διαφθορά του μπλοκ εξουσίας.

Το κράτος στην εποχή της κρίσης

Η κρίση του δικομματισμού, με τον είσοδο στη φάση της κρίσης αλλά και ύστερα από την εμπειρία της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, ακολούθησε πιο περίπλοκες διαδρομές. Σε συνθήκες ραγδαίας αύξησης της ανεργίας και μαζικών συνδρόμων ανασφάλειας, οι πολιτικές διαχείρισης της κρίσης στράφηκαν στη γραμμή του "κράτους ασφάλειας" και της "μηδενικής ανοχής", τόσο απέναντι στους μετανάστες όσο και απέναντι στην αμφισβήτηση της "νομιμότητας". Η πολιτική "ασφάλειας" γίνεται το αυταρχικό εποικοδόμημα της "συναίνεσης του φόβου", της συναίνεσης πάνω στο χειρότερο, για να αποφευχθεί δήθεν το πολύ χειρότερο. Και όταν η συναίνεση γίνεται συναίνεση του φόβου, η επιτήρηση πάει μαζί με την τρομοκρατία της οικονομικής ανασφάλειας ή της απειλής πτώχευσης και η καταστολή συμπληρώνεται από την πρωτοφανή σε έκταση πρόληψη και τη σκλήρυνση των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους.
Έχοντας επίγνωση ότι αυτή η πολιτική αλλά και η κρίση δημιουργούν έναν εκτεταμένο και βουβό θυμό στην κοινωνία που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεσπάσει υλοποιεί ένα σχέδιο αυταρχικής ανασύνταξης του πολιτικού συστήματος ώστε να είναι ικανό να απορροφήσει τους αναπόφευκτους και μεγάλης έκτασης κραδασμούς που θα αντιμετωπίσει. Η πολιτική τώρα μπαίνει στον αυτόματο πιλότο των απαιτήσεων των διεθνών αγορών, παρακάμπτοντας κάθε διαμεσολάβηση ή φιλτράρισμα μέσα από τις "εθνικές ιδιαιτερότητες". Μαζί με τις υπόλοιπες δημόσιες δαπάνες περικόπτονται και δαπάνες αναπαραγωγής του παραδοσιακού δικομματισμού - τα τελευταία απομεινάρια του παλιού τρόπου άρθρωσης των κοινωνικών συμμαχιών της εξουσίας. Ο "Καλλικράτης", στην ίδια ακριβώς γραμμή, συγκεντροποιεί την αυτοδιοικητική εξουσία με σκοπό να την κάνει πιο πολύ "κράτος" και να τη χειραφετήσει από τις «δουλείες» τοπικών διαμεσολαβήσεων, από τις κοινωνικές κατακτήσεις και τις δυνατότητες παρέμβασης και διεκδίκησης από τις "τοπικές κοινωνίες".

Το πολιτικό και το στρατηγικό διακύβευμα

Μια νέα περίοδος με απαιτητικά καθήκοντα όχι μόνο για να οργανώσουμε και να ενθαρρύνουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις απέναντι στην αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των υποτελών τάξεων που προδιαγράφει το αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά απαιτητική ταυτόχρονα στη διατύπωση ενός ηγεμονικού λόγου που να ερμηνεύει «ποιοι ευθύνονται για την κρίση» και να διατυπώνει «ποιοι πρέπει να πληρώσουν την κρίση» και σε ποια κατεύθυνση μετασχηματισμού του υπάρχοντος. Χρειαζόμαστε μια αριστερά που δεν θα εκφράζει μόνο τον θυμό αλλά και θα οργανώνει την ελπίδα της κοινωνίας. Και την ίδια στιγμή χρειαζόμαστε έναν άλλο Συνασπισμό και έναν διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ ικανούς να επωμισθούν το καθήκον της ανασύνθεσης της αριστεράς και μαζί τα καθήκοντα του μετασχηματισμού της κοινωνίας, τα καθήκοντα του σοσιαλισμού, τον ορίζοντα του κομμουνισμού.

το σκίτσο από το public-domain. zorger.com

δεν αποτελεί μέρος τού πρωτότυπου άρθρου

Ώρες ευθύνης για το αριστερό ρεύμα και το κόμμα

Βρισκόμαστε λιγότερο από δύο μήνες πριν από το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ. Ένα συνέδριο από το οποίο η κοινωνία ο κόσμος της αριστεράς, τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΝ περιμένουν πολλά. Περιμένουν προτάσεις για την αριστερή απάντηση στην κρίση, τη λειτουργία του κόμματος και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι όροι που θα γίνει ο διάλογος στις πολιτικές κινήσεις, η κατάθεση απόψεων και η δημιουργική συμβολή των τάσεων αποτελούν αποφασιστικό παράγοντα για την πετυχημένη έκβαση του εκτάκτου συνεδρίου.
Ως μέλη της ΚΠΕ, εκλεγμένα με τη λίστα του Αριστερού Ρεύματος, αισθανόμαστε την υποχρέωση απέναντι στους συντρόφους μας να τοποθετηθούμε δημόσια για την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα. Μετά από πολλούς δισταγμούς, εκτιμήσαμε πως είναι δικαίωμα των συντρόφων να γνωρίζουν, γιατί μόνο έτσι εξασφαλίζεται η ουσιαστική δημοκρατική τους συμμετοχή στις κομματικές διαδικασίες.
Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο ταχτήκαμε αργά η γρήγορα υπέρ της διεξαγωγής εκτάκτου συνεδρίου, γιατί αυτή ήταν η θέληση της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΝ και γιατί πιστεύαμε και πιστεύουμε πως η προβληματική κατάσταση του κόμματος πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον πιο δημοκρατικό τρόπο, που είναι η προσφυγή στα μέλη του. Αυτή ήταν και η άποψη της πλειοψηφίας των μελών της ΚΠΕ που εκλέχτηκαν με το Α.Ρ. (όπως διαφάνηκε καθαρά τόσο στη συνεδρίαση της ΚΠΕ όσο και στην προηγηθείσα μαζική, πανελλαδική σύσκεψη της τάσης).
Με μεγάλη έκπληξη και δυσαρέσκεια πληροφορηθήκαμε πως κατά τη διάρκεια της ΚΠΕ που αποφάσισε τη διεξαγωγή του έκτακτου συνεδρίου κάποιοι σ/φοι του Α.Ρ. που διαφωνούσαν συγκεντρώθηκαν ερήμην των υπολοίπων. Πικραθήκαμε αλλά επιλέξαμε να μην αντιδράσουμε δημόσια. Απλά ζητήσαμε επίμονα (και συνεχίζουμε να ζητάμε) να συγκληθεί Πανελλαδική Σύσκεψη του Α.Ρ.
Αντ’ αυτού, μάθαμε πως το Σάββατο 10.4.10 έγινε και άλλη σύσκεψη ορισμένων στελεχών του Αριστερού Ρεύματος. Τα ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα. Ποιος τη συγκάλεσε; Ποιοι κλήθηκαν και με ποιο κριτήριο; Γιατί κλήθηκαν να συμμετάσχουν σ/φοι από όλη την Ελλάδα επιλεκτικά; Γιατί τελικά δεν κληθήκαμε εμείς και η πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ που έχουν εκλεγεί με τη λίστα του Α.Ρ.;
Εμείς ταχθήκαμε υπέρ του κειμένου της πλειοψηφίας της επιτροπής θέσεων, γιατί κατά τη γνώμη μας είναι ένα κείμενο που φέρνει τη σφραγίδα της αριστερής, ριζοσπαστικής, κινηματικής φυσιογνωμίας που κατέκτησε το κόμμα μας μέσα από τις αποφάσεις του 4ου,5ου και του Προγραμματικού Συνεδρίου, κάνοντας εύστοχες διαπιστώσεις για το παραπέρα βάθεμα της αριστερής ριζοσπαστικής φυσιογνωμίας και την υπέρβαση των κρισιακών φαινομένων.
Με έκπληξη είδαμε πως σ/φοι μας από το Α.Ρ. που κατέθεσαν ξεχωριστό κείμενο, μη συμμετέχοντας συνθετικά στη δουλειά της Επιτροπής Θέσεων, αμφισβητώντας την κατεύθυνση του κειμένου της πλειοψηφίας, στο οποίο καθοριστική συμβολή είχαν άλλα στελέχη του Α.Ρ. (Δραγασάκης, Μπαλτάς, Βούτσης, Καρίτζης, κ.ά.), είναι σύντροφοι που διαφωνούσαν εξαρχής με τη διεξαγωγή εκτάκτου συνεδρίου.
Πώς εξηγείται άραγε οι σ/φοι που δεν ήθελαν το έκτακτο συνέδριο να ανακαλύπτουν τώρα πως υπάρχουν τόσα ανοικτά ζητήματα ανάμεσά μας και γιατί τόσο καιρό δεν τα κουβεντιάζαμε;
Είναι εύλογο το ερώτημα αν οι σύντροφοι που πρωταγωνιστούν σε αυτές τις διαδικασίες έχουν επιλέξει τη διάσπαση της τάσης, η οποία, παρά τις αδυναμίες της, σήκωσε στην πλάτη της μαζί και με άλλους σ/φους το έργο της αναζωογόνησης του ΣΥΝ, της απομάκρυνσης από τα κεντροαριστερά σενάρια και στήριξε την αριστερή, κινηματική, ριζοσπαστική στροφή εργαζόμενο με συνέπεια για την ενότητα της αριστεράς και την επιτυχία του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν η απάντηση είναι καταφατική, πιστεύουμε πως οφείλουν να απαντήσουν για ποιο λόγο και με ποιες πολιτικές διαφωνίες διαχωρίζονται από τους υπόλοιπους.
Εμείς, πιστεύοντας πως εκφράζουμε τη διάθεση της μεγάλης πλειοψηφίας του Αριστερού Ρεύματος, δεν έχουμε επιλογή μας τη διάσπαση. Ιδιαίτερα σήμερα απαιτείται η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα μέσα σε όλο το κόμμα, γόνιμος συντροφικός δημιουργικός διάλογος και συμβολή του Α.Ρ. ως ανοιχτού ρεύματος ιδεών και όχι με κλειστές ομαδοποιήσεις
Όσον αφορά μερικά από τα βασικά επίδικα του Συνεδρίου, παραθέτουμε συνοπτικά τη θέση μας.
* Εμείς θεωρούμε πως ήταν σημαντικοί σταθμοί στην πορεία αριστερής, ριζοσπαστικής κατεύθυνσης του ΣΥΝ οι αποφάσεις του 4ου και 5ου Συνεδρίου και υπερασπιζόμαστε τη συνέχιση και εμβάθυνση αυτής της πορείας.
* Θεωρούμε μεγάλη κατάκτηση το πρόγραμμα του κόμματος όπως ψηφίστηκε στο πρόσφατο διαρκές συνέδριο με μεγάλη πλειοψηφία και πιστεύουμε στην ουσιαστική αξιοποίησή του, ειδικότερα σήμερα που η κρίση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία μας απαιτεί την ανάδειξη και συγκεκριμενοποίηση των προτάσεων για αλλαγή καταναλωτικού και παραγωγικού προτύπου, οικονομία των αναγκών και διεύρυνση του δημόσιου χώρου.
* Δεν βολευόμαστε με την ομοσπονδιακή λειτουργία του κόμματος, σαν κόμμα τάσεων που θα λειτουργούν σαν αντιπολίτευση απέναντι στην πλειοψηφία, με εχθρική και μάλιστα δημόσια πολλές φορές, συμπεριφορά απέναντι στις συλλογικές μας αποφάσεις.  Θέλουμε κόμμα με συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας, σεβαστούς από όλους και όλες και με τάσεις - ρεύματα ιδεών και όχι μηχανισμούς αναπαραγωγής κομματικής εξουσίας που θα συνεισφέρουν σε προωθητικές συνθέσεις και ωσμώσεις, με ουσιαστική δημοκρατική λειτουργία των Πολιτικών Κινήσεων, με ουσιαστική συμβολή των μελών του κόμματος, μακριά από θέσφατα και απόλυτες παγιωμένες αλήθειες.
* Δεν βολευόμαστε με τη δημόσια εικόνα του κόμματος στελεχών με ανεξέλεγκτη προσωπική προβολή.
* Υπερασπιζόμαστε την ανάγκη τήρησης καταστατικών ρυθμίσεων που υπάρχουν και δεν τηρούνται. Υπερασπιζόμαστε την ανάγκη συνεχούς στελεχιακής ανανέωσης του ΣΥΝ που άρχισε, έστω και με αδυναμίες, στο 5ο συνέδριο και οφείλει να συνεχιστεί με συγκεκριμένα αξιολογικά κριτήρια που πρέπει να θεσπίσουμε και να τα τηρούμε. Τέτοια κριτήρια μπορεί να είναι η ικανότητα και η γνώση, η ανιδιοτέλεια, η προσφορά και η επαφή με την κοινωνία (τόπος εργασίας, κατοικίας, κινήματα), η ουσιαστική στήριξη νέων σε ηλικία αλλά και ανεξάρτητα ηλικίας συντρόφων, αλλά και των γυναικών που η απουσία τους είναι δραματική. Πιστεύουμε πως χρειάζονται λειτουργικές ρυθμίσεις για το κόμμα συνομολογημένες από όλους. Καταστατικές αλλαγές, αν απαιτηθούν, πρέπει να γίνουν ολοκληρωμένα.
* Θεωρούμε πως είναι απόλυτα αναγκαίο να συνεχίσουμε να συμβάλλουμε στη δημιουργική προωθητική ώσμωση ιδεών και απόψεων των ιδρυτικών ρευμάτων του ΣΥΝ, όλων των απόψεων και ευαισθησιών, όλων των ηλικιών και όλων των αριστερών, ριζοσπαστικών, κινηματικών προτάσεων.
* Θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ μαγιά της ευρύτερης ενότητας της αριστεράς, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, τη ριζοσπαστική οικολογία ως την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ συμμαχικό σχήμα, με μορφές δράσης και δημοκρατικές λειτουργίες που θα είναι ελκτικές για τον κόσμο της αριστεράς, όχι άθροισμα παραγόντων ούτε ενιαίο κόμμα, σχήμα ευρύχωρο και ανοιχτό σε ανασυνθετικές διεργασίες στην ευρύτερη αριστερά.
Αυτές είναι οι σκέψεις μας και θελήσαμε να τις εκθέσουμε δημόσια, όσο κι αν κάποιες κινδυνεύουν να θεωρηθούν ότι αφορούν «ενδοτασικές» υποθέσεις. Είμαστε βέβαιοι πως πολλοί από τους συντρόφους μας, όπως κι αν τοποθετούνται στο κείμενο των Θέσεων, πιστεύουν παραπλήσια πράγματα αν όχι τα ίδια. Ποια ανάγκη επιβάλλει πρόσθετους διαχωρισμούς και ομαδοποιήσεις, όταν η κρίση γύρω μας επιτάσσει ακόμη μεγαλύτερη συσπείρωση και ενότητα; Η αριστερή πλειοψηφία στο κόμμα υπήρξε καθοριστικός παράγοντας ευθύνης και σταθερότητας και είναι μεγάλη η ευθύνη όποιου επιλέγει την αποσταθεροποίηση, ειδικά σ’ αυτή τη συγκυρία.
Το ζήτημα είναι πώς η επόμενη μέρα του Συνεδρίου θα βρει το κόμμα μας πιο ενωμένο, πιο μαχητικό, χωρίς πολιτικά και ψυχολογικά ρήγματα που θα δυσκολεύουν τη δράση μας και το άνοιγμα στην κοινωνία και στους εργαζόμενους που αγωνιούν και αναζητούν δρόμους διεξόδου και ελπίδα. Ας βοηθήσουμε όλοι με τη στάση μας να είναι η επόμενη μέρα καλύτερη.
Είναι ώρες ευθύνης.
Τα μέλη της ΚΠΕ ΣΥΝ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΣΚΟΖΟΣ, Αθήνα, Υγεία
ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΟΥΒΕΛΑ, Αθήνα, τράπεζες
ΛΙΤΣΑ ΚΙΤΣΑΝΤΑ, Άρτα
ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ, Αθήνα
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΑΡΤΙΝΟΣ, Πάτρα
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΘΟΔΩΡΗΣ, Δυτική Αθήνα
ΕΡΜΙΝΑ ΚΥΠΡΙΑΝΙΔΟΥ, Αθήνα Εκτελ. Γραμματεία

ΠΛΑΓΙΟΣ
Θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ μαγιά της ευρύτερης ενότητας της αριστεράς, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, τη ριζοσπαστική οικολογία ως την εξωκοινοβουλευτική αριστερά

απο την ΑΥΓΗ