Επιτέλους, σε ποιον πολιτικό χώρο πρόσκειται η "Αυγή";

Joseph Mallord William William Turner: Sunrise with Sea Monsters

της Μπέττυς Βακαλοπούλου

ΑΥΓΗ, 23.10.10

Όταν χίλια περίπου μέλη αμιλλόμασταν σε εξοντωτικά ωράρια για να συνεχίσουμε τη λειτουργία του ΚΚΕ Εσωτερικού (μετά την πολύπλευρη κι ακριβοπληρωμένη δράση του και προπαντός της νεολαίας του στην εφταετία), κάποιοι κέρδιζαν άμοχθα τις εντυπώσεις μόνο με ηχηρές εμφανίσεις ακροαριστερού λόγου. Φυσικά γοήτευαν μιαν έντονα πολιτικοποιημένη νεολαία και ψηφίζονταν καταιγιστικά! Πολλοί από αυτούς άδραξαν την ευκαιρία για να γίνουν εξίσου άμοχθα πανεπιστημιακοί, χάρη στην students' power.

Εκείνη η εμπειρία με έπεισε να σωπαίνω όπου δεν προσφέρω έργο. Όντως εδώ κι αρκετά χρόνια δεν δίνω έργο στον ΣΥΝ όχι γιατί δεν το ήθελα, αλλά από αδιέξοδα διαθέσιμου χρόνου.

* Σώπασα όταν η αριστερή πλειοψηφία ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ ταύτισε περίπου τα Δεκεμβριανά με τις «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο». Όταν άργησε πολύ να καταγγείλει πράξεις βίας και τελικά τις απέδωσε μόνο σε περιθωριακούς και κουκουλοφόρους. Τα παιδιά που πετούσαν κοτρώνες από το δώμα της Νομικής στα κεφάλια των φτωχόπαιδων που γίνονται «μπάτσοι», επειδή δεν μπορούνε να πάνε ούτε σε κολέγια ούτε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, δεν ήταν κουκουλοφόροι. Ήταν μαθητές και σπουδαστές.

* Σώπασα όταν ο Αλαβάνος, πιεζόμενος στη Βουλή, δήλωσε ότι «είμαστε εναντίον κάθε βίας» κι όταν το ξανατόνισε επίσης πιεζόμενος ο Τσίπρας, σε πείσμα της ευγλωττίας και της ετοιμότητάς του. Αλίμονο αν, ειδικά εμείς, καταδικάζαμε κάθε βία. Της ευρωπαϊκής Αντίστασης κόντρα στους Ναζί, της Αντίστασης των Λατινοαμερικάνων και των Αράβων κόντρα στις ΗΠΑ, των Παλαιστινίων κόντρα στο Ισραήλ. Τη βία των εργαζομένων κόντρα στην «οικονομία της αγοράς» (έτσι ανώδυνα αποκαλείται ακόμα αυτή η οικουμενική μαφία), βία τόσο πιο αναπόφευκτη όσο η σημερινή ένδεια θα μετατρέπεται σε λιμό.

* Σώπασα μετά τις ευρωεκλογές, όταν η «Ανανεωτική Πτέρυγα», αφού τορπίλισε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, εγκαλούσε την πλειοψηφία για τη μοναδική έδρα. Όταν διέδιδε με ηδονική κακεντρέχεια ότι «δεν θα μπούμε στη Βουλή». Ή όταν στελέχη της και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, του ψηφοδελτίου της Α' Αθήνας «συμπτωματικά», γύριζαν τις γειτονιές και διέσυραν τον Αλέξη ευελπιστώντας ότι θα τον υπερφαλάγγιζαν. (Οι διαγκωνισμοί, σύντροφοι, ήταν η πιο αρνητική πτυχή του ΚΚΕεσ. Όμως ποτέ δεν έφτασαν σε τέτοιες αθλιότητες).

* Σώπασα όταν η Α.Π. πριν από τις εθνικές εκλογές διεκδικούσε συνεργασία με τις "συγγενείς δυνάμεις", διαγράφοντας την πασοκική καμαρίλα, τα πλούσια ελέη στους «ημετέρους», την πράσινη τρομοκρατία στη δημόσια διοίκηση μιας εικοσαετίας, ιδίως της τελευταίας οχταετίας. Ειδικά οι μηχανικοί της Α.Π., την απένταξη 157 αξιόλογων πολεοδομικών μελετών από την υπουργό ΠΕΧΩΔΕ (για να μεταφέρει τις κάτω του κόστους αμοιβές τους στα ολυμπιακά έργα -αλήθεια, σε πόσα κουφώματα του Ολυμπιακού Χωριού αντιστοιχούσαν;). Που επιπλέον επέβαλλε στις υπεύθυνες διευθύνσεις του υπουργείου να μην ενημερώσουν τους αναδόχους, και οδήγησε σε δεκαπεντάχρονη στυγνή ομηρεία 1.500 τουλάχιστον μελετητές.

Οι συνάδελφοι που την ξέρουν αυτή την ιστορία, που ξέρουν ότι κάποιοι πέθαναν χωρίς να μπορέσουν να πάρουν σύνταξη, επιμένουν ακόμα στις «συγγενείς δυνάμεις»; Οι οικονομολόγοι της Δ.Α. δεν έχουν καμιά διαφωνία με τον οικονομολόγο πρωθυπουργό που έστειλε τις αγροτικές οικογένειες από τον πρωτογενή και τους επενδυτές από τον δευτερογενή τομέα στο χρηματιστήριο; Επιδιώκοντας με την πλασματική ευημερία του, χωρίς παραγωγικό θεμέλιο, «τζόγου», ή τρίτη θητεία ή επώνυμη θέση στην Ε.Ε.;

Δεν σώπασα όμως και δεν είμαι διατεθειμένη να σωπάσω για την εφημερίδα που υπερασπίζομαι και διαβάζω από τότε που υπάρχει. Ούτε όταν η «Αχάριστος Φωνή» μάς ταλαιπώρησε ως αχάριστος και υβριστική εναντίον αδυνάτων και θυμάτων κι «Ευχάριστος» υπέρ ισχυρών και δημίων. Ούτε όταν ο κατά τα άλλα αξιόλογος Περι-Διαβάζων της κυριακάτικης σελίδας του καταγγέλλει με πάθος κάθε αριστερή αδυναμία, πρόσφατα για πολλοστή φορά της Κούβας (όπου απαντά, έμμεσα και στον ίδιο, το ακριβοδίκαιο άρθρο των Κουράκη - Ήσυχου, "Κ.Α." 10.10) και προβάλλει καθετί «δεξιόστροφο» (εξίσου πρόσφατα μας κούνησε διδακτικά το δάκτυλο για την αποχώρηση τής, τέως Α.Π. και νυν Δ.Α.).

* Και ασφαλώς δεν θα σωπάσω όταν ο, όχι λιγότερο ηρωικός από παλιότερους διευθυντές της "Αυγής", αλλά μεροληπτικός ως προς το το τι έθαβε και τι πρόβαλλε Κώστας Κάρης, χρησιμοποιεί τη μόνιμη στήλη του για να προβάλλει τον υποψήφιο (ας μην κοροϊδευόμαστε) του ΠΑΣΟΚ που είναι δεδομένο ότι τον προβάλλουν όχι μόνο τα από το '81 πασοκικά ΜΜΕ, αλλά κι όσες εφημερίδες και κανάλια έγιναν λιγότερο ή περισσότερο πασοκικά κατά την εικοσαετία, για να επιβιώσουν. Δεν θα σωπάσω επειδή εδώ αναστρέφεται όλη η δημοκρατική πρωτιά της εφημερίδας μας. Αλήθεια, πότε θα απαλλαγούμε από τις ενοχές που έντεχνα διαιωνίζει ο εκτός κι εντός Αριστεράς νεοφιλελευθερισμός;

Η ανοχή από την εφημερίδα ολόκληρου του άρθρου και ειδικά της ηχηρά υπονομευτικής κατά της υποψήφιας δημάρχου ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ φράσης «ΣΥΣΠΕΙΡΩΝΕΙ ο συνδυασμός του Γ. Καμίνη γιατί είναι ο μόνος (sic!) που μπορεί να κάνει πράξη αυτά που προσδοκούμε» είναι αντιδεοντολογική, όχι δημοκρατική.

Αναπόφευκτα δύο ερωτήματα στον Κώστα Κάρη:

1. Ως τέως δ/ντής της "Αυγής" πώς προβαίνεις σε τόσο κατάφωρη παράβαση της δεοντολογίας μιας πολιτικής εφημερίδας; Επειδή εσύ δεν την τηρούσες;

2. Τι ακριβώς ξέρετε γι' «αυτά που προσδοκούμε...» εσύ κι «ο μόνος» Καμίνης; Γι' αυτά που ταλανίζουν παραπάνω από μισόν αιώνα, από τότε που άρχισε να γίνεται αντιληπτό το αβίωτο της Αθήνας, ένα κυρίως υπουργείο (κατά καιρούς ΥΔ.Ε., ΥΧΟΠ, ΥΠΕΧΩΔΕ, ΥΠΕΚΑ), έναν σημαντικό οργανισμό (ΟΡΣΑ) και χιλιάδες ειδικούς επιστήμονες;

Ρωτώ επειδή η Ελένη Πορτάλιου ξέρει! Και ως ειδική επιστήμων και ως καθηγήτρια του ΕΜΠ και ως ακτιβίστρια που απέτρεψε πολλά!

Παρ' όλα όσα, αριστερά

«Αυγή. 25 Οκτωβρίου 1917» πίνακας του Evgeny Chuprun (1927-2003) από τη Wikipedia, με άδεια Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0

του Ευτύχη Μπιτσάκη

ΑΥΓΗ, 16.10.10

Οι εκλογές πλησιάζουν και η Ελλάδα κατεβαίνει πλησίστια τον Αχέροντα! Πηγαίνει προς χρεωκοπία ξεπουλώντας την κρατική περιουσία, ληστεύοντας τα λαϊκά στρώματα και καταπατώντας το Σύνταγμα. Δάνεια επί δανείων. Και όταν θα "βγούμε" από την κρίση, θα έχουν πραγματοποιηθεί: Μια πρωτοφανής αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου. Μια επιστροφή σε έναν μεταμοντέρνο εργασιακό Μεσαίωνα. Μια περαιτέρω διεύρυνση του φαύλου κύκλου του δημοσίου χρέους. Θα "βγούμε", σε συνθήκες που θα προετοιμάζουν την επόμενη, καταστροφικότερη κρίση.

Ήταν αναπόφευκτη αυτή η τυφλή πορεία, όπως ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός, ο οποίος έσπευσε να απεμπολήσει μέρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας (δικά του λόγια), να υποβαθμίσει την Ελλάδα σε νομαρχία της Ε.Ε. και σε μπανανία των Κινέζων (κομμουνιστών!!) και των εμίρηδων του αραβικού κόσμου; Από πολλές πλευρές έχει δοθεί αρνητική απάντηση και έχουν γίνει συγκεκριμένες προτάσεις διεξόδου. Ενιαία πρόταση δεν έχει διατυπωθεί. Η καταστροφή ωστόσο είναι δεδομένη. Υπεύθυνοι: Τα δύο κόμματα εξουσίας, οι ηγεσίες τους και όσοι τους στηρίζουν από συμφέρον ή από τύφλωση.

Και η αριστερά;

Η αριστερά θα ήταν η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Πρώτα, επεξεργαζόμενη μια ολοκληρωμένη πρόταση εξόδου από την κρίση, η οποία θα είχε τις λιγότερο καταστροφικές συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, πρωτοστατώντας στην οργάνωση της αντίστασης στην προδοτική πολιτική της κυβέρνησης. Προτάσεις έγιναν από την πλευρά της αριστεράς. Συνολική πρόταση, προϊόν διαλόγου, δεν έγινε. Και αντί για οργάνωση της καθολικής λαϊκής αντίστασης εναντίον του νέου καθεστώτος υποτέλειας, μοναχικές πορείες και ένας συνεχιζόμενος ενδοαριστερός εμφύλιος.

Σε τι θα μπορούσαν και σε τι θα έπρεπε να συμφωνήσουν αυτή τη στιγμή τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς; Στην καταδίκη και στον αγώνα εναντίον του Μνημονίου. Στην επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους και στη στάση πληρωμών. Ωραία! Αλλά θα φύγουμε από το ευρώ; Θα φύγουμε από την Ε.Ε.; Θεμιτά και κεφαλαιώδη ερωτήματα, στα οποία δίδονται διαφορετικές απαντήσεις, χωρίς επιστημονικά επεξεργασμένη θεμελίωση και χωρίς την επεξεργασία μιας στρατηγικής ανασυγκρότησης του παραγωγικού ιστού της χώρας με απώτερο στόχο τον σοσιαλισμό.

Όμως οι διαφορές είναι λόγος για να μην υπάρξει κοινή δράση και να μην ανοιχτεί ένας δημόσιος διάλογος ανάμεσα στις διάφορες συνιστώσες της αριστεράς, ο οποίος ενδεχομένως θα κατέληγε σε μια κοινή, επιστημονικά θεμελιωμένη πρόταση διεξόδου; Όταν καίγεται το σπίτι σου δεν κάθεσαι να σκέφτεσαι πώς θα μπορούσες να το είχες χτίσει ώστε να μην καεί! Και ο εμφύλιος συνεχίζεται. Το σπίτι καίγεται και "ημείς άδωμεν"!

Δηλαδή: Οι "καθαροί" άτεγκτοι "επαναστάτες", δέσμιοι του πλέγματος σεκταρισμού - οπορτουνισμού, απαιτούν, προκειμένου να γίνει έστω μια κοινή πορεία, να λύσουμε προκαταβολικά το πρόβλημα της Ε.Ε., της δικτατορίας του προλεταριάτου, του ρόλου του Στάλιν (δικαιώνοντάς τον) και των προδοτών Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ κ.λπ. Σε όλα όχι, αλλά τη θεωρία κατέληξαν να την ταυτίζουν με τα επτά ή δώδεκα "απλά μαθήματα". Οι άλλοι; Αυτοί, δέσμιοι ακόμη της αόριστης και καταστροφικής ιδεολογίας του ευρωκομμουνισμού και του ασαφούς ευρωπαϊσμού, δεν ασχολούνται με θέματα "στρατηγικής". Δεν διδάχτηκαν από την κατάντια των πρωτεργατών, Ισπανών, Ιταλών και Γάλλων. Ο πάγιος τακτικισμός τούς οδήγησε πρόσφατα στη μεγαλοφυή ιδέα να διεμβολίσουν το ΠΑΣΟΚ με την ευκαιρία των δημοτικών εκλογών! (Δεν αναφέρομαι στους πολύ ανανεωτικούς, που άραξαν ήδη στις παρυφές του ΠΑΣΟΚ). Τέλος, η ριζοσπαστική αριστερά; Οι χιλιάδες παλαιοί και νέοι αγωνιστές που είναι πάντοτε παρόντες στους κοινωνικούς αγώνες; Η πολυδιασπαμένη ριζοσπαστική αριστερά δεν μπόρεσε, παρά τα όποια βήματα, να κατανοήσει ότι το μέλλον του ελληνικού και του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος δεν βρίσκεται στην επιστροφή στον Στάλιν, στον Τρότσκι και στον Μάο, αλλά στη δημιουργική - διαλεκτική υπέρβαση του παρελθόντος, που σημαίνει: Κριτική αποτίμηση, ανάκτηση του επιστημονικού κεκτημένου του μαρξισμού, δημιουργική ανάπτυξή του, ώστε να ανταποκρίνεται στις συνθήκες της εποχής μας, και ταυτόχρονα θεωρητική και πρακτική αξιοποίηση της πείρας του παγκόσμιου εργατικού κινήματος - θετικής και αρνητικής.

Ο εικοστός αιώνας των μεγάλων επαναστάσεων, των πλανητικών αισιόδοξων προοπτικών, των μεγάλων καταρρεύσεων και της μεγάλης απογοήτευσης έληξε. Μπήκαμε στον 21ο αιώνα. Και προφανώς δεν πρόκειται απλώς για χρονολογία. Έχουν κατανοήσει οι "ηγεσίες" μας το μέγεθος της καταστροφής; Ο εικοστός αιώνας έληξε με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Οι ιδεολόγοι τού (επί του παρόντος) νικηφόρου καπιταλισμού, βιάστηκαν να μας βεβαιώσουν για το τέλος των ιδεολογιών, για το τέλος της Ιστορίας και για την αιώνια καπιταλιστική ειρήνη που θα μετέτρεπε τον άνθρωπο σε πειθήνιο παραγωγικό - καταναλωτικό δίποδο. Η Ιστορία τους διέψευσε! Σήμερα ζούμε την εποχή των νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων, αλλά η παντοκρατορία των ΗΠΑ οδεύει προς μια τραγική Δύση. (Επί του παρόντος έχουν την υπεροχή των καταστροφικών μοντέρνων οπλοστασίων). Ήδη οδεύουμε προς ένα πολυπολικό κόσμο: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Λατινική Αμερική κ.λπ. Ο κόσμος αυτός δεν θα είναι ένας κόσμος ειρηνικού ανταγωνισμού. Θα είναι ένας κόσμος συγκρουσιακός και η πιθανότητα αυτοκαταστροφής του ανθρώπινου είδους δεν είναι πλέον μηδενική. (Μεταξύ άλλων, ο καπιταλισμός λεηλάτησε τα φυσικά αποθέματα. Οι πόλεμοι για ενεργειακά αποθέματα, νερό, πρώτες ύλες, τρόφιμα, είναι δυνατόν να καταλήξουν σε πυρηνικό ολοκαύτωμα). Ελπίδα; Η αναγέννηση του εργατικού και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος με στόχο μια παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία, η οποία δεν θα καταργήσει μόνο την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά ταυτόχρονα, λύνοντας τη βασική αντίθεση του καπιταλισμού, θα λύσει και την παράγωγη, αλλά δεσπόζουσα σήμερα: την αντίθεση ανθρώπου - φύσης, δημιουργώντας μια αξιοβίωτη κοινωνία θεμελιωμένη όχι μόνο στη βάση της κοινής κατοχής του κοινωνικού πλούτου, αλλά σε ένα σύνολο πνευματικών και ηθικών αξιών που θα σημαδεύουν το πέρασμα από τη βάρβαρη προϊστορία στην πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας (Μαρξ).

Ουτοπία; Επί του παρόντος. Ουτοπία, αλλά και δυνατότητα που κυοφορείται στα σπλάχνα του σημερινού βάρβαρου κόσμου. Και η αριστερά; Οι πλανητικοί κίνδυνοι αλλά και οι νέες δυνατότητες καθορίζουν το ιλιγγιώδες μέγεθος των καθηκόντων της. Να ελπίσουμε; Ναι, αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει! Και η ελληνική αριστερά; Θα μπορέσει να υπερβεί τη σημερινή της μιζέρια; Το γιατί και το πώς θα το συζητήσουμε μετά τις εκλογές. Τώρα: Παρ' όλα όσα αρνητικά, ψήφο στην αριστερά! Ούτε αποχή, ούτε λευκό. Ο καθένας ας ψηφίσει όποιον θεωρεί περισσότερο συνεπή, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της επιλογής του.

Μετά τις εκλογές: Αν θέλουμε να μην μείνουμε νεκρά κατάλοιπα ενός ηρωικού και τραγικού παρελθόντος, τα οποία θα σαρώσει ενδεχομένως κάποιο κύμα ενός νέου κινήματος, ας σκεφτούμε: Οι διαφορές είναι αναπόφευκτες! Υπάρχει όμως μια αντικειμενική πραγματικότητα και μια αλήθεια που της αντιστοιχεί. Θα επιχειρήσουμε να την αναζητήσουμε μέσα από την κοινή δράση και τη θεωρητική συζήτηση; Επί του παρόντος, ας σταματήσει τουλάχιστον το αμοιβαίο "θάψιμο". Ας αντιπαρατεθούμε, σκληρά έστω, αλλά με όρους πολιτικής. Εδώ θα είμαστε και μετά τις εκλογές.