Ψηφιακή Παιδεία

Ένα βιβλίο σύγχρονης κοινωνικής ψυχολογίας για το ρόλο των ΜΜΕ στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες επικοινωνιακού επηρεασμού των ατόμων, των κοινωνικών ομάδων και των εθνικών συνόλων σε όλο τον πλανήτη. Για να επιδρούν μαζικά ακόμα και ατομικά, τόσο σε ολόκληρο τον πλανήτη, καθώς και σε κάθε εθνική χώρα, όπως συμβαίνει και στη χώρα μας.

Η Ανατροπή του Ελληνικού Μύθου είναι ένα δοκίμιο που συμπυκνώνει τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς μιας δημιουργικής και πολυτάραχης οκταετίας στην πρώτη γραμμή, στα συλλογικά δρώμενα των Φροντιστών. Το βιβλίο αποδεικνύει ότι το φροντιστήριο δεν αποτελεί ένα εγχώριο φαινόμενο, αλλά διεθνές και διαχρονικό εκπαιδευτικό γεγονός.

Το παρόν βιβλίο προτείνει μια πρωτότυπη διδακτική μέθοδο εκμάθησης των διψήφων και καταχρηστικών συμφώνων, μέσα από εξειδικευμένες ασκήσεις, που αξιοποιούν αποτελεσματικά τη διαφορετικότητα της γραφο-φωνολογικής ενημερότητας των μαθητών με δυσλεξία. 

Ένα από τα στοιχήματα που πρέπει να κερδηθούν τις επόμενες δεκαετίες, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, είναι η ισότιμη ένταξη και συμμετοχή των ατόμων με μέτριες και σοβαρές δυσκολίες μάθησης στην εργασία και την κοινωνία.
 Η εκπαίδευση μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή. Η συστηματική εκπαίδευση, με κατάλληλα προγράμματα, μέσα, υλικά και στρατηγικές διδασκαλίας, είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαμορφωθούν η υποδομή και οι προϋποθέσεις για την απασχόληση και την κοινωνική ενσωμάτωση των παιδιών και των νέων με μέτριες και σοβαρές δυσκολίες μάθησης. Από την αντίληψη αυτή είναι επηρεασμένο το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού, το οποίο επεξεργάζεται θέματα εκπαιδευτικής και κυρίως διδακτικής πρακτικής.
Πιο συγκεκριμένα επιχειρεί, με βάση τη θεωρητική γνώση και την εμπειρία που υπάρχει σήμερα, να βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς να σχεδιάζουν αποτελεσματικές διδακτικές παρεμβάσεις.
Ειδικότερα συζητιούνται θέματα τα οποία αφορούν: α. Τις ιδιαιτερότητες των παιδιών και των νέων αυτών σε ό,τι αφορά τη μαθησιακή διαδικασία. β. Τις προσαρμογές που πρέπει να γίνονται όταν εντάσσονται και φοιτούν στα γενικά σχολεία. γ. Το αναλυτικό πρόγραμμα -γενικό και ετήσιο- που πρέπει να εφαρμόζεται. δ. Τα μοντέλα και τις τεχνικές σχεδιασμού διδακτικών προγραμμάτων. ε. Τις μεθόδους διδασκαλίας. στ. Τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η διδακτική παρέμβαση μπορεί να γίνει αποτελεσματική.

Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται το θεωρητικό πλαίσιο του θεσμού της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών.
Μετά από μια σύντομη επισκόπηση της ιστορικής διάστασης του θεσμού, διερευνώνται συστηματικά οι εξής θεματικές ενότητες, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την αποτελεσματική άσκηση του διδασκαλικού επαγγέλματος μέσα στη σχολική τάξη: μοντέλα, σκοποί και στόχοι του Προγράμματος Σπουδών εκπαίδευσης εκπαιδευτικών, επιστημονική θεωρητική εκπαίδευση, παιδαγωγική κατάρτιση (ενίσχυση της επιθυμητής συμπεριφοράς, διαχείριση κρίσεων μέσα στη σχολική τάξη -αναλυτικά παραδείγματα κατά περίπτωση-, στιλ διδασκαλίας, επικοινωνία εκπαιδευτικού και μαθητή και μαθητή με τους συμμαθητές), διδακτική κατάρτιση (σχεδιασμός, διεξαγωγή, μέτρηση και βαθμολόγηση της σχολικής επίδοσης, αξιολόγηση της διδασκαλίας], Πρακτική Άσκηση, "αξίες" και εκπαίδευση εκπαιδευτικών, επιμόρφωση.
Το βιβλίο απευθύνεται στους υποψήφιους και στους εν ενεργεία εκπαιδευτικούς. Μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί ως βοήθημα για τις εξετάσεις των εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ, καθώς και από εκπαιδευτικούς φορείς και οργανισμούς.

Το βιβλίο συμπεριλαμβάνεται στη βάση συγγραμμάτων Εύδοξος (κωδικός βιβλίου: 157135). Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα, τα περιεχόμενα και το οπισθόφυλλο εδώ.

Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στον εκπαιδευτικό, μέσα από μια προσέγγισή του στην Ελλάδα και τον κόσμο, με θεωρητικές και ερευνητικές τεκμηριώσεις σε διεθνές επίπεδο που αφορούν στη μόρφωσή του και στις κοινωνικές αναπαραστάσεις που έχει για το επάγγελμά του και μέσα από επίκαιρα ζητήματα (επιμόρφωση, μετεκπαίδευση, συνδικαλισμός) που τον απασχολούν. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να παρουσιάσει τον σύγχρονο εκπαιδευτικό, ως βασικό συντελεστή-πρωταγωνιστή της εκπαιδευτικής μαθησιακής διαδικασίας, αλλά και ως επαγγελματία στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προβληματισμού για την παιδαγωγική και τις παιδαγωγικές σχέσεις σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Το βιβλίο ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΡΙΖΑ είναι ένα εκπαιδευτικό βιβλίο-βοήθημα γραμμένο από την Αθηνά Κυριακίδου Χριστοφίδου.

Έχουμε αναφερθεί και σε άλλες ευκαιρίες για τη στενή σχέση, που υπάρχει μεταξύ της ποίησης και της ζωγραφικής. Θα ʽλεγε κανείς ότι η μια τέχνη συμπληρώνει την άλλη. Έτσι, έχουμε συναντήσει περιπτώσεις, όπου ένας πίνακας ζωγραφικής να είναι πολύ ποιητικά φτιαγμένος, αλλά και ένα ποίημα να σχηματίζει στο νου μια εικόνα ζωγραφισμένη σαν πίνακα. Μπορεί, λοιπόν, να δεχόμαστε την άποψη ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις, όταν, όμως, έχουμε μπροστά μας ένα όμορφο ποίημα, μπορούμε να πούμε, ότι μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες. Τέτοιες σκέψεις μας έρχονται στο νου, διαβάζοντας το βιβλίο του Σωτήρη Ι. Νικολακόπουλου: «Ομιλούσα εικόνα». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που περιλαμβάνει ποιήματα, που παρατίθενται δίπλα σε πίνακες ζωγραφικής από διάφορους γνωστούς ζωγράφους, όπως, τον Αλέκο Φασιανό και τον Βασίλη Κελαϊδή. Ποίηση, που αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπερρεαλιστική, έχει αρκετά λυρικά ξεσπάσματα, που δίνουν μια ευχάριστη νότα ομορφιάς στα ποιήματα. «Πλημμυρισμένη από Φως και Αγάπη η Ποίησή του μας μεταλαμπαδεύει την αισιοδοξία του για μια πνευματικότερη κοινωνία», γράφει ο καθηγητής πανεπιστημίου Νικόλαος Χ. Χαρακάκος, στον πρόλογο του βιβλίου. Για να κατανοήσουμε, όμως, καλύτερα, τα παραπάνω, ας δούμε ένα ποίημα: «Πραγματικά εξαφάνισες το παρελθόν. / Μια πλάκα ολόασπρη πλατιά / πάνω στην πλάκα της λήθης έβαλες. / Που απʼ αυτή άνθισε αγριολούλουδο / και όλες οι ευωδιές του κόσμου. / Την πίστη έχω στην καρδιά / και την ελπίδα, / προσμένοντας να ʽρθει η αυγή, / που όλα θα τα δω ανθισμένα / και αν τα ποτίσω με δάκρυα και πόνο ας το ξεχάσω, / μόνο τις ευωδιές να νιώσω.» Στην ποιητική του συλλογή «Ομιλούσα εικόνα», ο Σωτήρης Ι. Νικολακόπουλος, αναφέρεται στην αγάπη της μάνας, υπενθυμίζοντάς μας το ποίημα του Ζαν Ρισπέν: «Η καρδιά της μάνας», με μια διάθεση νοσταλγική και λυρική μαζί. «Σε ακούω να μιλάς με ήχους άτονους, / να ζυγίζεις το ψωμί στο σακούλι σου. / Πόσους θα θρέψεις; / Πόσους η ζύμη σου θα μεγαλώσει;», γράφει ο Σωτήρης Ι. Νικολακόπουλος, για να καταλήξει: «Σε βλέπω, σε ακούω να μιλάς και να εύχεσαι για μας / και όσο σε ξεχνάμε, / μας μαθαίνεις ότι η αγάπη σου / δεν είναι σαν εκείνη που ξεχνά. / Είναι της μάνας η αγάπη.» Σε ορισμένα ποιήματα της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής, ο Σωτήρης Ι. Νικολακόπουλος, μας δίνει μια απαισιόδοξη εικόνα, όπως, για παράδειγμα, εκείνη της τσιμεντένιας πόλης, όμως, παντού υπάρχει η ελπίδα, που παρομοιάζεται με ένα λουλούδι ή με μια λατέρνα. «Αυτό που με αρρωσταίνει σʼ αυτήν την πόλη είναι / το τσιμεντένιο τοπίο, / οι ξεραμένοι φοίνικες, / πνίγονται τα όνειρά μου», για να καταλήξει: «ένα λουλούδι προσπαθεί να βρει τον ήλιο / και η ξεχασμένη λατέρνα, / με χαμόγελο να τραγουδά.» Στην ποιητική συλλογή «Ομιλούσα εικόνα», του Σωτήρη Ι. Νικολακόπουλου, παρατηρούμε ότι η ελπίδα παρουσιάζεται σαν λουλούδι ή άγγιγμα πουλιού, με μια φυσιολατρική διάθεση, που ξαφνιάζει ευχάριστα τον αναγνώστη: «Και ήρθε η πρώτη βλάστηση, / όπου ο ενθουσιασμός γίνεται υπόσχεση / και η χαρά με το άγγιγμα ενός πουλιού, / που ράμφισε το χνούδι από τα φύλλα, / ύστερα το πρώτο ανθοπέταλο πρόφτασε το καλοκαίρι. / Είναι η ελπίδα τελικά.» Θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο Σωτήρης Ι. Νικολακόπουλος, έχει αναπτύξει πολυσχιδή δραστηριότητα στο χώρο της συγγραφής βιβλίων, καθώς εκτός από τις ποιητικές του συλλογές, έχουν εκδοθεί και βιβλία ταξιδιωτικών εντυπώσεων, όπως το φρεσκοτυπωμένο: «Μονοπάτια θεών και ανθρώπων στα ελληνικά βουνά». Θα κλείσουμε τη μικρή αυτή κριτική προσέγγιση, στην ποιητική συλλογή του Σωτήρη Ι. Νικολακόπουλου «Ομιλούσα εικόνα», επιστρέφοντας στην αρχική μας άποψη, ότι η ποίηση και η ζωγραφική είναι συγγενικά είδη τέχνης, παραθέτοντας ένα ρητό από τον Πλάτωνα, που έχει χρησιμοποιήσει ο ποιητής ως μότο στο βιβλίο του: «Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση και η ποίηση ομιλούσα ζωγραφική».

Το βιβλίο
Οι περιπέτειες της μικρής Φανής στην αρχαία Ελλάδα συνεχίζονται!!!
Στο δεύτερο βιβλίο μια φιλόξενη αρχαία ελληνική οικογένεια, η οικογένεια του Πρωτεσίλαου, δεξιώνεται τη Φανή σε πλούσιο αθηναϊκό γεύμα και η Φανή μαθαίνει τα πάντα για την τροφή των αρχαίων μας προγόνων.
Περάστε κι εσείς στο αθηναϊκό τραπέζι με τη Φανή, να γευθείτε μαζί της τη φημισμένη ελληνική φιλοξενία με αυτοκόλλητα, δραστηριότητες κα παιχνίδι MEMORY!

ΑΡΙΕΛ ΛΙΒΙ, Θηλυκές φαλλοκράτισες, Οι γυναίκες και η ανερχόμενη κουλτούρα του ξέκωλου, μετάφραση Νίκη Σταυρίδη, εκδόσεις Κουκκίδα, σελ. 261

ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΖΕΗ

Πανόραμα Ιστορίας της Εκπαίδευσης: όψεις και απόψεις (επιμέλεια Σ. Μπουζάκης), εκδ.Gutenberg, τόμοι Α΄ (σ. 774) και Β΄(σ. 1059).

Υπό Ι. Γ. Δελλή*

Το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη «Μπαρ Φλωμπέρ», που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε μπεστ σέλερ, επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μεταφράστηκε σε Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Σερβία, στοιχείο ενδεικτικό και της απήχησης που είχε το έργο.
Με αφορμή την εκ νέου κυκλοφορία του έργου, ο συγγραφέας μίλησε για το «Μπαρ Φλωμπέρ» στο www.culturenow.gr .

Συνέντευξη: Νώντας Δουζίνας

Ποια ήταν η κεντρική ιδέα πίσω από αυτό το βιβλίο;
Ο κεντρικός ήρωας του «Μπαρ Φλωμπέρ» ο Γιάννης Λουκάς, είναι ένας εν δυνάμει συγγραφέας που βρίσκεται σε μια οριακή στιγμή της ζωής του. Πλησιάζει τα σαράντα, είναι εγκλωβισμένος σε μια δουλειά που δεν τον εκφράζει, σε μια εξαετή σχέση που φυτοζωεί, ενώ το μεγάλο του όνειρο, να γράψει ένα μυθιστόρημα, βρίσκεται διαρκώς υπό αναβολή. Ανακαλύπτοντας στα υπόγεια του συγγραφέα πατέρα του ένα χαμένο χειρόγραφο, που έχει τον τίτλο Μπαρ Φλωμπέρ, αποφασίζει να ενδώσει στην έλξη της ακατάσχετης συγγένειας που του προκαλεί η ανάγνωση. Είναι η ευκαιρία για έναν - έστω και όψιμο - απογαλακτισμό από τον πατέρα, μια αφορμή για αληθινή δράση και εσωτερική έρευνα.
Από τη στιγμή που ο κεντρικός ήρωας ανακαλύπτει το παραπεταμένο χειρόγραφο, η αφήγηση επανεξετάζει αναδρομικά, με διαφορετική προοπτική, την αρχή. Ο Γιάννης Λουκάς προβάλλει μια μικρή σωματική μειονεξία του - το ένα χέρι του είναι πιο κοντό από το άλλο - για να κρύψει μια μεγαλύτερη, ψυχική: το σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στον πετυχημένο και αυτάρεσκο πατέρα του. Η ανταπόκρισή του στο ανέκδοτο χειρόγραφο είναι η πρώτη συνειδητή διαφοροποίησή του από την πατρική σκιά. Και η απόφασή του να εξιχνιάσει το μυστήριο του άγνωστου συγγραφέα, είναι ταυτόχρονα και η απόφαση να ψάξει για τις ρίζες μιας συγγένειας διαφορετικής από τη βιολογική. Αυτή ακριβώς η συγγένεια με το άγνωστο (κείμενο, συγγραφέα..) είναι το κεντρικό κινούν του βιβλίου.

Ο τίτλος τι ακριβώς σημαίνει;
O τίτλος είναι και το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση ολόκληρου του κειμένου, όποτε θα αφήσω το ερώτημα αναπάντητο. Ο αναγνώστης θα το συναντήσει στην πορεία και θα το εισπράξει με τον τρόπο που ο ίδιος θα επιλέξει.

Τι είναι πιο συναρπαστικό; Το οδοιπορικό του επίδοξου συγγραφέα στην Ευρώπη ή η προσωπικότητα του άγνωστου πεζογράφου;
Μια αφήγηση δεν κατακερματίζεται σε επί μέρους σημασίες. Εάν λειτουργεί, τότε το όλον εχει συνεργαστεί σωστά.

Το έργο είναι «Μια επεισοδιακή περιπλάνηση γεμάτη έντονες συγκρούσεις». Εσωτερικές ή με άλλα άτομα;
Αν ήμουν αναγκασμένος να κάνω μία ειδωλογική κατάταξη του βιβλίου, θα βρισκόμουν σε δύσκολη θέση. Είναι μια προσωπική αναζήτηση; Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καλλιτεχνικό μανδύα; Ένα ταξίδι στην ευρωπαϊκή ανθρωπογεωγραφία; Μια υπαρξιακή μαθητεία με επάλληλα κρυπτικά επίπεδα; Θέλω να πιστεύω ότι είναι όλα αυτά μαζί. Ένα λογοτεχνικό παλίμψηστο με την κάθε στρώση του ν’ αποκαλύπτει και μια νέα που φέρνει τον ήρωα πιο κοντά στη λύση, το βιβλίο εγγύτερα στον αρχέγονο τόπο της καταγωγής του.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

Στην αρχή υπήρχε ένα αδιαμόρφωτο υλικό, ένας πολτός που στριφογύριζε επί ένα μεγάλο διάστημα στο μυαλό μου... Κάποια στιγμή άρχισε να διαμορφώνεται η κεντρική ιδέα, να αναδύονται τα πρόσωπα, το σκηνικό, η ατμόσφαιρα. Ένας σκοτεινός σαγηνευτικός άντρας, ένας νεότερος άντρας σε περίοδο κρίσης, ένας πίνακας του Πουσέν, οι τέσσερις Ευαγγελιστές, τo ευρωπαϊκό τοπίο του τέλους του 20ου αιώνα, οι μπιτ, ο Γκαουντί, η αρχιτεκτονική, ο Φασμπίντερ, τα έντυπα της εποχής, το πατρικό πρότυπο, η σαγήνη του αρσενικού, η σαγήνη του θηλυκού, ο φόβος του να αγαπηθείς... Αλλά και η αποξένωση, η αίσθηση του να είσαι ταυτόχρονα μέσα και έξω από τα πράγματα, η εξέλιξη της δομής του μυθιστορήματος, το συγγραφικό μπλοκάρισμα, η αλληλοδιείσδυση μυθοπλασίας και πραγματικότητας...
Το ετερόκλητο αυτό υλικό άρχισε σταδιακά να μου επιβάλλεται• Στην αρχή του παραδόθηκα εντελώς και του επέτρεψα να με οδηγήσει. Ακολουθούσα τη ροή του, το άφηνα να με ταξιδεύει... κι έγραφα, έγραφα ακατάπαυστα. Ξαφνικά, στην πορεία το σκηνικό άρχισαν να το διατρέχουν υπόγειοι κώδικες, μια μυστική στρώση, σχεδόν θεολογικής καταγωγής. Γράμματα, αριθμοί, σύμβολα, συμπτώσεις που αυτές δεν αποδείχθηκαν καθόλου αθώες... Το κρυπτικό στοιχείο αναδυόταν και με καλούσε να το κωδικοποιήσω. Κάποια στιγμή λοιπόν, χωρίς να καταλάβω πώς, άρχισα να επεμβαίνω, να διευθετώ τη ροή, να επιμελούμαι την πορεία του... Κι εκεί είδα με χαρά το υλικό μου να συνεργάζεται.

Μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιο σημείο του βιβλίου, ως το πιο απαιτητικό για τον αναγνώστη; Για εσάς, ως συγγραφέα;
Αυτή η ερώτηση είναι δύσκολο να απαντηθεί από τον ίδιο τον δημιουργό. Αφόρα την προσληπτικότητα ενός έκαστου αναγνώστη ο οποίος φυσικά είναι μοναδικός. Επίσης κι ο ίδιος ο δημιουργός πιστεύω δεν είναι ο αρμόδιος να αξιολογήσει την πιθανή «δυσκολία» κάποιων κομματιών. Ανήκουν όλα σε ένα σύνολο, σε μια αδιάσπαστη σύλληψη.

Σε αυτή του την αναζήτηση, ο Γιάννης Λουκάς ψάχνει όντως τα βήματα ενός άλλου ανθρώπου ή μήπως, του εαυτού του;
Αναζητώντας τον «Άλλον» ουσιαστικά αναζητούμε τον εαυτό μας. Μια και ο άλλος είναι ο καθρέφτης μας, τα κομμάτια του που ανακαλύπτουμε έχουν άμεσες αντανακλάσεις σε μας, στην αληθινή μας φύση την οποία τόσο συχνά και τόσο έντεχνα μεταθέτουμε σε αλλα πρόσωπα.

Ποια μπορεί να είναι η απάντηση σε μια τέτοια αναζήτηση;
Δεν υπάρχουν νομίζω απαντήσεις στη λογοτεχνία. Και σε εκείνην όπου υπάρχουν προσωπικά δεν με αφορά. Στην αυθεντική λογοτεχνία μονό ερωτήματα τίθενται.

Τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Το ταξίδι ή ο προορισμός;
Σημασία πάντα εχει η διαδικασία, όχι το αποτέλεσμα. Εξάλλου η διαδικασία είναι εκείνη που έχει νόημα, διάρκεια και περιεχόμενο, ενώ το αποτέλεσμα, εμφανίζεται κάποια στιγμή, αστράφτει μπροστά στα ματιά μας και χάνεται. Μέχρι να αρχίσει η επόμενη διαδικασία, το επόμενο ταξίδι.

πηγή

Η δημοσιογράφος Νίτσα Κολιού έχει απασχοληθεί επί δεκαετίες στις εφημερίδες του Βόλου "Ταχυδρόμος" και "Θεσσαλία". Παράλληλα ήταν ανταπκρίτρια αθηναϊκών εφημερίδων. Είχε επίδοση σ' όλους τους τομείς της συντακτικής εργασίας και είχε μετάσχει σε δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό. Ιδιαίτερα κατέγινε στην έρευνα μεγάλων ιστορικών θεμάτων του τόπου, όπως μαρτυρεί και το συγγραφικό της έργο. Τα βιβλία της: "Άγνωστες πτυχές Κατοχής και Αντίστασης 1941-44", το 1985, τόμοι 2, "Οι ρίζες του Εργατικού Κινήματος και ο "Εργάτης" του Βόλου", το 1988, "Τυπο-φωτο-γραφικό Πανόραμα του Βόλου (ιστοριογραφία του τοπικού Τύπου), το 1991, τόμοι 2, "Τα Βελεστινιώτικα", το 1993, "Η βιομηχανία του Βόλου", το 1994, "Οι πρωτοπόροι της περιοχής Αλμυρού" (χρονικό του Αγροτικού Συνεργατισμού), το 1996 και "Ενθύμιον Εκπαιδεύσεως Θηλέων", το 1997. Η Νίτσα Κολιού είναι η πρώτη γυναίκα της θεσσαλικής μαχόμενης δημοσιογραφίας και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος Ένωσης Συντακτών. Επί της προεδρίας της, επί 4 διετείς θητείες, στην Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας, συνέβαλε στην επίλυση θεσμικών προβλημάτων του κλάδου. Ανέπτυξε και κοινωνική δραστηριότητα ως μέλος διαφόρων σωματείων και οργανισμών (ιδρυτικό μέλος Λέσχης Εργαζομένου Κοριτσιού, Εταιρίας Μελέτης και Προστασίας Περιβάλλοντος Νομού Μαγνησίας, Σοροπτιμιστικού Ομίλου, Ομίλου Ουνέσκο, μέλος Δ.Σ. του Νοσοκομείου Βόλου και του Δημοτικού Κέντρου Ιστορικών Ερευνών). Έτυχε τιμητικών διακρίσεων από τους δήμους Βόλου, Αλμυρού και Αγριάς, από το Εργατικό Κέντρο Βόλου, από τον σύλλογο Βελεστινιωτών Αθηνών και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ).

Το βιβλίο «Μαμά, Μπαμπά δε με κοιτάξατε και
χάθηκα» της Αγγελικής Μπολουδάκη, Ειδικού
Ψυχικής Υγείας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις
Αραξοβόλι.
Απευθύνεται σε γονείς που επιθυμούν να
διερευνήσουν πώς τα μηνύματά τους διαπερνούν
τον ψυχισμό των παιδιών τους, μορφοποιούν την
εικόνα τους και υφαίνουν την προσωπικότητά
τους και σε όσους νοσταλγικά επιστρέφουν στην
παιδική τους ηλικία, για να αναζητήσουν
απαντήσεις στους γρίφους τους, που περιμένουν
καρτερικά να γίνουν εικόνες γεμάτες με σύμβολα,
άρωμα και ζωή.
Το βιβλίο εστιάζεται επίσης στις δύσκολες σελίδες
της παιδικής ηλικίας ενός γονιού που
διαμορφώνουν ένα ψυχισμό ευάλωτο, ο οποίος
αναπαράγει τις συμπεριφορές που υπέστη. Ένας
φαύλος κύκλος επανάληψης κάνουν το βιβλίο της
ζωής του δυσανάγνωστο με τα τραύματα ανοιχτά
να γυρεύουν ίαση μέσα από ερωτηματικά,
διλλήματα, φόβους, ανασφάλειες, που τον
στοιχειώνουν και τον κρατούν έγκλειστο τους.
Η μόνη διέξοδος είναι η επαφή με την αλήθεια, ο
αποχαιρετισμός σε ό,τι έκλεισε τον κύκλο του, η
αποδοχή ενός εαυτού που απομακρύνεται από
λάθος μηνύματα που τον προσδιόρισαν και το
καλωσόρισμα ενός καθρέφτη που απεικονίζει ένα
πρόσωπο τυλιγμένο με το χάδι της ζωής, το οποίο
αγκαλιάζει το δικό του παιδί αγαπώντας το.

Ο εκδοτικό οίκος University Studio Press kai to Iνστιτουτο Θερβάντες παρουσίασαν το βιβλίο του
Δημήτρη Φιλιππή
"Προφασισμός, Εκφασισμός, Ψευδοφασισμός. Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία στον Μεσοπόλεμο."
Για το βιβλίο αλλά και για άλλες σχετικές μελέτες του συγγραφέα μίλησαν η Δέσποινα Παπαδημητρίου,
καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ο Γιώργος Γεωργούσης, συγγραφέας.
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από μουσικό πρόγραμμα:
''Mελωδίες Χατζιδάκι-ποίηση Λόρκα-άρια Πουτσίνι'', με τους
Στάματία Χωρεψιμά και Κωνσταντίνο Τσικλέα (πιάνο)
Δροσιά Λιοδάκη και Μαρία Νικολιδάκη (τραγούδι)

Περιεχόμενα: - Η μουσική της αρχαιότητας (μέχρι το 800 μ.Χ.) - Η μεσαιωνική μουσική (800-1400 μ.Χ.) - Η Αναγέννηση (1400-1600) - Η μουσική του μπαρόκ (1600-1750) - Ο κλασικισμός (1750-1800) - Ο ρομαντισμός (1800-1900) - Σύγχρονη εποχή (1890-σήμερα) - Ποπ μουσική (1875-σήμερα)

Η "Εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια μουσικών οργάνων" έχει σχεδιαστεί για να χαρίσει στον αναγνώστη ώρες απολαυστικής ενασχόλησης με το αντικείμενο, προσφέροντάς του μια πραγματικά πανοραμική άποψη των μουσικών οργάνων όλου του κόσμου, από τις αρχαιότερες επινοήσεις των προϊστορικών κοινωνιών και των πολιτισμών της αρχαιότητας ως τα πιο σύγχρονα μέσα μουσικής έκφρασης. Η παρουσίαση των οργάνων ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή, στην οποία εμφανίζονται και η υιοθέτηση του επιστημονικού συστήματος κατάταξής τους επιτρέπουν στον αναγνώστη την κατανόηση της διαδικασίας γέννησης και εξέλιξής τους, τη γνωριμία με τις μεθόδους κατασκευής και με τις τεχνικές παιξίματος, καθώς και την εμβάθυνση στα ζητήματα που αφορούν την πολιτιστική τους σημασία και τους συμβολισμούς που φέρουν. Περισσότερες από 1.000 έγχρωμες εικόνες, που δημιουργήθηκαν ειδικά για την έκδοση αυτή, παρουσιάζουν με μοναδική λεπτομέρεια την ομορφιά των μουσικών οργάνων του κόσμου μας, ενώ σχήματα σχεδιασμένα με φροντίδα δίνουν μια εικόνα για το μέγεθος και τη δομή των οργάνων διαφόρων "οικογενειών", για τους διάφορους τρόπους παραγωγής ήχου, καθώς και για την εξέλιξη των ηχογόνων τεχνημάτων του ανθρώπου. Η "Εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια μουσικών οργάνων" απευθύνεται όχι μόνο σε όσους έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τη μελέτη του θαυμαστού κόσμου της μουσικής, αλλά και σε εκείνους που ήδη ασχολούνται με κάποιο όργανο ως επαγγελματίες ή ερασιτέχνες, καθώς και σε εμπόρους ή συλλέκτες μουσικών οργάνων με λίγα λόγια, σε όλους εκείνους που εκτιμούν το σπουδαίο ρόλο και τη δύναμη της μουσικής στη ζωή μας. Η αληθινή ιστορία των μουσικών οργάνων, με όλο το μυστήριο και την ομορφιά της, μας θυμίζει ότι η αγάπη μας για τη μουσική -για το έργο του συνθέτη, το ταλέντο του οργανοπαίχτη και τη μαστοριά του τεχνίτη- είναι κομμάτι της ζωής μας αναντικατάστατο.