Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γυναίκες και ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γυναίκες και ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
11 Απριλίου 2012
Μαθητριών ιστορίες στο Αμιγές θηλέων - Νίτσα Κολιού
11 Φεβρουαρίου 2012
Σαν σήμερα: Οι Ελληνίδες στις κάλπες
Για πρώτη φορά ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. Εκλογικό δικαίωμα δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού. Στους εκλογικούς καταλόγους της Αθήνας γράφτηκαν μόλις 2.655 κυρίες, από τις οποίες ψήφισαν τελικά μόνο 439. Χαρακτηριστική για το κλίμα της εποχής ήταν η άρνηση της ηθοποιού Μαρίκας Κοτοπούλη να ψηφίσει, λέγοντας μάλιστα πως ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά!
Δήμαρχος Αθηναίων σε αυτές τις εκλογές αναδείχθηκε ο Κώστας Κοτζιάς, γιος του αθηναίου εμπόρου Γεώργιου Κοτζιά, ενός εκ των ιδρυτών του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών. Επί των ημερών του διαμορφώθηκε το Πεδίον του Άρεως.
Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής στην πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, που είχε κατοχυρωθεί ήδη στο Σύνταγμα του 1864, με την αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη στις γυναίκες.
Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας μέχρις ότου καταφέρουν οι Ελληνίδες να φτάσουν στην κάλπη, έχοντας κατακτήσει πλήρως το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις βουλευτικές εκλογές του 1956, με τη Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και τη Βάσω Θανασέκου της «Δημοκρατικής Ένωσης» να εισέρχονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα - υπουργός, καθώς ανέλαβε το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα, στην Κέρκυρα.
Πρωτεργάτης στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας στάθηκε το φεμινιστικό κίνημα. Η Καλλιρρόη Παρρέν, εκδότρια του περιοδικού «Εφημερίς των Κυριών», ήταν η πιο σημαντική φωνή έκφρασης αυτών των διεκδικήσεων. Η ισότητα των δυο φύλων και η απαίτηση για τη χορήγηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, οδήγησε στη σύσταση πολλών γυναικείων οργανώσεων, με αποτέλεσμα κατόπιν πιέσεων τους να φτάσουμε στο προεδρικό διάταγμα της 5ης Φεβρουαρίου του 1930 που αναγνώριζε το δικαίωμα του εκλέγειν για τις Ελληνίδες, αλλά μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και μόνο για τις εγγράμματες άνω των 30 ετών.
Η πλήρης κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών ψηφίστηκε στις 28 Μαΐου του 1952, χωρίς όμως τελικά να συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου, γιατί δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Το 1953, σε επαναληπτική εκλογή στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Ήταν η Ελένη Σκούρα («Ελληνικός Συναγερμός»), που μαζί με τη Βιργινία Ζάννα («Κόμμα Φιλελευθέρων»), υπήρξαν οι δυο πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.
Το γυναικείο κίνημα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη του, όταν στο Σύνταγμα του 1975 καθιερώθηκε η αρχή της ισότητας των δυο φύλων. Ο αριθμός των γυναικών βουλευτών αυξήθηκε σημαντικά με την πάροδο των χρόνων κι έτσι στη Βουλή του 2004 συμμετέχουν συνολικά 40 γυναίκες. Είναι ο μεγαλύτερος αριθμός μέχρι σήμερα, αλλά αντιστοιχεί μόλις στο 13% του συνόλου των μελών της Βουλής.
Στην Κύπρο, οι γυναίκες ψήφισαν από τις πρώτες εκλογές στη Μεγαλόνησο το 1960. Πρώτη βουλευτής εξελέγη η τουρκοκύπρια Αϊλά Κιαζίμ, ενώ πρώτη Ελληνοκύπρια η Ρήνα Κατσελή, μέλος του «Δημοκρατικού Κόμματος», που εξελέγη το 1981. Η κυρία Κατσελή εμφανίστηκε στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής για να δώσει το νενομισμένο όρκο με τσεμπέρι και κυπριακή ενδυμασία. Σήμερα, στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπάρχουν 8 γυναίκες σε σύνολο 56 ελληνοκυπρίων βουλευτών, ποσοστό 14,3%.
6 Φεβρουαρίου 2012
30 Ιανουαρίου 2012
23 Ιανουαρίου 2012
Γυναικεία χειραφέτηση και εθνική αφύπνιση
Προεπαναστατικές γυναίκες που διατηρούσαν το επώνυμό τους και μετά το γάμο...
Μπορεί στην οθωμανική επικράτεια, σύμφωνα με τη μουσουλμανική νομική πρακτική, να αντιστοιχούσαν δύο γυναικείες μαρτυρίες σε μια ανδρική, μπορεί ο άγγλος λοχαγός Leake να συνάντησε στην Τριπολιτσά γυναίκες που στα τριάντα τους φαίνονταν όλες γριές επειδή δούλευαν στα χωράφια από νύχτα σε νύχτα, μπορεί στα τέλη του 19ου αιώνα στο Μαυροβούνιο οι γυναίκες να φορτώνονταν σαν κανονικά υποζύγια ελλείψει αμαξών και δρόμων, μπορεί ακόμη και ο Νικηφόρος Λύτρας στον πίνακά του «Επιστροφή από το Πανηγύρι», εν έτει 1870, ν' απεικονίζει τη γυναίκα πεζή και φορτωμένη με το μικρό της, δίπλα από τον, επί όνου, γλεντοκόπο σύζυγο, όμως ήδη από τις παραμονές της ελληνικής επανάστασης η μακρά διαδικασία της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης συμπαρέσερνε στο δρόμο της τους όρους και της γυναικείας.
Μέσα στη γενικευμένη συνθήκη της καθημερινής εκμετάλλευσης και της γυναικείας υποταγής, ξεπήδησαν, άλλοτε στην κορυφή και άλλοτε στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας των χριστιανικών πληθυσμών της αυτοκρατορίας, μεμονωμένες, αιρετικές συμπεριφορές που προανήγγειλαν τη διεκδίκηση της ισότητας των δύο φύλων. Πρόκειται για συμπεριφορές γυναικών της ανώτερης προυχοντικής και εμπορικής τάξης που συνεπικουρούσαν τους άνδρες τους στη διευθέτηση των πολιτικών και οικονομικών υποθέσεων ή που τους αντικαθιστούσαν επάξια όταν χρειαζόταν αλλά και για τις γυναίκες «της κατωτέρας τάξεως» που για να εξυπηρετήσουν τη μικρή οικογενειακή επιχείρηση, έπρεπε να ξεχάσουν τον ασφυκτικό κοινωνικό καθωσπρεπισμό της εποχής, αν ήθελαν να συναντήσουν και να δελεάσουν τους αγοραστές των προϊόντων τους.
Περί το 1810, ο Άγγλος περιηγητής και λογοτέχνης, John Galt, ξαφνιάστηκε με τη φαινομενική «ακολασία» των γυναικών της Χίου, σε αντίθεση μάλιστα με τη συστολή των γυναικών της Πελοποννήσου, και εξήγησε το παράδοξο με τη συμμετοχή των πρώτων στο τοπικό εμπόριο:
«Αι γυναίκες της Χίου υπήρξαν πάντοτε περίφημοι δια τα θέλγητρά των και την ελευθερίαν των τρόπων των. Εν αντιθέσει προς τας γυναίκας της Πελοποννήσου αι γυναίκες της Χίου είναι αναμφιβόλως καταπληκτικώς ελεύθεραι. Δεν δύναμαι όμως να εννοήσω πώς τινές των συμπατριωτών μας, πολύ δε ολιγώτερον Γάλλοι, είναι δυνατόν να εκπλήσσωνται με τους τρόπους αυτών• εις εμέ φαίνονται ούτοι ομοιότατοι προς τους των γυναικών μας.»[1]
Ένας δρόμος λοιπόν για την ανατροπή παγιωμένων έμφυλων συμπεριφορών ήταν η συμμετοχή των γυναικών στο μικρεμπόριο και ένας άλλος, η αναγκαστική διαχείριση του οικονομικού και πολιτικού συμφέροντος από τις γυναίκες των μεγάλων προυχοντικών οικογενειών. Και στις δυο περιπτώσεις οι αποκλίσεις από τον κανόνα υπηρετούσαν το οικογενειακό συμφέρον. Αν και δεν θα μπορούσαν λοιπόν οι γυναίκες να λειτουργήσουν με γνώμονα την προσωπική τους ανεξαρτησία, προοιώνιζαν εν τούτοις μερικές από τις βασικές κατακτήσεις της γυναικείας χειραφέτησης.
Τρεις περιπτώσεις, μία στη Μολδοβλαχία και δύο στον Μοριά, μαρτυρούν για τη διατήρηση του πατρικού επιθέτου των γυναικών, και μάλιστα σε δύο απ' αυτές το γένος της μητέρας μετεδόθη στο σύζυγο ή στα παιδιά:
Ο Δημήτριος Καταρτζής ή Φωτιάδης (1730-1807), επιφανής φαναριώτης και διαφωτιστής, δανείστηκε το επίθετο με το οποίο έγινε γνωστός, από το αρχοντικό γένος της συζύγου του, κόρης βογιάρων.
Το όνομα δε του πρωτοστάτη των Ορλωφικών και πρόκριτου Καλαμάτας, Παναγιώτη Μπενάκη, διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας από την κόρη του Παντζεχρούλα Μπενακοπούλα. Παρότι ο γαμπρός, Μιχαλάκης, ανιψιός του Μητροπολίτη Μονεμβασιάς και Καλαμάτας, φερόταν ως γόνος παλαιάς βυζαντινής οικογένειας, το συνοικέσιο περιλάμβανε τον όρο, όχι μόνο να διατηρήσει η Παντζεχρούλα το επίθετό της, αλλά και τα παιδιά που θα γεννηθούν «να λάβουν το μητρεπώνυμον δια να μην εκλείψει το όνομα της ιστορικής οικογενείας».
Η Μαρία Κουγιά, μητέρα και αδελφή προκρίτων στην προεπαναστατική Τριπολιτσά και, σύζυγος δύο δραγουμάνων του Μοριά, διατήρησε το πατρικό της επίθετο, αν και δεν όφειλε να διαιωνίσει το οικογενειακό όνομα, καθώς τα παιδιά της έφεραν τα επίθετα των πατέρων τους και ο αδελφός της Σωτήρος Κουγιάς, προεστός στη Τριπολιτσά, είχε ήδη τη δική του οικογένεια.
Στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης, οι γυναίκες κατάκτησαν προωθημένους δημόσιους ρόλους και ανατρεπτικές συμπεριφορές. Δεν θα επεκταθούμε εδώ στις πασίγνωστες καραβοκύρισσες Μπουμπουλίνα και Μαντώ Μαυρογένους που συμμετείχαν ενεργά. Θα επιχειρήσουμε από τα ψήγματα των γραπτών πληροφοριών να παρακολουθήσουμε τις ιδεολογικές μετατοπίσεις που βλέπουν τη γυναίκα αυθύπαρκτη και ενεργή στο δημόσιο χώρο:
Ο Νικόλαος Κασομούλης, νεαρός οπλαρχηγός, γνώρισε στη Νάξο την πρωτοχρονιά του 1822 την αρχόντισσα «κοκκώνα ντουντού» Μαρκοπολίτη, η οποία τον σαγηνεύσε με όλα τα παραδοσιακά γυναικεία τερτίπια, για να εξασφαλίσει προστασία εν μέσω των ταραχών που είχαν ενσκήψει στο νησί. Ο Κασομούλης, με «κλεμμένο το νου», περιγράφει τα «ψυχικά και σωματικά» της χαρίσματα ποτισμένα στον δικό του ενθουσιασμό και τους ήχους της επανάστασης. Τα γυναικεία προτερήματα έχουν τώρα μεταφερθεί από τον ιδιωτικό στο δημόσιο χώρο, και η γυναικεία συστολή έχει αντικατασταθεί από την «ανδρίκεια ωραιότητα» και την ελευθερία της έκφρασης.
«Το εσπέρας εκπλεύσαντες εφθάσαμεν εις Νάξον [...] Επάνω εις τα βουνά ευρίσκετο η κοκκώνα δουδού Μαρκοπολίτισσα [...] Εξετάζοντάς την ιδιαιτέρως με τον εαυτόν μου και κρίνων αυτήν ηθικώς έβλεπα ότι είχεν πνεύμα μεγάλον και ψυχήν γενναίαν.
Τα προσωπικά χαρακτηριστικά της ήταν όλα εις την θέσιν των• η ωραιότητά της ήτον σπάνια και ανδρίκεια, το ανάστημά της μέτριον, εύρωστον το σώμα, και αι παρειαί της φυσικά κόκκιναις.
Εκφράζετο ελεύθερα όλας τας ιδέας, όσας έπιπτον εις την ομιλίαν μας. Τα προτερήματά της, ψυχικά και σωματικά, όλα με είλκυσαν να της προσφέρω την φιλίαν μου και την βοήθειάν μας προς υποστήριξήν της, έως ότου ευρισκόμεθα εις την Νάξον, ήτις υποστήριξης απέβλεπεν, εις το καλόν του λαού, το ίδιον οπού απέβλεπεν και ο ιερός αγών ημών.»[2]
Στα χρόνια που ακολούθησαν τον αγώνα, μια μυθιστορηματική, θυελλώδης σχέση εκτυλίχθηκε, ανάμεσα στο στρατηγό της επαναστατικής περιόδου και κατοπινό διαπρεπή αξιωματικό Βάσο Μαυροβουνιώτη, και την δεκαεξαετή σύζυγο του άρχοντα της Κέας, Ελέγκω, την οποία παρότι παντρεμένη απήγαγε με την συγκατάθεσή της. Η περιγραφή του χαρακτήρα της και η συμπεριφορά της, παραπέμπουν στις ραγδαίες αλλαγές που εκδηλώθηκαν συνειδητά, σε ένα απειροελάχιστο αλλά προωθημένο τμήμα του γυναικείου αστικού πληθυσμού, και βεβαιώνουν για τη βιωματική διάδοση των αρχών του Διαφωτισμού σε μια εκκεντρική γυναικεία ελίτ, που λειτούργησε σταδιακά ως υπόδειγμα ανατροπής των παγιωμένων παραδοσιακών συμπεριφορών.
«Η Ελέγκω Βάσου Μαυροβουνιώτη σίγουρα δεν ήταν μια συνηθισμένη γυναίκα της εποχής της. Η νεαρή αρχόντισσα είχε να επιδείξει πέραν από τα φυσικά της χαρίσματα και υψηλά πνευματικά προσόντα, ιδιαίτερες οργανωτικές ικανότητες, καθώς και έναν ιδιότροπο αλλά ισχυρό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Γνώριζε να γράφει και να διαβάζει, πράγμα σπάνιο για γυναίκα αλλά και ασυνήθιστο για άνδρα της εποχής, είχε μουσικές γνώσεις, συμμετείχε στην κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας, ντυνόταν με φράγκικα ρούχα, έκανε ιππασία, είχε αναπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ, διαχειριζόταν και διαπραγματευόταν με αξιοσημείωτη επιτυχία τις ευρύτερες οικονομικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας και επιπλέον απαιτούσε δικαιώματα πρωτοφανή για το χρόνο και τον τόπο που ζούσε. Με όλα τα παραπάνω κατόρθωσε να κερδίσει το θαυμασμό και το σεβασμό και να αντιμετωπίζεται ισότιμα. Οι δραστηριότητές της όμως δεν περιορίστηκαν στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο, αλλά επεκτάθηκαν και στην πολιτική. Υπήρξε ενεργός αντίπαλος του καποδιστριακού καθεστώτος και εργάστηκε για την ανατροπή του, προπαγανδίζοντας σε όλη της τη ζωή φιλελεύθερες ιδέες.
Ο γάμος τους διαλύθηκε με τον ίδιο θυελλώδη τρόπο που είχε συναφθεί. Η Ελέγκω δεν μπόρεσε να αντέξει τον τρόπο ζωής που της είχαν επιβάλει ο (μαυροβούνιος) σύζυγός της και τα κοινωνικά ήθη της εποχής, με αποτέλεσμα το διαζύγιο, το 1839. Η επιλογή του εραστή ήταν κι αυτή έξω από τα καθιερωμένα κοινωνικά και αισθητικά πρότυπα, αλλά ενδεικτική: Η Ελέγκω ερωτεύτηκε κάποιον άσημο, άσχημο και καχεκτικό γραμματιζούμενο, ο οποίος όμως την αντιμετώπιζε με την αξιοπρέπεια που εκείνη πάντα απαιτούσε.»[3]
Αν και μοιάζουν επαναστατικές, μέσα στη θάλασσα της παραδοσιακής κοινωνίας, οι παραπάνω «κατ' εξαίρεσιν» συμπεριφορές δεν προκύπτουν από την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων, δεν αμφισβητούν το κοινωνικό σκηνικό αντίθετα, υπηρετούν συντηρητικά τις προϋπάρχουσες συνθήκες: οι περισσότερες εκδηλώνονται στην ανώτερη κοινωνική τάξη και ως επί το πλείστον αποσκοπούν στη διαιώνιση των κεκτημένων. Ωστόσο, ο καταλύτης που βαθμιαία προωθεί τις συμπεριφορές στην εκλογίκευση είναι η εγγραμματοσύνη. Παρατηρούμε πως η εκπαίδευση, όπου έχει διαδοθεί, τροφοδοτεί διαφοροποιημένες προσωπικές στάσεις: Παρακολουθήσαμε την «κοκκώνα, ντουντού» Μαρκοπολίτη και κυρίως την Ελέγκω Μαυροβουνιώτη να υιοθετούν επιλογές που περιφρονούν την παράδοση και ανασκευάζουν τη μακραίωνη περιφρόνηση του γυναικείου φύλου. Κτήμα ελαχίστων εκείνα τα χρόνια τα γράμματα, και ακόμα λιγότερο των γυναικών, ενθάρρυναν, όπου είχαν διαδοθεί, την έμμεση ή άμεση διατύπωση και προσωπική διεκδίκηση της ισότητας των δύο φύλων, όπως αντίστοιχα είχε συμβεί και πολύ νωρίτερα, με τις μορφωμένες γυναίκες και κόρες ευπατριδών στο ύστερο Βυζάντιο και την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση.
ΠΗΓΗ: εφημ.ΑΥΓΗ, 27-3-2011
αναδημοσίευση από http://spoudasterion.pblogs.gr/tags/gynaikeia-cheirafetisi-gr.html
[1] Φίλιππου Αργέντη, Στίλπωνος Κυριακίδου, Η Χίος παρά τοις γεωγράφοις και περιηγηταίς από του 8ου μέχρι του 20ού αι., τ. 2ος Αθήνα 1946 σελ. 891-892
[2] Νικολάου Κασομούλη, Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων 1821-1833, τ. 1. Αθήνα 1997, σελ. 172-177.
[3] Στέφανου Παπαγεωργίου, Ιωάννας Πεπελάση Μίνογλου, Τιμές και αγαθά στην Αθήνα (1834), Κοινωνική συμπεριφορά και οικονομικός ορθολογισμός της οικογένειας Βάσου Μαυροβουνιώτη, Αθήνα 1988, σελ. 28-32
17 Ιανουαρίου 2012
Notable Women in Science: Historical Chemists
The twitter feed from @DoubleXSci since early December has featured Notable Historical and Modern Women in Science. Nearly 100 women were presented. Those women will be presented in a series here on the blog with the original tweeted links and information as well as with some additional information not able to be presented in 140 characters. Each woman could have multiple pages written on her; however, I have limited each to a paragraph. I hope you look up more on these women.
The International Year of Chemistry 2011 recently wrapped up, so I’d like to share a little more about some historical women in chemistry.
 |
The first historical woman in chemistry is perhapsMiriam the Alchemist, who lived in the 1st or 2nd century C.E. Her writings survived centuries. She has several aliases: Mary, Maria, and Miriam the Prophetess or Jewess. Even though she was an alchemist, which was mostly a mystical field during her time, her inventions and contributions yielded long-lived practical laboratory equipment. Miriam the Alchemist contributed major inventions and improvements to existing technology, as well as the water bath. The water bath is still in use today for many chemical experiments, as was dubbed “bain-marie” in the 14th century.
Agnes Fay Morgan (1884-1968) was a pioneer in vitamin research. She earned her B.S., M.S., and Ph.D. from the University of Chicago. She also established Iota Sigma Pi, an honor society for women chemists. Morgan received the Garvan Medal and the Borden Award and was the only one of her family to attend college. Her efforts brought both nutrition and home economics to scientific disciplines. Besides her teaching position and doing research in academia, she also was an accomplished administrator and worked with the government on many occasions. She had many firsts in her research and an enormous number of publications.
Colloid Chemist Marjorie Jean Young Vold (1913-1991) was a prolific and distinguished scientist. She earned her B.S. and Ph.D. from University of California, Berkeley. Vold balanced academic and industrial chemist careers spanning over five decades. At the age of 45, she was diagnosed with multiple sclerosis but continued her dual chemistry careers despite being confined to a wheelchair. She was the LA Times Woman of the Year and received the Garvan Medal. One month before her death, Vold submitted her final paper, which was published posthumously.
Lucy Weston Pickett (1904-1997) chose a career in chemistry over marriage. She earned her B.A. and M.A. from Mt. Holyoke College and her Ph.D. from the University of Illinois and advanced through her academic career to become department chair. She received the Garvan Medal and two honorary D.Sc. degrees. She was so influential in her career that a fund was established in her name upon her retirement, which she requested be used to bring female speakers to the department.
Mary Lura Sherrill (1888-1968) was known for synthesis of antimalarial drugs. She earned her B.A. and M.A. from Randolph-Macon College and her Ph.D. from the University of Chicago. Her academic career included becoming the chair of her department. She also received the Garvan Medal.
 |
Chemist, Ecologist, and Home Economist Ellen Swallow Richards (1842-1911) was one of Vassar College’s first graduates, with an A.B. She earned her B.S. from MIT as its first woman graduate and her M.A. from Vassar College the same year. She had many firsts, including improving the standard of living by applying chemistry to sanitation, opening up science for women, and developing the home economics movement. Richards was also the first woman member of the American Institute of Mining and Metallurgical Engineers and first woman teacher at the MIT department of sanitary chemistry. She was awarded an honorary doctorate from Smith College.
Grace Medes (1886-1967) was a pioneer in metabolism research. She earned her B.A. and M.A. from the University of Kansas and her Ph.D. from Bryn Mawr. Her academic career progressed until she became a department head and chairman. She earned the Garvan Medal and several Distinguished Service Citations. Dr. Medes was at the forefront of cancer research and named a rare disease, tyrosinosis [PDF].
Marguerite Perey (1909-1975) was the first woman to enter the French Academy of Science in 300 years. She earned her Diplôme d'État de chimiste from École d'enseignement technique féminine and her doctorate from Sorbonne. She worked with Marie Curie and discovered the element francium. Perey received the Lavoisier Prize from the Academie des Sciences and the Silver Medal from the Societe Chimique de France.
Bacteriologist and Chemist Mary Engle Pennington (1872-1952)was a food preservation pioneer. Despite completing the requirements for a B.S. degree at the University of Pennsylvania, she was granted only a Certificate of Proficiency. She earned her Ph.D. from the University of Pennsylvania. Dr. Pennington worked with the government although she hid her gender to receive her credentials. Called “ice woman” due to her advances in food preservation and refrigeration, she was known for a warm personality. Pennington was awarded numerous fellowships and was a member of many other professional organizations and honoraries, and received the Notable Service Medal and the Garvan Medal.
Pauline Beery Mack (1891-1974) was an instructor and publisher and loved chemistry. She earned her B.A. from Missouri State University, M.A. from Columbia University, Ph.D. from Pennsylvania State College, and a D.Sc. from Moravian College for Women, Western College for Women. She began the publication the Chemistry Leaflet which eventually became published by the American Chemical Society. She received the Distinguished Daughters of Pennsylvania Medal, the Garvan Medal, and the Astronauts Silver Snoopy Award. Dr. Mack also maintained a busy life outside of science, including basketball and music. She taught more than 12,000 undergraduates over her 30 years at Penn State. She was adept at securing funding for her research, no small feat for a woman in the 1930s. Mack continued into an administrative career and worked full time until she was 79.
Awards Mentioned:
The Garvan Medal is an award from the American Chemical Society to recognize distinguished service to chemistry by women chemists.
The Borden Award is given in recognition of distinctive research by investigators in the United States and Canada which has emphasized the nutritive significance of milk or any of its components.
LA Times Woman of the Year began as annual awards ceremony to honor women for individual achievement and was awarded from 1950 to 1976.
Lavoisier Prize (Lavoisier Medal) is awarded by the SCF to an individual or institution to distinguish the work or activities involving the chemistry honor.
Distinguished Daughters of Pennsylvania are those whose achievements on a national and statewide scale have been so outstanding that they have brought honor and respect to the commonwealth.
Astronauts Silver Snoopy Award candidates will have made contributions toward enhancing the probability of mission success, or made improvements in design, administrative/technical/production techniques, business systems, flight and/or systems safety or identification and correction or preventive action for errors.
Much of the information for this post came from the book Notable Women in the Physical Sciences: A Biographical Dictionary edited by Benjamin F. Shearer and Barbara S. Shearer.
@fiainros
Women in science
Women in science: a group of 16 women who have made historic contributions to science
Women-related science and technology sites...lots of links
Women in science, technology, engineering, and mathematics, on the air!
Epic listing of "useful links" from the Association of Women in Science
The National Academies Committee on Women in Science
A list of 50 "must read" bloggers on women in science
ΠΗΓΗ
Women in science
Women in science: a group of 16 women who have made historic contributions to science
Women-related science and technology sites...lots of links
Women in science, technology, engineering, and mathematics, on the air!
Epic listing of "useful links" from the Association of Women in Science
The National Academies Committee on Women in Science
A list of 50 "must read" bloggers on women in science
ΠΗΓΗ
12 Ιανουαρίου 2012
Female Discourses: Powerful and Powerless Speech in Sir Thomas Malory’s Le Morte Darthur
Female Discourses: Powerful and Powerless Speech in Sir Thomas Malory’s Le Morte Darthur
Zimmerman, Yekaterina
PhD Thesis, Philosophy, University of Florida (2005)
Abstract
This work provides a sociolinguistic discourse analysis of female discourses in Sir Thomas Malory’s Le Morte Darthur. Discourse analysis of power relations in female speech incorporates the methodology of Ethnography of Communication, as well as the Discourse-Historical method of critical text analysis, adopted for literary discourses. Various approaches to discourse analysis, initially designed for the analysis of spontaneous “live” conversations, were found applicable to the analysis of literary discourses. Malory’s style of narration differs from the story-telling tradition of his time in that the emphasis is shifted from description to conversation. Contrary to the assumption of 
marginality of literary discourses as invented rather than spontaneous, discourse analysis of literary conversations contributes to the understanding of literary meaning. In addition, the present analysis contributes to a better understanding of gender differences in discourse and the role of power in female interactions through historical perspective. Power relations, both implicit and explicit, are a driving force in all kinds of verbal interactions in Le Morte Darthur. Powerless and powerful speaking styles are used interchangeably by the female characters throughout the sequences of speech events. Thus, powerless style of discourse is by no means typical of Malory’s female characters, unless used strategically in order to assert power.
marginality of literary discourses as invented rather than spontaneous, discourse analysis of literary conversations contributes to the understanding of literary meaning. In addition, the present analysis contributes to a better understanding of gender differences in discourse and the role of power in female interactions through historical perspective. Power relations, both implicit and explicit, are a driving force in all kinds of verbal interactions in Le Morte Darthur. Powerless and powerful speaking styles are used interchangeably by the female characters throughout the sequences of speech events. Thus, powerless style of discourse is by no means typical of Malory’s female characters, unless used strategically in order to assert power.Από το μπουντουάρ στη βιβλιοθήκη
Και η Πηνελόπη ταξιδεύειΓυναικείες ταξιδιωτικές μαρτυρίες επανεκτιμώνται κι αποκαλύπτουν μια σύνθετη κι αντιφατική εμπειρία. Του Σωτήρη Βανδώρου
Σύμφωνα με την καθηγήτρια ευρωπαϊκής λογοτεχνίας Βασιλική Λαλαγιάννη, υπάρχει πλούσια γυναικεία ταξιδιωτική εργογραφία, η οποία εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να παραγνωρίζεται. Δεν ταξιδεύει μόνο ο Οδυσσέας, ταξιδεύει και η Πηνελόπη… Στο βιβλίο της εστιάζει σε μια ανεπαρκώς μελετημένη κατηγορία, στις γαλλόφωνες
ταξιδιώτισσες που επισκέπτονται την Ανατολή από τα μέσα του 19ου μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά πόσον όμως το φύλο παίζει ιδιαίτερο ρόλο ώστε να θεωρήσουμε ότι η «γυναικεία» ταξιδιωτική λογοτεχνία διαφοροποιείται από την «αντρική»;Ευρωπαίες ταξιδιώτισσες στην Ανατολή περιηγούνται κατά κύριο λόγο σε αποικίες των μητροπολιτικών κρατών της καταγωγής τους· που θα πει ότι σε σχέση με το γηγενή πληθυσμό βρίσκονται σε θέση ανωτερότητας. Επιπλέον, οι περισσότερες από αυτές ανήκουν στην αριστοκρατική ή μεγαλοαστική τάξη, όντας σύζυγοι αξιωματούχων, διπλωματών, επιχειρηματιών κ.ο.κ. Άραγε, το φύλο τους τις κάνει να νιώθουν αλληλεγγύη προς τις ντόπιες; Ή, αντιστρόφως, η προνομιακή τους θέση τις ωθεί να ταυτίζονται με το βλέμμα της αποικιοκρατικής εξουσίας; Αντιπαρέρχονται ανώδυνα ή βιώνουν με αμφίσημο και ενδιαφέροντα τρόπο αυτόν το διχασμό; Συχνά συμβαίνει το δεύτερο.
Πολλές από τις ταξιδιώτισσες δείχνουν έφεση στην εκμάθηση της γλώσσας των γηγενών κι επομένως τη διάθεση να εγκαθιδρύσουν σχέσεις ουσιαστικής επικοινωνίας. Αυτή η επικοινωνία συχνά διευκολύνεται περαιτέρω με τις γυναίκες, ακριβώς επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις το φύλο λειτουργεί εποικοδομητικά. Δηλαδή, ενώ σε μουσουλμανικά κράτη (αλλά όχι μόνο) αποθαρρύνονται ή κατά περίπτωση απαγορεύονται οι επαφές των αντρών με τον αυτόχθονα γυναικείο πληθυσμό, οι ξένες γυναίκες δεν αντιμετωπίζουν ανάλογα εμπόδια. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των χαρεμιών, τα οποία βέβαια έχουν επενδυθεί με ισχυρούς συμβολισμούς και αντρικές φαντασιώσεις των δυτικών. Από τις πιο ενδιαφέρουσες ταξιδιωτικές αναφορές είναι ακριβώς αυτές που σχετίζονται με την περιγραφή και τη συνακόλουθη απομυθοποίησή τους.
* Στην φωτογραφία: Η Carla Serena, από τις σημαντικότερες ταξιδιώτισσες του 19ου αιώνα, διέσχισε κυρίως με άλογο περιοχές του Καυκάσου και της Περσίας, χωρίς να συνοδεύεται από σύζυγο: «Πριν από τα ταξίδια μου οι γνώσεις μου περιορίζονταν σ’ εκείνες των κυριών του κόσμου που βγαίνουν σπάνια από το συνηθισμένο τους κύκλο. Έκτοτε, μυημένη σε μια νέα ζωή, βλέποντας τα πράγματα από κοντά, τα πάντα διέγειραν το ενδιαφέρον μου…» («Οδοιπορικά γυναικών στην Ανατολή», σελ. 41).
Σωτήρης ΒανδώροςΟι άντρες γράφουν την Ιστορία - Book Press
Η Ιστορία, γραμμένη από πένες αντρών, υποτίμησε το «ασθενές φύλο». Όμως, στις μέρες μας, πλήθος μελετών ανασύρει από την αφάνεια γυναικεία επιστημονικά επιτεύγματα, ιστορικά απομνημονεύματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Του Σωτήρη Βανδώρου.«Το μπουντουάρ και όχι η βιβλιοθήκη είναι ο χώρος που ταιριάζει στη γυναίκα – και η εικόνα μιας γυναίκας πάνω από μια υδρόγειο ή καθισμένης στο τηλεσκόπιο είναι τόσο γελοία όσο ενός άνδρα να πλέκει βελονάκι με στέκα του μπιλιάρδου».
Αυτά γράφει ο Τζέιμς Μίλερ στο «Humours of Oxford» το 1730 και δεν κάνει τίποτε παραπάνω από το να συνοψίζει σαρκαστικά τη στερεότυπη αντίληψη για τις σχέσεις των φύλων, αντίληψη που έπαψε –αν όντως έπαψε– να είναι κοινωνικά κυρίαρχη μόλις κατά τον 20 αιώνα.Ακόμη και στην πρωτοπόρο Αγγλία την εποχή του Διαφωτισμού, η ενασχόληση μιας γυναίκας με την επιστήμη και την έρευνα θεωρείται αυτονόητα «αφύσικη» και καταδικαστέα. Σε τεύχος του «Gentleman’s Magazine» (1738) περιγράφονται οι… δραματικές συνέπειες της υποτιθέμενης αφιέρωσης στην αστρονομία εκπροσώπου του ωραίου φύλου: «Όσο εκείνη θα στοχάζεται σχετικά με την κανονικότητα της κίνησης των ουράνιων σωμάτων, τόσο θα ξεφεύγει από την κανονικότητά της η φροντίδα των παιδιών και του υπηρετικού προσωπικού. Όσο θα παρατηρεί την αρμονία και την τάξη εκεί πάνω, τόσο θα επικρατεί αναστάτωση και αταξία κάτω στο σπίτι. Όσο πιο θεωρητική θα γίνεται στις ιδέες της και τις επιστημονικές της υποθέσεις, τόσο πιο αποξενωμένη θα αποδεικνύεται από τους κανόνες και τις αρχές της κοινής σύνεσης». Ακόμη χειρότερα, στα μέσα του 17ου αιώνα οι γιατροί αποδίδουν τους εξοντωτικούς πονοκεφάλους από τους οποίους υποφέρει η Αν Κόνγουεϊ στην εντατική μελέτη της Φυσικής και της Φιλοσοφίας, δραστηριότητα ακατάλληλη για το γυναικείο μυαλό, που κατά τη θεώρησή τους είναι βιολογικά διαφορετικό από το αντρικό.
Στο γραμμένο με ευθύ τρόπο κι απλή γλώσσα βιβλίο της, όπου βρίσκουμε πλήθος αναφορών όπως οι προηγούμενες, η Πατρίτσια Φάρα καταπιάνεται με μια ιστορία που, εκ πρώτης όψεως, φαντάζει επινοημένη. Διότι, εάν οι γυναίκες ήταν περιορισμένες στα του «οίκου» τους, εξόριστες από τη δημόσια ζωή, πόσο μάλλον από την ελιτίστική μέχρι και το 19ο αιώνα ενασχόληση με την επιστημονική έρευνα, πώς υπήρξαν «Ιδιοφυείς ανώνυμες γυναίκες που άλλαξαν την επιστήμη»; Ποιες είναι, τι ακριβώς έκαναν και πώς δεν τις γνωρίζουμε; Με την απολαυστική αφήγησή της η συγγραφέας ουσιαστικά αποκαλύπτει ένα διπλό αποκλεισμό. Αφενός, επιβεβαιώνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών στερείτο συστηματικά πρόσβασης σε οποιαδήποτε ενασχόληση σχετική με την επιστημονική δραστηριότητα, εφόσον ιστορικά τους επιφυλάχθηκε θέση υποτέλειας. Αφετέρου, όμως, κι εδώ τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται ενδιαφέροντα, τουλάχιστον από την εποχή της λεγόμενης επιστημονικής επανάστασης, μπορούμε να εντοπίσουμε γυναίκες που συμβάλλουν ποικιλοτρόπως στην προαγωγή της επιστήμης σε πλήθος επιμέρους πεδίων. Ωστόσο, αυτή η συμβολή έχει στην καλύτερη περίπτωση υποτιμηθεί από την ιστορία της επιστήμης, η οποία βεβαίως έχει γραφεί με αντρικές πένες.
Κοντολογίς, η συγγραφέας, ιστορικός των Επιστημών στο Κέιμπριτζ, επιχειρεί να αποκαταστήσει στις ορθές της διαστάσεις τη γυναικεία συνεισφορά στην εξέλιξη των επιστημονικών χρονικών κι επιτευγμάτων μέσω της παρουσίασης επιλεγμένων περιπτώσεων, είτε ελάχιστα γνωστών είτε, κυρίως, αναγνωρισμένων μόνο για ένα κλάσμα της συνολικής τους προσφοράς. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό το τελευταίο; Επειδή σχεδόν όλες οι γυναίκες επιστήμονες έδρασαν, αναγκαστικά, ως συγγενείς ή σύντροφοι αντρών επιστημόνων, συνήθως αριστοκρατικής ή μεγαλοαστικής καταγωγής. Αυτή ήταν η αναγκαία συνθήκη προκειμένου να μορφωθούν και να έρθουν, κατά κάποιο τρόπο λαθραία, σε επαφή με τον κόσμο του πνεύματος. Ταυτόχρονα, όμως, η αντρική παρουσία δίπλα τους σηματοδοτούσε και το δευτερογενή ρόλο που υποχρεώνονταν να αναλάβουν. Κι αν ακόμη αυτό δεν συνέβαινε, έτσι εκλαμβανόταν από τρίτους. Φερ’ ειπείν, ενώ η Εμιλί ντι Σατελέ υπήρξε μία από τους δύο συγγραφείς του βασικότερου έργου στη Γαλλία του 18ου αιώνα για τη νευτώνια φυσική, στο εξώφυλλο μνημονεύεται μόνο το όνομα του άλλου. Αυτός ήταν ο Βολταίρος, ο οποίος τουλάχιστον αναγνώρισε την επιστημοσύνη της ερωμένης του. Με το απαράμιλλο στιλ του συμπύκνωσε την ουσία του προβληματισμού που αναπτύσσεται εδώ: «Ήταν ένας σπουδαίος άντρας του οποίου το μόνο ελάττωμα ήταν ότι ήταν γυναίκα». Ενίοτε, ακόμη κι αν το όνομα είναι στο εξώφυλλο, το κοινό δεν πείθεται. Είναι η περίπτωση της αστρονόμου Μαρίας Κούνιτζ, η οποία δημοσίευσε τις αστρονομικές παρατηρήσεις της στα 1650, αλλά θεωρήθηκε πως ουσιαστικά είχαν γραφτεί από το σύζυγό της, με τον οποίο εργάζονταν μαζί.
Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της Μαίρης Σόμερβιλ (1780-1872). Το βιβλίο της «Ουράνιος Μηχανισμός» έγινε το καθιερωμένο εγχειρίδιο διδασκαλίας της μαθηματικής αστρονομίας για σχεδόν εκατό χρόνια. Κι όμως, η Ακαδημία Επιστημών του Λονδίνου δεν την έκανε ποτέ δεκτή ως μέλος της, όπως και καμία άλλη γυναίκα μέχρι το 1945. Μπορούν να αναφερθούν ακόμη άφθονα παραδείγματα, συμπεριλαμβανομένων γυναικών που ντύνονταν ως άντρες προκειμένου να διεισδύσουν σε ακαδημαϊκά κι ερευνητικά άβατα για το φύλο τους. Ακόμη και σήμερα, που τα πράγματα δείχνουν να έχουν εξομαλυνθεί, παρατηρείται διεθνώς οι γυναίκες να καταλαμβάνουν συντριπτικά λιγότερες επιτελικές θέσεις στην επιστημονική κοινότητα, μολονότι σπουδάζουν σε ανάλογα ποσοστά με τους άντρες. Ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε την ακόμη περισσότερο πατριαρχική νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, καθώς στις σχολές θετικών επιστημών οι γυναίκες υποαντιπροσωπεύονται χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα, αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα, φερ’ ειπείν, σε σχολές Ψυχολογίας, καθώς προφανώς θεωρείται ότι ο κόσμος των «συναισθημάτων» και των «διαπροσωπικών σχέσεων» προσιδιάζει στο φύλο τους…
Στη μεθόριο ζωής και θανάτου
Μολονότι το βιβλίο της Μέριλιν Γιάλομ είναι θεματολογικά πολύ διαφορετικό από αυτό της Πατρίτσια Φάρα, μπορούμε παρόλα αυτά να εντοπίσουμε ανάλογα κίνητρα για τη συγγραφή του και παρεμφερή μοτίβα ανάλυσης, ακόμη και συμπεράσματα. Η Γιάλομ ασχολείται με τα κάθε είδους απομνημονεύματα γυναικών σχετικά με τα βιώματά τους από τη Γαλλική Επανάσταση. Ήδη αυτή η επιλογή δηλώνει κάτι: Καταρχάς, καθόλου αναπάντεχα, οι καταγεγραμμένες εμπειρίες των γυναικών είναι πολύ λιγότερες, ούτε το 1/10 αυτών των αντρών. Δεύτερον, είναι σαφώς λιγότερο γνωστές κι αξιολογημένες σε σχέση με τις καθιερωμένες αφηγήσεις. Κι επί τούτου η Γιάλομ έκανε πρωτογενή έρευνα σε βιβλιοθήκες, ιδρύματα και αρχεία. Τρίτον, κάτι που βρίσκουμε ξεχωριστής σημασίας, αν εξαιρέσουμε 2-3 ονομαστές περιπτώσεις, όπως της Ζερμέν ντε Σταλ και της κυρίας Ρολάν (Μαρί-Ζαν Φλιπόν), δεν ενδιαφέρονται (τόσο) για την πολιτική διάσταση των γεγονότων. «Επειδή επιφορτίζονται τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων, αλλά και των ασθενών και των ετοιμοθάνατων, οι γυναίκες παγιδεύονται σ’ ένα δίκτυο σχέσεων, και οι πιο επώδυνες αναμνήσεις τους αφορούν φίλους και μέλη της οικογένειας που αγαπήθηκαν και πέθαναν».
Φαίνεται πως οι συγκεκριμένες γυναίκες, έχοντας εσωτερικεύσει τον κοινωνικό ρόλο που αναμενόταν από αυτές να παίξουν, κατέβαλαν –και κατόπιν αναστοχάστηκαν– τις «αγωνιώδεις προσπάθειές τους να αποκρούσουν το θάνατο και να διατηρήσουν τη ζωή». Μπορεί για μας, με την ευεργετική απόσταση του ιστορικού χρόνου, η Γαλλική Επανάσταση να αποτελεί ένα κομβικής σημασίας γεγονός στα χρονικά της ανθρωπότητας, επενδεδυμένο με τις αξίες της προόδου, της δημοκρατίας κ.ο.κ., δεν παύει ωστόσο για πολλούς και πολλές που τη βίωσαν να υπήρξε, πρώτα απ’ όλα, ένα λουτρό αίματος.
Για τη Φάρα, η πάντα προβληματική έξοδος από την ιδιωτική σφαίρα των γυναικών επιστημόνων οφείλει να αναδειχθεί και να εκτιμηθεί εξαρχής ως μια παραγνωρισμένη συνθήκη. Για την καθηγήτρια στο Στάνφορντ Γιάλομ, η έκφραση των γυναικών απομνημονευματογράφων με τους –τυπικά «γυναικείους»– όρους του ιδιωτικού βίου ή ορθότερα της διαπλοκής της ιδιωτικής με τη δημόσια ζωή, σηματοδοτεί μια πολύτιμη μαρτυρία, με έμφυλη διάσταση∙ πολύτιμη, καθώς, εφόσον την ανασύρουμε από το περιθώριο της ιστορίας όπου είχε καταχωνιαστεί, μας επιτρέπει να ξανασκεφτούμε, με διαφοροποιημένη κι εμπλουτισμένη ματιά, πολιτικά συμβάντα μείζονος σημασίας και να επανεκτιμήσουμε οριακές εμπειρίες συγκλονιστικών ανατροπών στη μεθόριο ζωής και θανάτου.
 | Ο καιρός των καταιγίδων. Η γαλλική επανάσταση στη μνήμη των γυναικών ΜARILYN YALOM ΑΓΡΑ 2009 ΜΤΦΡ. ΕΥΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ ΣΕΛ. 416, ΤΙΜΗ €22,00 |  | Ιδιοφυείς ανώνυμες γυναίκες που άλλαξαν τον κόσμο ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ ΦΑΡΑ ΜΕΛΑΝΙ 2009 MTΦΡ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΣΕΛ. 212, ΤΙΜΗ €14,00 |
 | "Καλύτερα να ράβω, παρά να γράφω" «Ποτέ δεν ένιωσα τον παραμικρό πειρασμό να γίνω συγγραφέας. Από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι η γυναίκα που αποκτά αυτόν τον τίτλο χάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα κερδίζει. Δεν αρέσει στους άνδρες και το ίδιο της το φύλο την κατακρίνει. Αν το έργο της είναι κακό, την περιγελούν… και αν είναι καλό, αρνούνται ότι το έγραψε η ίδια… Βρίσκουν τρωτά σημεία στο χαρακτήρα της, στις συνήθειές της, στη συμπεριφορά και τα ταλέντα της» («Ο καιρός των καταιγίδων, σελ. 124-125). Η κυρία Ρολάν στα τέλη του 18ου αιώνα –όπως και η σύγχρονή της Τζέιν Όστιν, η οποία συνέγραφε κρυμμένη πίσω από τα ραφτικά της όταν έμπαινε επισκέπτης στο δωμάτιο– έραβε ή έγραφε επιστολές σιωπηλή την ώρα που διεξάγονταν θυελλώδεις πολιτικές συζητήσεις μεταξύ αντρών στο σπίτι της. |
 | Στις Βερσαλλίες! Στις Βερσαλίες! Στις 5 Οκτωβρίου 1789 5.000 γυναίκες, κραδαίνοντας δόρατα και ξιφολόγχες, έκαναν πορεία με τα πόδια από το κέντρο του Παρισιού στις Βερσαλλίες –μιας ημέρας δρόμος– με αίτημα τον εφοδιασμό της μητρόπολης με ψωμί και την πώλησή του σε λογική τιμή. Η ενέργεια αυτή οδήγησε τελικά στη σύλληψη του βασιλιά και τη μεταφορά της βασιλικής οικογένειας στην πρωτεύουσα. Αυτό το επεισόδιο υπήρξε από τα σημαντικότερα της Γαλλικής Επανάστασης κι έδειξε ότι οι γυναίκες μπορούν να γίνουν εξίσου απoφασιστικές, ακόμη και βίαιες, με τους άνδρες που προκάλεσαν την πτώση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου. |
ΑΚΟΜΗ...
Η Γραμμή. Γυναίκες, διχοτόμηση και φύλο στην Κύπρο
CYNTHIA COCKBURN
METAIXMIO 2008
ΜΤΦΡ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ
ΣΕΛ. 304, ΤΙΜΗ €20,00
Έρευνα, βασισμένη σε συνεντεύξεις και ομαδικές συζητήσεις με γυναίκες απ’ όλη τη Μεγαλόνησο, οι οποίες οραματίζονται την επανένωση, γεγονός που αποδεικνύει ότι η διχοτόμηση έχει και έμφυλη διάσταση.
Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού
ΜARILYN YALOM
ΑΓΡΑ 2008
ΜΤΦΡ. ΕΥΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ
ΣΕΛ. 312, ΤΙΜΗ €19,00
Πρωτότυπη μελέτη για το θεσμό της γυναικείας βασιλείας στη Μεσαιωνική Ευρώπη και τις αντανακλάσεις της εξέλιξής του στη μορφή της βασίλισσας του σκακιού, παιχνιδιού δημοφιλούς στους αυλικούς κύκλους της εποχής.
Η ιστορία του γυναικείου στήθους
ΜARILYN YALOM
ΑΓΡΑ 2006
ΜΤΦΡ. ΕΥΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ
ΣΕΛ. 463, ΤΙΜΗ €24,00
Πολιτισμική ιστορία των αντιλήψεων και πρακτικών σχετικά με το γυναικείο στήθος στη Δύση, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με περιδιάβαση στα πεδία της θρησκείας, των τεχνών, της πολιτικής, της ιατρικής και της ψυχανάλυσης.
Η γυναίκα του Σαίξπηρ
ΖΕΡΜΕΝ ΓΚΡΙΡ
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2008
ΜΤΦΡ. ΕΛΕΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΟΥ
ΣΕΛ. 349, ΤΙΜΗ €17,00
Η επιχείρηση αποκατάστασης της Αν Χάθαγουεϊ, συζύγου του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα, από την ανυποληψία και ταυτόχρονα μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη θέση των γυναικών στην Αγγλία του 16ου αιώνα.
Το πάθος της Αρτεμισίας
SUSAN VREELAND
ΔΙΗΓΗΣΗ 2006
ΜTΦΡ. ΡΕΝΑ ΧΑΤΧΟΥΤ
ΣΕΛ. 463, ΤΙΜΗ €24,00
Η συναρπαστική ζωή και το έργο της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι, που υπήρξε μια από τις ελάχιστες ζωγράφους της Αναγέννησης και σχεδόν η μοναδική που αναγνωρίστηκε ως ισάξια των ανδρών συναδέλφων της.
CYNTHIA COCKBURN
METAIXMIO 2008
ΜΤΦΡ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ
ΣΕΛ. 304, ΤΙΜΗ €20,00
Έρευνα, βασισμένη σε συνεντεύξεις και ομαδικές συζητήσεις με γυναίκες απ’ όλη τη Μεγαλόνησο, οι οποίες οραματίζονται την επανένωση, γεγονός που αποδεικνύει ότι η διχοτόμηση έχει και έμφυλη διάσταση.
Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού
ΜARILYN YALOM
ΑΓΡΑ 2008
ΜΤΦΡ. ΕΥΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ
ΣΕΛ. 312, ΤΙΜΗ €19,00
Πρωτότυπη μελέτη για το θεσμό της γυναικείας βασιλείας στη Μεσαιωνική Ευρώπη και τις αντανακλάσεις της εξέλιξής του στη μορφή της βασίλισσας του σκακιού, παιχνιδιού δημοφιλούς στους αυλικούς κύκλους της εποχής.
Η ιστορία του γυναικείου στήθους
ΜARILYN YALOM
ΑΓΡΑ 2006
ΜΤΦΡ. ΕΥΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ
ΣΕΛ. 463, ΤΙΜΗ €24,00
Πολιτισμική ιστορία των αντιλήψεων και πρακτικών σχετικά με το γυναικείο στήθος στη Δύση, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με περιδιάβαση στα πεδία της θρησκείας, των τεχνών, της πολιτικής, της ιατρικής και της ψυχανάλυσης.
Η γυναίκα του Σαίξπηρ
ΖΕΡΜΕΝ ΓΚΡΙΡ
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2008
ΜΤΦΡ. ΕΛΕΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΟΥ
ΣΕΛ. 349, ΤΙΜΗ €17,00
Η επιχείρηση αποκατάστασης της Αν Χάθαγουεϊ, συζύγου του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα, από την ανυποληψία και ταυτόχρονα μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη θέση των γυναικών στην Αγγλία του 16ου αιώνα.
Το πάθος της Αρτεμισίας
SUSAN VREELAND
ΔΙΗΓΗΣΗ 2006
ΜTΦΡ. ΡΕΝΑ ΧΑΤΧΟΥΤ
ΣΕΛ. 463, ΤΙΜΗ €24,00
Η συναρπαστική ζωή και το έργο της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι, που υπήρξε μια από τις ελάχιστες ζωγράφους της Αναγέννησης και σχεδόν η μοναδική που αναγνωρίστηκε ως ισάξια των ανδρών συναδέλφων της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)