Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνικές συνθήκες και τάσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνικές συνθήκες και τάσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
25 Ιουλίου 2012
Το γυναικείο σώμα σε καθεστώς κρίσης
Στο σημερινό αφιέρωμα των «Αναγνώσεων», οι γυναίκες μιλούν για τον εαυτό τους, το σώμα τους, τη χρήση και την εικόνα του, την αναπαράστασή του στην τέχνη, αλλά και την αγοραία απεικόνισή του στο κυρίαρχο, σύγχρονο lifestyle.
Η ελευθεριότητα της εμφάνισης και της έκφρασης, που με αυτάρεσκη ευλάβεια χρησιμοποιούν οι tv περσόνες και προβάλλεται με υπερβολή σε δημοφιλείς εκπομπές και λαϊκά περιοδικά, μας έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι ο δυτικός κόσμος απολαμβάνει ένα «μετα-νεωτερικό» καθεστώς απελευθέρωσης. Γι’ αυτό και κακώς θεωρούμε πως μερικά από τα φεμινιστικά αιτήματα, όπως για παράδειγμα «το σώμα μας μάς ανήκει» έχουν, σε γενικές γραμμές, εκπληρωθεί∙ αφού στην πραγματικότητα επανεμφανίζονται με άλλους όρους, και εξίσου επίκαιρα με την εποχή της πρώτης διεκδίκησής τους.
Γιατί δεν είναι μόνο η παγκόσμια κρίση που περιστέλλει τις επιθυμίες, κι αυτός ο διάχυτος, σύγχρονος συντηρητισμός, «νεοφιλελεύθερης» κοπής, που έχει επαναφέρει στην καθημερινή ζωή ακραία φοβικά αντανακλαστικά∙ είναι και ο αυταρχικός, εν τέλει αντιερωτικός και απόλυτα εμπορευματοποιημένος τρόπος που προσδιορίζει στις κοινωνίες μας τη δημόσια εικόνα του γυναικείου καταρχήν, και συνακόλουθα του ανδρικού σώματος:
Συγκεκριμένες διαστάσεις και βάρος, γυαλιστερά νεανικά ή νεάζοντα σώματα -σμιλεμένα ξανά και ξανά στη χειρουργική κλίνη- συγκεκριμένα ρούχα και χρώματα, πρόσωπα ηλικιωμένων γυναικών (αλλά και ανδρών) σχεδιασμένα με carbone -όλα με σαρκώδη χείλη, ατσαλάκωτες παρειές και φαρδιά μέτωπα- είναι μερικές από τις επιταγές και τις πρακτικές, που όσοι επιθυμούν να φαίνονται πλούσιοι και ισχυροί οφείλουν να ακολουθούν. Και αν το κόστος «κατασκευής» τής δια βίου νεότητας και ομορφιάς μοιάζει ν’ απευθύνεται στα πλουσιότερα στρώματα, οι μόδες αυτές δεν αφήνουν καθόλου αδιάφορα και τα λαϊκά. Πρόκειται για την αυταρχική μοναρχία της μόδας, που υποτάσσει τα σώματα και τα πρόσωπα σε μια ομοιομορφία ξύλινη. Πρόκειται, το επαναλαμβάνω, για μια «αισθητική»-εμπόρευμα, για ένα σύστημα που αναπαράγει το κυρίαρχο lifestyle και αναπαράγεται με την υποταγή.
Θα περίμενε κανείς, ότι αυτή η υπερεπένδυση σε χρόνο, χρήμα και πόνο για την απόκτηση ενός κορμιού κατά τις προσταγές της μόδας, θα διευκόλυνε το κυνήγι της επιθυμίας. Όμως το αφελές και επίσης εμπορικό επιχείρημα, πως ένα «αψεγάδιαστο» σώμα είναι περισσότερο επιθυμητό και διαθέσιμο, δεν φαίνεται στην πράξη να ευσταθεί, καθώς τα εμπορικά και απλοϊκά επιχειρήματα συνήθως εξαπατούν. Μια νέα πραγματικότητα, απολύτως συντηρητική, κρύβεται πίσω από την κυριαρχία τής δια βίου ομορφιάς και νεότητας. Άλλωστε, η υπερεπένδυση στο κυρίαρχο μοντέλο δεν θα μπορούσε να είναι επιλογή ελευθερίας ούτε συνειδητή πρόθεση αυτοδιάθεσης.
Λίγα χρόνια πριν, η γνωστή, τολμηρή starlet και επιχειρηματίας Paris Hilton μας κεραυνοβόλησε με την αποκάλυψη πως θα προχωρήσει σε υμενοπλαστική για την πρώτη νύχτα του γάμου της. Ο πρίγκιπας της soul και σύμβολο του σεξ Marvin Gaye (1939-1984), λίγο πριν πεθάνει, είχε δηλώσει πως αν ήταν πιο δυνατός θα ζούσε σαν μοναχή ή σαν ιερωμένος (Magazine littéraire, τχ. 207, Μάιος 1984, σελ. 28). Η γαλλίδα ιστορικός και φεμινίστρια Yvonne Nibieler, στο βιβλίο της Η γυναικεία παρθενία, μύθοι, φαντασιώσεις, χειραφέτηση, το οποίο κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Odile Jacob, δηλώνει έκπληκτη για το κίνημα No Sex, που ξεκίνησε στις ΗΠΑ με το σύνθημα «να κυριαρχείς στο σώμα σου για να είσαι περισσότερο διαθέσιμη στους άλλους», αλλά και για την εντυπωσιακή αύξηση των πιστοποιητικών παρθενίας και υμενοπλαστικής, όχι μόνο από μουσουλμάνες (Τα Νέα, 14/3/2012).
Ακόμη και αν οι παραπάνω δηλώσεις των star αποτελούν στην κυριολεξία ευσεβείς και απραγματοποίητες προθέσεις, χρησιμοποιούν τη γλώσσα της εξουσίας και τη σιγουριά της παράδοσης. Μέσα από αυτή την εικόνα, ενισχύουν τη δική τους θέση στο στερέωμα της δημοσιότητας και προπαγανδίζουν την επιστροφή σε μια θρησκευτική, περιοριστική ηθική. Το ίδιο άλλωστε προπαγανδίζουν και οι οικογενειακές φωτογραφίες των λογής-λογής «αστέρων», δίπλα σε «αποκαλυπτικές» εκμυστηρεύσεις και πόζες. Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικούν την πρόταξη της δικής τους επιθυμίας ή, αλλιώς, «της δικής τους αλήθειας». Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που αντικρουόμενα μηνύματα εκπορεύονται από τα ίδια κέντρα εξουσίας.
Η «κουλτούρα του ξέκωλου», για την όποια μας μιλάει, στο βιβλίο της που παρουσιάζουμε παρακάτω, η Άριελ Λίβι αλλά και η υποταγή στις επιταγές της κυρίαρχης «αισθητικής» και στις εκάστοτε μόδες, εγκαθιδρύουν αμφίδρομες σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα συστήματα που καθορίζουν τις αντίστοιχες πρακτικές και τα υποκείμενα που υπακούουν. Πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία, που μεταγγίζουν εξουσία το ένα στο άλλο. Πρόκειται, όσον αφορά τα υποκείμενα, για συνειδητή επένδυση στον αστερισμό της κοινωνικής ανόδου, της επιρροής και της επαγγελματικής καταξίωσης.
«Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε πουθενά –όπως λέει ο Φουκώ-, από τις σχέσεις εξουσίας∙ από την άλλη, μπορούμε πάντα και παντού να τις τροποποιούμε: γιατί η εξουσία είναι αμφίδρομη σχέση, πάει μαζί με την υπακοή, την οποία είμαστε ελεύθεροι (ναι, ελεύθεροι) να [αντιμετωπίσουμε] με μεγαλύτερη ή μικρότερη αντίσταση» (Πωλ Βεν, Φουκώ. Η σκέψη του, η προσωπικότητά του, Εστία, σελ. 180).
Αντισταθείτε [...]
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν...
Μιχάλης Κατσαρός
Κατά Σαδδουκαίων
πηγή
23 Ιουλίου 2012
Η επίδραση των social networks στους φοιτητές [έρευνα]
Στη συζήτηση για το αν τα social media έχουν θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο στην εκπαίδευση, μια νέα έρευνα που θα δημοσιευτεί σύντομα στο περιοδικό Computers & Education δίνει μια νέα ενδιαφέρουσα απάντηση: Τίποτα από τα δύο. Εξαρτάται από το πώς τα χρησιμοποιεί κανείς.
Η σχολική τάξη στο σχολείο του 2021
Ανασύρω ένα χιουμοριστικό κείμενο του 2009 από τα archives του Γιάννη Σαλονικίδη, ο οποίος οραματίζεται ένα άλλο σχολείο, διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Θα επαληθευτεί; Για να δούμε…
iPad στην τάξη μου; Όχι δεν θα πάρω, ευχαριστώ.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα άποψη για τη χρήση του iPad μέσα στην τάξη. Αλήθεια, εσείς, αν σας δινόταν η ευκαιρία, θα το χρησιμοποιούσατε για διδακτικούς σκοπούς;
Από τους μαυροπίνακες στους υπολογιστές, τους διαδραστικούς πίνακες και το iPad
Η εξέλιξη της εκπαιδευτικής τεχνολογίας από το 1650 έως σήμερα
Πώς η τεχνολογία άλλαξε τις κοινωνικές μας σχέσεις [βίντεο]
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που κάθε πρωί, όταν ξυπνούν, πηγαίνουν στην κουζίνα, φτιάχνουν καφέ και πρωινό για να ξεκινήσουν την ημέρα τους και αυτοί που με το που ανοίγουν τα μάτια τους, πριν σηκωθούν από το κρεβάτι, πιάνουν το κινητό/tablet/laptop από το κομοδίνο και διαβάζουν sms, e-mails, tweets, facebook updates για να ενημερωθούν για ό,τι σημαντικό συνέβη όσο εκείνοι κοιμόντουσαν ήταν offline.
16 Ιουνίου 2012
"Παίρνω πίσω αυτά που μου ανήκουν"
24 Νοεμβρίου 2011
Η ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ;
“Going Green but Getting Nowhere,” του Gernot Wagner
Αναδημοσίευση από New York Times.
ΕΣΥ μειώνεις, επαναχρησιμοποιείς και ανακυκλώνεις. Μπορεί να μειώσεις την κατανάλωση σε πλαστικό και χαρτί. Θα αποφύγεις τα εκτός εποχής σταφύλια. Έχεις κάνει όλα τα σωστά πράγματα.
Καλώς.
Απλά να ξέρεις ότι δεν θα σώσεις τον θαλάσσιο τόνο, δε θα προστατέψεις το τροπικό δάσος ή να σταματήσεις την υπερθέρμανση του πλανήτη. Οι αλλαγές που απαιτούνται είναι τόσο μεγάλες και βαθιές, ώστε υπερβαίνουν τις δυνατότητες των επιμέρους δράσεων.
Μπορεί να αρνηθείς την πλαστική σακούλα στο ταμείο, πιστεύοντας ότι αυτή χειρονομία κάνει κατά κάποιο τρόπο τη διαφορά και στη συνέχεια μεταφέρεις το γεύμα «takeout» σου πίσω στο αυτοκίνητό σου για ένα ταξίδι στο σπίτι εκπομπής άνθρακα.
Ας πούμε ότι είσαι πρόθυμος να κάνεις πραγματικές θυσίες. Πουλάς το αυτοκίνητό σου. Απαρνείσαι το air-condition σου το καλοκαίρι, χαμηλώνεις το σώμα θέρμανσης το χειμώνα. Προσπαθείς να γίνεις ένας άνθρωπος χωρίς αντίκτυπο στο περιβάλλον. Μπορείς, στην πραγματικότητα, να μην έχεις κανένα αντίκτυπο στον πλανήτη. Οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να εκπέμπουν κατά μέσο όρο 20 τόνους διοξειδίου του άνθρακα το χρόνο˙ οι Ευρωπαίοι περίπου 10 τόνους.
Τι γίνεται αν κάνουμε μεγαλύτερη μετάβαση; Είσαι ο Πάπας με ένα δισεκατομμύριο πιστούς, και ας υποθέσουμε ότι όλοι τους παίρνουν τις συμβουλές σου σοβαρά. Αν όλοι οι Καθολικοί μείωναν τις εκπομπές τους στο μηδέν τη νύχτα, ο πλανήτης σίγουρα θα το παρατηρούσε, αλλά η ρύπανση θα εξακολουθούσε να αυξάνεται. Φυσικά, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι, είτε είναι καθολικοί είτε οπαδοί οποιασδήποτε άλλης θρησκείας ή δόγματος, δε θα κάνει κάτι τέτοιο. Δύο εβδομάδες σιωπής σε ένα βουδιστικό κατάλυμα γιόγκα στα Ιμαλάια με το BlackBerry σου να έρχεται στην πόρτα από το room service; Σίγουρα. Μια ολόκληρη ζωή οικειοθελώς στο πλέγμα; Όχι ευχαριστώ.
Και τώρα εστιάζω μόνο σε εκείνους που μπορούν να μειώσουν τις εκπομπές τους. Όταν η μέση εκπομπή σας είναι 20 τόνοι ανά έτος, το να τους κατεβάσετε σε 18 τόνους είναι τόσο εύκολο όσο το να κάνεις μια εδρομή. Αλλά αν είσαι ανάμεσα στα τέσσερα δισεκατομμύρια του πλανήτη, που κάθε εκπέμπουν ένα τόνο το χρόνο, δε θα έχουν πουθενά να πάνε, αλλά επάνω.
Κορυφαίες επιστημονικές ομάδες και κυρίως κλιματολόγοι λένε ότι πρέπει να μειωθούν παγκοσμίως οι ετήσιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου τουλάχιστον κατά το ήμισυ των σημερινών επιπέδων έως το 2050 και ακόμη περισσότερο πράγματα έως το τέλος του αιώνα. Και αυτό θα εξακολουθούσε να σημαίνει αύξηση της θερμοκρασίας και της στάθμης της θάλασσας για τις επόμενες γενιές.
Γιατί, λοιπόν, να κοπιάζεις να ανακυκλώνεις ή κάνοντας το ποδήλατο σου; Επειδή όλοι θέλουμε να κάνουμε κάτι, οτιδήποτε. Καλέστε το «μεροληψία δράσης". Αλλά, δυστυχώς, η μεμονωμένη δράση δεν λειτουργεί. Μας αποσπά την προσοχή από την ανάγκη για συλλογική δράση, και δεν προσθέτει μέχρι να είναι αρκετό. Ιδιοτέλεια και όχι η αυτοθυσία, είναι αυτό που προκαλεί αξιοσημείωτη μεταβολή. Μόνο οι σωστές οικονομικές πολιτικές που θα μας επιτρέψουν ως άτομα να καθοδηγούμαστε από ιδιοτέλεια και εξακολουθούμε να κάνουν το σωστό για τον πλανήτη.
Κάθε τόνος ρύπανσης διοξειδίου του άνθρακα προκαλεί περίπου $ 20 των ζημιών στις οικονομίες, τα οικοσυστήματα και την υγεία του ανθρώπου. Αυτό το σύνολο των 20 κάποιες φορές σημαίνει 400 δολάρια ζημιές αξίας ανά Αμερικανό ανά έτος. Αυτό δεν πρόκειται να είναι ζημιογόνο στο απώτερο μέλλον. Ζημιά είναι αυτό που ο καθένας μας κάνει αυτή τη στιγμή. Ποιος πληρώνει γι 'αυτό;
Πληρώνουμε ως κοινωνία. Η διεθνής πτήση μου προσθέτει κλάσματα μιας δεκάρας στο κόστος όλων των άλλων. Αυτή η γνώση οδηγεί μερικούς από εμάς οικειοθελώς να συμβάλλουμε λίγα δολάρια για να «αντισταθμιστούν» οι εκπομπές μας. Αλλά καμία από αυτές τις πληρωμές δεν παρακινεί κανένα να πετάει λιγότερο. Δεν οδηγεί τις αεροπορικές εταιρείες να στραφούν σε πιο αποδοτικά αεροσκαφών ή διαδρομές. Αν μη τι άλλο, οι αεροπορικές εταιρείες ήδη χρησιμοποιούν εθελοντικά αντισταθμιστικά ως ένα τέχνασμα μάρκετινγκ για να μετατρέψει σε περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένους επιβάτες να αισθάνονται καλύτερα. Το αποτέλεσμα είναι ο πλανητικός σοσιαλισμός στα χειρότερά του: πληρώνουμε όλοι το τίμημα επειδή τα άτομα ξεχωριστά δεν το κάνουν.
Δεν θα αλλάξει έως ότου ένα ρυθμιστικό σύστημα μάς αναγκάζει να πληρώσουμε το μερίδιό μας για τον περιορισμό της ρύπανσης αναλόγως. Περιορισμός, φυσικά, είναι κώδικας για το "cap and trade» (συνθήκη ανώτατου ορίου περιβαλλοντικών εκπομπών και εμπόριο), το σύστημα που βοήθησε να εξαληφθούν σταδιακά οι τιμές στη βενζίνη στη δεκαετία του 1980, μειώθηκε η οξεία ρύπανση βροχής στη δεκαετία του 1990 και φέρνει σήμερα ολόκληρη την αλιεία πίσω από το χείλος του γκρεμού. Το "Cap and trade» για τον άνθρακα, έχει αρχίσει να μειώνει τη ρύπανση του διοξειδίου του άνθρακα στην Ευρώπη, και παρόμοια μοντέλα έχουν καθοριστεί να κάνουν το ίδιο από την Καλιφόρνια έως την Κίνα.
Αλίμονο, αυτή η προσέγγιση έχει κηρυχθεί ως νεκρή στην Ουάσιγκτον, κατά ειρωνεία της τύχης από τους αυτοαποκαλούμενους ελεύθερους εμπόρους (free-marketers). Μια άλλη λύση, είναι ένας φόρος διοξειδίου του άνθρακα, είναι επίσης εκτός συζητήσεων, επειδή είναι απλά ένας φόρος.
Παραβλέπουμε ότι οι αγορές είναι πραγματικά ελεύθερες μόνο όταν ο καθένας πληρώνει την πλήρη τιμή του για τις δράσεις του. Οτιδήποτε άλλο είναι σοσιαλισμός. Η πραγματικότητα είναι ότι δε μπορούμε να ξεπεράσουμε τις παγκόσμιες απειλές που τίθενται από τα αέρια του θερμοκηπίου χωρίς να λέμε την απόλυτα ενοχλητική αλήθεια: το ενδιαφέρον του κόσμου για την παραγωγή των επιμέρους περιβαλλοντικών θυσιών είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Η επιστήμη των πανεπιστημίων μάς λέει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι πραγματική. Και τα οικονομικά μας διδάσκει ότι η ανθρωπότητα πρέπει να έχουν τα σωστά κίνητρα, εάν θέλουν να σταματήσει αυτή η φοβερή τάση.
Μην σταματήσετε την ανακύκλωση. Να μην σταματήσουν να αγοράζετε σε τοπικό επίπεδο. Αλλά προσθέστε την εκμάθηση σε κάποια βασικά οικονομικά να κάνετε τη λίστα σας. Το μέλλον μας θα είναι σε μεγάλο βαθμό καθορισμένο από την ικανότητά μας να παραδεχτούμε την ανάγκη να δοθεί ένα τέλος στον πλανητικό σοσιαλισμό. Αυτό είναι το πιο θεμελιώδες των οικονομικών μαθημάτων και οποιοσδήποτε σοβαρός περιβαλλοντολόγος θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη.
Ο Gernot Wagner είναι οικονομολόγος στο Ταμείο Περιβαλλοντικής Άμυνας και ο συγγραφέας του επικείμενου “But Will the Planet Notice?”
ΠΗΓΗ: http://www.nytimes.com/2011/09/08/opinion/going-green-but-getting-nowhere.htmlΘέλοντας να σχολιάσω το παραπάνω άρθρο του Gernot Wagner, που εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου στην New York Times, θα πω εξαρχής ότι αυτή τη φορά περίμενα ως αναγνώστης περισσότερο από κάθε φορά ο τίτλος του, να είναι παραπλανητικός. Θεώρησα πώς στο τέλος θα έχει αποδείξει πόσο σημαντική είναι τελικά η ατομική περιβαλλοντική συνείδηση. Δυστυχώς, ένα άρθρο από μόνο του δε μπορεί ούτως ή άλλως να ανατρέψει τα αυτονόητα. Είναι σε κάθε έναν φανερό από την καθημερινότητά του, από αυτά που βιώνει και ακούει, πως ο πλανήτης τέθηκε προ πολλού σε κατάσταση έκρυθμη. Η πιο βασική απόκριση της έλλειψης των αποθεματικών πλούτων του που μας στέλνει είναι για παράδειγμα η τιμή της βενζίνης ή οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών.
ΕΓΩ «μειώνω, επαναχρησιμοποιώ, ανακυκλώνω». Είμαι περιβαλλοντικά ενσυνείδητος, αλλά εξακολουθούν τα πράγματα να μη πηγαίνουν καλά και ακόμα χειρότερα. Αν η βρύση μου «τρέχει» και δεν έχω καλέσει υδραυλικό προφανώς είμαι λιγότερο υπαίτιος για περιβαλλοντική σπατάλη από ένα εργοστάσιο που χρησιμοποιεί τόνους νερού ετησίως για να παράγει τα προϊόντα του. Σαφώς δε θα σώσω τα απειλούμενα είδη ούτε θα επαναφέρω τα εξαφανισμένα, δε θα σταματήσω το κυνήγι φάλαινας, τόνου, φώκιας, αλεπούς, κτλ., ούτε θα επαναφέρω όσα καταναλώθηκαν ή γδάρθηκαν για τις άγριες καταναλωτικές μου διαθέσεις, δε θα επαναφέρω τα τροπικά δάση ούτε και το έδαφος στην πρότερη της διάβρωσης κατάστασή του, δε θα επικολλήσω τους αποσπασμένους πάγους των πόλων, ούτε θα επαναφέρω το νερό που έλιωσε και ανυψώνει τη στάθμη των ακτών, όσο κι αν μειώσω την ετήσια κατανάλωσή μου.
Τίποτα από όσα κάνω εγώ δε μπορούν να σώσουν την κατάσταση. Το γιατί το λέει περιγραφικά ο Wagner: «Οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να εκπέμπουν κατά μέσο όρο 20 τόνους διοξειδίου του άνθρακα το χρόνο˙ οι Ευρωπαίοι περίπου 10 τόνους».
Οποιαδήποτε δράση σε μικροεπίπεδο δε θα μπορέσει να επιφέρει το ζητούμενο σε μακροεπίπεδο. Πλην όμως…
Οποιαδήποτε δράση γίνει habitus, δηλαδή κοινό βίωμα και συνήθεια, στο μεγαλύτερο μέρος των ατόμων τότε θα μπορέσει να δώσει μια κουλτούρα αντιμετώπισης στο επίπεδο της μακροδομής, δηλαδή των τακτικών λειτουργίας των θεσμών και των κυβερνητικών αποφάσεων.
Τι αποφάσεις παίρνονται άραγε σε επίπεδο μεγαλοϊθυνόντων; Ο Wagner μας λέει: «Περιορισμός, φυσικά, είναι ο κώδικας για το «cap and trade» (συνθήκη ανώτατου ορίου περιβαλλοντικών εκπομπών και εμπορίου), το σύστημα που βοήθησε να εξαλειφθούν σταδιακά οι τιμές στη βενζίνη στη δεκαετία του 1980, μειώθηκε η οξεία ρύπανση βροχής στη δεκαετία του 1990 και φέρνει σήμερα ολόκληρη την αλιεία πίσω από το χείλος του γκρεμού. Το «Cap and trade» για τον άνθρακα, έχει αρχίσει να μειώνει τη ρύπανση του διοξειδίου του άνθρακα στην Ευρώπη, και παρόμοια μοντέλα έχουν καθοριστεί να κάνουν το ίδιο από την Καλιφόρνια έως την Κίνα.
Αλίμονο, αυτή η προσέγγιση έχει κηρυχθεί ως νεκρή στην Ουάσιγκτον, κατά ειρωνεία της τύχης από τους αυτοαποκαλούμενους ελεύθερους εμπόρους (free-marketers). Μια άλλη λύση, ένας φόρος διοξειδίου του άνθρακα, είναι επίσης εκτός συζητήσεων, επειδή είναι απλά ένας φόρος».
Και τονίζει: «Κορυφαίες επιστημονικές ομάδες και κυρίως κλιματολόγοι λένε ότι πρέπει να μειωθούν παγκοσμίως οι ετήσιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου τουλάχιστον κατά το ήμισυ των σημερινών επιπέδων έως το 2050 και ακόμη περισσότερο έως το τέλος του αιώνα. Και αυτό θα εξακολουθούσε να σημαίνει αύξηση της θερμοκρασίας και της στάθμης της θάλασσας για τις επόμενες γενιές».
Ίσως στο τέλος ο πλανήτης ως πραγματική προσωποποιημένη έννοια με δική του συνείδηση, του οποίου την απεγνωσμένη και πάσχουσα φωνή λαμβάνουμε σε κάθε στιγμή, να έχει ήδη λάβει και αυτός τα δικά του μέτρα ενάντια στην όποια δική μας συνείδηση είτε μικρο- είτε μακρο-επιπέδου, γιατί και αυτά τα δύο επίπεδα χρειάζονται χρόνο για να συντονιστούν, όταν αφορούν το κοινωνικό πεδίο σύγκρισης… Ακόμα και αν εφαρμόσουμε, όπως καλεί αγωνιωδώς ο Wagner, «οικονομικές πολιτικές που θα μας επιτρέψουν ως άτομα να καθοδηγούμαστε από ιδιοτέλεια και να εξακολουθούμε να κάνουμε το σωστό για τον πλανήτη». Ίσως, φοβάμαι, και τότε να είναι ήδη πολύ αργά, για να πάρει ο πλανήτης αυτός το πολύτιμο παρελθόν του πίσω.
TO ΒHMA http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=432094
troktiko.eu Η περιβαλλοντική συνείδηση δεν οδηγεί πουθενά;
http://nerokotanet.blogspot.com/2011/11/blog-post_2021.html
apostaktirio.gr
http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1323:-gernot-wagner-going-green-but-getting-nowhere&catid=54:2011-02-26-23-03-30&Itemid=64
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)