Stephen G. Miller: Συνέντευξη-καταπέλτης για τις πλαστογραφίες των Σκοπιανών

Μια εκπληκτική συνέντευξη του σημαντικού και διεθνούς φήμης αρχαιολόγου Στέφανου Μίλλερ, Καθηγητή Κλασσικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Berkeley για τις λαθροχειρίες των Σκοπιανών με τίτλο: Η ΦΥΡΟΜ εξασκεί/εφαρμόζει Εικονική Ιστορία - Η Μακεδονία ήταν και είναι ελληνική! Θα παρακαλούσα τους αναγνώστες το κείμενο αυτό να αποσταλεί/κοινοποιηθεί σε φίλους και γνωστούς τους στο εξωτερικό, ώστε να κάνουμε αυτό που αποφεύγει να κάνει το φοβικό ΥΠ. Εξωτερικών του ελλαδικού "κράτους".

ΔΕΕ

Stephen Miller: FYROM Is Practicing 

Virtual History; Macedonia Was and Is Greek

By C.J. Polychroniou -

 

Mar 22, 2016

In 1992, following the division of Yugoslavia into five states, southern Serbia (FYROM) adopted the name Macedonia, claiming that its people are descendants of ancient Macedonia. But the claim did not stop there. It extended much further into the realm of historical distortion by delinking ancient Macedonia from ancient Greece and portraying Macedonians as Slavs, even if the latter appear much later on the scene (as one other group among “barbarians”) and are first mentioned as an ethnic group by Byzantine authors.

Naturally, Greece has objected to the use of the name Macedonia by its northern neighbor, and the issue remains unresolved although the rest of the world (including some high-minded Greek leftists!) seems to be using freely the term Macedonia instead of FYROM.

Nonetheless, history and scholarship is clearly on the side of Greece, as Professor Stephen Miller from the University of California and one of the world’s leading archaeology scholars reminds us in a recent exchange over the contentious issue of the use of the name Macedonia by a nation whose people are Slavic.

Interview with Greek Reporter’s C.J. Polychroniou:

The northern province of Greece has been called Macedonia for about 3,000 years. We also know that Macedonians were Greek and that, in fact, Alexander the Great considered himself to be a descendant of Achilles and Hercules. Is there any doubt about these historical facts?

There was a time in a previous generation when some doubted, for example, that the Macedonians were Greek, but the evidence has become too massive to allow such doubt. Look at the articles by many different scholars at www.macedonia-evidence.org

Even so, some continue to argue that Macedonians were not Greeks but Slavs, even if the latter do not appear on the stage of history until 1,500 years after the use of the name Macedonia. However, Macedonia was also the home of the Greek gods. How realistic is it that Greeks would have worshiped gods who lived in allegedly “foreign territories?”

Stephen Miller: No – it is not realistic, and the so-called “foreign territories” were then and are now Greek.

Please, allow me to pursue this a bit further. The brutal destruction of Persepolis by Alexander the Great has been attributed to revenge for the destruction of Greek cities and temples, including the Parthenon, by the Persian ruler Xerxes. Ancient sources tells us that a beautiful Greek harlot convinced Alexander to engage in this barbarous act while he was, as usually, highly intoxicated. Would he have taken revenge in such a manner if he did not identify himself as Greek?

Please look at Q&As on the site I mentioned earlier. First, there was no Macedonian language distinct from Greek, and Alexander certainly identified himself as Greek. And do you suppose that his tutor, Aristotle, gave him lessons in Slavic?

Yugoslavian communist leader Tito was the one who gave South Serbia the name Macedonia and sought to rewrite history by portraying Slavs as Macedonians. Is there any archaeological evidence of slav Macedonia?

The problem enters with the Romans who established an administrative province of Macedonia which included the territory previously known as Paionia. See the “Letter to Obama” at macedonia-evidence.org. When the Slavs entered the Balkans in the 6th century after Christ, they took over an artificial Macedonia. Since then, it has been possible to justify a Slavic Macedonia which would be the equivalent of FYROM, but there is absolutely no ancient basis for such a country.

Tito’s goal was to annex the real Macedonia and thus have access to the Aegean, and that is why school children in Skopje are provided with maps that show the “real Macedonia” extending to Mt. Olympus. You surely know the statement by U.S. Secretary of State, Edward S. Stettinius, in 1944 ” . . . this government considers the talk of a Macedonian ‘nation,’ Macedonian ‘fatherland,’ or Macedonian “national consciousness” to be unjustified demagoguery representing no ethnic or political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive actions against Greece.”

I am not competent to speak to the issue of archaeological evidence for a Slav Macedonia, but I am sure that there is evidence of Slavs in “Macedonia” as of about 580 A.D. Here at Nemea we have clear evidence and it also exists at, for example, Athens and Corinth and Argos) of the Slavic invasions of ca. A.D. 580. Does that mean that I should think of “Slavic Nemea”? But there is a difference — the Slavs went through Nemea, but they stayed and set up their homes in Serbia.

What are the archaeological origins of Skopje?

I do not know the archaeological origins of Skopje. But one might look at the site of Stobi which was an important center during the Roman period, and has many remains of Christian – Orthodox churches. “Avaro-Slavic invasions in the 6th century ruined the city’s economy and infrastructure.” In other words, the arrival of the Slavs in ancient Paionoia (= FYROM) was a sharp and clear break with the past. Any claim to connections with Macedonia before the 6th century after Christ are without foundation. Indeed, they are lies.

In your view, why are the government and the people of FYROM, distinctly of slav origin and background, so bent on identifying themselves as Macedonians?

Stephen Miller: It has to do with territorial claims, as I indicated earlier. But I would like to add more specifically this:

(1) the original goal of annexation of the real Macedonia for purposes of access to the Aegean are still at the base of the “Macedonian” efforts. See, for example, the coffee that is sold in Skopje under the label of “Pella.” Where is Pella located? And why is there a sailing ship as the logo of that coffee? The implications are clear.

(2) More fundamental and more difficult to deal with is the issue of stolen identity. The people – I do not know them but I imagine – want an identity. We all do. Theirs is stolen, and they know it, but they cannot give up Alexander and replace him with Patraos, one of the kings of Paionia who is a part of their real heritage, their real identity. If you live with a stolen identity, you have problems which often take the form of aggressive defensiveness. I believe that the people of Skopje need Education, and a willingness to be proud of the ancestors who are actually theirs. But they are not unique in that need.

Should Greece give up on its refusal to accept Skopje as Macedonia?

I am an archaeologist and, therefore, an ancient historian. If Greece accepts “Macedonia” does that mean that I have to accept a non-Greek Alexander? For the sake of historical accuracy, it must be understood that Macedonia was and is Greek. I am not certain if the equivalent of New York, and New Jersey, and New Hampshire, would solve the “sense of identity problem,” especially since York and Jersey and Hampshire do not border those states, but perhaps a “New Macedonia,” or perhaps even better and more descriptive and historically accurate Slavic Macedonia” would be acceptable. But best of all, for this archaeologist, would be “Paionia.”

Sorry to go on so much, but I have to defend historical accuracy if my profession is to have any value. Virtual history — which FYROM is practicing — leaves us floating without a compass.

- See more at: http://greece.greekreporter.com/2016/03/22/stephen-miller-fyrom-is-practicing-virtual-history-macedonia-was-and-is-greek

 

Ντόροθι Κινγκ : Θα προτιμούσα να είμαι μια Ελληνίδα πόρνη παρά Σκοπιανή

Ντόροθι Κινγκ : Θα προτιμούσα να είμαι 

μια Ελληνίδα πόρνη 

παρά Σκοπιανή* 

*(για την ακρίβεια, έγραψε Skopjedonian, αμετάφραστο λογοπαίγνιο από την συνένωση των λέξεων σκοπιανή και"μακεδόνισσα") 

«Ξέσπασε» στο Twitter κατά των Σκοπιανών η γνωστή Αμερικανίδα αρχαιολόγος Ντόροθι Κινγκ η οποία αποκάλυψε ότι δέχεται σκληρή επίθεση μέσα από τα social media από άτομα που την κατηγορούν, επειδή υποστηρίζει ότι τα Σκόπια «δεν ήταν ποτέ Μακεδονία».

«Σοβαρά τώρα; Μου στέλνουν απειλές επειδή είμαι μια “Ελληνίδα πόρνη” που κρύβει την αλήθεια για τα Σκόπια». 

Αυτό ήταν το πρώτο σχόλιο που την Τρίτη η Κινγκ ανάρτησε στον γνωστό ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, αλλά όχι και το τελευταίο, αφού προχώρησε σε άλλα δύο «τιτιβίσματα» αναφορικά με το θέμα, εξαπολύοντας η ίδια από την πλευρά της επίθεση στους Σκοπιανούς.

«Θα προτιμούσα να είμαι μια Ελληνίδα πόρνη παρά Σκοπιανή… Νομίζω θα ήταν πιο διασκεδαστικό», έγραψε και συνέχισε αναφέροντας ότι τις τελευταίες ημέρες έχει μπλοκάρει από το Twitter αρκετούς Σκοπιανούς, οι οποίοι της επιτίθενται για τα όσα υποστηρίζει και κυρίως, για την στήριξή της στην ελληνική πλευρά.

«Κρίμα που δεν χρησιμοποιούν την ενέργειά τους για να κάνουν κάτι πιο παραγωγικό», πρόσθεσε, σχολιάζοντας με ύφος ειρωνικό τα όσα πολλοί πολίτες των Σκοπίων της καταλογίζουν.

Αφορμή για τις αντιδράσεις στων Σκοπιανών είναι πιθανότητα οι αναρτήσεις που έχει κάνει το τελευταίο διάστημα η αρχαιολόγος στο ιστολόγιό της.

Πρόσφατα έγραψε πως τα Σκόπια είχαν διάφορες ονομασίες κατά την αρχαιότητα, αλλά το όνομα Μακεδονία δεν ήταν ποτέ καμία από αυτές, προσθέτοντας: «Ομολογουμένως οι αρχαίοι Μακεδόνες κατέκτησαν την περιοχή, όμως ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε επίσης το σύγχρονο Ιράν και το Αφγανιστάν και καμία από αυτές τις χώρες δεν ισχυρίστηκε ότι υπήρξε τμήμα της Αρχαίας Μακεδονίας!».

Κι ας μην ξεχνάμε ότι πριν από μερικές ημέρες χαρακτήρισε «γελοίους» τους ισχυρισμούς κάποιων Σκοπιανών ότι η Αμφίπολη δεν είναι ελληνική.

«Η Αμφίπολη είναι στη Μακεδονία, η Βεργίνα είναι στη Μακεδονία και η Μακεδονία είναι στην Ελλάδα. Το να υποστηρίζει κανείς το αντίθετο είναι τόσο γελοίο όσο το να υποστηρίζεις ότι ο Ιησούς πήγε στην Αμερική».

Αυτές ήταν μερικές από τις δηλώσεις της κυρίας Κινγκ που φαίνεται ότι «πυροδότησαν» την οργή των Σκοπιανών…

http://www.anoixtomialos.gr/2014/12/blog-post_26.html

Αμερικανικό site γελοιοποιεί τους Σκοπιανούς: Έτσι χτίσατε μια ψεύτικη κιτς αρχαία πόλη!

Αμερικανικό site ξεφτιλίζει τους Σκοπιανούς: 

Έτσι χτίσατε μια ψεύτικη κιτς αρχαία πόλη

Μαριάννα Μαρμαρά

Το atlasobscura.com δεν είναι άλλο ένα ταξιδιωτικό site που προβάλλει δημοφιλή τουριστικά θέρετρα ή ανεξερεύνητες παρθένες παραλίες για γυμνισμό.

Είναι ο οδηγός που με κριτήριο τον πολιτισμό και την ιστορία αναδεικνύει το τάδε ή το δείνα μέρος.

Ετσι, λοιπόν, καταπιάστηκε και με τα Σκόπια, την πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ, την οποία αναφέρει ως «Μακεδονία», καταδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο μέσα σε πέντε χρόνια κατασκεύασε μια ψεύτικη αρχαία πόλη και σφετερίστηκε την ελληνική ιστορία.

«Εδώ και πέντε χρόνια το βαλκανικό κράτος της “Μακεδονίας” έχει επιδοθεί σε ένα από τα πιο απίθανα πρότζεκτ δημοσίων έργων σε όλο τον κόσμο, γεμίζοντας τους δρόμους της πρωτεύουσάς της, των Σκοπίων, με φανταχτερά, ψευτο-αντικέ αγάλματα και κτίρια. Ο σκοπός: να μετατραπεί αυτή η σεισμογενής πόλη, όπου η κύρια επιρροή ήταν μέχρι πρόσφατα η 60s σταλινική αρχιτεκτονική με κυρίαρχο το σκυρόδεμα, σε ένα θορυβώδες νεοκλασικό πάρκο» σχολιάζει η Αμερικανή δημοσιογράφος Ρέιτσελ Ντόιλ.

Μάλιστα, δεν παραλείπει να σχολιάσει πως «πολλοί πιστεύουν ότι όλα αυτά γίνονται εις βάρος του νότιου γείτονα» του κράτους, της Ελλάδας. Η Ντόιλ ενημερώνει τους αναγνώστες πως το «μικροσκοπικό αυτό κράτος έχει εδώ και καιρό διαμάχη με την Ελλάδα, στην προσπάθειά της να διεκδικήσει την ταυτότητα του [...] Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Κατά τη δημοσιογράφο του atlasobscura.com, μια σειρά ενεργειών μαρτυρούν την πρόθεσή της για αυτό. Μια από αυτές είναι η μετονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων σε Διεθνή Αερολιμένα «Μέγας Αλέξανδρος», αλλά «ακόμα και το γεγονός πως επίσημα αυτοαποκαλείται Μακεδονία, όνομα το οποίο επίσης ανήκει σε περιοχή της Βόρειας Ελλάδας».

«Τώρα, χάρη στον ετοιμοπόλεμο πρωθυπουργό Νίκολα Γκρουέφσκι και στο πρότζεκτ του μαζικής κατασκευής κτιρίων, τα Σκόπια είναι η πατρίδα ενός αγάλματος ύψους 22 μέτρων του αρχαίου βασιλιά πάνω στο άλογό του, τον Βουκεφάλα» συνεχίζει το άρθρο.

Η Ντόιλ τονίζει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και πλήθος μνημείων και αγαλμάτων αφιερωμένων στη μορφή του δεν είναι ο μόνος που κυριαρχεί στην πόλη. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει, προκειμένου να αναδείξει τον παραλογισμό και την άναρχη μίξη ιστορικών περιόδων «θα μπορούσε να έχει ένα επικίνδυνο πάρτι με τουλάχιστον μισή ντουζίνα άλλων μορφών της ιστορίας του τόπου, κάποιοι με σπαθιά, άλλοι με κάπες και κράνη εκατόνταρχου και άλλοι με φράκα, παπιγιόν και πίπες».

Το άγαλμα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού

Η «γέφυρα των τεχνών»

Το κτίριο όπου στέγαζεται η Υπηρεσία Ηλεκτρονικών 

Επικοινωνιών και το Αρχαιολογικό Μουσείο

«Τα mix-and-match διαφορετικών χρονικών περιόδων αγάλματα έχουν στηθεί απέναντι από τύπου νεοκλασικά κτίρια με νύμφες και συντριβάνια στις εισόδους τους, σχεδιασμένα με σκοπό να επικαλεστούν τον αρχαίο κόσμο, αν και κατασκευάστηκαν το 2010» προσθέτει η αρθρογράφος του atlasobscura.com, η οποία προχωρά ένα βήμα πιο πέρα την κριτική της, τονίζοντας πως τα κτίρια αυτά, ιδίως το βράδυ με τον φανταχτερό φωτισμό τους θυμίζουν περισσότερο το διάσημο κιτς υπερπολυτελές ξενοδοχείο στο Λας Βέγκας Caesars Palace παρά την αρχαία αγορά της Αθήνας.

Όσο για την τιμή «αυτού του ιστορικού κιτς», αυτή «υπολογίζεται σε κόστος κατασκευής από 200 εκατ. ευρώ έως 500 εκατ. ευρώ».

«Όσο κι αν δεν συμφέρει το κράτος της “Μακεδονίας”, η μεγαλύτερη περιοχή στην Ελλάδα που επίσης ονομάζεται Μακεδονία και στην οποία κατοικούν 2,4 εκατομμύρια άνθρωποι, είναι η πραγματική πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Η «Μακεδονική Πύλη»

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/news/207320/amerikaniko-site-xeftilizei-toys-skopianoys-etsi-htisate-mia-pseytiki-kits-arhaia-poli#ixzz3gebcyosU

Ο φαιδρός κ. Ερντογάν!

Ο φαιδρός κ. Ερντογάν!

Ιδιαίτερη έκταση δίνουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης στην απάντηση που έδωσε η Κούβα μέσω του Διεθνούς Συνδέσμου Φιλίας Τουρκίας – Κούβας αφού είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος της, ο Jose Marti, έχει ιδιαίτερες σχέσεις με την Αβάνα.

«Η κυβέρνηση της Κούβας είναι ο κυρίαρχος εγγυητής των αναγκών της μουσουλμανικής κοινότητας στην χώρα μας. Οι αποφάσεις της δεν επηρεάζονται από τις αποφάσεις ή τις επιθυμίες οποιουδήποτε εκπροσώπου που προέρχεται από άλλη χώρα» σημείωσε ο ο Jose Marti στο σχόλιό του για τις προκλητικές και ανιστόρητες αναφορές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που έκανε τις προηγούμενες ημέρες.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας το Σάββατο 15 Νοεμβρίου, στην πρώτη συνάντηση των θρησκευτικών ηγετών των μουσουλμάνων της Λατινικής Αμερικής, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, «έγραψε ιστορία» τονίζοντας ότι η Αμερική δεν ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο αλλά από τους Μουσουμάνους.

«Οι μουσουλμάνοι ναυτικοί έφτασαν πρώτοι στις ακτές της Αμερικής το 1178. Ο Χριστόφορος Κολόμβος αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι υπήρχε ένα τζαμί στην κορυφή ενός βουνού στην Κούβα» είπε στους μουσουλμάνους θρησκευτικούς ηγέτες συμπληρώνοντας ότι «το Ισλάμ είχε εξαπλωθεί στην Αμερική πολύ πριν φθάσουν οι Ευρωπαίοι το 1492». Επίσης, ο Ερντογάν δήλωσε ότι αν η Κούβα ανάψει το πράσινο φως η Τουρκία θα ήθελε να χτίσει αυτό το τζαμί στο βουνό ξανά.

«Το Σύνταγμα της Κούβας υποστηρίζει το κοσμικό κράτος, δεν υπάρχει περίπτωση να χτιστεί τζαμί σε βουνό ή λόφο της Κούβας» τόνισε ο ο Jose Marti.

Με την τελευταία φράση άφησε, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, σαφέστατη αιχμή κατά του Ερντογάν που χτίζει τεράστιο τζαμί σε λόφο στο Σκούταρι της Κωνσταντινούπολης, την γειτονιά που μένει ο Τούρκος Πρόεδρος.

Ο σηπτικός βόθρος στο «Ποτάμι» και ο Ν. Δήμου

Ο σηπτικός βόθρος στο «Ποτάμι» και ο Ν. Δήμου

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Ο Νίκος Δήμου από μικρός ήταν δυστυχής που είναι Έλληνας. Στη δύση του βίου του, σαν μπακακάκι στην ακροποταμιά του κυρ Σταύρου, κράζει ανάλογες ιδεοληψίες. Με λίγα λόγια, έγραψε χθες στο διαδικτυακό στέκι των ποταμίσιων, για την «εθνοκάθαρση» που κάναμε, οι αχρείοι, στην άλωση της Τριπολιτσάς.

Διαγράφει μονοκοντυλιά τους κλεφταρματολούς ως μισθοφόρους πλιατσικολόγους -του ταιριάζει η γνωστή απάντηση του Καραϊσκάκη-, μπερδεύει Αρβανίτες κι Αλβανούς, στο αντεπαναστατικό πυρ η Εκκλησία και καθάρισε.

Ας του απαντήσει λοιπόν ένας Αρβανίτης. Απ’ τον φωταδιστικό αναθεωρητισμό του διαφεύγουν μερικές λεπτομέρειες. Δεν θα τον βάλω στα βαθιά νερά της γενετικής, του Καβάλι Σφόρτσα και του Σάικ, που λένε ότι από την Κρήτη ως τον Γενούσο ποταμό, εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια, οι κάτοικοι είναι ο ίδιος λαός, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, όποια θρησκεία κι αν έχουν σήμερα. E3B ή greek factor το ονομάζουν. Επειδή όμως πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν είναι μοσχάρια ή άλογα και σημασία έχουν το πολιτισμικό εποικοδόμημα και το φρόνημα, θα του πω ότι η αλβανική εθνική συνείδηση, το ίδιο το αλβανικό έθνος, είναι δημιούργημα των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα, από ενέργειες της Υψηλής Πύλης, των Αψβούργων και της Ιταλίας, ως αντίρροπη δύναμη στα εθνικά κινήματα Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων.

Ο εθνικός τους ήρωας, ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης; Ένας Ελληνοσέρβος με καταγωγή από τη Μακεδονία, που μιλούσε ελληνικά και είχε ελληνικότατη σφραγίδα. Οι Τόσκοι πρόγονοί μου, όπως και των λοιπών Ελλήνων Αρβανιτών, ποτέ δεν είχαν διαφορετική συνείδηση από το υπόλοιπο έθνος, ούτε το 1300, όταν κατέβηκαν αρματωμένοι καβάλα στα άλογά τους, ούτε στην Επανάσταση ούτε τώρα. Η μάνα μου, όπως κι οι λοιποί Μαυρομματαίοι κι άλλοι Αρβανίτες, χρησιμοποιεί για το άλογο τη λέξη κάλι, γενική κέλητ. Εν ολίγοις ο Αρβανίτης το 2014 χρησιμοποιεί την ίδια λέξη που βάζει ο Ομηρος στο στόμα του Αχιλλέα και συνέχισαν να χρησιμοποιούν, εξ αναβιώσεως, οι κανονισμοί του Ιππικού, διότι κέλης είναι το άλογο του πολεμιστή. Ούτε για ζεύξη ούτε για όργωμα ούτε για φόρτωμα. Μόνο για σέλα. Οι πραγματικοί Αλβανοί είναι οι Γκέκηδες του Βορρά, μιρδίτες ή μουσουλμάνοι. Οι Τόσκοι στο Νότο, όπως κι οι Τσάμηδες, δεν είναι παρά ελληνικά φύλα που αλβανοφώνησαν στην πορεία.

Διαβάστε, κύριε Δήμου μας, π.χ. Δημητρίου Ευαγγελίδη «Η καταγωγή των Αλβανών και οι αρβανιτόφωνοι Ελληνες». Θα ξεστραβωθείτε. Πολλοί παρέμειναν δίγλωσσοι, όπως οι δικοί μου πρόγονοι. Οι Τσάμηδες, λόγω προσηλυτισμού στο Ισλάμ και του όψιμου εφευρήματος του αλβανικού έθνους, έχασαν το φρόνημά τους, οι Αρβανίτες όμως της Ελλάδας δεν το έχασαν ποτέ, είτε μιλούσαν την τόσκικη διάλεκτο είτε ήσαν δίγλωσσοι. Κι αυτά τα αναθεωρητικά, αν πάτε στο Μαυρομμάτι σε κάνα καφενείο, μην τα πείτε, γιατί δεν θα φτάσετε ως την πόρτα κατά τη διαφυγή σας.

Οι μηδενιστές θέλουν να «σκοτώσουν» τον Παπαρρηγόπουλο, αλλά στο τέλος αυτός πάντα τους κογιονάρει παρέα με την αλήθεια. Κάνουν την ίδια παγαποντιά, όπως ο «δυστυχής Ελληνας» Νίκος Δήμου. Ταυτίζουν την επαναστατική βία του εξεγερμένου μετά 400 χρόνια σκλάβου με τη δεσποτική βία του δυνάστη. Προσπαθούν να περιγράψουν τα ιστορικά γεγονότα μέσα από την πολιτική ορθότητα. Για να θυμίσω τη φράση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, όταν διάφοροι ανόητοι ψέλλιζαν τα ίδια πριν χρόνια, «άλλο ο Κολοκοτρώνης κι άλλο ο Ομέρ Βρυώνης». Ναι, το επαναστατημένο έθνος έκανε ολοκληρωτικό πόλεμο απέναντι στους δυνάστες του. Δεν τηρούσαν οι καπεταναίοι τη Συνθήκη της Γενεύης, η οποία δεν υπήρχε, όπως δεν την τηρούσαν κι οι Τούρκοι δυνάστες μας, όταν περνούσαν προληπτικώς από λεπίδι ολόκληρα χωριά, οικογένειες ή νησιά, όπως τη Χίο και τα Ψαρρά, ή αφάνιζαν την ηγέτιδα τάξη, Πατριάρχη, επισκόπους, προεστούς, εμπόρους.

Ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Καραϊσκάκης δεν παίζανε μπριτζ, δεν πίνανε τσάι στις 5 κι ενίοτε δεν παίρνανε αιχμαλώτους. Δυνάστης μας δεν ήταν απλά το δοβλέτι. Οι ραγιάδες -ραγιά σημαίνει κοπάδι, ποίμνιο, από το οποίο «έκοβαν» και πλούτιζαν, ντερλίκωναν ή απλά σαδιστικά το φχαριστιόντουσαν οι πιστοί του Προφήτη- είχαν στον σβέρκο τους τούς πάντες. Μπέηδες, γενιτσάρους, φοροσυλλέκτες, μουσουλμάνους τσιφλικάδες, υφιστάμενοι καθημερινά ποικίλες ταπεινώσεις και βάρη από τον πασά ως τον τελευταίο μεμέτη. Από αγγαρείες κι εκβιασμούς, έως φόνο και παιδομάζωμα. Ναι, οι εξεγερμένοι σκλάβοι σε πολλές περιπτώσεις πέρασαν λεπίδι τους δυνάστες τους. Κυνήγησαν τον σουνίτη εχθρό μακριά από τους τόπους μας. Τους πλήρωσαν λογαριασμό τεσσάρων αιώνων. Πολλοί από αυτούς ήταν το χειρότερο είδος, δικοί μας εξωμότες, σκληρότεροι στη συμπεριφορά κι από τους χαλδούπηδες, τους εξ Ανατολίας Τούρκους. Σαν τον γενίτσαρο Ιμπραήμ Αφεντακάκη, που έσφαξε 300 αμάχους στη Σητεία.

Και η παρέμβαση των ξένων δυνάμεων δεν ήταν φιλανθρωπία. Την προκάλεσαν οι ποταμοί αίματός μας, με επικεφαλής τον ανθό του έθνους, κλέφτες, εμπόρους, κληρικούς, απλούς ανθρώπους του λαού, που ανέδειξε ο Αγώνας. Εμφύλια πάθη πηγαίνουν πάντα χέρι χέρι με το μεγαλείο μας, όμως ο Αγώνας με το καριοφίλι και την πάλα υποχρέωσε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να παρέμβουν.

Αν οι αρχηγοί μας τότε είχαν τα σκυφτά μυαλά του Δήμου, ο τρισέγγονος του Βελή ακόμη θα περνούσε από το Μοριά και τη Ρούμελη για να μαζέψει τα δοσίματα, αγόρια για γενιτσάρους και κορίτσια για τα χαρέμια. 

Το συμπέρασμα, αδέρφια, είναι ότι, παρελθόντων των ημερών, το «Ποτάμι» αποδεικνύεται άλλος ένας σηπτικός βόθρος των γνωστών ρεπούσειων ιδεοληψιών. Κι όπως λέει το ανέκδοτο: δώσαμε, δώσαμε!

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης, δικηγόρος

Η νεοταξική εθνοαποδομητική προπαγάνδα και οι πρόθυμοι φορείς της

Η νεοταξική εθνοαποδομητική προπαγάνδα

και οι πρόθυμοι φορείς της

Είδα τυχαία προ ημερών ένα βιντεάκι στο γνωστό Youtube (https://www.youtube.com/watch?v=V3Z169TJhHU) από μια εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση στην Βέροια. Ομολογώ ότι με εξέπληξαν αρνητικά τα όσα ανυπόστατα, ανεύθυνα και περίεργα ακούστηκαν εκεί και μάλιστα από χείλη επιστημόνων, που όφειλαν να γνωρίζουν τις τρέχουσες αντιλήψεις της επιστημονικής κοινότητας.

Με λύπη μου διαπίστωσα ότι τα όσα ισχυρίστηκε ένας ομιλητής, που όπως πληροφορήθηκα είναι καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όχι μόνον δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, αλλά θύμισαν έντονα τις παρωχημένες απόψεις και ιδεολογήματα που διακινούνται από συγκεκριμένα κέντρα μεταξύ ορισμένων γνωστών και μη εξαιρετέων πανεπιστημιακών κύκλων.

Οι απόψεις του περί «ταυτοτήτων» όχι μόνον δεν συνάδουν με την επιστημονική αντικειμενικότητα και δεοντολογία, αλλά αποτελούν ένα ακόμη κουραστικό αναμάσημα των νεοταξικών, εθνοαποδομητικών ιδεολογημάτων των προπαγανδιστών της παγκοσμιοποίησης, που κατά κόρον «λουστήκαμε» τα τελευταία χρόνια από τις διάφορες Κουλουρορεπούσηδες, Δραγωνοφραγκουδάκηδες και τους γνωστούς εθνομηδενιστικούς κύκλους, που λυμαίνονται τον χώρο των ελληνικών πανεπιστημίων και μονοπωλούν την δημοσιότητα χωρίς αντίλογο.

Ισχυρίστηκε λοιπόν ο εν λόγω ότι στο ζήτημα των «ταυτοτήτων» υπάρχουν δύο επιστημονικές προσεγγίσεις: Η «ουσιοκρατική» που υποστηρίζει ότι η ταυτότητα είναι μια ουσία πέρα από τον χρόνο, πέρα από την ιστορία και προσδιορίζεται από τα βιολογικά χαρακτηριστικά, επεξηγώντας: «από το αίμα για παράδειγμα, ένα στερεότυπο σ’ αυτήν την προσέγγιση» (μια υπεραπλούστευση προφανώς δικής του έμπνευσης) και την οποία έσπευσε να κατακεραυνώσει ως «μια αντίληψη που συνδέεται στενά με τον ρατσισμό (!), συνδέεται στενά με τον ακραίο εθνικισμό (;)  και οδηγεί στα γνωστά ναζιστικά δόγματα (;)» και η «θεωρία της κατασκευής», που υποστηρίζει ότι οι ταυτότητες «ούτε αιώνιες, ούτε α-ιστορικές είναι, αλλά κατασκευάζονται, συγκροτούνται ιστορικά, είναι ρευστές, αλλάζουν και γι’ αυτό είναι αντικείμενα διαχείρισης (sic), ο κόσμος τις διαχειρίζεται και ατομικά και συλλογικά (!)».

Επί πλέον, υποστήριξε και άλλες αμφιλεγόμενες απόψεις, όπως το ότι όταν αναρωτιόμαστε «ποιοι είμαστε» δεν πρέπει «να πέφτουμε στην παγίδα» και να το συνδέουμε με την καταγωγή,  «λες και αυτό προέχει για να καταλάβουμε το ποιοι είμαστε» (!), που το ανασκεύασε αμέσως διορθώνοντας: «βέβαια, έχει σημασία να ξέρουμε από πού καταγόμαστε», ανακάλυψε ότι «οι άνθρωποι επικοινωνούν, αλληλεπιδρούν, οι κοινωνίες επικοινωνούν, αλληλεπιδρούν, οι κοινωνίες αλλάζουν, έρχονται σε επαφή, πολλά μικρά σύνολα αφομοιώνονται από μεγαλύτερα, όταν προκύπτουν κράτη οι κυρίαρχες εθνικές ομάδες επιβάλλονται σε μικρότερες εθνοτικές ομάδες και αυτό σημαίνει ότι οι ταυτότητες αλλάζουν», για να συμπεράνει αυτάρεσκα: «άρα είναι ιστορικά φαινόμενα, δεν είναι βιολογικά φαινόμενα».

Στην συνέχεια αναλώθηκε σε περισπούδαστες, αλλά φευ, μακράν της πραγματικότητος, αναλύσεις περί εθνοτικών ομάδων, Βλάχων, Σαρακατσάνων, Αρβανιτών, Ντόπιων Μακεδόνων «που μαζί με τους Γραικούς (;) συγκροτήσαν το νεοελληνικό έθνος»!

Ακολούθησαν οι πολυφορεμένες αμπελοφιλοσοφίες περί «διαφορετικότητας», περί «τοπικότητας» και «ποικιλότητας» που πρέπει να διαφυλαχθεί, περί Ισοκράτη κλπ, κλπ,  που μας πιπιλίζουν τακτικότατα ad nauseam οι κάθε κατηγορίας και επιπέδου πολιτικάντηδες, αλλά και συστημικοί δημοσιογράφοι, κοινωνιολόγοι, καθηγητάδες και τηλεσχολιαστές.    

Όσο για τα λεχθέντα σχετικά με αυτοχθονισμούς και το «μακεδονικό», όπου κάποιοι (ποιοι;) υποστηρίζουν ότι εμείς (ποιοι;) είμαστε αρχαιότεροι εδώ και όλοι οι άλλοι (ποιοι;) πρέπει να φύγουν, τα αφήνω ασχολίαστα λόγω έλλειψης χώρου, αλλά θα επανέλθω.

Σ’ αυτόν τον θλιβερό «αχταρμά» (για να χρησιμοποιήσω μια πολυπολιτισμική και ελπίζω πολιτικά ορθή έκφραση), προϊόν ενός απλοϊκού μεταμοντέρνου αποδομισμού,  όπου η Ιστορία, η Φυσική Ανθρωπολογία, η Συγκριτική και Ιστορική Γλωσσολογία, η Εθνολογία, η Μοριακή Βιολογία ή η  Γενετική πληθυσμών αγνοούνται συστηματικά, ενώ προβάλλονται ψευδο-επιστημονικοί δογματισμοί της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, ενός κλάδου που ορισμένοι επιστημολόγοι τον κατατάσσουν στις guessing arts (τέχνες της μαντεψιάς), συγχέονται όροι και έννοιες, όπως εθνική ταυτότητα, πολιτιστική ταυτότητα, εθνική συνείδηση, έθνος, τοπικός πληθυσμός, γλώσσα, διάλεκτος, ιδίωμα κλπ, θα χρειαζόμουν σελίδες για μια συστηματική κριτική και στο κάτω-κάτω ποιον ενδιαφέρουν οι απόψεις μου;

Θα παραθέσω λοιπόν ως απάντηση ορισμένα αποσπάσματα από το κείμενο του κορυφαίου και διεθνούς κύρους Έλληνα βυζαντινολόγου και ακαδημαϊκού Σπύρου Βρυώνη που αναγνώσθηκε στην ημερίδα με θέμα «Ο Νέος Ελληνισμός: Έννοια, περιεχόμενο, χρονικά όρια» που διοργάνωσε η Ακαδημία Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 2010.

«...Συχνά, οι κοινωνικές επιστήμες, ως συνειδητές επιστημονικές ειδικότητες, δεν περιορίζονται στα όρια που θέτει η έρευνα, αλλά ενδύονται ένα είδος προφητικού μανδύα. Οι επαγγελματίες κάθε μιας από αυτές τις κοινωνικές επιστήμες συχνά διακηρύσσουν ότι διακονούν «επιστήμες», που, όπως υποστηρίζουν στον ακαδημαϊκό κόσμο, η ειδικότητά τους προσομοιάζει περισσότερο με τις φυσικές επιστήμες παρά με εκείνες της φιλολογίας και των άλλων ανθρωπιστικών επιστημών. Έτσι, ο τελικός σκοπός των περισσότερων κοινωνικών επιστημών είναι να επικυρώσουν και να καθορίσουν τους νόμους που διέπουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Με τον τρόπο αυτό ισχυρίζονται ότι μπορούν να προβλέψουν πώς θα συμπεριφερθούν υπό δεδομένες συνθήκες, όχι μόνο τα άτομα, αλλά και μεγαλύτερες ομάδες, η οικογένεια, η φυλή, ή και ακόμα μεγαλύτερες συσσωματώσεις. Επίσης, ο ρόλος των διακεκριμένων και προβεβλημένων επαγγελματιών απολαμβάνει ένα είδος αναγνώρισης, ως αξιόπιστη πηγή και αυθεντία για την ανάλυση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. [...]

Με την αύξηση των πληθυσμών, την πολυπλοκότητα των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων, τις απαιτήσεις της κοινωνίας, το «έθνος» και οι «εθνικισμοί» συχνά αναζητούν λύσεις από τους κοινωνικούς επιστήμονες. [...] Όμως, ακόμη και στις περιπτώσεις αυτές, η αξία της πρακτικής γνώσης είναι συγκεκριμένη και δύσκολα επιτρέπει στους κοινωνιολόγους να ισχυρίζονται ότι ο κλάδος τους συνιστά μια «επιστήμη» στα θέματα της θεωρίας και της ανάλυσης των εννοιών του «έθνους» και του «εθνικισμού». Διότι, εδώ, αυτές οι ειδικότητες πρέπει να βασιστούν στην ιστορία, ενώ οι θεωρίες τους δεν μπορούν να γενικευτούν σε τέτοιο βαθμό, διότι έχουν συγκεκριμένο ειδικό επιστημονικό προσανατολισμό και ο υποκειμενισμός πάντα ελλοχεύει. Οι μεθοδολογίες τους είναι επιρρεπείς στην «εφεύρεση» γενικών νόμων για τον καθορισμό της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι το παράδοξο, η συμβολή τους στη συνεχιζόμενη ανάλυση των εννοιών και θεωριών σχετικά με το «έθνος» και τον «εθνικισμό» είχε βαθιά επίδραση σε εκείνους τους κύκλους που συζητούν αυτά τα ειδικά σύγχρονα ζητήματα. Πολλοί είναι οι κοινωνικοί επιστήμονες οι οποίοι έχουν κληθεί, ως ειδικοί, ενώπιον του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερουσίας, να αποφανθούν σχετικά με τις κρίσεις που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Οι πανταχού παρόντες πολιτικοί επιστήμονες, οι οποίοι έχουν διεισδύσει ιδιαίτερα στα Υπουργεία Εθνικής Ασφάλειας, Εξωτερικών, Άμυνας, στη CIA και άλλα ομοσπονδιακά όργανα, καθώς και στα πληθωρικά λεγόμενα «think-tanks», αποτελούν μια στρατιά (αριθμητικά) και, όπως ο στρατός, καταναλώνουν μεγάλα κεφάλαια που προέρχονται από την κυβέρνηση, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα ξένα συμφέροντα. Έτσι, οι κοινωνικοί επιστήμονες δεν έχουν μόνο τη θεωρητική πλευρά τους, αλλά απολαμβάνουν πρακτικές και οικονομικές ανταμοιβές, οι οποίες επιτείνουν την υποκειμενικότητα τους.[...]

Επιπλέον, προχωρούν στην κατασκευή ή τη δημιουργία τεχνικών όρων (σε τέτοια έκταση ώστε χρειάζεται κανείς να προσφύγει σε εξειδικευμένα λεξικά για να βρει τις έννοιες πολλών τέτοιων όρων) και στηρίζονται σε ιστορικούς εξειδικευμένους σε περιοχές με τις οποίες οι κοινωνικοί επιστήμονες δεν είναι εξοικειωμένοι. Μπορούμε επί πλέον να διαπιστώσουμε την ισχυρή επίδραση των κοινωνικών επιστημόνων πάνω στην ιστορική επιστήμη, παράλληλα με την αδυναμία των κοινωνικών επιστημόνων να καταλήξουν σε οριστικά συμπεράσματα ως προς το «πότε» και το «πώς» του έθνους και του εθνικισμού, καθώς και την αποτυχία τους να διευκρινίσουν τον όρο και την έννοια του πολιτισμού. [...]

Στην συνέχεια ο Σπ. Βρυώνης αναφέρεται στις θεωρίες του λεγόμενου «μοντερνισμού» και στους τρεις «πατριάρχες» του, Ernest Gellner, Eric Hobsbaum και Benedict Anderson, καθώς και στην περίοδο 1970-2003, η οποία αναφέρεται ως περίοδος  «ανόδου και πτώσης του κλασικού μοντερνισμού». Φθάνουμε έτσι σε μια νέα και σημαντική φάση του συνεχιζόμενου διαλόγου για την προέλευση και τη φύση του έθνους και του εθνικισμού, με τη νέα ερμηνεία περί «εθνοσυμβολισμού» που διατύπωσε ο Anthony D. Smith, ο οποίος υπήρξε ο ίδιος μαθητής του Gellner.

Όπως τονίζει ο Σπ. Βρυώνης: «Στη διαμάχη που ακολούθησε και μπροστά στα αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα του Smith, ο Anderson, σε αντίθεση με τον Gellner, υπήρξε πιο δεκτικός στις κριτικές που ασκήθηκαν στο έργο του και, τελικά, παραδέχτηκε ότι το έργο του είχε πλέον καταστεί περιθωριακό». [...]

Όλα αυτά λοιπόν που υποστηρίχθηκαν με τόση ευγλωττία είναι περιθωριακά, ξεπερασμένα και έχουν απορριφθεί από την διεθνή επιστημονική κοινότητα, αλλά δυστυχώς ανθούν ακόμη στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Κλείνω με την τερατώδη αντίφαση και μνημειώδη ανακολουθία δηλ. της εξύμνησης από την μια μεριά της «διαφορετικότητας», της «τοπικότητας» και της «ποικιλότητας» και την πολιτιστική ισοπέδωση, από την άλλη, που επιφέρει η διδασκαλία (!) της βλάχικης γλώσσας, την οποία ο εν λόγω θεωρεί ως αξιέπαινο γεγονός.  Δεν την αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να την αντιληφθεί; Άγνωστον!

Παραφράζοντας λοιπόν τον κ. καθηγητή η απάντησή μου, στα όσα αντιεπιστημονικά και αντιδεοντολογικά υποστήριξε, είναι:

 «Αυτά είναι ιδεολογήματα που παρήγαγε ο ξεπερασμένος μαρξιστικός διεθνισμός και παράγει ο νεοφιλελεύθερος παγκοσμιοποιητικός κοσμοπολιτισμός, είναι επικίνδυνα από πολιτική άποψη ιδεολογήματα και δυστυχώς όταν οι επιστήμες και οι επιστήμονες στρατεύονται σ’ αυτά τα ιδεολογήματα ακυρώνουν και την επιστήμη τους και τον εαυτό τους». 

        Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Άρθρο-απάντηση στους ψευδο-Μακεδόνες

Άρθρο-απάντηση 

στους ψευδο-Μακεδόνες

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο-απάντηση στα λεγόμενα του καθηγητή Victor Friedman σχετικά με τη «Μακεδονία» μας έστειλε ο Θόδωρος Σπυρόπουλος, Συντονιστής του ΣΑΕ των ΗΠΑ με τη συμβολή του Marcus A. Templar, Ειδικού Επιστήμονα-Βαλκανιολόγου. Διαβάστε όσα λέει για την προέλευση των δήθεν «Μακεδόνων» σε ένα άρθρο που έχει πραγματικό ιστορικό, αλλά και γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

«Ο Δρ. Victor Friedman, o επονομαζόμενος “ειδικός” γλωσσολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο, σε συνέντευξή του με τον Christofer Deliso του Balkanalysis.com στη Μακεδονία δηλώνει: “Ήταν πάντοτε έτσι, από τότε που οι σύγχρονοι Μακεδόνες άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες. Οι Έλληνες αρνούνται την ύπαρξη της μακεδονικής μειονότητας από τότε που απέκτησαν το Ελληνικό Τμήμα της Μακεδονίας με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, μετά το Β’ Βαλκανικό πόλεμο (1913)”. Ακόμη και αν ο Δρ. Friedman προσπαθεί να μας δώσει την αίσθηση ότι ο ίδιος είναι εξειδικευμένος Καθηγητής των σλαβικών και βαλκανικών γλωσσών του Τμήματος Σλαβικών Γλωσσών και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, η απάντησή του στα ερωτήματα του Christopher Deliso μας κάνει όλους να αμφιβάλλουμε ακόμη και για τις στοιχειώδεις Βαλκανικές Ιστορικές του γνώσεις. Συνεπώς, φρόνιμο θα ήταν να θυμίσουμε στον καλό Καθηγητή μερικά γεγονότα σχετικά με τα Βαλκάνια.

Μια… πρόσφατη ιστορία

Η Ιστορία της FYROM είναι σχετικά πρόσφατη. Χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. Αρχικά οι Νότιοι Σλάβοι ονομάζονταν “Venedi”, αλλά οι Βυζαντινοί άλλαξαν το όνομά τους σε Sklavini, όταν εκείνοι μετανάστευσαν προς το νότιο τμήμα των Βαλκανίων και διότι οι Σλάβοι σύναψαν συμμαχίες ή ενώθηκαν μεταξύ τους, στις οποίες έδωσαν την ονομασία “Sklavinije”.

Αυτοί οι Sklavinije διόρισαν ως ανώτατους Διοικητές τους μια τακτική ιεραρχία πριγκίπων, όπως οι Hatson, Akamir και Prvud. Στα μέσα του 5ου αιώνα μ.Χ. οι Νότιοι Σλάβοι διέσχισαν τα Καρπάθια Όρη και εγκαταστάθηκαν στην πρώην ρουμανική επαρχία της Panonia (σημερινή Ουγγαρία) και της Dacia (σημερινή Ρουμανία). Οι πρώτες σλαβικές και τουρκικές φυλές της Βουλγαρίας άρχισαν να επιτίθενται ομαδικώς στις βαλκανικές περιοχές τον 5ο αιώνα μ.Χ. Αρχικά λήστεψαν το λαό του Βυζαντίου, λεηλατώντας τις περιοχές, και επέστρεψαν στις βάσεις τους. Ο πρώην Πρόεδρος της FYROM Gligorov επιβεβαίωσε τα ως άνω δηλώνοντας τα εξής: “Βάσει της Ιστορίας των Μακεδόνων, η επικρατέστερη άποψη είναι ότι είμαστε Σλάβοι. Ήρθαμε από τα Βαλκάνια (Όρη) κατά τον 6ο-7ο αιώνα και μετοικήσαμε στη χώρα που ονομάζεται «Μακεδονία». Ακόμη και αν είναι έτσι, δεν εξαρτάται από αυτό η ταυτότητα του λαού μας” (Kiro Gligorov, Σκόπια 2000, 354). Οι μακροχρόνιες διαδικασίες εγκατάστασης των Σλάβων σε τμήματα της Μακεδονίας άρχισαν στα τέλη του 6ου αιώνα. Μέχρι τα μέσα του 7ου αιώνα οι σλαβικές φυλές, ήτοι οι: Draguviti, Bereziti, Sagudati, Rinhini, Strumljani, Smoljani, Milingi, Ezerites, Timocani, Abodrini και Moravijani, συνενώθηκαν δημιουργώντας φυλές και ως εκ τούτου αποτέλεσαν σημαντικό πολιτικό και εθνικό παράγοντα στην ιστορία των Βαλκανίων. Αυτοί είναι οι πρόγονοι των σημερινών Σλάβων της ΠΓΔΜ. Βάσει της Γιουγκοσλαβικής Στρατιωτικής Εγκυκλοπαίδειας (εκδοθείσα το 1974), οι Timocani, Abodrini και Moravijni είναι επί του παρόντος τμήμα του Σερβικού Έθνους. Οι όροι “Μακεδονία του Βαρδάρη”, “Μακεδονία του Pirin” και “Μακεδονία του Αιγαίου”, οι οποίες υιοθετήθηκαν και χρησιμοποιούνται από τους πολίτες της ΠΓΔΜ, αποτελούσαν κόλπα που σκαρφίστηκε η πρώην Γιουγκοσλαβία, προκειμένου να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά τους επιθετικούς και πολιτικούς σκοπούς της. Δεν υφίστανται επίσημα ή ανεπίσημα αρχεία ή στατιστικά δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι οι πολίτες της ΠΓΔΜ φέρουν το όνομα “Μακεδόνες”. Όλοι οι εθνολόγοι επιστήμονες συμφωνούν στο ότι ουδέν ανεξάρτητο έθνος Μακεδονία υπήρξε ποτέ στην Ιστορία (Arnold van Gennep: Traité comparatif des nationalités. Paris, 1922. A, 212). Ο χαρακτηρισμός “Μακεδονικό έθνος” είναι αποκύημα του Παν-σλαβισμού και υιοθετήθηκε αρχικά από το Ρώσο N.S. Zarganko το 1890, υποδεικνύοντας μια μη υπαρκτή εθνότητα, χρησιμοποιούμενη ως Δούρειος Ίππος της σλαβικής επιθετικότητας κατά της Ελλάδας. Ξαφνικά και από το πουθενά ένα “Μακεδονικό” έθνος ιδρύθηκε στη Νότια Γιουγκοσλαβία, γνωστό και ως Νότια Σερβία ή Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το Μανιφέστο του Krushevo το 1903 μαρτυρά τη γεωγραφική φύση των όρων “Μακεδονία” και “Μακεδονικός λαός”. Ο ήρωας της ΠΓΔΜ Goce Delchev σε μια επιστολή, της οποίας η αυθεντικότητα έχει εξακριβωθεί, δηλώνει ότι είναι “Βούλγαροι”, διότι ο κατά τοιουτοτρόπως αποκαλούμενος πατέρας του “Μακεδονισμού” της ΠΓΔΜ επιβεβαιώνει τη σλαβική κουλτούρα των “Μακεδόνων” (Giorgio Nurigianni, 1972).

Άφαντοι οι “Μακεδόνες”

Στην επίσημη τουρκική απογραφή του 1904-1905 δε γίνεται καμία αναφορά σε “Μακεδόνες”. Ο πληθυσμός του Ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της απογραφής ανήλθε στα 4.183.575 άτομα, εκ των οποίων οι 1.823.500 ήταν μουσουλμάνοι, οι 1.619.300 Έλληνες, οι 455.000 Βούλγαροι, οι 151.235 Εβραίοι, οι 95.350 Αρμένιοι, οι 16.550 Σέρβοι, οι 13.750 Βλάχοι και οι 8.890 Ρομά. Την απογραφή διενήργησε ο εντεταλμένος Γενικός Επιθεωρητής του Σουλτάνου Hilmi Pasha.

Η ίδια απογραφή δείχνει ότι στο Βιλαέτι του Mοναστηρίου τον πληθυσμό αποτελούσαν 670.250 πολίτες, εκ των οποίων οι 250.000 ήταν οι Έλληνες, οι 223.000 μουσουλμάνοι, οι 143.000 Βούλγαροι, οι 13.150 Σέρβοι, οι 6.150 Βλάχοι και οι 4.950 Εβραίοι. Η ίδια απογραφή επίσης δείχνει ότι τον πληθυσμό του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης, εκτός των Sanjak του Divris και του Elbasan, αποτελούσαν 1.070.100 άτομα, εκ των οποίων οι 423.500 ήταν μουσουλμάνοι, οι 362.000 Έλληνες, οι 128.000 Βούλγαροι, οι 69.200 Εβραίοι, οι 8.650 Ρομά, οι 7.350 Βλάχοι και οι 1.400 Σέρβοι. (Πηγή των άνω στοιχείων απογραφής είναι το βιβλίο με τίτλο “ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ” του Θεόδωρου Σαράντη, σελ. 25). Οι ίδιοι αριθμοί αντικατοπτρίζονται και στον εθνογραφικό χάρτη, παράρτημα στο έργο του Ιταλού εθνογράφου Amatore Virgilli. Μια απογραφή έλαβε χώρα και στη Γιουγκοσλαβία το 1940. Τα επίσημα αποτελέσματα της εν λόγω απογραφής δεν επέδειξαν αναφορά σε κάποιο Μακεδονικό Έθνος. Σύμφωνα με την απογραφή, ο πληθυσμός της περιοχής της σημερινής ΠΓΔΜ ανερχόταν στα 1.071.426 άτομα, εκ των οποίων οι 710.676 ήταν Σλάβοι (66%), οι 334.285 Αλβανοί και Τούρκοι (31,2%) και οι 26.465 Βλάχοι και Έλληνες (2,8%). Ωστόσο, τι ακριβώς συνέβη στους Σλάβους πολίτες της Νότιας Γιουγκοσλαβίας, η οποία ήταν επίσης μέρος της περιοχής της Vardaska Banovina για λίγο καιρό μετά την μετονομασία της περιοχής σε Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, τον Αύγουστο του 1944; Εξαφανίστηκαν όλοι; Μετανάστευσαν κάπου αλλού; Τίποτα από τα παραπάνω δε συνέβη. Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Τίτο υπό τις εντολές, τις οδηγίες και τις ευλογίες του Στάλιν, καθώς και με τη σλαβική σύμπραξη και πίστη όλων των ολοκληρωτικών συγγενών κομμάτων και κυβερνήσεων στόχευε στην αλλαγή της ονομασίας της περιοχής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, καθώς και στη μετονομασία των κατοίκων της σε “Μακεδόνες” εν μια νυκτί. Όλα τα κράτη του Ανατολικού μπλοκ είχαν ως στόχο να οικειοποιηθούν την Ελληνική Μακεδονία, καθώς και το μεγάλης εμπορικής σημασίας λιμάνι της Θεσσαλονίκης ως λάφυρό τους. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων 1912-13 δεν υφίστατο “Μακεδονικός” στρατός να προασπίσει τα συμφέροντα των υποτιθέμενων “Μακεδόνων”. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Συνθήκης του Βουκουρεστίου δεν παρέστησαν εκπρόσωποι του “Μακεδονικού Έθνους”. Η Αναφορά Carnegie του 1914 (Αναφορά της Διεθνούς Επιτροπής επί των Αιτίων και του τρόπου Διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων) όχι μόνο δεν κατέγραψε την ύπαρξη κάποιου “Μακεδονικού” στρατού, αλλά ούτε και πολιτών κάποιου “Μακεδονικού Έθνους”.

Μια μακεδονική γλώσσα από το πουθενά…

Το 1921 στην Μόσχα η Komintern (3η Κομμουνιστική Διεθνής) παρέβλεψε προσάρτηση της Μακεδονίας και της Θράκης στην Ελλάδα, περιλαμβάνοντάς τες στο κομμουνιστικό μπλοκ. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση και όταν οι υπόλοιπες προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, ο τότε ισχυρός ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Τίτο έπρεπε να επινοήσει ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης. Ξάφνου, ανακάλυψε ότι οι “Μακεδόνες” δεν είναι Έλληνες και ότι η “Μακεδονική” γλώσσα δεν είναι ελληνική και, ως εκ τούτου, οι “Λόγιοι” της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κλήθηκαν να ξαναγράψουν τα βιβλία της Ιστορίας τους, προκειμένου αυτή τη φορά να συμπεριλάβουν τη Μακεδονική Ιστορία με τέτοιον τρόπο, ώστε να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του Κομμουνιστικού Συνασπισμού της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας, επισυνάπτοντας αλλοιωμένους χάρτες, στους οποίους απεικονιζόταν η δική τους “Μακεδονία”, που εκτεινόταν μέχρι τα μέσα του όρους Ολύμπου. Επιπρόσθετα, “γλωσσολόγοι” καθοδηγούμενοι από τον Blagoj Konev (γνωστό και ως α.κ.α.), Blaze Koneski, κλήθηκαν να δημιουργήσουν αλφάβητο, καθώς και να τελειοποιήσουν την “άρτι ανακαλυφθείσα” μακεδονική γλώσσα, η οποία φυσικά έπρεπε να δίνει την εντύπωση ότι αποτελούσε “τη φυσική εξέλιξη” της αρχαίας μακεδονικής. Μέσω της χειραγώγησης, από εκείνους, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της παιδείας, η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δημιούργησε πρόσφορο έδαφος, προκειμένου να παρουσιάσει την εν λόγω γλώσσα, ισχυριζόμενη ότι αυτή μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες.

Ωστόσο, η εν λόγω γλώσσα, από άποψη γραμματικής, είναι σχεδόν ίδια με τη Βουλγαρική και, εξαιτίας των διαρκών κυβερνητικών παρεμβάσεων, το λεξιλόγιο τείνει να περιλαμβάνει περισσότερες σερβο-κροατικές λέξεις, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από βουλγαρικές. Όλη ιστορία περί αρχαίας Μακεδονίας φαντάζει αναμφίβολα υπέροχη. Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, ένα τεράστιο κενό 2.000 χρόνων, όπου δεν υπάρχουν ευρήματα καμίας προφορικής ή γραπτής παράδοσης ή κάποιου επιστημονικού επιχειρήματος!» (Ljubco Georgievski, FOCUS, 31 Μαρτίου 2008).

Ένα πρακτικής φύσεως ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί στον Καθηγητή Friedman. Ο Όλυμπος βρίσκεται στη Μακεδονία, Ελλάδα. Θα ήταν δυνατόν οι Αθηναίοι, οι Σπαρτιάτες και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες να θεωρήσουν σαν κατοικία των Θεών τους (Δίας, Ποσειδώνας, Απόλλωνας, Αφροδίτη κ.ά.) τον Όλυμπο, εάν η εν λόγω περιοχή, στην οποία βρισκόταν το όρος, δεν ήταν μέρος του ελλαδικού κόσμου;

Ο Δρ. Federiko Krutwig Sagredo, Πρόεδρος του Ελληνικού Κολεγίου του Bilbao στην Ισπανία, εν μέσω μιας διάλεξης δήλωσε τα εξής: «Οι Μακεδόνες ήταν απλώς άνθρωποι, οι οποίοι απάρτιζαν τα μέλη μιας ελληνικής φυλής (…) Εκείνοι που τώρα λένε ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων είναι Μακεδόνες ψεύδονται, είναι ημιμαθείς ή κρύβουν πολιτικο-εθνικο-απελευθερωτικούς σκοπούς» (Ελληνική Παιδεία, Τμήματα Σπουδών Αρχαίων Ελληνικών – 7ο Μάθημα, σελ. 117).

Δεν υφίσταται κάποιο επιστημονικό επιχείρημα που να αφορά την αναληθή συνένωση των Σλάβων με τους αρχαίους Μακεδόνες, που βάσει της διατριβής της Φανούλας Παπάζογλου οι δεύτεροι ήταν ελληνόφωνοι (Φανούλα Παπάζογλου, Σκόπια 1957, 333). Η πρόσφατα, εξακριβωμένης αυθεντικότητας, επιγραφή «Κατάδεσμος» τοποθετεί τη μακεδονική διάλεκτο στο βασίλειο των Βορειοδυτικών Ελληνικών διαλέκτων μαζί με τα Ακαρνανικά και Αιτωλικά, γεγονός που επιβεβαιώνει την εξής δήλωση Τίτου Λίβιου: «Οι Αιτωλοί, οι Ακαρνάνιοι και οι Μακεδόνες ομιλούν την ίδια γλώσσα». Η επιγραφή «Κατάδεσμος» αναφέρει «το φαινόμενο της διάκρισης των Βορειοδυτικών Ελληνικών διαλέκτων», όπως επεσήμανε ο Carl D. Buck (Carl D. Buck, 1907, 241-276).

Ο Δρ. Friedman ισχυρίζεται ότι η βουλγαρική γλώσσα διαφέρει από τη «μακεδονική», διότι έχουν διαφορετική βάση. Η βουλγαρική γλώσσα έχει τη βάση της στη Σόφια, ενώ η «μακεδονική» προέρχεται από τις περιοχές Veles, Bitola, Prilep και Kichevo. Εάν η γλώσσα της ΠΓΔΜ βασίζεται σε διαλέκτους των περιοχών Veles, Bitola, Prilep και Kichevo, η εν λόγω δήλωση αποδεικνύει ότι η σλάβικη ΠΓΔΜ συστάθηκε το 1945. Η Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της «Μακεδονίας» επέβαλλε την εν λόγω βάση στους πολίτες της κατά τη διάρκεια της εν λόγω χρονικής περιόδου. Σύμφωνα με το επιχείρημα του Friedman, ποια ήταν η βάση της «μακεδονικής» γλώσσας πριν από το 1945; Η Σόφια; Θα έπρεπε να είναι αυτή, διότι η «μακεδονική» γλώσσα δεν αποτελούσε αυτοφυή γλώσσα μέχρι που προστέθηκαν δύο όμοιες διάλεκτοι, ήτοι εκείνη της Stip-Strumica και εκείνη των Σκοπίων.

Επιπρόσθετα, ως θέμα πολιτικής ατζέντας και πολιτικής, οι διαδοχικές κυβερνήσεις των Σκοπίων εισήγαγαν μέσω της δυνατότητας ελέγχου της παιδείας λεξιλόγιο βιβλίων σλαβικών γλωσσών, ειδικότερα της σερβικής, στοχεύοντας στη δημιουργία μιας παντελώς διαφορετικής γλώσσας από εκείνη που μέχρι το 1945 μιλούσαν στη Δημοκρατία. Για τη διασφάλιση οτιδήποτε «μακεδονικού» μετά την ανεξαρτητοποίησή της η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ θέσπισε τον Ποινικό Κώδικα (άρθρα 178 και 179), μετατρέποντας οτιδήποτε «μακεδονικό σε αδίκημα». Αυτό συμπεριλαμβάνει και τα πανεπιστήμια. Τι συνέβη στη Δημοκρατία; Τι συνέβη στην εκπαιδευτική ελευθερία και την κατάργηση της απόδοσης χαρακτηρισμών; Όσον αφορά την απουσία του απαρεμφάτου, πρόκειται για ένα τοπικό φαινόμενο που εφαρμόζεται σε όλες τις νότιες βαλκανικές γλώσσες. Επειδή στην περίπτωση της γλώσσας της ΠΓΔΜ δεν υπήρξε, εξαρχής, ποτέ απαρέμφατο, στη μητρική βουλγαρική γλώσσα το απαρέμφατο έχει καταργηθεί πολύ καιρό πριν, εάν εξαιρέσουμε κάποια ψήγματα παλαιών απαρεμφατικών μορφών, τα οποία χρησιμοποιούνται στην αρνητική προστακτική και τα οποία τείνουν επίσης να εκλείψουν.

Μια χώρα βασισμένη στο ψέμα

Η ΠΓΔΜ είναι μια μικρή ηπειρωτική χώρα των νότιων Βαλκανίων, η οποία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά εγχώρια προβλήματα και «εξάγει» αστάθεια στις γειτονικές της χώρες. Είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη της οποίας οι λέξεις «αμοιβαιότητα» και «συμβιβασμός» είναι άγνωστες. Εκεί κυριαρχεί μόνο ο αλυτρωτισμός και η επιθετικότητα. Είναι το αποτέλεσμα μιας υπερ-εθνικιστικής κυβερνητικής πολιτικής που διέπει το μακεδονισμό, μια εθνικιστική ιδέα που καλλιεργήθηκε από κομμουνιστές, βασιζόμενοι σε μια ιστορία που εσκεμμένα οι ίδιοι παραποίησαν, προκειμένου να κρύψουν τις ιμπεριαλιστικές και ρεβανσιστικές τους πεποιθήσεις. Η παρούσα υπερ-εθνικιστική κυβέρνηση της ΠΓΔΜ συνεχίζει να ασκεί κομμουνιστικές πολιτικές, στηριζόμενη στο ψέμα του μακεδονισμού. Επομένως, εάν η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει ανάγκη να στηρίξει την ύπαρξή της σε ένα ψέμα, τότε η ύπαρξή της είναι περιττή.

http://vlahofonoi.blogspot.gr/2013/12/blog-post.html#more

ΑΘΩΟ ΤΟ "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑΝΑ ΕΜΒΑΣΜΑΤΑ

ΑΘΩΟ ΤΟ "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" 

ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑΝΑ ΕΜΒΑΣΜΑΤΑ

Oργισμένος ο πρόεδρος του δικαστηρίου, τόνισε σε έντονο ύφος στη φιλοσκοπιανή ενάγουσα, πως : «η Μακεδονική» γλώσσα δεν είναι διαφορετική από την ελληνική».

Αθώοι κρίθηκαν την Τετάρτη 20/11/2013 από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Έδεσσας, οι εκδότες και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», Θέμος Αναστασιάδης, Αναστάσιος Καραμήτσος και Παναγιώτης Σαββίδης αντίστοιχα, μετά από μήνυση που κατέθεσε εναντίον τους, η εκπρόσωπος των Σκοπιανών των ΗΠΑ στην …Ελλάδα Ευγενία Νατσουλίδου, για δημοσίευμα του περασμένου Δεκεμβρίου, που αποκάλυπτε πως το ΣΔΟΕ ξεκίνησε ελέγχους σε εμβάσματα που λαμβάνουν οι φιλοσκοπιανοί από το εξωτερικό («Το ΣΔΟΕ ξεσκεπάζει τους Σκοπιανούς πράκτορες»). 

Στην απόφαση της η έδρα, αναγνώρισε το «δικαιολογημένο ενδιαφέρον» του δημοσιογράφου για το συγκεκριμένο ρεπορτάζ και πως ο Τύπος «έχει καθήκον να ενημερώνει το κοινό για υποθέσεις και θέματα που έχουν δημόσιο ενδιαφέρον και αντίστοιχα το κοινό έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για ζητήματα και υποθέσεις γενικού ενδιαφέροντος» σύμφωνα και με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που ανέπτυξε η υπεράσπιση.

Η ενάγουσα Ευγενία Νατσουλίδου, εμφανίστηκε προκλητική ενώπιον της έδρας, υποστηρίζοντας πως η ΜΚΟ της οποίας είναι πρόεδρος, της «Μορφωτικής Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας», ασχολείται με την υπεράσπιση και την προώθηση της «εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς» των Μακεδόνων που όμως δεν είναι Έλληνες αλλά «Μακεντόνετς», δηλαδή Σκοπιανοί. Οι ισχυρισμοί της περί «μακεδονικού» έθνους και «μακεδονικής» γλώσσας, προκάλεσε την άμεση αντίδραση της προέδρου του δικαστηρίου, η οποία της τόνισε σε έντονο ύφος πως : «η Μακεδονική» γλώσσα δεν είναι διαφορετική από την ελληνική».,

Αίσθηση προκάλεσε και η παραδοχή της προέδρου της «Μορφωτικής Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας», πως λαμβάνει «εμβάσματα» μέσω τραπέζης από το εξωτερικό και από την «U.M.D.» που την όρισε και εκπρόσωπο της στην Ελλάδα.

Η Ευγενία Νατσουλίδου, που προφανώς αμφισβητεί το δικαίωμα των ελληνικών Αρχών να πραγματοποιούν νόμιμο έλεγχο σε κάθε ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, είχε καταθέσει μήνυση κατά του ΘΕΜΑτος για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά και για το γεγονός πως στο ρεπορτάζ αποκαλείται (φιλο)Σκοπιανή και όχι «Εθνικά Μακεδόνισσα».

Τον περασμένο Φεβρουάριο, σε συνέντευξη τύπου στα Σκόπια, ο πρόεδρος της «U.M.D.» Μέτο Κολόσκι, αναφέρθηκε στο επίμαχο δημοσίευμα της εφημερίδας ΘΕΜΑ, χαρακτηρίζοντας τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Σαββίδη «μέλος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής». Στην ίδια συνέντευξη, η Ευγενία Νατσουλίδου, περιέγραψε τις απειλές κατά της ζωής και τον στόχο των ελληνικών Αρχών, να «εξαντλήσουν» οικονομικά τους «Μακεδόνες» σέρνοντας τους στα δικαστήρια.

«Εργαζόμαστε ώστε η κυρία Νατσουλίδου να παρουσιάσει στη διεθνή κοινότητα την κατάσταση στην Ελλάδα, ώστε να λάβει περισσότερη υποστήριξη από τους διεθνείς οργανισμούς για τα δικαιώματα των «Μακεδόνων» στη Μακεδονία του Αιγαίου και σε όλη την Ελλάδα» δήλωσε τότε ο Κολόσκι».

Πάντως, όπως αναφέρει σε σχόλιο του στο προσωπικό του προφίλ στο facebook ο δημοσιογράγος Παναγιώτης Σαββίδης «Εάν τα στελέχη της λεγόμενης United "Macedonian" Diaspora διαβάσουν τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά απ' όσα κατέθεσε στη σημερινή δίκη η "πρέσβειρα" τους στην Ελλάδα, μάλλον δεν θα είναι ιδιαίτερα περήφανοι για την επιλογή τους».

Από την πλευρά της Ευγενίας Νατσουλίδου, δεν υπήρξε κάποια επίσημο σχόλιο για την αθώωση της εφημερίδας, παρά μόνο επίσης ένα σχόλιο στο προσωπικό της προφίλ στο facebook. «Μια από τα ίδια! Σήμερα αθωώθηκαν στο δικαστήριο της Έδεσσας το «Πρώτο Θέμα» και ο δημοσιογράφος Π.Σαββιδης, με ένα σκεπτικό που με έκανε να νιώσω ότι ζω στην εποχή του Μεταξά! «Στην Ελλάδα, Μακεδόνες δεν υπάρχουν, μακεδονική γλώσσα δεν υπάρχει, παρά μόνο Σκοπιανοί πράκτορες», συμπλήρωσε με καημό η Ευγενία Νατσουλίδου...

http://taxalia.blogspot.gr/2013/11/blog-post_9457.html

Ντερ Σπήγκελ: Σκόπια, η πρωτεύουσα του ιστορικού κιτς...

Σκόπια, η πρωτεύουσα 

του ιστορικού κιτς

Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ έχει δαπανήσει τεράστια ποσά στα Σκόπια, δημιουργώντας έναν νεο-μπαρόκ αρχιτεκτονικό εφιάλτη. Οι φανταχτερές υπερβολές του έργου συγκαλύπτουν μια καταστροφική οικονομία και ένα ανησυχητικό ρεκόρ όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, γράφει το Spiegel.

Πίδακες εκτοξεύουν νερό μπροστά από τους πολεμιστές: κόκκινο, κίτρινο, μπλε, μοβ. Οι οκτώ χάλκινοι άνδρες κοιτάζουν έντονα μέσα από το σιντριβάνι, ενώ πολύ πάνω από τα κεφάλια τους ο Μέγας Αλέξανδρος κάθεται σε έναν θρόνο, υψώνοντας ένα σπαθί προς τον ουρανό. Βάγκνερ και Τσαϊκόφσκι ακούγεται από τα ηχεία, ενώ το νερό ακολουθεί τους ρυθμούς της μουσικής. Τα Σκόπια έχουν ένα νέο σύμβολο: το μνημείο «Ο πολεμιστής σε Άλογο» στην πλατεία Plostad Makedonija, στο κέντρο της πόλης, έχει ύψος σχεδόν 30 μέτρα και κόστισε 10,5 εκατ. ευρώ – και είναι τόσο αυθεντικό όσο και η απομίμηση του Μεγάλου Καναλιού στο Λας Βέγκας. Οι περισσότεροι ήρωες από την πολύχρωμη ιστορία της Μακεδονίας υπάρχουν τριγύρω, σμιλεμένοι σε μεγάλη, αν και κάπως παραμορφωμένη κλίμακα. Τα πόδια του εκδικητικού, όπως φαίνεται, σημαιοφόρου, για παράδειγμα, είναι δυσανάλογα μεγάλα.

Από την άλλη πλευρά του ποταμού Αξιού, κοντά στην είσοδο της παλιάς πόλης, το άγαλμα του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας ρίχνει μια κολοσσιαία γροθιά στον ουρανό, ενώ χάλκινα άλογα ξεπηδούν από ένα κοντινό σιντριβάνι. Νέα κυβερνητικά κτίρια που μοιάζουν με ναούς, ένα θέατρο και ένα μουσείο έχουν κατασκευαστεί μεταξύ των δύο μνημείων.

«Ιστορικό κιτς»

Και το κατασκευαστικό έργο δεν έχει τελειώσει: πολυάριθμες προσόψεις παραμένουν καλυμμένες από γερανούς. Τα κτίρια μεταμορφώνονται με το υπαγορευμένο γλυκανάλατο νέο στυλ που τα τοπικά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν διπλωματικά «μπαρόκ» ή «νεοκλασικό» και οι αρχιτέκτονες «ιστορικό κιτς». Η αναδιαμόρφωση ονομάζεται Skopje2014 και κοστίζει στο VMRO, το συντηρητικό-εθνικιστικό κυβερνών κόμμα, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ο επίσημος προϋπολογισμός είναι 207 εκατ. ευρώ – που περιλαμβάνει τα ανακαινισμένα κτίρια του υπουργείου, το νέο εθνικό θέατρο και την αψίδα του θριάμβου. Οι επικριτές θεωρούν ότι το ποσό είναι πολύ μεγαλύτερο. Ακόμη και το γενικό θέμα Skopje2014 έχει καταδικαστεί από τους ειδικούς, διότι αγνοεί πολλές από τις εθνοτικές ομάδες της ΠΓΔΜ και ευνοεί ένα μικρό τμήμα του εθνικού ιστού. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι συμβάσεις για το έργο έγιναν παράνομα. Αλλά τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης έχουν περιορίσει τις διαμαρτυρίες τους. «Μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου από τις πολλές επικρίσεις. Το VMRO έχει εδώ και καιρό τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης», λέει ένας δημοσιογράφος, ανώνυμα φυσικά. Υπάρχει λόγος που το μνημειακό ύφος του Skopje2014 δίνει μια αυταρχική αίσθηση.

Η περίπτωση του Τομισλάφ Κεζαρόφσκι είναι μια ακόμη απόδειξη: ο δημοσιογράφος καταδικάστηκε πρόσφατα σε τεσσεράμισι χρόνια φυλάκιση για το γεγονός ότι φέρεται να αποκάλυψε την ταυτότητα του μάρτυρα σε δίκη για δολοφονία το 2008 – μια κατηγορία που οι ανεξάρτητοι παρατηρητές ισχυρίζονται ότι είναι μια προσπάθεια να φιμώσουν έναν επικριτή της κυβέρνησης.

«Ισχυρό μήνυμα της λογοκρισίας»

Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη έχει επικρίνει σφοδρά την καταδίκη. Η εκπρόσωπος του οργανισμού για την Ελευθερία του Τύπου Ντούνια Μιγιάτοβιτς λέει ότι φοβάται πως η απόφαση του δικαστηρίου θα μπορούσε να γίνει ένα «ισχυρό μήνυμα λογοκρισίας που απευθύνεται προς τους άλλους δημοσιογράφου της χώρας». Οι άνθρωποι στην εξουσία έχουν κάνει εδώ και καιρό γνωστές τις απειλές τους και αμέτρητοι αντικυβερνητικοί οργανισμοί μέσων μαζικής ενημέρωσης έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια.

Όσο για την αψίδα του θριάμβου, κάθε άλλο παρά δικαιολογείται από την τρέχουσα οικονομική κατάσταση. 

Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει σκληρά την ΠΓΔΜ. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργοι και το συνολικό επίπεδο της ανεργίας είναι ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο – σχεδόν στο 30 τοις εκατό. Εκείνοι που έχουν θέσεις εργασίας είναι ανακουφισμένοι όταν ο μισθός τους φτάσει μέχρι τον επόμενο μήνα. Τα πανεπιστήμια λειτουργούν ανεπαρκώς, όπως και τα νοσοκομεία. Οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες σε πολλά σημεία, αλλά η κυβέρνηση έχει προφανώς άλλες προτεραιότητες.

Υπάρχουν πολλές παράξενες ιστορίες από την κυβέρνηση και το έργο κατασκευής της. Δύο νέοι αρχιτέκτονες, ο Boro Gadjovski και ο Filip Dubrovski στέκονται μπροστά από το πρόσφατα ανεγερθέν μνημείο των Πεσόντων Ηρώων. Πίσω τους, ένας νεαρός που κρατούσε έναν πυρσό, άστραφτε στον ήλιο του φθινοπώρου. «Στην αρχή μπορούσες να δεις μόνος τους γυμνασμένους μύες του», λένε γελώντας, αναφερόμενοι στο ότι ήταν γυμνός. Υπήρχαν κύματα αγανάκτησης: ένα τέτοιο γυμνό «κλασικό» άγαλμα δεν επιτρεπόταν κι έτσι ο λαμπαδηδρόμος «εξοπλίστηκε» με ένα παντελόνι.

Χαμένη ευκαιρία

Οι δύο άνδρες δεν βρίσκουν κανένα όφελος στο Skopje2014 –προτιμούν να θυμούνται ένα άλλο έργο ανακατασκευής της πόλης μετά την καταστροφή της πόλης από τον σεισμό του 1963. Μετά την καταστροφή, «η ανοικοδόμηση ήταν μια μοναδική ευκαιρία για σύγχρονο σχεδιασμό της πόλης. Υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, συμμετείχαν πολλές χώρες. Τα Σκόπια έγιναν σύμβολο για την παγκόσμια αλληλεγγύη», λέει ο Gadjoski. «Θα έφτιαχναν μια ανθρώπινη αλλά και ουτοπική πόλη», προσθέτει ο Dubrovski.

Το σχέδιο ανοικοδόμησης μετά το σεισμό έκανε ο διάσημος Ιάπωνας αρχιτέκτονας Κένζο Τάνγκε και οδήγησε σε τσιμεντένια στρουκτουραλιστικά σύμβολα και κομψούς ουρανοξύστες που αποκλίνουν από τις συνήθεις αδιάφορες κατασκευές. Ο Τάνγκε σχεδίασε ένα σταθμό τρένου που δεν τελείωσε ποτέ. «Ήθελε να βάλει πεζογέφυρες για τους πεζούς ώστε να διασχίσουν τους δρόμους πηγαίνοντας στο κέντρο. Οι πεζοί θεωρούνταν πιο σημαντικό από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Πού αλλού οι άνθρωποι σκέφτονταν τόσο προοδευτικά στη δεκαετία του 1960;» ρωτά ο Dubrovski. Το εμπορικό κέντρο Gradski Trgovski Centar είναι το τελευταίο απομεινάρι της περιόδου αυτής στην πλατεία. Παρότι κέρδισε ένα εθνικό βραβείο αρχιτεκτονικής στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, το Skopje2014 ζητά να «γίνει πιο μπαρόκ».

Υπάρχει μια ομάδα αρχιτεκτόνων στην πόλη που αντιτίθενται σε αυτήν την μεταμόρφωση. Διαμαρτύρονται στην άκρη του εμπορικού κέντρου τα βράδια. Ο Gadjovski και ο Dubrovski συμμετέχουν, μαζί με ακόμη 30 άτομα. Μια γυναίκα τραγουδάει υπέροχη τζαζ στο κρύο βράδυ του φθινοπώρου. Άλλοι διανέμουν χειροποίητα μπαλόνια. Μόνο ένας μικρός τοπικός τηλεοπτικός σταθμός στέλνει μια ομάδα για να καλύψει το γεγονός. «Το καλοκαίρι ήμασταν χίλιοι άνθρωποι», λέει ένας από τους διαδηλωτές και παρουσιάζει τις φωτογραφίες στο smartphone του. Αλλά δεν είναι μόνο οι διαμαρτυρίες που ενοχλούν τους σχεδιαστές του Skopje2014. «Τα νέα κτίρια είναι πάρα πολύ κοντά στον ποταμό», λέει ο Boro Gadjovski. «Αν πλημμυρίσει μπορεί να υπάρξει πρόβλημα».

spiegel.de

Πηγή: http://www.antinews.gr/2013/11/13/234225/